Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Κοκτέιλ Μολότωφ #346

Για το σύντροφο Γ.Χ.

Όπου ακούς πολλά για "εθνική υπερηφάνεια", να θυμάσαι τα μάτια των ανθρώπων, που μοιάζουν με περισκόπια που υψώνουν βυθισμένα υποβρύχια για να δουν πάνω απ' την επιφάνεια των υδάτων. Ο δρόμος είναι γεμάτος με πλάσματα που ζουν κάτω απ' την υψομετρική βάση του εαυτού τους, στον οποίο κατοικούν σαν σιωπηλά σφουγγάρια. Την αίσθηση ότι το έξω είναι ξεχειλωμένο σε σχέση με το μέσα, ότι το δέρμα περισσεύει για το ενδότερο πλάσμα που έχει κουλουριαστεί και τρίβει το σβέρκο του απ' τις φάπες, τους αρέσει να την καθησυχάζουν με τη φράση "εθνική υπερηφάνεια." Εγώ περήφανους μόνο κομμουνιστές συνάντησα, κι αυτοί είναι μια πατρίδα μόνοι τους. Καταπίνουν την άπλα του κόσμου και τη φτώχεια του μαζί, κι υψώνονται πάνω απ' τα φλύαρα σαλόνια και τις μάταιες ορχήστρες, με την καρδιά καρφωμένη στο χέρι, ακέραιη σα γροθιά. Ανάγκη δεν έχουν κανέναν, για όλους όμως κοιλοπονάνε κι ένα κομμάτι εαυτό, ένα κομμάτι κόσμο για να χωράς καλύτερα στο σώμα σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου