Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Για τη δίκη των Ελλήνων χαλυβουργών (@ψηρίς)

Photo via Revolution Now
Η αίθουσα ήταν γεμάτη από το πρωί. Ημέρα πανελλαδικής απεργίας, λες και ήταν συμβολικό, δικάζονταν οι Χαλυβουργοί. Παρά την ταυτόχρονη μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση, αρκετός ήταν ο κόσμος του ΠΑΜΕ που βρέθηκε εκεί από το πρωί. Το δικαστήριο παρόλο που γνώριζε ότι είχε οριστεί πανελλαδική πανεργατική απεργία για την ημέρα εκείνη, είχε ορίσει πάραυτα την 9 Απρίλη ως δικάσιμο. Δεν θέλανε και να καθυστερήσουν την απόφαση. Είχαν ήδη ξεκαθαρίσει ότι στην επόμενη συνεδρίαση θα τελειώσει η δίκη. Τι κι αν έμεναν οι απολογίες 24 κατηγορουμένων, τι κι αν έπρεπε η Εισαγγελέας να κρίνει συνολικά το αποδεικτικό υλικό, τι κι αν απόμεναν οι αγορεύσεις 9 (!) δικηγόρων, η Πρόεδρος είχε πει ότι στην επόμενη συνεδρίαση θα έβγαζε και απόφαση. Την ήδη έτοιμη απόφαση. Ενώ, παράλληλα, οι διπλανές δικαστικές αίθουσες άδειαζαν, καθώς οι δικαστικοί γραμματείς απεργούσαν, λόγω απεργίας της ΑΔΕΔΥ, αλλά και του συνδικαλιστικού τους οργάνου, η δίκη των Χαλυβουργών ξεκίνησε κανονικά, καθότι ο γραμματέας αρνήθηκε να απεργήσει. Δεν έφτανε αυτό …το αναγνωρισμένο ας πούμε χαριτολογώντας δικαίωμά του να μην απεργήσει, αλλά, ενώ οι δίκες τελειώνουν και διακόπτονται στις 15.00, λόγω παρέλευσης ωραρίου εργασίας των γραμματέων, ο συγκεκριμένος αποφάσισε… να μην σχολάσει καν με αποτέλεσμα να συνεχιστεί η δίκη μέχρι τις 18.30! Μικρή σημασία βέβαια σε μία προδικασμένη κατάσταση.


