Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Δικαιούται αυτή η κοινωνία τον Μαρξ;


Πρόκειται περί ανοησίας, πραγματικής αφροσύνης, να πιστεύει ακόμα οιοσδήποτε πως με την εκπτώχευση των λαών, τη λιτότητα σε σημείου βαρβαρότητας, θα επιλυθεί εκείνο που αποκαλούμε ευρωπαϊκό πρόβλημα. [...] Βλάκες, οπότε, οι επικυρίαρχοι του λαού, εφόσον δεν αντιλαμβάνονται πως θα το ξαναβρούν μπροστά τους.
Κ. Καζάντη, "Καθαρή βλακεία", Left.gr


Ο ουκρανικός εθνικισμός, που φούσκωσε πάλι μετά την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ., θα μπορούσε να συνεχίσει αχαλίνωτος, ύστερα από την επιτυχή εξέγερση στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου. Η Ε.Ε. είναι γι’ αυτό, από την οπτική του «Σβόμποντα», όχι κάτι περισσότερο από τον χρήσιμο ηλίθιο, ο οποίος δύναται να δημιουργήσει το αναγκαίο αντίβαρο οικονομικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας απέναντι στην μη αδρανούσα γειτονική Ρωσία.
R. Heilig, "Η ΕΕ: Ο χρήσιμος ηλίθιος;", Red Notebook

Αν συμφωνήσουμε με τους δύο πιο πάνω συγγραφείς ότι η βλακεία είναι η αδυναμία και ανικανότητα κάποιου να αντιληφθεί τα πραγματικά του συμφέροντα, θα πρέπει επίσης να επεκτείνουμε τον ορισμό στο ότι η βλακεία είναι επίσης η αδυναμία κάποιου να καταλάβει ότι κάποιος άλλος αντιλαμβάνεται τα πραγματικά του συμφέροντα, δηλαδή η τάση να θεωρείς βλάκα κάποιον επειδή δεν πράττει με βάση αυτά που εσύ θεωρείς ως πραγματικά του συμφέροντα, προβάλλοντας με τρόπο καταχρηστικό τις δικές σου δοξασίες στη δική του αντίληψη συμφερόντων.

Γίνεται όμως έτσι άμεσα απαραίτητο να διευκρινιστεί τι κρύβεται πίσω από την νεφελώδη φράση "πραγματικά συμφέροντα". Πόσα διαφορετικά "πραγματικά συμφέροντα" υπάρχουν;

Μια κοινωνία που δικαιούται τον Μαρξ αντιλαμβάνεται άμεσα ότι υπάρχουν μονάχα δύο τέτοια και ότι συνεπώς κάθε άτομο κρίνεται ως ευφυές ή ως βλαξ στον βαθμό που αντιλαμβάνεται σε ποιο από τα δύο υπάγονται τα συμφέροντά του: πρόκειται για το συμφέρον του κεφαλαίου και για το συμφέρον της εργασίας.

Το πραγματικό συμφέρον του κεφαλαίου είναι, όπως γνώριζαν κάποτε πολλοί, το κέρδος. Δεν είναι η "κοινωνική σταθερότητα", δεν είναι η "γενική ευμάρεια", δεν είναι η ειρήνη, δεν είναι η δουλεία, δεν είναι η "δημοκρατία", δεν είναι η ηθική ανωτερότητα, η πολιτισμική αναγέννηση, η προστασία του περιβάλλοντος, οι ψηλοί ή οι χαμηλοί μισθοί, η σεξουαλική καταπίεση ή η σεξουαλική απελευθέρωση, το να υπάρχουν πολλά ή λίγα πολιτικά κόμματα. Κάθε συμφέρον για το κεφάλαιο είναι τέτοιο μόνον εφόσον υποτάσσεται στο συμφέρον του κέρδους και υπηρετεί αυτό το συμφέρον. Και όχι "μακροπρόθεσμα" ή "σε τελική ανάλυση" αλλά άμεσα και απτά. Γιατί το κέρδος δεν είναι κάποιου είδους ηθικός στόχος ώστε να δικαιολογείται οποιαδήποτε παρέκκλιση ή εθελοντική ανοχή δυσχερειών για να υπηρετηθεί. Δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο, ούτε υπήρξε ποτέ, ούτε και θα υπάρξει, κεφαλαιοκράτης ο οποίος να αποφάσισε ενσυνείδητα να χάσει το κεφάλαιό του με την ελπίδα να το ξανακερδίσει επαυξημένο "σε τελική ανάλυση", και αφού "δικαιωθεί" η προσωρινή θυσία. Το κέρδος πρέπει να εξυπηρετείται κάθε στιγμή και με κάθε τρόπο, γιατί είναι αυτοσκοπός, λόγος ύπαρξης: με τον ίδιο τρόπο που ένας άνθρωπος πρέπει να ανασαίνει διαρκώς για να μην πεθάνει και όχι να αναβάλλει την ανάσα του για κάποιου είδους ανώτερη ανάγκη απ' την αναπνοή, έτσι  και το κεφάλαιο πρέπει να παράγει κέρδος με κάθε διαθέσιμο τρόπο κάθε στιγμή. Η ιδέα του "ναι, αλλά με τι περιβαλλοντικό, ανθρώπινο, πολιτικό, κλπ κόστος παράγω το κέρδος" του είναι το ίδιο ξένη και ακατανόητη όσο και η ιδέα "ναι, αλλά με τι κόστος στην εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα ανασαίνω" είναι για τα πνευμόνια, ή όσο η ιδέα "ναι, αλλά με τι κόστος στην φθορά μυών και αρτηριών συνεχίζω να χτυπάω" είναι για την καρδιά. 

Η εργασία, σε αντίθεση με το κεφάλαιο, είναι μια δισυπόστατη κατηγορία, και για αυτό, σε αντίθεση με το κεφάλαιο, βρίσκεται σε μια αμφίθυμη σχέση με το συμφέρον της. Πίσω από τη λέξη "εργασία" κρύβεται αφενός η εργατική δύναμη, η οποία είναι μια ουδέτερη, μη βουλητική κατηγορία η οποία μπορεί να συνυπάρξει εξίσου εύκολα και απροβλημάτιστα τόσο με τον καπιταλισμό όσο και με το σοσιαλισμό ως τρόπους παραγωγής. Κρύβεται όμως και ο βιολογικός και ψυχολογικός εργάτης, δηλαδή ένα σώμα το οποίο είναι ικανό σκέψης, αφενός, και μαρτυρίου, αφετέρου. Ο εργάτης που πεινά, φοβάται, αγωνιά, εφησυχάζεται, αδιαφορεί, κουράζεται, απεργεί ή σπάει μια απεργία είναι ο φυσικός φορέας της εργατικής δύναμης, και οι αποφάσεις του μπορεί να κινούνται στη μια ή στην άλλη κατεύθυνση αναλόγως του πώς αντιλαμβάνεται το συμφέρον του. Το κεφάλαιο είναι ένα και μόνο ένα πράγμα· η εργασία είναι δύο, και το κομμάτι της που λέγεται εργάτης είναι πάντα αντιμέτωπο με τρομακτικά διλήμματα σε ό,τι αφορά το πραγματικό του συμφέρον, διλήμματα που μπορούν να συνοψιστούν πάντα στην επιλογή ανάμεσα στην άμεση επιβίωση, την αγκίστρωση σε μια ζωή που δεν είναι ζωή και την χειραφέτηση απ' την εκμετάλλευση και την ανυπαρξία του ως ανθρώπου, αλλά με απρόβλεπτες, απ' τη σκοπιά του άμεσου βιολογικού συμφέροντος, θυσίες και κόστος.

