Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Απολογητική του "καλού" φασισμού: Η Ραχήλ Μακρή στην κολυμβήθρα της νέας σοσιαλδημοκρατίας

Αναφορικά με την υπόθεση της μήνυσης της βουλευτού των Ανεξάρτητων Ελλήνων κατά της δημοσιογράφου Δ. Κονταράκη, έθεσα, σε ανάρτηση της 7/4/2014, το ακόλουθο ερώτημα:

Ποια είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για το γεγονός ότι, αφού υποστήριξε ευθέως τη Χρυσή Αυγή, η Μακρή έκανε μηνύσεις και προκάλεσε τη σύλληψη δημοσιογράφων που την επέκριναν για την ευθεία στήριξη στη Χρυσή Αυγή;

Την ίδια ημέρα, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε μια ανακοίνωση όπου δεν έπαιρνε καμία θέση για την ουσία του ζητήματος (δηλαδή, τις δηλώσεις της Ραχήλ Μακρή και την μήνυσή της για την κριτική σ' αυτές της δηλώσεις από δημοσιογράφο), απέφευγε καν να αναφερθεί στο όνομά της, και άφηνε αιχμές για τη "δημοσιογραφική δεοντολογία" της μηνυθείσας και συλληφθείσας δημοσιογράφου:
Η σύλληψη της δημοσιογράφου του Ελευθέρου Τύπου Δ. Κονταράκη μετά από μήνυση που της υπεβλήθη είναι ένα γεγονός το οποίο μας βρίσκει απέναντι. Την ίδια στιγμή, και ανεξάρτητα από το γεγονός αυτό καθ' εαυτό, πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για τη δημοσιογραφική δεοντολογία στους δύσκολους καιρούς που περνά σήμερα η ενημέρωση.
Τα δημοσιεύματα στη βάση των οποίων ασκήθηκε η μήνυση ήταν τα εξής:
1. Η ΑΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΗ στάση του προέ­δρου του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και η αλήστου μνήμης κραυγή της ανεκδιήγητης Ραχήλ Μακρή των ΑΝ.ΕΛ., «ότι βάζετε αθώους στη φυλακή», είναι το λιγότερο τραγική. Ανερυθρίαστα, ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε την παραίτηση των υπουργών Προστασίας του Πολίτη και Δικαιοσύνης, συντασσόμενος εγκληματικά με την επιχειρη­ματολογία της Χρυσής Αυγής ότι η δίωξη των μελών της εί­ναι πολιτική!

Ανερυθρίαστα, η Ραχήλ Μακρή βάφτισε αθώ­ους εκείνους που έδιναν εντο­λές ή συμμετείχαν στα τάγμα­τα εφόδου, που ξεχύνονταν τις νύχτες στους δρόμους προς αναζήτηση θυμάτων. Εκείνους που έθρεψαν το μί­σος και οδήγησαν στις δολο­φονίες του Παύλου Φύσσα και του Σάχζαντ Λουγκμάν.

2. Χορεύοντας με τον Μπαλτάκο και τον Κασιδιάρη

Η πρώτη αίσθηση, όταν αποκαλύφθηκε από τον Ηλία Κασιδιάρη η συνομιλία του με τον Τάκη Μπαλτάκο, ήταν σαν το χτύπημα του κεραυνού. Ο απόλυτος αιφνιδιασμός, ακόμη και γι’ αυτούς που γνώριζαν τις απόψεις Μπαλτάκου. Βλέποντας το βίντεο, με τον πρώην γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου καθισμένο κάτω από τις εικόνες να κουβεντιάζει με το χρυσαυγίτη εκπρόσωπο σαν καλός φίλος, που νοιάζεται για την τύχη του αλλά δεν μπορεί να τον βοηθήσει γιατί ο «μεγαλοαστός» πρωθυπουργός δεν τον καταλαβαίνει, ο αιφνιδιασμός έδινε τη θέση του στην αηδία.

Αυτό το αίσθημα, της αηδίας, δύσκολα θα δώσει τη δική του θέση σε οιοδήποτε άλλο. Ισως μόνο η λήθη θα το απαλύνει και τελικά θα το εξαφανίσει... Μέχρι να φτάσουμε στη λήθη, όμως, καλό είναι να αντιληφθούμε σε τι ακριβώς λούκι μπήκαμε από την ώρα που ο Κασιδιάρης αποφάσισε να μας κάνει δώρο αυτή την υψηλού επιπέδου συνομιλία του με τον Μπαλτάκο.

Πρώτον, η δημόσια ζωή μονοπωλείται πλέον από το «υλικό» που είτε διαθέτουν είτε υποστηρίζουν ότι διαθέτουν οι χρυσαυγίτες. Εννοείται ότι πρόκειται για παράνομο «υλικό». Ομως, τι σημασία έχει αυτό σε μια χώρα που έχει μάθει να τρέφεται με θεωρίες συνωμοσίας και να ζει σε περιβάλλον γενικευμένης καχυποψίας;

Δεύτερον, όχι μόνο οι κατηγορούμενοι χρυσαυγίτες, αλλά και πολλά πολιτικά στελέχη άλλων κομμάτων, κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝ.ΕΛ., αποδέχονται ουσιαστικά την άποψη ότι η κυβέρνηση υπαγόρευσε στη Δικαιοσύνη τη δίωξη της Χρυσής Αυγής! Η Ραχήλ Μακρή, μάλιστα, έβγαλε και δικαστική απόφαση, μιλώντας για «χούντα» (την κυβέρνηση) που θέλει να φυλακίσει «αθώους» (τους χρυσαυγίτες που κατηγορούνται για συγκρότηση, διεύθυνση και συμμετοχή εγκληματικής οργάνωσης). Σαν να μην υπάρχουν δολοφονίες, εγκληματικές πράξεις, αγκυλωτοί σταυροί και όλα τα υπόλοιπα που έχουμε δει και καταγράφονται στη δικογραφία...

Τρίτον, άλλες πολιτικές δυνάμεις, ανάμεσα στις οποίες και στελέχη του συγκυβερνώντος κόμματος (ΠΑΣΟΚ), φθάνουν στο σημείο να υπαινίσσονται ότι ο Σαμαράς, επί των ημερών του οποίου έγινε η σφοδρή πολιτική σύγκρουση με τη Χρυσή Αυγή, είναι «ακροδεξιών τάσεων», άρα το ΠΑΣΟΚ πρέπει να το ξανασκεφτεί αν θα είναι στην κυβέρνησή του ή αν θα τον αποδέχεται ως πρωθυπουργό. Αυτά δεν τα λέει ο Βενιζέλος, αλλά ο Παπανδρέου και ο Ραγκούσης. Αυτοί, δηλαδή, που, έχοντας την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή, πριν από δύο χρόνια, συγκυβερνούσαν όχι μόνο με τη Ν.Δ., αλλά και με τον ΛΑ.Ο.Σ., χωρίς κανένα ιδεολογικό πρόβλημα!
Ας προβούμε σε ορισμένες θεμελιώδεις παρατηρήσεις:

1. Είναι προφανές ότι τα δημοσιεύματα υπερασπίζονται την κυβέρνηση κόντρα στην αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ στη βάση της μετακύλισης της ευθύνης για την στήριξη της Χρυσής Αυγής στην ίδια αυτή αντιπολίτευση. Ασφαλώς, η κυβέρνηση δεν είναι καθόλου αθώα της στήριξης αυτής και είναι σουρεαλιστικό να τυγχάνει υπεράσπισης σ' αυτή τη βάση. Αλλά η απάντηση σε πολιτικά διάτρητες τακτικές είναι η πολιτική αποκάλυψη των ευθυνών του πολιτικού αντιπάλου -- πράγμα δύσκολο να υπηρετήσεις σωστά όταν ανήκεις και εσύ στην ομάδα που πάντα κερδίζει, στα αστικά κόμματα δηλαδή. Δεν ήταν, συνεπώς, αυτός ο δρόμος που επιλέχθηκε, ούτε από την κυρία Μακρή, ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ, που είχε άμεσο συμφέρον να "χτυπηθούν" τα άρθρα που αποκάλυπταν και τη δική του συμμετοχή στο άθλιο ξέπλυμα του φασισμού δια της αναγόρευσής του σε θύμα σκευωρίας, τη συμπαιγνία του στο επονείδιστο θεατράκι του "καλού" και του "κακού" μπάτσου που παίζουν τα αστικά κόμματα με τον φασισμό.

2. Η ουσία του ζητήματος ποινικά είναι αν η κυρία Μακρή είπε ή δεν είπε τα λόγια που της αποδίδονται. Η ίδια προέβαλλε τον ισχυρισμό ότι διαστρεβλώθηκαν όσα είπε και στη βάση αυτή προχώρησε σε μηνύσεις. Γράφει ο Ελεύθερος Τύπος σχετικά:
Σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά, παρουσία τουλάχιστον 20 βουλευτών, η κυρία Μακρή υποστήριξε ότι η κυβέρνηση βάζει αθώους στη φυλακή, εννοώντας τους προφυλακισμένους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. 
Η καταγραφή και ο σχολιασμός της επίμαχης συνεδρίασης αναμεταδόθηκε από το σύνολο του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου. Αν και ποτέ η ίδια δεν προχώρησε σε επίσημη διάψευση, επιχείρησε μία ημέρα αργότερα, με τηλεφωνικές παρεμβάσεις της, να αντιστρέψει τις εντυπώσεις.
3. Η παρατήρηση του Ελεύθερου Τύπου ότι τα όσα είπε η κυρία Μακρή αναμεταδόθηκαν από το σύνολο του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου και όχι απλώς από τα φιλοκυβερνητικά Μέσα είναι, φευ, ορθή.  Βλέπετε, ανάμεσα στα Μέσα που κατέγραψαν ως θέση της κυρίας Μακρή ό,τι κατέγραψε και η Δέσποινα Κονταράκη ήταν η ίδια η Αυγή του ΣΥΡΙΖΑ, εναντίον της οποίας, παραδόξως (;) καμία μήνυση δεν υπέβαλε η βουλευτής:
Στην αντιπαράθεση παρενέβη και η βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων Ραχήλ Μακρή λέγοντας: "Είστε χούντα. Παρεμβαίνετε στη Δικαιοσύνη. Είστε φασίστες. Θέλετε να βάλετε φυλακή αθώους ανθρώπους".
Γιατί άραγε παραβιάστηκε, όπως ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, η "δημοσιογραφική δεοντολογία" στο άρθρο της Κονταράκη αλλά όχι στο άρθρο της Αυγής; Η μοναδική διαφορά ανάμεσά τους αφορά την κρίση επί των λεγομένων της κυρίας Μακρή, όχι την αναφορά στο τι είπε. Και σε ό,τι αφορά αυτή την κρίση και μιας και κρίση δεν εξέφρασε καμία για τα σύμφωνα με την Αυγή λεχθέντα, διαφωνεί άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ ότι η αναφορά στους Χρυσαυγίτες ως "αθώους ανθρώπους" χρήζει, κατ' ελάχιστον, κριτικής; Γιατί αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι να ξεκαθαρίσει τη θέση του επί του θεμελιώδους αυτού σημείου της κριτικής που δέχτηκε η κυρία Μακρή; Μήπως επειδή στο βωμό των προεκλογικών πυροτεχνημάτων δικαιολογείται και η συνηγορία στην "θυματοποιημένη" Χρυσή Αυγή, την οποία μοιράστηκε ως τακτική, έστω πιο διακριτικά (βλ. υποκριτικά) ο κύριος Τσίπρας με την κυρία Μακρή;

Αλλά μιας και μιλάμε για συνηγορίες του διαβόλου, ας κλείσουμε με άρθρο που δημοσίευσε το "ανεξάρτητο", σούπερ-ντούπερ "προοδευτικό" έντυπο Unfollow και αναδημοσίευσε ασμένως το Left.gr, καθώς, ολωσδιόλου τυχαία, το άρθρο αναπαράγει και αναπτύσσει τη "γραμμή" της ανακοίνωσης Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ. Σχόλια δεν χρειάζονται, και αρκούμαι στις εμφάσεις με έντονα στοιχεία:

