Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Σύντομη επιστροφή στο γυναικείο ζήτημα

Μη έχοντας και πολλά μη αυτοενοχοποιητικά να πει για την Ουκρανία, για την οποία φείδεται ιδιαίτερα οποιασδήποτε τοποθέτησης, το ΚΕΑ αποφάσισε να επικεντρωθεί σε άλλα ζητήματα, πιο "εύκολα" για την πεπατημένη της ευρωαριστεράς.  Κεντρικό ανάμεσά τους είναι "η Εκστρατεία του ΚΕΑ για την Έκτρωση, τη μπαγκέτα της ελευθερίας." Αξίζουν δυο εισαγωγικά λόγια για την μετάφραση της έκτρωσης από δικαίωμα --που αναμφισβήτητα είναι-- σε "ελευθερία": αναρωτιέται κανείς με ποιον ακριβώς τρόπο είναι "μπαγκέτα της ελευθερίας" της γυναίκας μια επώδυνη σωματικά και ψυχικά πράξη που είναι συχνότατα και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων εξαναγκασμένη, είτε λόγω βιασμού, είτε λόγω απόρριψης της εγκυμοσύνης από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον, είτε λόγω οικονομικών παραγόντων (ανεργία, μικρή ηλικία και απουσία επαρκούς ατομικού εισοδήματος), με τον δεύτερο λόγο (την κοινωνική και οικογενειακή απόρριψη) να αποτελεί ο ίδιος κεκαλυμμένη έκφραση οικονομικών πιέσεων (δεν αναλαμβάνει κάποιος τις οικονομικές ευθύνες της πατρότητας, ή είναι πολύ φτωχός για να συντηρήσει παιδί, ή αποτελεί "κοινωνικό περιθώριο" με αβέβαιες προοπτικές "αποκατάστασης", κλπ). Η "ελευθερία" την οποία υμνεί το ΚΕΑ είναι στις πλείστες των περιπτώσεων απλώς το δικαίωμα της γυναίκας να επιλέξει ανάμεσα σε κακό και χειρότερο, δικαίωμα το οποίο εξαγοράζει και πληρώνει με το δικό της σώμα, με τους δικούς της κινδύνους υγείας, με την δική της ζωή, εν τέλει.


Πιστός στις αρχές της εκστρατείας, όπως είναι βέβαια αναμενόμενο, ο ΣΥΡΙΖΑ διατυμπανίζει τη φοβερή και τρομερή αυτή "ελευθερία" εν μέσω οικονομικών περιστάσεων που κάνουν την τεκνοποίηση να φαντάζει καταδίκη με διάφορα άρθρα για το θέμα. Αντιγράφω αποσπάσματα από ένα απ' αυτά:
Εμείς αποφασίζουμε εάν, πότε και πόσα παιδιά θα κάνουμε. Με την ανθρωπιστική κρίση να στραγγαλίζει κάθε εργασιακή, οικονομική και κοινωνική δυνατότητα. Με την ανεργία να καλπάζει σημαδεύοντας δυσανάλογα τις νέες γυναίκες σε ποσοστό 67%, με την κοινωνική πρόνοια να διαλύεται, με τον δημόσιο τομέα να εκθεμελιώνεται, τίθεται ένα σημαντικό ζήτημα. 
Η ελεύθερη επιλογή στο σώμα των γυναικών αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα και σε κάθε περίπτωση η θεσμική, νομική του κάλυψη είναι το ζητούμενο που δεν μπορεί σήμερα να καταργείται ή να περιστέλλεται.
"Εμείς αποφασίζουμε" όταν μια κρίση την οποία δεν επιθυμούμε να αποκαλέσουμε καπιταλιστική στραγγαλίζει κάθε δυνατότητα εργασιακή, οικονομική και κοινωνική; Τότε για ποιο ακριβώς πράγμα "αποφασίζουν" οι γυναίκες; Για αυτό που "αποφασίζει" ο εργάτης όταν "αποφασίζει" αν θα παραδοθεί στην άγρια εκμετάλλευση του αφεντικού ή θα πεθάνει της πείνας; Εν προκειμένω, και αυτό προκύπτει άμεσα από τα συμφραζόμενα του πιο πάνω παραθέματος, ναι, για κάτι πανομοιότυπο πρόκειται: οι γυναίκες "αποφασίζουν" για το αν θα εξαθλιωθούν οικονομικά στο όνομα της "ιερότητας" της εγκυμοσύνης και της τεκνοποίησης ή αν θα παρέμβουν στο σώμα τους για να έχουν ένα λιγότερο στόμα να θρέψουν. Αυτή είναι η "ελευθερία" και το "δικαίωμα" για το οποίο "παλεύει" το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί εξαντλείται σήμερα "το γυναικείο ζήτημα" για την "προοδευτική" σκέψη.