Αλλά ανεξάρτητα απ' το δισυπόστατο της εργασίας, ανεξάρτητα απ' τις υποκειμενικές επιλογές του ίδιου στα αφόρητα διλήμματα που αντιμετωπίζει, έχει και ο εργάτης, όπως και το κεφάλαιο, ένα και μόνο ένα αντικειμενικό συμφέρον, ένα και μόνο ένα πραγματικό καλό. Ποιο είναι το δικό του συμφέρον; Το δικό του συμφέρον είναι να πάψει να χωρίζεται από την εργατική του δύναμη, να πάψει η εργατική του δύναμη να είναι το μέσο της υποταγής του σώματος και της συνείδησής του σε κάτι αλλότριο απ' τον ίδιο. Να επιστρέψει η εργατική του δύναμη στον ίδιο, να γίνει μέσο της δικής του, ανθρώπινης, ανάπτυξης. Και αυτό είναι αδύνατο σε ένα σύστημα όπου αυτή την εργατική δύναμη την νοικιάζει έτσι ώστε να εξασφαλίσει την συντήρησή του, λιγότερο ή περισσότερο μίζερα, ως σώμα και ως δυνατότητα συνείδησης. Είναι αδύνατο στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

Η μη κατανόηση των παραπάνω είναι βλακεία.

Η αντίληψη ότι το κεφάλαιο, το οποίο έχει, εκτός από όλα τα άλλα, και το πλεονέκτημα της μονολιθικότητας υπόστασης και σκοπών δεν κατανοεί τα παραπάνω, δεν ξέρει τι του γίνεται, είναι βλακεία στο τετράγωνο.

Η εξαπάτηση της εργασίας στη βάση της ιδέας ότι το κεφάλαιο είναι βλαξ είναι τερατώδης και κακόβουλη πονηρία και πρέπει να τιμωρείται αναλόγως. 

Για να δικαιούται μια κοινωνία τον Μαρξ, πρέπει πρώτα να λυτρωθεί απ' τη βλακεία. Μέχρι τότε θα παρουσιάζει το κωμικό θέαμα κάποιου που, επειδή ο Αϊνστάιν διατύπωσε τη θεωρία της σχετικότητας εκατό χρόνια πριν, θεωρεί ότι ο ίδιος δικαιούται να θεωρείται "μετα-Αϊνσταϊνικός", κι ας μην μπορεί να κάνει ούτε πρόσθεση.

17 σχόλια:

  1. Αυτός ο βλακώδης συλλογισμός συνεχίζεται με τη φράση ,που ακούμε απο ακραίους οπορτουνιστές, πώς
    τώρα υπάρχει εκτροπή του καπιταλισμού με ευθύνη της Μέρκελ ;
    Νομίζω ναι αλλά δεν ξέρω πόσο συγγενείς είναι αυτοί οι δύο συλλογισμίοί.
    Άλλη ερώτηση .
    Οι κρίσεις δεν είναι οι αναγκαίες ΄΄βλακείες΄΄ του κεφαλαιοκρατικού συστήματος που πρέπει να τις κάνει για να συνεχίσει να υπάρχει; Εκτός και αν όλες οι κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος είναι τεχνητές. ΄'Βλακώδης΄΄ δεν ήταν ο τρόπος που η τεράστια κρίση στο στεγαστικό σύστημα των ΗΠΑ το2008 εμφανιστηκε; Η μήπως όχι;
    Ερωτήσεις κάνω που τις βασίζω στη λογική και στις ελάχιστες γνώσεις που έχω αυτή την ώρα.
    Σουλατσαδόρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μονάχα ως αφέλεια δεν πρέπει να λαμβάνει κανείς αυτά τα περισπούδαστα κείμενα που ανεβάζονται κατά καιρούς στο left.gr... Και Μαρξ έχουν διαβάσει και με ταξική ματιά μπορούν και βλέπουν... Για αυτό συσκοτίζουν την αλήθεια παίζοντάς το ως Βλάκες και Αφελής!!

    Δημήτρης Χ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δι ο και:

      "Η εξαπάτηση της εργασίας στη βάση της ιδέας ότι το κεφάλαιο είναι βλαξ είναι τερατώδης και κακόβουλη πονηρία και πρέπει να τιμωρείται αναλόγως."

      Διαγραφή
  3. «Η Ε.Ε. είναι γι’ αυτό, από την οπτική του «Σβόμποντα», όχι κάτι περισσότερο από τον χρήσιμο ηλίθιο, ο οποίος δύναται να δημιουργήσει το αναγκαίο αντίβαρο οικονομικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας απέναντι στην μη αδρανούσα γειτονική Ρωσία.»

    Ο κύριος R.Heillig υποστηρίζει ότι ο ουκρανικός εθνικισμός είναι φαινόμενο παράγωγο τού ρωσικού ιμπεριαλισμού (λένε κάτι διαφορετικό οι ουκρανοί φασίστες;). Με άλλα λόγια, αναγκαίο και δικαιολογημένο αποτέλεσμα τής πρότερης δράσης τής Ρωσίας [«αντίδραση»]. Κατά συνέπεια, η εμπλοκή των ΗΠΑ-ΕΕ είναι μεταγενέστερο φαινόμενο δεύτερης ή τρίτης τάξης («ενεπλάκησαν ακουσίως»). Ως εκ τούτου, ως κύριος ένοχος υποδεικνύεται η Ρωσία (τού Πούτιν).

    Σημειώστε: (1) «Στα δυτικά τμήματα της ουκρανικής επικράτειας κυματίζουν εντελώς αυτονόητα, πλάι στα γαλαζο-κίτρινα εθνικά χρώματα, ερυθρόμαυρες σημαίες» [εισαγωγική παράγραφος/σύνοψη που εμφανίζεται μόνο εδώ: http://tvxs.gr/news/blogarontas/i-ee-o-xrisimos-ilithios]. Οι γαλαζοκίτρινες σημαίες τού Σβόμποντα περιγράφονται ως «εθνικά χρώματα». Ο αναγνώστης δεν πρόκειται να αντιληφθεί τη σημασία τού «αυτονόητα» [επιρρηματικός προσδιορισμός στο: «κυματίζουν [οι ερυθρόμαυρες]»] από την ιστορική αναδρομή (που σταματάει στα «μέσα τού '50»· η αναφορά στην Gehlen [«ομοσπονδιακή υπηρεσία πληροφοριών»] είναι για το θεαθήναι. (2) Ο κύριος θεωρεί ότι η ενδεδειγμένη δράση από πλευράς ΕΕ συνίσταται στην «εξυγίανση» τού ουκρανικού εθνικισμού, στην μετατροπή, μέσω «κινήτρων» και πιέσεων, τού ουκρανικού φασισμού σε «καθώς πρέπει» (για τα ΕΕ δεδομένα) εθνικισμού. [NB: στα αμερικανικά ΜΜΕ ο Παρούμπιι περιγράφεται πλέον ως μετροπαθής κεντροαριστερός...]

    Καλά κρασιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οι οπορτουνιστές ξέρουν καλά με όμορφα λαϊκίστικα λόγια να ομορφαίνουν τον καπιταλισμό και να του βρίσκουν άλλοθι.
    Καμώνονται ότι γνωρίζουν μια αλχημεία ώστε όλοι μαζί προλετάριοι και αστοί θα βαδίσουμε χωρίς βλακείες από τους καπιταλιστές στον σωστό δρόμο!Όλοι ευχαριστημένοι η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος.Βρήκαν την συνταγή η ταξική πάλη δεν είναι της μόδας!Τσίπρας,Δραγασάκης,Παπαδημούλης και συντροφιά συνεχίζουν την παράδοση των ευρωκομμουνιστών!
    εργάτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεδομένες "αξίες της κοινωνίας μας" θα θεωρούνται ο πλουτισμός, δλδ. η συγκέντρωση κεφαλαίου (νεκρής εργασίας) και ο ανταγωνισμός, όσο ο εργάτης δεν καταλαβαίνει ότι τα συμφέροντά του είναι διαφορετικά από αυτά της εταιρείας, εργοστασίου κλπ που δουλεύει και όσο πιστεύει ότι η σκληρή δουλειά ανταμοίβει τον ίδιο και όχι την ίδια την αναπαραγωγή του κεφαλαίου.

    Ή θα το καταλάβει "θεωρητικά", πριν φτάσει στην πλήρη εξαθλίσωη, ή θα το ζήσει στο πετσί του, άνεργος, ίσως και άστεγος . Αν το ζήσει και βγει στο συσσίτιο του φασίστα, να είμαστε σίγουροι πως έχει παρακούσει το ταξικό του ένστικτο.

    Οπότε όχι, ο λαός δεν είναι βλάκας, αλλά ούτε και το ένστικτο τόσο βλακώδες. Στις δύσκολες-έσχατες καταστάσεις, ο λαός ξέρει πότε πάει με τον ισχυρό και πότε πάει με αυτόν που αγωνίζεται για ελευθερία και ανεξαρτησίσα (από τον ισχυρό-το κεφάλαιο).

    Βέβαια, και στις εύκολες καταστάσεις, σε φάσεις ανάπτυξης, όταν ακούς εργάτες να λένε "η εταιρεία μας" και να παραδέχονται κυνικά "τι με νοιάζει εμένα αν μπήκε ο άλλος μέσα και απέλυσε 50" ξέρεις πως έχει ταχθεί με το κεφάλαιο, πως έχει παρακούσει το ταξικό ένστικτο.

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σύντροφε, δεν είναι ζήτημα ταξικού «ενστίκτου», ωσάν να επρόκειτο για κάποιου είδους βιολογικά καθορισμένο ορμέμφυτο· εδώ πρόκειται για τη ταξική συνείδηση, η οποία είναι επίκτητη και δεν αναπτύσσεται κατ' ανάγκην βαθμηδόν αλλά, συνηθέστερα, μέσα από ρήξεις και τομές, μέσα από την ανάδυση μίας νέας συνειδησιακής ποιότητας. Το «ένστικτό» που αναφέρεις, πιο εύκολα σε οδηγεί στην αποδοχή των πραγμάτων ως έχουν παρά στην συνειδητοποίηση των ιδιαίτερων ταξικών σου συμφερόντων ως εργάτης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν στην ύπαρξη "ταξικού ενστίκτου". Τι είναι; Είναι η εν σπέρματι, υποανάπτυκτη ακόμα πρωτόλεια μορφή ταξικής συνείδησης. Σε τι συνίσταται; Στην στοιχειώδη ικανότητα να είσαι καχύποπτος εκεί που πρέπει να είσαι καχύποπτος και δεκτικός εκεί που σε συμφέρει να είσαι.

      Από πού προέρχεται; Από την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης ιστορικά και υπερατομικά (φυλογενετικά), της οποίας είναι καθίζημα και απομεινάρι.

      Υπάρχει σήμερα εργατικό ταξικό ένστικτο;

      Σε μια ελάχιστη μερίδα της εργατικής τάξης.

      Γιατί;

      Καταστράφηκε και ξεριζώθηκε από την αστική ιδεολογία ενσυνείδητα και συστηματικά εδώ και 30 περίπου χρόνια καπιταλιστικής μονοκρατορίας.

      Διαγραφή
    2. Κι όμως, πιστεύω ότι όταν ο ρουφιάνος φορούσε την κουκούλα και έδειχνε αγωνιστές, ήξερε ακριβώς τι έκανε, ήξερε ότι πάει με τον ισχυρό και παρατάει αυτούς που έχουν κοινά συμφέροντα.

      Εξάλλου, επανάσταση δεν έγινε μόνο από κομματικά στελέχη που ήξεραν να εξηγούν τον οικονομικό κύκλο, μελετούσαν ιστορία και οικονομικά στατιστικά, φιλοσοφία κλπ. αλλά έγινε από απλούς ανθρώπους που ήθελαν να αλλάξουν τη ζωή τους, να την κάνουν ζωή χωρίς αφεντικά.


      Άρα λοιπόν, η αντίδραση στην καταπίεση και εκμετάλλευση είναι απολύτως αυθόρμητη. Και η σύγκρουση με τα αφεντικά είναι γεγονός στην καθημερινή ζωή. Ξέρει ο κουβαλητής στο μύλο, η καθαρίστρια στο ξενοδοχείο, ο οικοδόμος στο γιαπί κλπ με ποιον έρχεται αντιμέτωπος, ποιος του κράτησε το μισθό, ποιος δεν του κόλλησε ένσημα.

      Το ποιος πρέπει να καθοδηγεί την αντίδραση και σε ποια κατεύθυνση είναι άλλο πράγμα.
      Δε γίνεται λοιπόν, όλη η επαναστατική τάξη να έχει τον ίδιο βαθμό συνείδησης. Ή δε θα υπήρχαν ΚΚ ή όλη η εργατική τάξη θα ήταν μέσα στα ΚΚ.

      Διαγραφή
    3. θα καταλάβεις καλύτερα πως το εννοώ




      http://www.rizospastis.gr/story.do?id=5419150

      http://www.rizospastis.gr/story.do?id=721357

      Διαγραφή
    4. Κι εγώ πιστεύω στην ύπαρξη ταξικού "ενστίκτου", ακριβώς επειδή έχω λειτουργήσει άλλοτε λαμβάνοντάς το υπόψη και άλλοτε - για την ακρίβεια, συχνότερα - αγνοώντας το. Άρα, μπορώ και να συγκρίνω τα αποτελέσματα.

      Δεν πρόκειται όμως για ορμέμφυτο και συνεπώς δεν μπορεί να έχει σχέση με φυλογένεση, εκτός αν αυτός ο όρος της εξελικτικής βιολογίας χρησιμοποιείται μεταφορικά. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για κάτι που μεταβιβάζεται μέσω της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και συνήθως "άτυπα", στο περιθώριο όσων λέγονται και διακοινωνούνται, ειδικά σε περιόδους που η ταξική συνείδηση φθίνει...

      gdmn1973

      Διαγραφή
    5. @ gdmn1973
      ευστοχος και ακριβής ως συνήθως!

      rednready2

      Διαγραφή
    6. @gdmn: Ναι, μεταφορικά χρησιμοποίησα τον όρο φυσικά. Και όχι, δεν ορμέμφυτο το ταξικό ένστικτο. Δεν έχει καμία σχέση με τη βιολογικότητα, αλλά με τη συλλογική (αυτό ενν. το "φυλογενετική") εκμάθηση απ' την ιστορία, γενιά με γενιά.

      Βεβαίως μου μένει η απορία γιατί εγώ το κράτησα αυτό το οποίο έζησα από πολύ μικρός, γιατί δεν αποδέχτηκα την απώλεια αυτής της συλλογικής μνήμης ενώ άλλοι, με πιθανά εντονότερες παραστάσεις από μένα, το έχασαν.

      Και το λέω αυτό γιατί χωρίς το ταξικό ένστικτο πραγματικά θα ήμουν εντελώς αλλού σήμερα, καθώς το εργασιακό μου περιβάλλον είναι ενεργά, ιδεολογικά εχθρικό προς τον κομμουνισμό. Στην πρώτη γραμμή του αντικομμουνισμού.

      Διαγραφή
    7. Αν κατάλαβα καλά, Αντώνη, αντιλαμβάνεσαι το ταξικό ένστικτο ως την κεκτημένη ταξική συνείδηση προγενέστερων γενεών η οποία τείνει να γίνει «δεύτερη έξις» και για τις επόμενες γενιές της εργατικής τάξης, ακριβώς επειδή η απόκτηση ταξικής συνείδησης είναι μία μακρά κοινωνικό-ιστορική διαδικασία. Αυτό μπορεί να είναι σωστό, αλλά θα πρέπει να έχουμε πάντα υπόψιν ότι το ταξικό ένστικτο, αν έχει κάποια σημασία για τους εργάτες στην αστική κοινωνία, δεν θα επαρκεί πάντως καθόλου σε συνθήκες σοσιαλιστικής οικοδόμησης, οπότε και απαιτείται ένα πολύ υψηλό επίπεδο συνειδητοποίησης της εργατικής τάξης ως τάξης «δι' εαυτήν», όταν δηλαδή το μεγαλύτερο τμήμα της τελευταίας θα πρέπει όχι απλώς να έχει αποκτήσει συνείδηση των ιδιαίτερων συμφερόντων του αλλά επίσης και της ιστορικής του αποστολής. Και δεν λέω φυσικά τίποτα καινούργιο εδώ, αυτά είναι γνωστά σε όποιον διάβασε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, και νομίζω πως τα επιβεβαίωσε και η ιστορική πείρα από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και τις τεράστιες δυσκολίες του εγχειρήματος σε ό,τι αφορά την προσπάθεια να αρθεί το προλεταριάτο σε ενεργητικό υποκείμενο της ιστορίας και να καταργηθεί η διάκριση διευθυντικής και εκτελεστικής εργασίας.

      Διαγραφή
    8. προφανως αν φτασεις στο σημειο να μιλας για οικοδομηση οι εργατες εχουν κανει ενα βημα παραπανω.
      για αυτο και το κομμα προσπαθει να περασει την "γραμμη" στο εργατικο κινημα οτι δεν αρκουν οι οικονομικοι αγωνες, οσο σκληρα και να τους κανεις, αλλα πρεπει το εργατικο κινημα να βαζει στοχο την εξουσια. εκει ειναι και η διαφορα μας με τους οπορτουνιστες που και για ψηφοθηρικους λογους βαζουν μονο οικονομικα ζητημα και στοχους παλης.
      αν και ενα κομματι του, οι ναριτες εστω και λειψα, βαζουν τετοια ζητηματα οπου αισθανονται οτι πιεζονται απο μας.
      εχω πολλα παραδειγματα και ειδικα το τελευταιο, που παρολο που ειναι παιδι απο "δεξια" οικογενια, ακριβως επειδη μπηκε στην παραγωγη και καταλαβε, εχει κανει τεραστια βηματα και τα πρωτα του τα εκανε απο το "ενστικτο" και το παραδεχτηκε και ο ιδιος.
      στο + ειναι οτι δεν ηταν απλα ενας εργατης, ειναι απο αυτους που λογο εργασιας και κατακτησεων του κινηματος επαιρνε πολλα λεφτα, το οποιο γεγονος -των πολλων χρηματων- δεν τον ξεστρατισαν.

      Διαγραφή
  7. http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=1/6/2014&id=15285&pageNo=25&direction=1

    πάνω στο θέμα συνείδησης και πραγματικότητας και ταξικού συμφέροντος.,
    νομίζω ότι μπορεί να βάλει την συζητησή σας σε άλλη βάση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μια ιστορία, που μου την θύμισε αυτή η συζήτηση, και μου φαίνεται σχετίζεται κάπως με αυτήν την έννοια, της ταξικής συλλογικής μνήμης.
    Το δημοτικό που πήγαινα στο χωριό, ήταν μονοθέσιο και ο δάσκαλος όταν φτάσαμε στους βαλκανικούς πολέμους, ζήτησε από έναν παππού, που έμενε ατο διπλανό σπίτι και είχε πολεμήσει τότε, να έρθει να μας πει τις αναμνήσεις του.
    Εμείς περιμέναμε να ακούσουμε για μάχες και ηρωϊσμούς, αυτός στάθηκε όρθιος, έγειρε λίγο προς εμάς και είπε: "Πείνα παιδιά μου, πείνα και ψείρες, άλλο να σας το λέω κι άλλο να τις βλέπετε!"

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή