Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Alain Badiou-Για το κίνημα της Μεϊντάν, 12 Μαρτίου 2014

Alain Badiou
Μτφρ.: Lenin Reloaded

[...] Η Ουκρανία, υπερασπίστρια της ευρωπαϊκής ελευθερίας, εμφανίζεται ξαφνικά στο προσκήνιο της Ιστορίας. Και αυτό καθίσταται εφικτό επειδή αυτό που συμβαίνει εκεί μπορεί να περιγράφεται με τους όρους μιας στατικής αντίθεσης ανάμεσα στην Ευρώπη, τη μητέρα της ελευθερίας, της δημοκρατίας, του ελεύθερου επιχειρείν, και άλλων τέτοιων μεγαλείων, και σε όλα τα άλλα, περιλαμβανομένης της βαρβαρότητας του Πούτιν και του δεσποτισμού που τη συνοδεύει. [Αυτή η αντίθεση] δεν έχει παρελθόν γιατί δεν γνωρίζουμε από πού έρχονται όλα αυτά: για παράδειγμα, δεν γνωρίζουμε ότι η Ουκρανία είναι συστατικό κομμάτι αυτού που για αιώνες ονομαζόταν Ρωσία. Δεν γνωρίζουμε ότι μόλις πολύ πρόσφατα σχηματίστηκε μια ανεξάρτητη Ουκρανία, μέσα στα πλαίσια μιας πολύ ενδιαφέρουσας ιστορικής διαδικασίας: της διάλυσης της ΕΣΣΔ. 

Παρομοίως με το γεγονός ότι υπήρχαν πάντα αυτονομιστικές τάσεις στην Ουκρανία, και το ότι αυτές ήταν πάντα αντιδραστικές: δηλαδή, υποστηρίζονταν από έντονα αντιδραστικές δυνάμεις και ακόμα χειρότερα. Η Ουκρανική ορθόδοξη εκκλησία, της οποίας ιερή πόλη είναι το Κίεβο, έχει παίξει καθοριστικό ρόλο σ' όλα αυτά, και είναι ευνόητο ότι είναι η αντιδραστικότερη στον κόσμο: ένα μεγαλομανές κέντρο αυτοκρατορικής ορθοδοξίας. Αυτός ο αυτονομισμός ορισμένες φορές έφτασε σε άκρα που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει, και ιδιαίτερα δεν μπορούν να ξεχάσουν οι Ρώσοι, γνωρίζοντας ότι η τεράστια μάζα των οπλισμένων απ' τους Ναζί και οργανωμένων στρατών που προήλθαν από ρωσικό έδαφος ήταν Ουκρανοί. Ο στρατός του Βλασόφ ήταν ουκρανικός. Σήμερα μπορούμε να διαβάσουμε ακόμα την ιστορία Ουκρανών που μετέτρεψαν ολόκληρα χωριά σε φωτιά και αίμα -- και γαλλικά χωριά ακόμα. Ένα σημαντικό μέρος της καταστολής των Μακί στη Γαλλία διενεργήθηκε από Ουκρανούς. Δεν είμαστε ταυτοτιστές, δεν θα πούμε: "Τι μπάσταρδοι, αυτοί οι Ουκρανοί!", αλλά όλα αυτά συνιστούν μια ιστορία, την ιστορία ενός ορισμένου αριθμού πολιτικών υποκειμένων στην Ουκρανία.

Περαιτέρω, αυτή η αντίθεση δεν έχει μέλλον, γιατί το μέλλον είναι προκατασκευασμένο: η επιθυμία των Ουκρανών θα είναι να συρρεύσουν στην παλιά, καλή Ευρώπη, στο ήδη υπάρχον φρούριο της ελευθερίας. [...] Ο χρόνος της προπαγάνδας είναι ακίνητος χρόνος. 

[...] Αλλά η βασική λειτουργία δεν αφορά καν την Ουκρανία: οι γάλλοι προπαγανδιστές αυτής της υπόθεσης δεν δίνουν δεκάρα για την Ουκρανία, πιστέψτε με. Αυτό που τους νοιάζει είναι η παλιά, καλή Ευρώπη, το ότι θέλουν όλοι να δουν τη δράση των Ουκρανών ως ξεκάθαρη απόδειξη ότι η Ευρώπη έχει τεράστια αξία για όλη την ανθρωπότητα. Αν ακόμα και οι Ουκρανοί, για τους οποίους κανείς δε γνωρίζει τίποτε και οι οποίοι παρουσιάζονται ως απόμακρες και κάπως θολές εικόνες θέλουν τόσο να μπουν στην Ευρώπη ώστε να ρισκάρουν τη ζωή τους – και πράγματι υπήρχαν θάνατοι στην πλατεία Μεϊντάν – τότε είναι βέβαιο ότι η δημοκρατική Ευρώπη δεν ισοδυναμεί με ένα τίποτα. Πρόκειται περί απολογίας της Δύσης που δημιουργεί ένα είδος επιθυμίας για τη Δύση – εν μέρει αληθινής, θα επιστρέψω σ' αυτό – κι έτσι παγιώνει τις δικές μας ιδεολογικές, πολιτικές, θεσμικές, κλπ θέσεις. 

Μπορούμε επίσης να πούμε ότι η Ουκρανία δεν συλλαμβάνεται ως πραγματικό παρόν, αλλά ως ψευδές. [...] Αν το παρόν της Ουκρανικής εξέγερσης είναι ψευδές παρόν, αυτό σημαίνει ότι δεν έχει παρελθόν και ότι το μέλλον της ήρθε ήδη. Για αυτό δεν υπάρχει καμία γνήσια διακήρυξη, πράγμα που είναι το σημάδι κάθε γνήσιου παρόντος. Για να το θέσω αλλιώς, η επιβολή της περατότητας κάνει να φαίνεται πως η Ουκρανική εξέγερση δεν διακήρυξε στην πραγματικότητα τίποτε καινούργιο.  [...] Αυτό το οποίο λένε οι Ουκρανοί είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που θα μπορούσε να κάνει ο οποιοσδήποτε προπαγανδιστής εδώ, δηλαδή, 1. Θέλω να μπω στην καταπληκτική Ευρώπη· 2. Ο Πούτιν είναι σκιώδης τύραννος. Λέγοντάς τα όμως αυτά, δεν λένε και τίποτα, και δεν λένε τίποτα με οποιαδήποτε ιστορική σύνδεση με την Ουκρανία, με την πραγματική ζωή του λαού της και τη σκέψη του, κλπ. Δεν κάνουν τίποτε άλλο απ' το να λένε ό,τι θέλουν οι άλλοι να λένε, παίζοντας απλώς το ρόλο τους στις δύσκολες, συγκρουσιακές σχέσεις μέσα στην Ευρώπη – η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η τοπική θεσμική διαμεσολάβηση του παγκόσμιου καπιταλισμού – και τον Πούτιν, για τον οποίο λένε ότι δεν είναι πολύ δημοκρατικός (πράγμα που δεν έχει σκοπό να είναι, δεν τον ενδιαφέρει). Είναι ένα έργο του οποίου το σενάριο έχει ήδη γραφτεί. 

25 σχόλια:

  1. ...αλλά φυσικά θα εξακολουθήσω να διαβάζω μέχρι ναυτίας: "Ο Ζίζεκ και ο φίλος του Μπαντιού", "Ο Ζίζεκ και ο φίλος του Μπαντιού", "Ο Ζίζεκ και ο φίλος του Μπαντιού", "Ο Ζίζεκ και ο φίλος του Μπαντιού", "Ο Ζίζεκ και ο φίλος του Μπαντιού", "Ο Ζίζεκ και ο φίλος του Μπαντιού"....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. φωτης ζερβος12 Μαΐου 2014 - 11:11 μ.μ.

    Αντώνη μη "τους" ακούς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φυσικά δεν έχει σχέση με το ευρωναζιστικό απόβρασμα. Παρόλ' αυτά (και παρόλο που το σεμινάριο είναι του Μάρτη.και οι εξελίξεις τρέχουν) δεν βρίσκω το κείμενο στο ύψος των περιστάσεων. Ξέρω ότι ο Μπαντιού και το ύφος του έχει και μια συγκεκριμένη στάση, αλλά θα περίμενα πιο ξεκάθαρα λόγια στις εποχές που ζούμε. Γι' αυτό μιλάω μόνο και όχι για την τιμιότητα της θέσης και της στράτευσής του ούτε για την αξία της φιλοσοφίας του.

    Και να πω και κάτι τελευταίο, παρόλο που ξέρω πως αυτό μάλλον οφείλεται και στην πολιτική παράδοση στην οποία εντάσσεται: με προβληματίζει η αντιμετώπιση της επικράτησης της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ ως μιας "ενδιαφέρουσας ιστορικής διαδικασίας"... Λίγο κυνικό μου ακούγεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. dans le cadre d'un processus historique très particulier---> μέσα στα πλαίσια μιας πολύ ιδιόμορφης [πολύ χαρακτηριστικής, πολύ συγκεκριμένης] ιστορικής διαδικασίας. Δεν λέει ενδιαφέρουσας. Είναι το χαλασμένο τηλέφωνο των μεταφράσεων από γλώσσα σε γλώσσα.

      Είναι ρητορικό σχήμα, [αφηρημένο- ιστορικά συγκεκριμένο]. Εννοεί ότι η ανάλυση τής κρίσης στα ΜΜΕ είναι αφηρημένη.

      θα περίμενα πιο ξεκάθαρα λόγια στις εποχές που ζούμε---> @sipsis

      Στην τηλεόραση, στο πρόγραμμα contre-courant, την περίοδο που έγινε το δημοψήφισμα στην Κριμαία, χαρακτήρισε τους πραξικοπηματίες «φασιστοειδή».

      Ειδικότερα, για το απόσπασμα που ανάρτησε ο Α. το σχήμα είναι υβριδικό, 18 Μπρυμαίρ & Κου ντε Ντε, Μαλαρμέ.

      Διαγραφή
    2. "dans le cadre d'un processus historique très particulier---> μέσα στα πλαίσια μιας πολύ ιδιόμορφης [πολύ χαρακτηριστικής, πολύ συγκεκριμένης] ιστορικής διαδικασίας. Δεν λέει ενδιαφέρουσας. Είναι το χαλασμένο τηλέφωνο των μεταφράσεων από γλώσσα σε γλώσσα."--- ευχαριστώ. Να πω την αλήθεια μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να μην ήταν αυτή η γαλλική διατύπωση, αλλά δεν ήξερα αν ο Αντώνης το έχει μεταφράσει απευθείας από τα γαλλικά ή όχι.

      Για τα άλλα: όπως είπα και πριν επιφυλάσσομαι, γιατί δεν έχω διαβάσει κάτι άλλο. Αν το είπε αυτό, είναι σίγουρα πολύ πιο ξεκάθαρο. Και αυτό είναι σημαντικό.

      Διαγραφή
  4. Παρεπιπτόντως επιφυλάσσομαι, γιατί ούτε ολόκληρο το σεμινάριο έχω διαβάσει ούτε τι άλλο έχει γράψει ή πει σχετικώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ας το αφήσω εδώ για τα τάγματα θανάτου στην Αν. Ουκρανία:

    Σάντει Τάιμς (κλεμμένο, θέλει συνδρομή):

    http://www.sott.net/article/278894-Kiev-lets-loose-Men-in-Black-Death-Squads-on-East-Ukrainian-Civilians

    Σχόλιο για το άνω άρθρο στην Ισβέστια (γαλλική μετάφραση):

    http://histoireetsociete.wordpress.com/2014/05/12/sunday-times-la-garde-nationale-reconnait-quelle-lutte-contre-son-propre-peuple/

    http://www.izvestia.com.ua/article/66926

    «Our terrifying encounter [with the Men in Black] came after a drive down a meandering dirt road deep into a forest near the port city of Mariupol, on the Azov Sea. The men's improvised headquarters lies on a small island surrounded by a pond. It is a hunting lodge that belongs to a local oligarch sympathetic to their cause.

    This is the Azov battalion - known as the "Men in Black" - a secretive special unit of 70 volunteers, one of a number of paramilitary groups set up by the Ukrainian interior ministry as part of increasingly desperate attempts by the government in Kiev to fight the Russian-backed armed rebellion in the east of the country.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Svoboda Thugs Silence MP Petro Symonenko inside Ukraine's Parliament

    http://www.youtube.com/watch?v=93b7oDqaHr0

    οχ/μαλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. http://www.counterpunch.org/2014/05/09/the-russians-are-coming-the-russians-are-coming/
    Alex

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Το μετέφρασες από τα Αγγλικά, Αντώνη;

    Ρωταω επειδή το Γαλλικό κείμενο δεν αντιστοιχεί απόλυτα σε κάποια σημεία. Δεν θα ελεγα ότι υπαρχουν μεγαλες διαφορες, αλλά καποιες «αποκλισεις» υπαρχουν σιγουρα.

    Πάντως νομιζω ότι τα αποσπασματα που (ορθα) επελεξες δεν επιτρεπουν (=ειναι ανεπαρκή) στον αναγνωστη να σχηματισει πληρη και ακριβη εικονα της θεσης του Μπαντιου. Κατα την αποψη μου πρεπει να συνεχισεις τη μεταφραση.

    Όσο για το <>, "φταιει" και ο ιδιος ο Μπαντιου (νομιζω ότι το εχω ξαναπει). Βέβαια το οτι αλληλοαποκαλούνται φιλοι δε σημαινει ότι οι αποψεις τους ταυτιζονται (ούτε άλλωστε ότι ειναι πραγματικά φίλοι )...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρίστο, ναι, το βρήκα αρχικά στο σάιτ της Verso, δεν χρησιμοποίησα το πρωτότυπο, αλλά θα το ελέγξω όταν βρω χρόνο.

      Τα αποσπάσματα που δεν συμπεριέλαβα είναι σαφώς πιο φιλοσοφικού χαρακτήρα και με δεδομένο το πόσο έχουν τρέξει από τότε οι εξελίξεις, δεν είμαι βέβαιος ότι έχουν την ίδια σημασία με την διαφοροποίηση στάσης.

      Θυμίζω τέλος ότι σε συνέντευξη που δημοσίευσε πρόσφατα η Αυγή ("Ενθέματα") ο Μπαντιού αποκαλεί τον Δουζίνα (παρτενέρ του Ζίζεκ στο Μπέρμπεκ και σύνδεσμο με τον ΣΥΡΙΖΑ του Σλοβένου) "εχθρό."

      Διαγραφή
    2. Λέγατε πρόσφατα σε μια εκπομπή στη Γαλλία ότι δεν απεχθάνεστε να έχετε εχθρούς. Νομίζω όμως ότι υπάρχουν δύο ειδών εχθροί: ο μακρινός εχθρός που βρίσκεται απέναντι (ο νεοφιλελεύθερος, ο φασίστας κλπ.) και ο εχθρός που μας μοιάζει, σε σημείο που μερικές φορές δεν διακρίνεται από εμάς. Ποιοι είναι λοιπόν οι εχθροί που δεν απεχθάνεστε να έχετε;

      Υπάρχουν, πράγματι, τόσο προφανείς εχθροί, που δεν μπορούν να μου προσφέρουν τίποτα. Τι μπορώ να μάθω από τον Σαρκοζί, τον Ολάντ, την Τρόικα, που δεν το γνωρίζω ήδη; Οι πραγματικά χρήσιμοι για μένα «εχθροί» είναι εκείνοι που, όπως ο σύντροφος Δουζίνας, έχουν πραγματικούς δεσμούς με τα κινήματα χειραφέτησης, δίνουν όμως μια ωραιοποιημένη και περιορισμένη εικόνα της σημερινής κατάστασης, αντί να αντιληφθούν ότι πρέπει σχεδόν να ξεκινήσουμε από την αρχή, όπως το έκαναν οι επαναστάτες τη δεκαετία του 1840: ιδεολογία, πολιτική κριτική, μορφές μαζικής δράσης, οργάνωση/

      [...]

      Χαίρομαι πάντα όταν έχω την ευκαιρία να απαντήσω σε όσους μου επιτίθενται ως «απαισιόδοξο», «αφηρημένο» κτλ.: «Αγαπητοί μου φίλοι, αγαπητοί μου σύντροφοι, οι προτάσεις σας όσον αφορά την τακτική δεν είναι “ρεαλιστικές”, όπως το νομίζετε, ούτε το στρατηγικό σας όραμα ότι με λίγο κλασικό μαζικό κίνημα και λίγο εκλογικό κοινοβουλευτισμό μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά.
      http://enthemata.wordpress.com/2014/04/27/alainb/

      Διαγραφή
    3. Στο παρακάτω γέλασα, ομολογώ:

      Μπορούμε να το καταλάβουμε αν με αυτό τον τρόπο βάζετε στο στόχαστρο την ψευδο-αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας. Θα μπουρούσε όμως κανείς να σας αντιτάξει ότι αυτή δεν είναι η αληθινή Αριστερά, η «αριστερή Αριστερά». Τι σας εμπνέει λοιπόν αυτή η αληθινή Αριστερά στην εξουσία;

      Από την κατάρρευση των –δεσποτικών και γραφειοκρατικών– σοσιαλιστικών κρατών, η παγκόσμια κατάσταση κυριαρχείται πλήρως από την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Στο πλαίσιο αυτό, η παραδοσιακή Αριστερά έχει ενσωματώσει τόσο την κοινοβουλευτική συναίνεση με την κυρίαρχη ολιγαρχία που δεν καταφέρνει πια να συσπειρώσει γύρω της τις πλατιές λαϊκές μάζες, εντάσσσοντάς τις στη συναίνεση αυτή. Το ΠΑΣΟΚ και το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι, εμφανέστατα, οι υπάκουοι μαθητές του νεοφιλελευθερισμού, θεμελιώδους δόγματος της κυρίαρχης ολιγαρχίας από τις αρχές του 21ου αιώνα. [...]

      Ωστόσο, σήμερα, η νέα αυτή Αριστερά αντικαθιστά απλώς την παλαιά, στον βαθμό που έχει όλα τα αρνητικά της χαρακτηριστικά. Καταρχάς, έχει εγκαταλείψει την κομμουνιστική ιδέα, δηλαδή τη δημόσια διακηρυγμένη, κεντρική αντίληψη ότι είναι απαραίτητη μια ριζική αλλαγή της κοινωνικής οργάνωσης και –για να θέσουμε το κοινό αγαθό στην κεντρική θέση– η καταστροφή της ίδιας της βάσης της ολιγαρχικής εξουσίας, δηλαδή της ιδιωτικής ιδιοκτησίας του συνόλου των μεγάλων μέσων παραγωγής, ανταλλαγής και πίστωσης.

      Διαγραφή
    4. Η "αριστερή αριστερά" λέει ο κλόουν που παίρνει συνέντευξη. Κοάν. Και παίρνει τη δέουσα.

      Διαγραφή
    5. Μια ιδεα θα ηταν όταν μεταφραζεις αποσπασματα απο τετοια κειμενα να βαζεις και μια περιληψη του υπόλοιπου (ή μερους) . Νομιζω ότι ετσι οι αναγνωστες θα καταλαβαιναν καλυτερα.

      Ειναι γεγονος πως ο Μπ ειναι αρκετα φιλικός όταν ειναι προσωπο με προσωπο με καποιον. Γενικα δεν ειναι πολύ επιθετικος προς ατομα. Δεν συμβαινει βεβαια το ιδιο όταν κανει κριτικη σε θεσεις. Εχω δει πχ ποσο διαφορετικος ηταν απεναντι στον Michel Onfray στην τηλεόραση και σε αρθρο του στη Λιμπερασιόν .
      Παντως με τον Τσιζ εχει προβλημα . Φιλο τον ανεβαζει, φιλο τον κατεβαζει ο Τσ... Τελος παντων. Αυτοι που ειναι εξοικειωμενοι με τη σκεψη του καταλαβαινουν.

      Όσο για τον Συριζα ... ενω ειναι σαφεστατο ότι οι πολιτικες του αποψεις δεν εχουν καμια σχεση μ αυτον τον χωρο...

      http://youtu.be/BwhSVOoY3q8

      Διαγραφή
    6. Ευχαριστω. Δεν ειχα δει τη συνεντευξη.

      Διαγραφή
    7. Το ιδιόρρυθμο λεκτικό σύνταγμα τού/της δημοσιογράφου «αριστερός αριστερός» κατά πάσα πιθανότητα παραπέμπει στο άρθρο τού Παζολίνι για τις «πυγολαμπίδες» (όπου εμφανίζονται τα «φασιστικός φασισμός», «χριστιανοδημοκρατικός φασισμός»). Ο/ δημοσιογράφος δεν τολμάει να πει «κομμουνισμός».

      http://clarethemadmary.wordpress.com/2012/04/13/larticle-des-lucioles-pasolini/

      ΥΓ για Ονφρέ, όποιος παρακολουθεί το κοντρ-κουράν, θα δει ότι η επιλογή των συνομιλητών έχει λογική. Ο Ονφρέ παρουσιάστηκε ως εκπρόσωπος τού Προυντονισμού-αναρχίας. O «Ορελιέν Μπερνιέ» περίπου κάτι σαν τη δική σας Ανταρσύα («κυβέρνηση διαχείρισης», αυτό ήταν το πιο ενδιαφέρον επεισόδιο). Έφεραν και έναν από την «ολαντική» σοσιαλδημοκρατία να μιλήσει για το «λαό».

      Διαγραφή
    8. Υπάρχει μια ρήξη μεταξύ Μπαντιού και Δουζίνα-Ζίζεκ, η οποία φυσικά έχει ως αφορμή τι άλλο; ....τον ΣΥΡΙΖΑ. Μεγαλύτερες λεπτομέρειες γνωρίζει ένας σύντροφος, αν θέλει να προσθέσει κάτι.

      Ελπίζω αυτό να αποτελέσει αφετηρία να γίνουν πιο σαφείς κάποιες διαχωριστικές γραμμές.

      Διαγραφή
    9. Η αφορμή μπορεί να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, οι αιτίες όμως είναι άλλες. Ο Ζίζεκ παρασιτούσε στον Μπαντιού και ταυτόχρονα τον διαστρέβλωνε επί μονίμου βάσεως. Και είπα σε προηγούμενη συζήτηση (με αφορμή το άρθρο Μαργαρίτη), ότι οι ιδέες του Μπαντιού για την πολιτική περιέχουν στοιχεία (αντι-ιμπεριαλισμός, αντιδυτικισμός, απόρριψη της "αριστεράς" και του σοσιαλδημοκρατικού κοινοβουλευτισμού) εντελώς ασύμβατα με τον ΣΥΡΙΖΑ και με το ΚΕΑ. Αυτά πέρα από την οργή του για τη στήριξη Ολάντ στη Γαλλία και την κακή σχέση του με το ΓΚΚ.

      Θα κοιτάξω όταν βρω χρόνο το πρωτότυπο και θα κάνω διορθώσεις.

      Διαγραφή
    10. Ρήξη; Δεν καταλαβαίνω. Διαχωριστικές γραμμές υπήρχαν από την πρώτη στιγμή, δεν τίθεται θέμα για διαχωριστικές γραμμές ή μεταγενέστερη ρήξη. Για τα «περί φιλίας», έχει φιλική υποχρέωση στον Ζίζεκ, όταν είχε ξεκινήσει μια εκστρατεία στη Γαλλία επί Σαρκοζί για τον υποτιθέμενο αντισημιτισμό τού Μπαντιού και ο Νόρμαν Μπέιτς συνυπέγραψε επιστολή στήριξης. Ωστόσο, ως γνήσιος ψυχοπαθής είχε δεύτερες σκέψεις για τον «αντισημιτισμό» τού Μπαντιού και έγραψε συνοδευτικό δοκίμιο στο βιβλίο με τα μουσικολογικά σεμινάρια για τον Βάγκνερ «περί αντισημιτισμού». Όποιος βρει απόσπασμα στο δοκίμιο που να σχετίζεται έστω και στο ελάχιστο με την έννοια τού «αντισημιτισμού» κερδίζει δείπνο με τον ψυχαναλυτή. Το άλλο για το ΣΥΡΙΖΑ, έχει έναν «κωδικό» για να δηλώνει σχετικές αποστάσεις (τη φράση «διαφορετική υποκειμενικότητα»). Άλλη η ιστορία τής Γαλλίας, άλλη τής Ελλάδας.

      Διαγραφή
    11. @Naptha

      Χαρακτηριστικό παράδειγμα (για τις γραμμές-ρήξη), οι οπτικές τους για τον «λαό». Στο «pervert's guide» δες το σημείο που ο Ζ. μιλάει για τον Μίλος Φόρμαν (σύμφωνα με τον φωστήρα, «η γελοιοποίηση τού λαού ύψιστη πράξης αντι-σταλινικής αντίστασης», πώς σας ξέφυγε αυτό;). Για σύγκριση, υπάρχει ένα πρόσφατο δοκίμιο τού Μπ., δεν το έχω διαβάσει ακόμα, για τον λαό και την ύπαρξη τού λαού. Από περίληψη, οπότε με επιφύλαξη, η παρουσίαση τού λαού προϋποθέτει την πλήρη εξαφάνιση τού κράτους (θέση που είναι όμοια με κάποιο σχόλιο τού Σεχτάρ, εδώ σε σχέση με την Ουκρανία, με τον οποίο είχα τότε μαλώσει). Δεν μπορώ να το εντοπίσω.

      Διαγραφή
    12. Τι δεν καταλαβαίνεις; Για σαφήνεια στις γραμμές μιλάω, όχι ότι τώρα προέκυψαν. Αυτή λοιπόν όσο αφορά την εικόνα προς τα έξω δεν υπήρχε. Τους "φίλους" σου μπορεί να μην τους διαλέγεις, αλλά που και με ποιον παρευρίσκεσαι ναι.

      Αυτό που συμβαίνει λοιπόν τώρα - και δεν συνέβαινε, με αυτόν τον τρόπο τουλάχιστον πριν - είναι ότι μιλάνε ανοιχτά ο ένας εναντίον του άλλου. Ο Δουζίνας εξ όσων γνωρίζω έχει αναπτύξει αλλεργία ακόμα και στο άκουσμα του ονόματος του Μπαντιού. Όσο όμως δεν είχε μπει η θεσούλα στην "αριστερή κυβέρνηση" στην καθημερινή διάταξη, τέτοια δεν υπήρχαν. Εκατέρωθεν.

      Δεν την πέφτω στον Μπαντιού, αλλά έτσι νομίζω έχουν τα πράγματα. Για μένα έκανε λάθη. Και τα λάθη είναι κατανοητά. Αν θεωρούσα ότι είναι κάτι παραπάνω από λάθος, δεν θα μιλούσα σε αυτόν τον τόνο. Ας ξεκαθαρίζει λοιπόν το τοπίο. Για καλό το λέω.

      Διαγραφή
    13. Και φυσικά "Διαχωριστικές γραμμές υπήρχαν από την πρώτη στιγμή" (@waltendegewalt), και φυσικά "Η αφορμή μπορεί να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, οι αιτίες όμως είναι άλλες" (@Αντωνης).
      Αλλιώς δεν θα το συζητούσα το θέμα καν.

      Διαγραφή
    14. @waltendegewalt
      Ευχαριστώ για την παραπομπή. Θα το κοιτάξω, αν μπορέσω.
      Πάντως για να μην παρεξηγούμε: φυσικά, ουδεμία σχέση υπάρχει μεταξύ τους.
      Και τα περί "ρήξης" δεν αφορούν το περιεχόμενο, καθώς δεν υπήρξε ποτέ κάποιου είδους ταύτιση.
      Απλά αυτό που βλέπω, και το θεωρώ θετικό, είναι ότι η παρουσία Μπαντιού αρχίζει να ενοχλεί Ζίζεκ-Δουζίνα και δεν το κρύβουν πλέον.

      Διαγραφή
  9. <> = "Ο Ζίζεκ και ο φίλος του Μπαντιού"

    ΑπάντησηΔιαγραφή