Λίγο πριν απ' το πιο πάνω παράθεμα, απ' την άλλη, σημειώνεται:
Εν έτει 2014 το δικαίωμα στην ελεύθερη επιλογή των γυναικών στο σώμα τους, τα αναπαραγωγικά και σεξουαλικά δικαιώματα των γυναικών, συνεχίζουν να είναι επίκαιρα και στην Ελλάδα.
"Τα αναπαραγωγικά και σεξουαλικά δικαιώματα των γυναικών": Άραγε, το γυναικείο σώμα --για αυτό γίνεται λόγος διαρκώς, και στην φράση περί "ελεύθερης επιλογής στο σώμα των γυναικών"-- είναι απλώς "αναπαραγωγικό" και "σεξουαλικό" σώμα; "Όχι βέβαια!" θα απαντούσε θυμωμένα μια "φεμινίστρια" τύπου ΚΕΑ. Αλλά τότε γιατί τα μοναδικά "δικαιώματα" για τα οποία γίνεται λόγος είναι "αναπαραγωγικά" και "σεξουαλικά"; Γιατί αυτό το περιώνυμο "δικαίωμα στο σώμα", για παράδειγμα, δεν είναι επίσης, δεν είναι κυρίαρχα, το δικαίωμα στην ιδιοποίηση των αγαθών και του πλούτου που παράγει το σώμα, γιατί δεν είναι το δικαίωμα του "σώματος" να εργάζεται χωρίς εκμετάλλευση; Αν αυτό το "δικαίωμα" είχε οποιοδήποτε αντίκρισμα στην πραγματικότητα, το "δικαίωμα" στην έκτρωση θα είχε μια πολύ εξειδικευμένη και ήσσονα σημασία. Χωρίς αυτό το "δικαίωμα", δεν απομένει τίποτα παρά το "δικαίωμα" στην έκτρωση. Δεν απομένει δικαίωμα στην εργασία, δεν απομένει δικαίωμα στην ξεκούραση, στη δωρεάν μόρφωση, στη δωρεάν υγεία όταν αυτή δεν αφορά εκτρώσεις --για την έκτρωση συγκεκριμένα διεκδικείται μονάχα η δωρεάν υγεία στην εκστρατεία των σοσιαλδημοκρατών-- δικαίωμα στην ελεύθερη επιλογή καριέρας και ζωής, δικαίωμα στην δωρεάν παρακολούθηση ανήλικων παιδιών, δικαίωμα στον ίσο μισθό, δικαίωμα στην ειρήνη, δικαίωμα, καν, να αντιμετωπίζεσαι σαν άνθρωπος ανεξάρτητα απ' το πόσα λεφτά έχεις ή δεν έχεις στην τράπεζα.

Διάβολε! Αν ήταν κανείς κυνικός θα ήταν αναγκασμένος να παρατηρήσει ότι το μοναδικό "γυναικείο δικαίωμα" για το οποίο "μάχεται" η "ανανεωτική σοσιαλδημοκρατία" είναι αυτό που θα κόψει μπόλικα έξοδα που θα ήταν αναγκασμένη να κάνει μια άλλη κοινωνία για δικαιώματα που αυτή εδώ αρνείται -- και προς όφελος της τσέπης όσων έχουν ήδη μπόλικα δικαιώματα! Και ότι πακετάρει ως "δικαίωμα" την περικοπή εξόδων του κράτους πρόνοιας και την πολιτική "πολλοί είμαστε, να λιγοστεύουμε σιγά-σιγά"!

12 σχόλια:

  1. Πολύ εύστοχο άρθρο. Στο κάτω κάτω είναι και ζήτημα αναπαραγωγής της εργατικής τάξης. Δεν καταλαβαίνουν άραγε οι σοσιαλδημοκράτες ότι με αυτά τα προτάγματα στρέφονται ευθέως κατά της αναπαραγωγής της εργατικής τάξης ;;; Δεν μπορώ να καταλάβω το αίτημα να μην κάνει παιδιά η εργατική τάξη, παρά μόνο μέσα σε ένα πλαίσιο πολιτικών που οδηγούν στην καταστροφή και εξαφάνισή της, αν δεν είναι χρήσιμη στο κεφάλαιο σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης. Αντίθετα το αίτημα πρέπει να είναι η καλυτέρευση των συνθηκών, ώστε οποιοσδήποτε/οποιαδήποτε επιθυμεί να κάνει παιδιά, να μπορεί να το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Όπως ακριβώς τα λέει το άρθρο. Γιάννης Ν.