Η ελευθερία του Τύπου και η Ραχήλ Μακρή
Αυγουστίνος Ζενάκος
Εν μέσω της φασαρίας με τη μήνυση της βουλευτίνας των Ανεξαρτήτων Ελλήνων Ραχήλ Μακρή εναντίον δημοσιογράφων, δεν το βρίσκω καθόλου δύσκολο να συμφωνήσω με τους συναδέλφους πολλών ΜΜΕ ότι οι μηνύσεις και οι αγωγές κατά δημοσιογράφων είναι κακή ιδέα… 
Συμφωνώ, περαιτέρω, ότι ειδικά οι πολιτικοί θα έπρεπε να τις αποφεύγουν, έστω κι αν αισθάνονται ότι έχουν απόλυτο δίκιο. Είναι προτιμότερη μια απαίτηση για επανόρθωση, έστω κι αν ξέρουμε ότι πολλά ΜΜΕ απλώς θα την αγνοήσουν ή -στην καλύτερη περίπτωση- θα δημοσιεύσουν τρεις γραμμές. Συμφωνώ, τέλος, ότι το περιθώριο άσκησης κριτικής του Τύπου προς δημόσια πρόσωπα πρέπει να είναι εξαιρετικά ευρύ και η ερμηνεία της έννοιας της ελευθεροτυπίας όσο πιο διασταλτική είναι δυνατόν. Μακάρι και η σχετική νομοθεσία να αλλάξει και να υιοθετηθεί το πλέον ελεύθερο πλαίσιο για τα ΜΜΕ. 
Τούτων λεχθέντων, όμως, τα ζητήματα που προκύπτουν είναι τα εξής: 
Πρώτον, η όποια κριτική του Τύπου και οι όποιοι σκληροί χαρακτηρισμοί τη συνοδεύουν οφείλουν να εδράζονται σε πραγματικές διαπιστώσεις. Με άλλα λόγια, έχω δικαίωμα ως δημοσιογράφος να ασκήσω κριτική στον Μάκη Βορίδη χαρακτηρίζοντάς τον ακροδεξιό και να συνεχίσω, εφόσον έχω αυτή την πολιτική άποψη, λέγοντας ότι ως ακροδεξιός αποτελεί ντροπή για τη χώρα. Αλλά τον χαρακτηρίζω ακροδεξιό και ντροπή για τη χώρα επειδή η σχέση του με την ακροδεξιά αποτελεί πραγματική διαπίστωση, η οποία προκύπτει από σωρεία δηλώσεων, βιογραφικών στοιχείων, πολιτικών ομιλιών, φωτογραφιών κτλ. 
Στην περίπτωση της Ραχήλ Μακρή, δεν υπάρχει διαπιστωμένο πραγματικό περιστατικό. Υπάρχει μη αποδείξιμος ισχυρισμός, τον οποίον η Ραχήλ Μακρή αρνείται, τουτέστιν ότι χαρακτήρισε τους χρυσαυγίτες «αθώους ανθρώπους». Για να συζητήσουμε για την ευρύτητα του δικαιώματος άσκησης κριτικής, πρέπει πρώτα να ξεμπερδέψουμε με τούτο το προβληματάκι: αν η είδηση είναι ψευδής, δεν τίθεται ζήτημα κριτικής. Όλοι όσοι κόπτονται τις τελευταίες μέρες για την ελευθερία του Τύπου, από τέτοιους προμαχώνες της ανεμπόδιστης δημοσιογραφικής κριτικής όπως Τα Νέα, Το Βήμα και ο Ελεύθερος Τύπος, το προβληματάκι αυτό το κάνουν -ανεξήγητα- γαργάρα. Για να μην επεκταθούμε στην αναντιστοιχία του να ζητάς, όπως Τα Νέα, ψυχραιμία και εις βάθος διερεύνηση των ισχυρισμών Μπαλτάκου προτού προβούμε σε κρίσεις, ενώ υπάρχει βίντεο που δεν διαψεύδεται, τη στιγμή που πρακτικά υιοθετείς μια αναπόδεικτη διαρροή, η οποία διαψεύδεται, και σπεύδεις να παιανίσεις υπέρ της ελευθερίας σου που απειλείται από τη Ραχήλ Μακρή. 
Δεύτερον, είναι προφανές ότι με την Ραχήλ Μακρή διαφωνώ πολιτικά. Ας συνοψίσω, χάριν συντομίας, τη διαφωνία μου ως εξής: διαφωνώ με την κοσμαντίληψη, την κοινωνική περιγραφή και τις αξίες που πρεσβεύει η Δεξιά και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι ένα δεξιό κόμμα. Ωστόσο, σε αντίθεση με τους καλούς συναδέλφους που λοιδορούν την κ. Μακρή για έλλειψη κοινοβουλευτικού έργου επειδή προφανέστατα δεν το παρακολουθούν, αν και η δουλειά τους αυτή είναι, εγώ το παρακολουθώ και μπορώ να διαβεβαιώσω ότι τίποτε ψευδέστερο δεν υπάρχει από το ότι η κ. Μακρή δεν είναι κοινοβουλευτικά δραστήρια στους τομείς ευθύνης της. Απεναντίας, έχει αναδείξει σε πάμπολλες περιπτώσεις τις κυβερνητικές λαθροχειρίες, με τρόπο που ακόμη και κάποιος που διαφωνεί μαζί της πολιτικά οφείλει να αναγνωρίσει. 
Γιατί όμως έχει σχέση αυτό με τη μήνυση και την ελευθεροτυπία; Έλα ντε… Δεν έχει. Ωστόσο εκεί επικεντρώνουν οι καλοί συνάδελφοι, όταν δεν ασχολούνται με τα ρούχα της και δεν φτάνουν ως το σημείο να επιστρατεύσουν ως επιχείρημα -λες και είναι απουσιολόγοι που γλείφουν τον δάσκαλο- την παρατήρηση που της έγινε στη Βουλή για το μπλουζάκι της! Γεγονός που μάλλον υποψιάζει ως προς το ότι στόχος δεν είναι η υποβολή της μήνυσης καθαυτή αλλά η κ. Μακρή γενικώς. Θεμιτό – αλλά όχι με πρόσχημα την ελευθερία του Τύπου. Ας είναι ξεκάθαρο ότι για τις δημοκρατικές αυτές εφημερίδες, στόχος είναι μια βουλευτής της αντιπολίτευσης περισσότερο από όσο υπήρξαν οι νεοναζί όλα τα προηγούμενα χρόνια -προτού, δηλαδή, καταστεί κυβερνητική γραμμή να αναγορευτεί ο Α. Σαμαράς αντιφασίστας- και περισσότερο από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, τα βασανιστήρια της ΕΛ.ΑΣ, και τους μπαλτακοδένδιες της συγκυβέρνησης. 
Τρίτον, είμαι βέβαιος ότι με τους καλούς συναδέλφους των μεγάλων ΜΜΕ συμφωνούν, εκτός από μένα, και οι ιδιοκτήτες τους, καίτοι πανίσχυρα δημόσια πρόσωπα οι ίδιοι, καθώς και όλο το πλέγμα συμφερόντων στις κατασκευές, στα δημόσια έργα, στους εξοπλισμούς, στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στην ενέργεια, στον εφοπλισμό, στα μεταλλεία, στη διαχείριση απορριμμάτων, στην εκμετάλλευση αυτοκινητοδρόμων, στην ανάπτυξη ακινήτων, στο ποδόσφαιρο κτλ, τα οποία εκπροσωπούν – και γι” αυτό άλλωστε είναι διαχρονικά φειδωλοί στις μηνύσεις και στις αγωγές… 
Αποτελεί ως εκ τούτου ειλικρινή μου απορία πού ήταν όλοι αυτοί οι καλοί συνάδελφοι στις αγωγές που άσκησαν ο Δημήτρης Μελισσανίδης και ο γιος του Γιώργος για τα δημοσιεύματα του UNFOLLOW, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι: αφενός, εδώ δεν υπάρχει ζήτημα μη διαπιστωμένου περιστατικού αλλά, αντιθέτως, υπάρχουν ρεπορτάζ τεκμηριωμένα με μη διαψευσμένα δημόσια έγγραφα και πληθώρα στοιχείων· αφετέρου, οι αγωγές μισού και ενός εκατομμυρίου -του πατρός και του υιού, αντίστοιχα- δεν είναι κινήσεις που θα μπορούσαν, όπως μια μήνυση, να γίνουν αντιληπτές ως σπουδή υπεράσπισης της υπόληψης, αλλά αποτελούν υπολογισμένη στρατηγική εξόντωσης ενός περιοδικού που προδήλως δεν κινείται σε τέτοια οικονομικά μεγέθη. 
Η απορία μου αυτή επιτείνεται από το γεγονός ότι ούτε τώρα που υπήρξε, προ ημερών, καταδικαστική απόφαση κατά του Δημήτρη Μελισσανίδη για φορολογικά πρόστιμα σχετικά με λαθρεμπόριο πετρελαίου -εξέλιξη που αποτελεί, θα έλεγε κανείς, «είδηση»-, βρήκαν οι καλοί αυτοί συνάδελφοι χώρο στα ανοιχτά και ελεύθερα ΜΜΕ τους να ασκήσουν την αρμόζουσα ανοικτή και ελεύθερη κριτική τους και να υπερασπιστούν την ελευθεροτυπία. 
Κανένα θέμα δεν μπορεί να αναγνωστεί εκτός πλαισίου: η εκστρατεία των ΜΜΕ με αφορμή τη μήνυση της Ραχήλ Μακρή δεν θέτει απλώς ένα ζήτημα ελευθεροτυπίας, αλλά φανερώνει για πολλοστή φορά και μια ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Από την ιεράρχηση αυτή προκύπτει ότι όποια άποψη κι αν έχει κανείς για την Ραχήλ Μακρή, τα ΜΜΕ αυτά είναι τα τελευταία που δικαιούνται να αρθρώνουν λέξη για την ελευθερία του Τύπου ή μάλλον -ακριβέστερα- για οποιαδήποτε ελευθερία.
Για όσους δυσκολεύονται να διαχωρίσουν "δεξιά" και "αριστερά" σε ό,τι αφορά τη στάση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ σε ό,τι δεν τους συμφέρει να συζητιέται --για να μη μιλήσουμε για την ξεδιάντροπη κάλυψη των φασιστών δια της φίμωσης ενοχλητικών άρθρων-- ένα έχουμε να πούμε: ο κύριος Τσίπρας είχε προειδοποιήσει ρητά και ξεκάθαρα ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις συμμαχίες με τον διάβολο. Κανένα τέτοιο πρόβλημα συμμαχίας με τα κατά συνθήκη ψεύδη και τις μισές αλήθειες, με το ξέπλυμα του φασισμού στον βωμό της ψήφου, και με την λογοκρισία όταν αυτή τους συμφέρει δεν έχουν και όσοι τον ακολουθούν και τον στηρίζουν, είτε το κάνουν "ανεξάρτητα" είτε δεν σκοτίζονται καν να φορέσουν τέτοιο προσωπείο.

7 σχόλια:

  1. Προσωπικά πάντως δεν δέχομαι νεοδημοκράτες, πασόκους και ΜΜΕ να κάνουν "κριτική" σε άλλους από την θέση του αντιφασίστα! Όλοι αυτοί οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι είναι απολύτως γελοίοι όταν διαγωνίζονται στον "αντιφασισμό". Παρατράβηξε το παιχνίδι με τους "οργισμένους" κατά της Χ.Α. Βενιζέλους, Πρετεντέρηδες κλπ. κλπ.. Αυτοί οι ίδιοι στη πραγματικότητα στηρίζουν σήμερα και αύριο θα στηρίξουν ακόμα περισσότερο και με κάθε τρόπο τον επελαύνοντα με πολλά πρόσωπα φασισμό. Άντε λοιπόν στον αγύριστο "αντιφασίστες" των ΜΜΕ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, αλλά εσύ είσαι ΚΚΕ, όχι ΣΥΡΙΖΑ να λες ότι η χούντα κυνηγάει αθώους Χρυσαυγίτες.

      Και άλλο δεν δέχομαι, άλλο τραβάω και μήνυση για το γεγονός ότι λένε ότι είπα όσα είπα.

      Διαγραφή
    2. Σωστά, οι μηνύσεις κατά οποιουδήποτε δεν μας αφορούν.

      Διαγραφή
    3. Πόσο μάλλον οι μηνύσεις για να καλυφθούν λεχθέντα που είτε είναι αληθή είτε περιλαμβάνουν την "Αυγή" στους ψευδόμενους...

      Διαγραφή
    4. Για την περίπτωση που θέλει κάποιος να ξεράσει:

      http://www.antipagkosmiopoihsh.gr/2014/04/10/gia-to-dikastiko-praxikopima-me-entoli-samara-ipo-tis-xekathares-epitages-tis-iperethnikis-ke-tis-sionistikis-elit-ton-egklimatiko-rolo-tis-aristeras/

      Διαγραφή
    5. Η Π.Δ. λοιπόν μας λέει ότι πράγματι η Χ.Α. είναι αντισυστημική! Μάλιστα συμπεραίνει κανείς ότι την περιλαμβάνει και αυτή στο ΜΕΚΕΑ της. Απίστευτοι!
      Από την άλλη, έχει απόλυτο δίκιο για αυτά που γράφει για Debtocracy κλπ. φιλμάκια.

      Διαγραφή
    6. Μπορείς να μας δείξεις πως έβγαλες αυτά άθλια συμπεράσματα; Ό,τι κυνηγάει το σύστημα είναι και αντισυστημικό; Μήπως και εγώ να υποθέσω πως θέλεις ο λαός να συνεχίζει να ψηφίζει ΧΑ αντί να παλέψει μέσα από ένα ΜΕΚΕΑ; Και μη μου πεις πως θα ήθελες να ψηφίσει ΚΚΕ γιατί τότε με την "λογική" σου να συμπεράνω και γω για το "τι περιλαμβάνει το ΚΚΕ".

      Λίγη εντιμότητα δεν θα έβλαπτε.

      arsdemo

      Διαγραφή