Οι απολογίες των Χαλυβουργών δεν ήταν απολογίες. Λες και οι άνθρωποι αυτοί ήταν η αβίαστη φυσική συνέχεια των μεγάλων αγωνιστών του λαού μας, χωρίς κανένα φόβο, χωρίς κανένα κόμπιασμα, χωρίς να μοιάζουν «διαβασμένοι» για το τι θα πούνε και τι όχι, με απλότητα, ειλικρίνεια και θάρρος μίλησαν για την απεργία τους. Για το ξεκίνημά της, για την κατάσταση τα προηγούμενα χρόνια, για την πορεία της απεργίας, για σκέψεις, φόβους, διλλήματα, περιστατικά, συγκρούσεις, δυσκολίες, για τους κατήγορούς τους, για όλους και όλα. Καμία διάθεση να απολογηθεί κανείς τους. Όπως εν τη ρύμη του λόγου ανέφερε ένας εξ αυτών, αναφερόμενος στους συγκατηγορούμενούς του: «θα συμφωνήσω με τους προηγούμενους ομιλητές…». Δεν ένιωθε καν εαυτόν και τους συναδέλφους του ως κατηγορούμενους, αλλά ως ομιλητές. Δεν υπάρχει λογικός, καλοπροαίρετος, δίκαιος άνθρωπος, που θα άκουγε αυτούς τους ανθρώπους και θα τους καταδίκαζε. Η κάθε τους κουβέντα μνημείο αξιοπρέπειας, ακόμα και για τους συναδέλφους τους, τους κατήγορούς τους, τους απεργοσπάστες δεν αναφέρονταν με άσχημα λόγια. Συναδέλφους τους λέγανε. Εξηγούσαν τι τους ώθησε στην απεργία. Ότι δεν είχαν σκοπό να κάνουν 9 μηνη απεργία. Ότι όπως και παλιότερα το 2009 ξεκίνησαν μια απεργία πιστεύοντας ότι σε δυο-τρεις μέρες (όπως και τότε) θα επαναπροσληφθούν οι απολυμένοι. Ξεκίνησαν μια απεργία, όλοι μαζί, καταρχήν ως Δ.Σ., στο οποίο ενώ υπήρχαν τρεις παρατάξεις, αυτές ενώθηκαν, και στη συνέχεια ως γενική συνέλευση εργατών. Στην πρώτη συνέλευση λέει, όλοι ψήφισαν υπέρ, εκτός από έναν που ψήφισε κατά για λόγους τακτικής. Το σωματείο πρότεινε να στηθεί κάλπη, και όλοι αρνήθηκαν. «Ποια κάλπη;» είπαν. «Αφού όλοι υπέρ δεν είμαστε;». Όπως αναφέρθηκε από τον Παυλάκη, «οι χαλυβουργοί τόσες δεκαετίες, όπως έμαθα και γω όταν πήγα στη δουλειά, στις συνελεύσεις τους ψηφίζουν χωρίς κάλπη, με ανάταση χειρός για να κοιτάει ο ένας χαλυβουργός τον άλλον στα μάτια». Όπως ανέφερε ο Παυλάκης, αλλά και άλλοι κατηγορούμενοι, «ο πρόεδρος του σωματείου, ο Γιώργος ο Σιφωνιός, συναντήθηκε πριν την απεργία με τον Μάνεση. Προς τιμήν του πριν δεν ανέφερε τίποτα από μετριοφροσύνη. Συναντήθηκε και του είπε, ότι εγώ δεν μπορώ να υπογράψω 40% μείωση μισθού, κι αν μας λέτε ότι πρέπει να υπογράψουν όλοι και αν δεν υπογράψει έστω κι ένας πάμε σε απολύσεις, σας το λέω εγώ πρώτος, μην πάτε σε άλλους, εγώ δεν υπογράφω. Και του λέει ο Μάνεσης, τέσσερις μήνες θα είναι μόνο, δεν υπάρχει λόγος να πάμε σε απολύσεις, μετά από τέσσερις μήνες θα έρθουν οι μισθοί στο κανονικό. Και του λέει ο Σιφωνιός: για αυτό δεσμεύεστε; Μας το υπογράφετε αυτό; Και ο Μάνεσης λέει: έχετε τον λόγο μου! Ποιόν λόγο σας; λέει ο Σιφωνιός, αφού είστε αφερέγγυος!»

Πριν λίγο είχε πάρει τον λόγο (ως κατηγορούμενος που απολογείται) ο Γιώργος Σιφωνιός, μέχρι πρότινος Πρόεδρος του Σωματείου. Στην ομιλία του, γιατί απολογία δεν ήταν, με την απλότητα και αμεσότητα του εργάτη μίλησε για την Χαλυβουργία. Για τα 35 χρόνια τα δικά του μέσα στο καμίνι. Για τους συναδέλφους του, για τους συντρόφους του, για τους νεκρούς τους συναδέλφους, για τον Μάνεση και τα αιματοβαμμένα κέρδη του όλα αυτά τα χρόνια. Για τις άπειρες προσπάθειες εξαγοράς και αυτού και πολλών άλλων συναδέλφων του. Για το ξεπούλημα κάποιων εξ αυτών. Για το γεγονός ότι εν καιρώ της 9μηνης απεργίας ασκήθηκαν και εκκρεμούν εναντίον τους 170 μηνύσεις. Για το γεγονός ότι οι κατήγοροί τους, εργαζόμενοι στην Χαλυβουργία, που παρουσιάστηκαν ως φτωχοί και άποροι για να ασκήσουν 170 μηνύσεις θα έπρεπε να πληρώσουν 100 ευρώ παράβολο την μία, σύνολο 17.000 ευρώ και ότι από αυτό και μόνο αποδεικνύεται ότι πίσω από όλα είναι ο Μάνεσης. Ότι θέλει να τους λυγίσει, να τους διαλύσει. Να στείλει μήνυμα ως αφεντικό, αλλά και ως πρόεδρος των Σιδηροβιομηχάνων. Γιατί με αυτόν τα βάλαν οι Χαλυβουργοί.