    ΥΓ το έχει γράψει ευθέως και η γνωστή αντικομμουνίστρια περσόνα που πλασάρεται ως βαθυστόχαστη συγγραφέας ότι οι φτωχοί δεν πρέπει να κάνουν παιδιά. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε για σύνδεσμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. https://www.facebook.com/guengl/photos/a.696750470383712.1073741836.164355333623231/696750653717027/?type=3&theater

    Υπολείπονται κάπου 400 ψήφοι σ αυτή τη φωτό που συμμετέχει σε διαγωνισμό της GUE/NGL, όσοι φίλοι έχουν fb άς κάνουν like/share για να κερδίσει ο Κύπριος συναγωνιστής με τη φωτογραφία από εκδήλωση του ΚΚΕ.

    ΥΓ. Σόρρυ για το άσχετο Αντώνη, αλλά ας δείξουμε στους ευρωαριστερούς τι εστί ΚΚΕ, έστω και μέσα από έναν τέτοιο διαγωνισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά έκανες και το έγραψες, έχω πληροφορηθεί σχετικά. Ας ψηφίσουν όσοι έχουν fb.

      Διαγραφή
  3. Ασχετο με το θεμα αλλα ο αντικομμουνιστης Μπαλτακος μολις επικαλεστηκε τον Lenin στον real fm

    Τι αλλο θα ακουσουμε..

    fedor

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έγραψα ένα σχόλιο εδώ, το φαγε ο δαίμονας;
      Η ουσία ήταν: ο μπαλτακος επικΑλέστηκε δήθεν ρήση του Λένιν:" ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται πολλές φορές γίνεται η αλήθεια". Μου θυμίζει πιο πολύ γνωστή ρήση του γκεμπελς.
      Αντώνη, μιας και έχεις κάνει διατριβή στο θέμα ψευδώς αποδιδομενες ρήσεις στο Λένιν , έχει πει κάτι τέτοιο ;
      Geiger

      Διαγραφή
    2. Αυτό είναι μεταμοντέρνα αυτοαναφορικό, διότι το επαναλαμβάνουν πάρα πολλοί ότι το είπε ο Λένιν, αν και ως συνήθως δεν υπάρχει ποτέ πηγή όταν του το αποδίδουν.

      Η σύντομη απάντηση είναι όχι, δεν υπάρχει πουθενά στο έργο του Λένιν αυτή η φράση.

      Διαγραφή
    3. Α οκ.Παιδια δε το γνωριζα,αλλα νομιζω οτι και μονο η επικληση στο Lenin απο το Μπαλτακο,προκαλει κατι σαν.......αναγουλα να το πω?αναγουλα θα το πω.

      fedor

      Διαγραφή
    4. Δεν περίμενα κάτι άλλο από αντικομμουνιστες, εκτός από ψέματα.
      Geiger

      Διαγραφή
  4. "Διάβολε! κτλ"

    Toν Οκτώβρη του 1979 μιλώντας στο «κλαμπ της Ρώμης» (η ομάδα των 7 πλούσιων χωρών) ο τότε διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας και πρώην υπουργός άμυνας των ΗΠΑ επί Βιετνάμ, Ρόμπερτ Μακ Ναμάρα (Robert McNamara) διαπίστωνε:
    «Υπάρχουν μόνο δύο τρόποι για να αποτρέψουμε τη δημιουργία ενός κόσμου 10 δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Είτε πρέπει να μειωθεί ο ρυθμός των γεννήσεων, είτε να αυξηθεί ο ρυθμός των θανάτων. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος ... Για να το πούμε απλά: Η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού είναι η μεγαλύτερη απειλή για τα οικονομικά και κοινωνικά πλεονεκτήματα του αναπτυγμένου κόσμου».
    ΠΗΓΗ: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=4838432

    graf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είναι λογικό.
    Όταν αναφέρεσαι σε "διαταξικά" δικαιώματα, στην ουσία αναφέρεσαι αποκλειστικά στα δικαιώματα των αστών, εφόσον δεν θέλεις να πάρεις υπόψην σου την ταξική-οικονομική καταπίεση που είναι και η βασική.

    Στην πραγματικότητα δεν αναφέρεται παρά στο δικαίωμα της αστής να αποφύγει μία εγκυμοσύνη που θα φέρει προσκόμματα στην βολή ή την καριέρα της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αυτό ακριβώς που λέει ο trash
      φυσικά και η κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα στην έκτρωση
      αλλά να διεκδικίσουμε και το δικαίωμα του στην παραγωγική άνευ εκμετάλλευσης ζωή ξέρω γω;
      αλλά η ταξική πάλη δε δίνει ευκαιρίες για μεταπτυχιακά στην ευρώπη
      τι να το κανεις

      Διαγραφή
  6. Σ’ ευχαριστούμε Αντώνη που γράφεις για λογαριασμό μας και μας διαφωτίζεις και σ’ αυτό το κομμάτι για πτυχές που ούτε φανταζόμασταν κι εμείς οι ίδιες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή