Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Η σοσιαλδημοκρατία ως έκφανση της αρχής της αιώνιας επανάληψης: Η λούπα της "Μάχης της Αθήνας"

Left.gr
Όλα γίνονται και επαναλαμβάνονται αιώνια - η διαφυγή είναι αδύνατη! - Αν υποθέταμε ότι μπορούμε να κρίνουμε την αξία, τι συνεπάγεται αυτό; Την ιδέα της επανάληψης ως επιλεκτικής αρχής, στην υπηρεσία της ισχύος (και της βαρβαρότητας!)
Φρειδερίκος Νίτσε

Θα συλλάμβανε άραγε ο Νίτσε την ιδέα της αιώνιας επανάληψης αν δεν ήταν ο φιλόσοφος της Γερμανίας του Κάιζερ κατά της περίοδο της πρώτης ανάδυσης του ιμπεριαλισμού, του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού;
LR.



Αλέξανδρος Κεσσόπουλος
Ψήφος κατά συνείδηση
Red Notebook, 12/11/2010

Επειδή δεν χρειάζεται να λειτουργούμε ούτε σαν τη Δημοκρατική Αριστερά που στηρίζει ΠΑΣΟΚ παντού και πάντα, ούτε σαν το ΚΚΕ που ακυρώνει και μαυρίζει ό,τι δεν προέρχεται από τους κόλπους του

[...]

Όσον αφορά την υποψηφιότητα Καμίνη, όμως, ο Χ.Σ. εκφράζει τη διαφωνία του με τη δήλωση του υποψηφίου δημάρχου Αθήνας ότι προτίθεται να εφαρμόσει το Νόμο. Εδώ θεωρώ ότι χωρούν δύο αντιρρήσεις. Η πρώτη είναι ότι η αναφορά στο εφαρμοστέο νομοθετικό πλαίσιο σχετίζεται κατά κύριο λόγο με το νόμο για την ιθαγένεια, που όλοι μας συνομολογούμε ότι βελτίωσε το μεταναστευτικό δίκαιο. Η δεύτερη είναι ότι αυτός ακριβώς ο νόμος, όσον αφορά τα βασικά του σημεία, σχεδιάστηκε από το Συνήγορο του Πολίτη, οπότε η ένταξή του στην ελληνική έννομη τάξη πρέπει να πιστωθεί και στον προϊστάμενο της Αρχής. Η μομφή, συνεπώς, που στρέφεται κατά του Καμίνη είναι, με βάση τις δικές μας πολιτικές αρχές, μάλλον άστοχη, καθώς η εφαρμογή του Δικαίου δεν είναι πάντα αντιδραστικού χαρακτήρα.

Σε γενικότερο πολιτικό επίπεδο, θα ήταν ίσως χρήσιμο να σταθούμε στις λυσσώδεις επιθέσεις που δέχεται ο Καμίνης, κυρίως από τους εκπροσώπους τους ΛΑΟΣ, για τις προτάσεις του σχετικά με τους μετανάστες, τα δικαιώματά τους και την ενδεδειγμένη μεταχείρισή τους από το Κράτος. Από την ένταση των επιθέσεων αυτών μπορούμε να συναγάγουμε ότι υπάρχει κάποιο σοβαρό ιδεολογικό διακύβευμα στην αναμέτρηση της Κυριακής και ότι οι δύο υποψήφιοι δεν προτίθενται να εφαρμόσουν παρόμοια πολιτική. Είναι σαφές, άλλωστε, ότι στην περίπτωση που επανεκλεγεί ο Κακλαμάνης η Δημοτική Αρχή θα συνεχίσει να διαπνέεται από επιθετικότητα απέναντι στους μετανάστες και δε θα διστάζει να τους στοχοποιεί συλλήβδην ως εγκληματίες. Σε μια συγκυρία, λοιπόν, που η άκρα δεξιά φαντάζει ιδιαίτερα απειλητική, μετά και το τρομακτικό ποσοστό του Μιχαλολιάκου, η Αριστερά οφείλει να πάρει θέση στη συγκεκριμένη μάχη και να τραβήξει σαφή διαχωριστική γραμμή απέναντι στους φασίστες και όσους υποθάλπουν τη δράση τους.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η κάθε εκλογική αναμέτρηση έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία δεν είναι δυνατό να χωρέσουν σε καμία γραμμή πολιτικού κόμματος που θα υποδεικνύει στα μέλη του μια ενιαία στάση σε όλους τους δήμους και τις περιφέρειες της χώρας. Από τη μία πλευρά, δηλαδή, στο Δήμο Αθηναίων κάποιος αριστερός πολίτης μπορεί να αντιλαμβάνεται ως ιδιαίτερα κρίσιμη την έκβαση της μάχης ανάμεσα στον Κακλαμάνη και τον Καμίνη, ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος άνθρωπος να παραμένει παγερά αδιάφορος όσον αφορά το δίλημμα Σγουρός η Κικίλιας.

Επειδή, λοιπόν, δεν χρειάζεται να λειτουργούμε ούτε σαν τη Δημοκρατική Αριστερά που στηρίζει ΠΑΣΟΚ παντού και πάντα, ούτε σαν το ΚΚΕ που ακυρώνει και μαυρίζει ό,τι δεν προέρχεται από τους κόλπους του, μπορούμε ως χώρος με θέρμη να υποστηρίζουμε ότι δεν υφίσταται καλύτερη εναλλακτική από την ψήφο κατά συνείδηση και κατά περίπτωση.


Βασίλης Παπαστεργίου
Για το β΄ γύρο στην Αθήνα
Red Notebook, 12/11/2010
[...] 
Ο δεύτερος γύρος της Αθήνας

Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν τουλάχιστο δύο περιπτώσεις όπου είναι λογικό ή ακόμα και αναγκαίο να αποκλίνει κανείς από τον κανόνα της λευκής ψήφου. Η πρώτη είναι μια εκλογή με στοιχεία «έκτακτης περίπτωσης». Για παράδειγμα, η παρουσία της ακροδεξιάς ως μία από τις δύο όψεις του διλήμματος δεν μπορεί να μας είναι αδιάφορη. Η δεύτερη περίπτωση αφορά στην περίπτωση που εκτιμάμε ότι η μία επιλογή υπερτερεί αισθητά της άλλης έστω σε επίπεδο διαχείρισης των πραγμάτων. Όταν δηλαδή – επί δημοτικών εκλογών - πιστεύουμε ότι κάποιος μπορεί να είναι ένας αισθητά καλύτερος - ή ένας αισθητά λιγότερο κακός - δήμαρχος από τον άλλο.

Ο Νικήτας Κακλαμάνης είναι ένας δήμαρχος που στηρίζεται ουσιαστικά στην ακροδεξιά. Υποστηρίζεται επίσημα από το ΛΑΟΣ του οποίου στελέχη μετέχουν στο ψηφοδέλτιο. Το 2006, όπως μας θυμίζει ο Δημήτρης Ψαρράς στο πρόσφατο βιβλίο του Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη, περιέλαβε στο ψηφοδέλτιό του το στέλεχος του ΛΑΟΣ Θανάση Μυλωνόπουλο παρά τις ακραία αντισημιτικές του δηλώσεις. Ο ίδιος – ενάντια στη γνωστή διατύπωση του Κ.Καραμανλή περί άκρων - πρόσφατα επανέλαβε ότι δε θεωρεί το ΛΑΟΣ ακραίο κόμμα. Ως δήμαρχος έχει ενθαρρύνει την ασυδοσία των ναζιστικών ομάδων του Αγίου Παντελεήμονα κρατώντας πεισματικά κλειστή την παιδική χαρά της πλατείας με αστεία προσχήματα, ενώ έχει καλέσει από την τηλεόραση την αστυνομία να εισβάλει στις καταλήψεις στέγης. Τόσο παλαιότερα – επί ΠΟΛΑΝ – όσο και πρόσφατα έχει διατυπώσει ακραία δεξιές απόψεις υποστηρίζοντας την «αυτονομία της Βορείου Ηπείρου» και το δικαίωμα στην εργασία «πρώτα για τους Έλληνες» (βλ. Ελευθεροτυπία, Ιός, 22/2/2009). Τέλος, στις τηλεοπτικές αναμετρήσεις του με τον Καμίνη δε διστάζει να παίξει χωρίς ντροπή το χαρτί της ξενοφοβίας.

Ταυτόχρονα ο Κακλαμάνης είναι ένας πολύ κακός δήμαρχος. Λειτούργησε σαν αδίστακτος εκπρόσωπος των εργολάβων στην υπόθεση του Βοτανικού. Επιβουλεύτηκε τους ελεύθερους χώρους της πόλης φυτεύοντας μπουλντόζες και κόβοντας δέντρα. Υπήρξε ευθέως και αυθόρμητα εχθρικός προς κάθε κίνημα πολιτών. Αδιαφόρησε για τη φτώχεια και τον αποκλεισμό κάθε ευπαθούς ομάδας από το χώρο της πόλης. Υπήρξε αυταρχικός και αλαζονικός προς την αντιπολίτευση στο Δήμο. Καθόλου τυχαία τα πιο ανήσυχα τμήματα της νεολαίας τον ονόμασαν «Ομέρ Πριόνη» και «Νικηταρά Δενδροφάγο».

Με βάση τα παραπάνω νομίζω ότι ο Ν.Κακλαμάνης καταφέρνει να εκπληρώσει και τις δύο συνθήκες που έθεσα προηγουμένως ως όρους για να αποκλίνει κανείς από την πρακτική της λευκής ψήφου στο β΄ γύρο. Τις εκπληρώνει με την έννοια ότι παρέχει σοβαρά επιχειρήματα για την καταψήφισή του.

Δέχομαι ότι ο άλλος πόλος του διλήμματος, ο Γιώργος Καμίνης είναι επί της ουσίας ο κυβερνητικός υποψήφιος και μάλιστα ο υποψήφιος μιας σκληρά νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης. Δεν αγνοώ επίσης ότι στην εκλογική του καμπάνια έκανε σοβαρές παραχωρήσεις σε συντηρητικές θέσεις για τη μετανάστευση και το δικαίωμα στη δημόσια διαμαρτυρία (βλ. άρθρο μου στην Εποχή της 31/10/2010). Πιστεύω τέλος ότι η συνεύρεση, στο συνδυασμό του, των ακραίων νεοφιλελεύθερων της Δράσης με το στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ της Α΄Αθήνας, δεν μας καθησυχάζει καθόλου σε σχέση με την προτεραιότητα που θα δείξει η διοίκηση Καμίνη σε σχέση με τα δημόσια αγαθά και το περιβάλλον.

Όμως δεν μπορώ να αγνοήσω ότι ο Γ.Καμίνης προέρχεται από μία θητεία ως Συνήγορος του Πολίτη που χαρακτηρίστηκε από σημαντικές παρεμβάσεις για τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα. Ότι μας έδωσε επιχειρήματα στις δικές μας παρεμβάσεις (για τις φυλακές, την αστυνομική βία, το μεταναστευτικό και αλλού) και ότι γι΄αυτό εγκαλείται ακόμα και σήμερα. Ότι παρά την ατολμία του βρίσκεται απέναντι και όχι δίπλα στην ακροδεξιά. Ότι μπορεί να παράγει αποτέλεσμα για τη βελτίωση της ζωής των πιο αδύναμων ομάδων της πόλης (ΑΜΕΑ, ηλικιωμένοι). Ότι απέχει πολύ, σε επίπεδο ανθρώπινης και θεσμικής συμπεριφοράς, από την αλαζονεία και τον αυταρχισμό του Κακλαμάνη. Ότι, τέλος, πέρα από την αποδοκιμασία της κυβέρνησης (που σε ένα βαθμό έχει ήδη συντελεστεί) είναι σημαντική και η αποδοκιμασία της διοίκησης Κακλαμάνη στο Δήμο.

[...]

Δεν ψηφίζω στην Αθήνα. Αν όμως είχα αυτή τη δυνατότητα, σταθμίζοντας τα συγκεκριμένα δεδομένα, θα ψήφιζα το Γιώργο Καμίνη στο δεύτερο γύρο της Κυριακής. Και επειδή ζω στην Αθήνα, θα συνεχίσω με την Ανοιχτή Πόλη ανεξάρτητα από το Γ.Καμίνη – συχνά και απέναντί του – την προσπάθεια για ένα πόλο αντίστασης και αλληλεγγύης στην Αθήνα της κρίσης και του μνημονίου.


Σία Αναγνωστοπούλου
(υποψήφια ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ)
7/11/2010

[...]

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο αφορά το δεύτερο γύρο των εκλογών, στην περίπτωση που η Ανοιχτή Πόλη δεν θα περάσει σε αυτόν. Η επιλογή είναι ανάμεσα στο λευκό ή αποχή και τον Γ. Καμίνη, υποψήφιο που στηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Αριστερά. Αν πάρουμε ως δεδομένο ότι η πολιτική δεν έχει αδιέξοδα, και το λευκό ή η αποχή εκφράζουν αδιέξοδο, ας εξετάσουμε την επιλογή Καμίνη υπό το πρίσμα των όσων παραπάνω ανέφερα. Επικεφαλής επί χρόνια του Συνήγορου του Πολίτη, ο Καμίνης απέδειξε ότι η σωστή λειτουργία των θεσμών διαμορφώνει όρους αντίστασης σε παλιές πολιτικές και νοοτροπίες. Ο Συνήγορος του Πολίτη αποτέλεσε το πεδίο υπεράσπισης της έννοιας και της υπόστασης του πολίτη, απέναντι σε ό,τι συγκροτεί αυτό που αποκάλεσα «παλιό καθεστώς». Από αυτή την άποψη ο Καμίνης, ως πολίτης και δημόσιο πρόσωπο, εγγυάται τη διεκδίκηση ενός ανοιχτού, δημόσιου χώρου των πολιτών στην Αθήνα. Δεν την εγγυάται παρ’ όλα αυτά το ΠΑΣΟΚ που τον στηρίζει. Ωστόσο, η επιλογή Καμίνη από ένα κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ, που ποτέ σχεδόν μέχρι τώρα δεν αναμετρήθηκε στην πρωτεύουσα με τη ΝΔ με άλλο γνώμονα παρά τον συσχετισμό κομματικών δυνάμεων (γι αυτό πάντα πρώτης γραμμής στελέχη ως υποψήφιοι), εμπεριέχει μια σημαντική αντίφαση και γι αυτό μια ενδεχόμενη δυναμική. Η επιλογή Καμίνη υπονομεύει τη νοοτροπία ποιμνίου μέσα από την οποία αναπαράγεται η εξουσία του ΠΑΣΟΚ. Μόνο που αυτή η εξουσία δεν μπορεί να αναπαραχθεί πλέον σε πόλεις όπως η Αθήνα, όπου η υπονόμευση του δημόσιου χώρου, λόγω φόβου μεταναστών, κλπ., από το νυν δήμαρχο και τις ακροδεξιές συμμαχίες του, έχει εγκαταστήσει και οριοθετήσει από τη δεξιά το ποίμνιο. Αυτή η αντίφαση εμπεριέχει μια ενδεχόμενη δυναμική μόνο όταν ο ίδιος ο υποψήφιος, δεσμευμένος με ένα προεκλογικό πρόγραμμα που θα συμπεριλαμβάνει και πολλά από τα διεκδικούμενα της «Ανοιχτής Πόλης», αναλάβει δυναμικά στο δεύτερο γύρο επικεφαλής μιας μάχης στο πλαίσιο της οποίας ο ίδιος θα συνομολογήσει ένα νέο συμβόλαιο με τους πολίτες της Αθήνας με το οποίο θα δώσει τον αγώνα εναντίον του νυν δημάρχου και ό,τι αυτός εκπροσωπεί. Όταν δηλαδή ο αγώνας διαμορφώσει εν δυνάμει τους όρους αυτονόμησης από την πολιτική του ΠΑΣΟΚ και συμπεριλάβει όλους τους κατοίκους αυτής της πόλης που διεκδικούν ακόμη τη διαρκή επαναδιαπραγμάτευση των όρων που συγκροτούν τον δημόσιο χώρο. Ο Καμίνης έχει μακρύ δρόμο μπροστά του για να αναιρέσει το δίλημμα «υπέρ του Μνημονίου» ή κατά.


Σχόλια στο άρθρο Όλγας Λαφαζάνη και Γιώργου Μανιάτη "Δεν στηρίζουμε Καμίνη"
Red Notebook, 13/11/2010
Σχόλιο από: χαδης

οτι και να λέτε, αποχή αύριο σημαίνει ανοχή και συννενοχή στο status quo. εσείς είσασταν αυτοί που 4 χρόνια μας βομβαρδίζατε -δικαίως- με τον Ομέρ Πριόνη και τα σχετικά, και τώρα που όχι μονο μπορείτε να απαλλαγείτε απο αυτόν, αλλά έχετε απέναντι τον καλύτερο και λιγότερο κομματικό υποψήφιο (δημοκρατικότερο, οικολογικότερο κλπ) που έφτασε στον 2ο γύρω εδώ και πάνω απο 20 χρόνια -αν θέλετε και θετικό πρόσημο στην ψήφο- συνεχίζεται να αναζητείτε τον ιδανικό μεσία. Τελικά -και λυπάμαι που το λέω- μου μοιάζουμε όλο και περισσότερο με ΚΚΕ!

Σχόλιο από: Nikiforos

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου φίλε χαδη δίνετε μια ευκαιρία στην πόλη να αλλάξει πρόσωπο και μεις την πετάμε , με λογικές αλλά ΚΚΕ

Σχόλιο από: Sta

Ο κόσμος ξερει τι θα ψηφίσει δεν χρείαζεται νουθεσίες. Και σίγουρα υπάρχουν καλύτερες περιπτώσεις απο τον Κακλαμάνη. Μίλαμε για μια πόλη που δεν σεβεται ούτε τους ίδιους της τους κατοίκους, εσείς ψάχνετε δικαιοσύνη για τους δυσμοιρους τους μετανάστες? Με γεία σας ο Νικήτας άλλα 4 χρονάκια!!!!!!σ

Σχόλιο από: ΦΑΣΙΣΤΟΠΛΗΚΤΟΣ

Κύριοι/ες με λύπη διαπιστώνω ότι δεν πήρατε ένα σημαντικότατο μήνυμα προσφάτως. Ο βασικός κίνδυνος δεν είναι η νομιμοποίηση των επανεμφανιζόμενων κεντροαριστερών σεναρίων αλλά η ήδη συντελεσθείσα νομιμοποίηση των νεοναζιστών με 5% στην Αθήνα και 20% σε λαϊκές της περιοχές.

Νομίζω ότι μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι επανεκλογή του Κακλαμάνη σημαίνει παράταση της νομιμοποίησης των φασιστικών αυθαιρεσιών (βλέπε κλείσιμο της παιδικής χαράς στον Α. Παντελεήμονα με έγκριση του Δημοτικού Συμβουλίου).

Εν όψει αυτών, προτείνω ψήφο στον Καμίνη.

Σχόλιο από: Π Τζομάκας

Τη μισή από την πρεμούρα για να ψηφίσουμε Καμίνη να είχαν στις ευρωεκλογές και τις βουλευτικές αυτοί που τον προτείνουν ο ΣυΡιζΑ θα ήταν τώρα κυβέρνηση με 100% αυτοδυναμία. Ακούω συνέχεια ότι η μη-ψήφος στον Καμίνη ισοδυναμεί με νομιμοποίηση της Χ.Α. Πού ήταν όλοι αυτοί στο παλιό Εφετείο ή στις 2 Φλεβάρη του 08?!?!?

Σχόλιο από: xebeche

Σε ολόκληρο τον κόσμο κάπως έτσι είναι τα πράγματα στις εκλογές. Δυο επιλογές. Μια συντηρητική, και μια πιο προοδευτική-σε κάποια θέματα. Που όμως συμφωνούν όσον αφορά την οικονομική πολιτική.

Ναι το ξέρω, δεν είναι το ίδιο. Όμως οι ατιμώρητοι χρυσαυγίτες-αστυνομικοί ένιωθαν άνετα και με το ΠΑΣΟΚ. Όταν κόντεψαν να σκοτώσουν εκείνον τον φοιτητή στα δικαστήρια, ο Ρέππας δεν ήταν που έλεγε για συγκρούσεις ακροκινούμενων ομάδων?

Θέλω να πω πως ακόμη κι αν βγει ο Καμίνης, λίγα πράγματα θα αλλάξουν. Ψηφίστε ότι θέλετε, μην έχετε όμως αυταπάτες για τις επιλογές σας. Ούτε του 2ου, μα ούτε και του 1ου γύρου. Χρειάζεται κατιτίς παραπάνω για να λειτουργήσει μια δημοκρατία, πέρα απτην ψήφο. Αλλιώς θα γίνουμε Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικάνοι, εις τον αιώνα των αιώνων, κηδεύοντας την ουσία της δημοκρατίας, αμήν.

Σχόλιο από: Αντώνης

Κύριοι έλεος! όχι άλλο Ομέρ Πριόνης. Θα μεταναστεύσουμε! Όχι άλλο λογικές ΚΚΕ. Καμίνης δεν ισούτε πασοκ ούτε συνήγορος = παπανδρέου. Ιδανικός δεν είναι αλλά δεν είναι Ομερ. ΕΛΕΟΣ ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!

1 σχόλιο:

  1. σόρρυ για το εν μέρει όφφ-τόπικ, αλλά, μιλώντας για σοσιαλδημοκρατία,
    γνωστός μου υπεράνω πάσης υποψίας μού είπε επί λέξει:

    "εφ'όσον το κκε δεν θέλει να συγκυβερνήσει για να εξασφαλίσει έναν καπιταλισμό με σοσιαλιστικές παροχές, επανέρχομαι σε αυτό που λέει ο Γεωργιάδης, ότι αφού [το κκε] θέλει κατάλυση του πολιτεύματος είναι αντισυνταγματικό".

    πάρε λαό να κάνεις σοσιαλισμό (ή, έστω, "δημοκρατία").

    πίκατσου

    ΑπάντησηΔιαγραφή