Η πρόεδρος και η εισαγγελέας δεν ρωτούσαν για τα περιστατικά. Οι χαλυβουργοί ήταν κατηγορούμενοι για παραβίαση δικαστικής απόφασης (αυτής που έβγαζε παράνομη την απεργία τους), για διατάραξη οικιακής ειρήνης («κατάληψη») και για παράνομη βία. Θέλανε να βαφτίσουνε την απεργία ως κατάληψη. Αυτός ήταν ο καημός τους. Και της πολιτικής αγωγής, των δικηγόρων που εκπροσωπούσαν τον Μάνεση και της Εδρας. Είχανε σκυλιάσει με την ανυπακοή. Με το γεγονός ότι μπορεί οι εργαζόμενοι να αψηφήσουν τα ξεφτιλισμένα δικαστήριά τους. Τα δικαστήρια αυτά που πίσω από τον δικαστή κρέμεται η εικόνα του Ιησού Χριστού, λες και θα τους απαλλάξει από τα εγκλήματά τους κατά των εργαζομένων. Η εικόνα του Ιησού και ο Σταυρός που κρέμεται επιδεικτικά από το λαιμό τους καθώς καταδικάζουν στην εξόντωση τους καλύτερους των εργατών, ως αν την Ιερά Εξέταση. Δεν ρωτούσαν για τα περιστατικά. Για το ποιος και αν χτύπησε ποιόν, ποια μέρα, ποια ώρα, τι και πώς. Ρωτούσαν μόνο «ξέρατε ότι βγήκε παράνομη η απεργία», «γιατί συνεχίζατε;», «κάλπη γιατί δεν βάλατε απ’ την αρχή»; «όποιος ήθελε να δουλέψει μπορούσε;» και τα γνωστά, το δικαίωμα στην εργασία (απεργοσπασία) είναι ιερό κλπ κλπ. Και ρώτησε η Πρόεδρος τον Σιφωνιό: «Μπορούσε η εταιρία ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ να μην κάνει απολύσεις;» Αντικειμενικά… Τι σημαίνει αντικειμενικά στον κόσμο των αστών;

Η εισαγγελέας είχε εντοπίσει διαβάζοντας την ομιλία/εισήγηση του Σιφωνιού στην Γ.Σ. του Σωματείου, τέλη Μαΐου του 2012, λίγο πριν το δικαστήριο της απεργίας, την φράση: «Καμία δικαστική απόφαση δεν μπορεί να σταματήσει την απεργία μας! Εμείς θα συνεχίσουμε ότι και να γίνει!». Για αυτόν τον δίκαζαν, για αυτό τους καταδίκαζαν. Εξάλλου, έχουν ήδη αρχίσει τις μηνύσεις και τις καταδίκες για φράσεις που αναφέρονται σε ψηφίσματα, ανακοινώσεις σωματείων κλπ (βλέπε Ζώνη Περάματος). Ο Γ. Σιφωνιός έκλεισε λέγοντας καθαρά και ξάστερα «Η απεργία μας ήταν νόμιμη, 7.000 ψηφίσματα μας ήρθαν για συμπαράσταση. Από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Από νηπιαγωγεία μέχρι και γω δεν ξέρω τι, μέχρι και οι παπάδες μας έστειλαν. Νόμιμη και δίκαιη ήταν και είναι στη συνείδηση όλου του λαού. Σήμερα δεν δικαζόμαστε εμείς. Δικάζεται η απεργία. Δεν ζητάω την επιείκειά σας. Ζητάω για τους συναδέλφους εδώ που κατηγορούνται, αλλά και όλους του άλλους που δώσαμε μαζί αυτόν τον αγώνα 273 ημέρες την αθώωσή μας. Γιατί ο αγώνας μας ήταν και είναι δίκαιος».

Πρώτη φορά δικαστική αίθουσα σείεται από χειροκροτήματα μετά από απολογία κατηγορουμένου. Ένα αυθόρμητο, γνήσιο ξέσπασμα υπερηφάνειας, συγκίνησης και απόδοσης φόρου τιμής στους χαλυβουργούς. Έξαλλη η έδρα να ωρύεται για την τήρηση της τάξης και την ησυχία. Συγκίνηση και περηφάνια, περηφάνια και συγκίνηση να κατακλύζουν την αίθουσα.

Όλοι οι κατήγοροι δικηγόροι, η εισαγγελέας και η έδρα πίναν νερό στο δικαίωμα της εργασίας (στην Ελλάδα του 30% της ανεργίας), εκθείαζαν το δικαίωμα στην απεργία που είναι ιερό (στην Ελλάδα που 99% των απεργιών κρίνονται παράνομες). Ξανά και ξανά μας υπενθύμιζαν τη δικαιοσύνη της δικαιοσύνης. Την δικαιοσύνη του Μάνεση.

Τα μέλη του Δ.Σ. του Σωματείου που δικαζόταν και με περισσότερες κατηγορίες, λόγω της ιδιότητάς τους, είπαν όμως: Εμείς είχαμε απόφαση Γενικής Συνέλευσης για συνέχιση. Για νέα απεργία, με κάλπη και νέα αιτήματα. Εμείς αυτήν την απόφαση έπρεπε να τηρήσουμε και αυτήν τηρήσαμε. Παράλληλα, κανείς κατηγορούμενος δεν προσπάθησε να βγάλει από πάνω του τις κατηγορίες. Να γλιτώσει τον εαυτό του. Ο Παυλάκης μάλιστα είπε χαρακτηριστικά «εγώ ήμουν νέος Γραμματέας από 28 Μαίου, και παίρνω την ευθύνη για κάθε απόφαση και πράξη του Σωματείου». Ενώ οι μηνυτές που ήταν και μάρτυρες κατηγορίας, λέγανε ότι χτυπήθηκαν από τέσσερα – πέντε άτομα στις 20/7/12 που θέλησαν να μπούνε για δουλειά, κανείς από τους κατηγορουμένους δεν είπε ότι οι τάδε πέντε είναι για να γλιτώσει αυτός. Όλοι κατέρριψαν μία προς μία τις κατηγορίες των μηνυτών. Απέδειξαν περίτρανα με σειρά επιχειρημάτων, ότι οι μηνυτές καθοδηγούνται από τον Μάνεση, ότι έχουν εξαγοραστεί ποικιλοτρόπως.

Ότι στο εργοστάσιο έχουν μείνει 104 εργαζόμενοι. Από αυτούς οι 17 εργάζονται κανονικά και μάλιστα χάριν στην απεργία τους πληρώνονται ακόμα με τον μισθό τον παλιό, του προ 2011! Ότι οι υπόλοιποι 87 εργάζονται εκ περιτροπής και με διαθεσιμότητες. Ότι οι μηνυτές ανήκουν στους καλοπληρωμένους 17. Ότι η μία εξ αυτών των μηνυτών κατηγορούσε και υπεδείκνυε συγκεκριμένο κατηγορούμενο ότι της πετούσε πέτρες στις 6 το πρωί της 20.07.12 την ώρα που ο συγκεκριμένος Χαλυβουργός είχε συλληφθεί από τα ΜΑΤ και μεταφερθεί στην ΓΑΔΑ από τις 04.45 πριν έρθουν οι απεργοσπάστες! Άλλος κατηγορούσε το Σιφωνιό ότι την 21.6 τον χτύπαγε, ημέρα που αποδεδειγμένα ο Σιφωνιός ήταν παρών σε κηδεία. Κακοστημένη δηλαδή η φάρσα. Ουτε τις ιστορίες τους δεν κάτσαν να στήσουν καλά.

Δυο μάρτυρες κατηγορίας και μηνυτές είχαν ρωτηθεί: «Εσείς δεν είχατε απολυθεί το 2009; Μάλιστα. Και το Σωματείο τι έκανε; Το Σωματείο έκανε αγώνα να ξαναπροσληφθώ. Τι έκανε δηλαδή, έκανε απεργία; Ναι έκανε 3 μέρες απεργία. Και επαναπροσληφθήκατε; Ναι με πήραν πίσω. Χάρη στο σωματείο δηλαδή; Ναι. Και γιατί σήμερα είστε εδώ ως κατήγορος; Και τι να κάνω; Μια δουλειά την έχω…».

Μετά το τέλος των απολογιών και ενώ όλοι σηκώθηκαν για διάλλειμα, η Εισαγγελέας ξεκίνησε αιφνιδιαστικά, αμέσως την αγόρευσή της. Τη μισή την διάβαζε από μέσα. Έτοιμη δηλαδή. Δεν πα να είχε ομολογήσει κάποιος μπροστά της φόνο. Δεν πα να είχε φέρει αδιάσειστο χαρτί ότι την τάδε ή την δείνα ημέρα έλειπε στο εξωτερικό. Δεν πα να είχαν καρφώσει οι μισοί τους άλλους μισούς. Η ετυμηγορία ήταν έτοιμη πριν τις απολογίες. Αφού λοιπόν η Εισαγγελέας βίασε κυριολεκτικά ακόμα και αυτό το αστικό τους δίκαιο, αφού έκανε μία συνταγματική και εργατοδικαιϊκή ανάλυση που θα σήκωνε την τρίχα ακόμα και σε αστό δημοκράτη, με λογικά άλματα, και νομικές αλχημείες έκρινε άπαντες ενόχους. Καταρχήν, ανέφερε ότι όλα αποδείχτηκαν από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας, οι οποίοι ότι είπαν είναι αληθινό (κι ας αποδείχτηκε ποικιλοτρόπως το αντίθετο, π.χ. η γνωστή απεργοσπάστρια Καλαβάτη, την ώρα και ημέρα, που στην κατάθεσή της είπε ότι δεχόταν τρομοκρατικές απειλές και βία, ήταν Live σε 5-6 κανάλια, μέσα στο εργοστάσιο και μιλούσε!). Κατά δεύτερον δεν ανέφερε πουθενά τις ανταποδείξεις των μαρτύρων υπεράσπισης. Κατά τρίτον, πλην μίας φοράς δεν ανέφερε πουθενά το ρήμα «αποδείχτηκε», μόνον έλεγε «θεωρώ», «πιστεύω», «θεωρώ»…

Τέταρτον, επειδή από τις καταθέσεις δεν προκύπτει ποιος ακριβώς χτύπησε ποιόν, πού, πότε κλπ. παρά μόνο γενικότητες, έκανε χρήση του φασιστικούς ιδεολογήματος της συλλογικής ευθύνης, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι κατηγορούμενοι με την φυσική τους παρουσία, πρώτον τελούσαν κατάληψη (μόνον με την ύπαρξή τους δηλαδή, και δεύτερον με την συνεχή παρουσία τους συνέδραμαν ο ένας τον άλλον στην διάπραξη των αδικημάτων, ενώ σε κάθε περίπτωση μόνο και μόνο που είναι όλοι μέλη του σωματείου που έκανε ότι έκανε αρκεί, άρα δεν είναι απλά ένοχοι για παράνομη βία, αλλά για άσκηση παράνομης βίας κατά συρροή και κατ΄ εξακολούθηση!!!

Μετά το σοκ της προτάσεως της εισαγγελέως, η οποία εξασφάλισε καταρχήν πρόσκαιρα μια σημαντική καριέρα για τον εαυτό της στον χώρο της δικαιοσύνης και κατά δεύτερον μία θέση με κατάμαυρα γράμματα στην ιστορία μαζί με την πρόεδρο, ακολούθησαν οι αγορεύσεις των δικηγόρων των μηνυτών. Δεν αξίζει κανείς να σταθεί σε αυτές, παρά μόνο σε μία τοποθέτηση, αποκαλυπτικότατη, ενός δικηγόρου, ο οποίος νωρίτερα, όταν είχε ακουστεί από τον Σιφωνιό μια κατηγορία προς τον Μάνεση, πετάχτηκε λες του θίξανε τον πατέρα ή τη μάνα, και διέκοψε με στόμφο απολογία κατηγορουμένου, κάτι που σημειωτέον δεν επιτρέπεται από τη διαδικασία. Στην αγόρευσή του λοιπόν, ενώ προσπάθησε σκληρά, προς το τέλος δεν μπόρεσε να κρύψει το ταξικό του μίσος και την ειρωνεία του, υπονοώντας ότι το ΚΚΕ ήταν αυτό που ήλεγχε την απεργία και επειδή ο λαός του αφαίρεσε την μισή εκλογική δύναμη, μετά τα μάζεψε και έληξε την απεργία…

Οι δικηγόροι της υπεράσπισης, με αγορεύσεις πραγματικούς κεραυνούς, αρχικώς υποκλίθηκαν στο μεγαλείο των κατηγορουμένων, τόσο για τον απεργιακό τους αγώνα, όσο και για την στάση τους εντός αιθούσης, και στη συνέχεια κατέρριψαν αναλυτικά, μία προς μία τις κατηγορίες, ανέτρεψαν ένα προς ένα αναλυτικά τα επιχειρήματα της κατηγορίας, εξέθεσαν τους μάρτυρες κατηγορίας υπενθυμίζοντας όλες τους τις αντιφάσεις, τα καταφανή αποδεδειγμένα ψέματα που απέδειξαν και το στήσιμο της κατηγορίας, αλλά και την αναξιοπιστία των μαρτύρων κατηγορίας, ενώ όλοι καυτηρίασαν την προκλητική στάση της εισαγγελέως. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη:
Εκ μέρους των δικηγόρων που ανέλαβαν αφιλοκερδώς την υπεράσπιση των χαλυβουργών (Ευάγγελος Κατσιάβας, Αγγελος Βρεττός, Ιορδάνης Προυσανίδης, Θεόδωρος Θεοδωρόπουλος, Ελένη Ζαφειρίου), ως ένα ελάχιστο δείγμα αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα τους, η Ελένη Ζαφειρίου δήλωσε στο «Ριζοσπάστη»: 
«Με τη σημερινή απόφαση, το δικαστήριο επιβράβευσε την εργοδοτική τρομοκρατία και καταστολή και ευθυγραμμίστηκε με την αντιλαϊκή και αντεργατική κυβερνητική πολιτική. Ηταν μια καθαρά πολιτική δίωξη, οι κατηγορίες ήταν ανυπόστατες και κατασκευασμένες και σχολιάστηκε αρνητικά το γεγονός ότι η εισαγγελέας είχε ήδη έτοιμη την αγόρευσή της, πριν ακόμα ακούσει τις απολογίες των κατηγορουμένων. Το κατηγορητήριο και η απόφαση βασίστηκαν στην αρχή της συλλογικής ευθύνης, που είναι το πρώτο βήμα διολίσθησης προς την ιδεολογία του φασισμού».
Μετά τις αγορεύσεις των δικηγόρων υπεράσπισης που διήρκησαν πάνω από 2 ώρες, η Δικαστής έκρινε ένοχους τους κατηγορουμένους. Συγκεκριμένα (από ρεπορτάζ Ρίζου), η πρόεδρος Κωνσταντίνα Πολυζωγοπούλου, υιοθετώντας την πρόταση της εισαγγελέως Βαρβάρας Γνεσούλη, επέβαλε ποινές φυλάκισης 23 συνολικά μηνών με τριετή αναστολή στους Γ. Σιφωνιό, Ν. Χαροκόπο και Ν. Παυλάκη, πρόεδρο, αντιπρόεδρο και γραμματέα, αντίστοιχα, του σωματείου κατά τη διάρκεια της απεργίας, και 21 μηνών με τριετή επίσης αναστολή στους υπόλοιπους κατηγορούμενους. Αθώα έκρινε τη Μαρία Δελλή, τη μοναδική γυναίκα, σύζυγο χαλυβουργού, με το σκεπτικό ότι δεν ήταν μέλος του σωματείου. Οι κατηγορούμενοι άσκησαν έφεση και αφέθηκαν ελεύθεροι.

Να σημειωθεί το εξής. Οι περισσότεροι κατηγορούμενοι έχουν προϋπηρεσία πάνω από 20 χρόνια στην Χαλυβουργία. Κάποιοι εξ αυτών δουλεύουν εκεί 30 και 35 χρόνια. Το λιγότερο κάποιοι έχουν 8 και 10 χρόνια εργασία εκεί. Αρκετοί από τους κατηγορούμενους είναι ακόμη υπάλληλοι στην εταιρία. Ανήκουν στους 104 που παρέμειναν, αλλά βρίσκονται σε καθεστώς διαθεσιμότητας και εκ περιτροπής, οπότε πληρώνονται ελάχιστα χρήματα. Κάποιοι κατηγορούμενοι έχουν απολυθεί εδώ και καιρό. Γενικώς, προέκυψε και από την ακροαματική διαδικασία, ότι πολλοί εξ αυτών αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα (εξώσεις, διακοπές ρεύματος, σίτιση από συσσίτια, σοβαρά προβλήματα υγείας). Ταυτόχρονα, η εταιρία κατέθεσε αίτηση για ομαδικές απολύσεις 75 ατόμων, κάτι που σημαίνει ότι οι κατηγορούμενοι θα απολυθούν. Τώρα που κρίθηκαν ένοχοι για τα παραπάνω αδικήματα, οι χαλυβουργοί θα απολυθούν χωρίς αποζημίωση, χάνοντας την αποζημίωση για τη δουλειά τους είκοσι και τριάντα χρόνων… Όπως σημείωσε και ένας εκ των δικηγόρων υπεράσπισης, ο Μάνεσης όπως και με τη μείωση μισθών 40% και τις απολύσεις ήθελε να στείλει μήνυμα και να ξεκινήσει ο χορός της επίθεσης στον κλάδο του Μετάλλου («κατάφερε» βέβαια να έχει το μόνο εργοστάσιο στο οποίο δεν μπόρεσε να επιβληθεί η μείωση μισθών!), έτσι και τώρα θέλει να στείλει μήνυμα, ως προς το τι παθαίνει όποιος αντιστέκεται, να στείλει μήνυμα και στους υπόλοιπους μεταλλεργάτες, αλλά και σε όλους τους εργαζόμενους.

Την ώρα της ανακοίνωσης της απόφασης, πριν επιβληθούν οι ποινές επικράτησε χαμός στην αίθουσα. Οι χαλυβουργοί συνάδελφοι των κατηγορουμένων, αλλά και κόσμος που είχε μαζευτεί μέσα και έξω από την αίθουσα (μετά το τέλος της απεργιακής πορείας, πλήθος κόσμου ανέβηκε στα δικαστήρια) ξέσπασαν σε ανοικτές αποδοκιμασίες. Η Πρόεδρος δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα ειρωνικά της χαμόγελα ανακοινώνοντας και τις ποινές. Ισως έβλεπε στο βάθος την καριέρα της να ίπταται. Στη συνέχεια οι συγκεντρωμένοι ξέσπασαν σε συνθήματα και ξεπροβόδισαν με αυτά τους σύγχρονους ήρωες της τάξης τους. Ο Μάνεσης και η τάξη του χτες στείλανε ένα μήνυμα που το περιμέναμε.

Η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της έστειλαν όμως αυτά:

+

@ψηρίς.

4 σχόλια:

  1. Δυο μηνυματα σταλθηκαν σημερα σε κοινο αποδεχτη ,την εργατικη ταξη .
    Το πρωτο επιχειρει να το στειλει η Αστικη Εξουσια : "ΘΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ οποιον απο εσας αντισταθει και σηκωσει κεφαλι στα σχεδια μας ."
    Αυτο θα το κουναν σαν σημαια εκφοβισμου σε καθε χωρο δουλειας οι λακεδες τους ,αλλα και τα ΜΜΕ ,ο τυπος τους "δεξιος" κι "αριστερος" και πρωτοι απ ολους τα συμβιβασμενα τσιρακια τους στον συνδικαλισμο ..."ΔΕΝ ΕΙΔΕΣ ΤΙ ΕΠΑΘΑΝ ΟΙ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ "?

    Το αλλο μηνυμα ειναι του Προεδρου των Χαλυβουργων : ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΓΟΝΑΤΙΣΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΟΠΛΟ ειναι η ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ
    ...κι αυτο το οπλο οσο σφυρηλατειται στα γιαπια ,στους καταπελτες ,στα εργοστασια ,στους χωρους δουλειας τοσο περσοτερο γινεται σξληρο σαν ατσαλι και συντριβει το απο την αλλη μερια μηνυμα .
    ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να τα θυμόμαστε αυτά, κάθε φορά που βγαίνει ο κάθε σκατολελές και λέει το κλισέ:
    " Έχω εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη "

    Η στάση των Χαλυβουλγών, τεράστια παρακαταθήκη για όλους μας.

    Γιώργος-Σ.
    (Γιώργος Παύλα Σίγμα Κεφαλαίο Τελεία)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η πρώτη σκέψη που μου ρθε όταν έμαθα για την κατάπτυστη απόφαση αυτή ήταν η εξής: όσοι δεν είναι μαζί με τους χαλυβουργούς είναι εναντίον μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η δικαιοσύνη είναι τυφλή μας έλεγαν κάποτε οι γονείς και οι δάσκαλοί μας και το έχουμε συναντήσει άπειρες φορές γραμμένο. Η αστική δικαιοσύνη όμως, μόνο τυφλή δεν είναι... Αυτό δεν μας το είπε ποτέ κανείς. Το μάθαμε μόνοι μας γιατί το ζήσαμε και το ζούμε. Όταν έρθει η ώρα να μιλήσει ο λαός, θα γκρεμιστούν οι θρόνοι, όλοι αυτοί θα εξασφαλίσουν μια γωνιά στο βόθρο και τον απόπατο της ιστορίας μαζί με το σύστημα που υποστηρίζουν. Οι χαλυβουργοί είναι νικητές, η απεργία τους ήταν ένα τεράστιο σχολείο για όλη την εργατική τάξη που θέλει να είναι πρωτοπόρα και προοδευτική. Ψηλά το κεφάλι, έρχονται δύσκολες μέρες. Σε λίγο που θα λυσσάξουν πιο πολύ τα αστικά σκυλιά και θα απαγορεύσουν τελείως το δικαίωμά μας στην απεργία (αυτό είναι που τους πονά στ'αλήθεια), εμείς πρέπει να δώσουμε μάχη. Και πολύ σκληρή μάλιστα. Χωρίς εμάς γρανάζι δε γυρνά, αυτή είναι η μόνη αλήθεια και το μόνο που ισχύει. Οτι κι αν κάνουν οι καπιταλιστές δεν μπορούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των εργατών. Οι εργάτες είναι η δύναμη της ιστορίας προς τα μπρος. Τελεία και παύλα

    Α.Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή