Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Οι συνέπειες του ιμπεριαλισμού στο εργατικό κίνημα με πολύ λίγες λέξεις


Ηνωμένο Βασίλειο. Τροτσκιστικός ιστότοπος του "Socialist Resistance", "Οικοσοσιαλιστικής, Φεμινιστικής και Επαναστατικής Οργάνωσης της Τέταρτης Διεθνούς στη Βρετανία".

Άρθρα: 

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ σώζει
2. Στην Ουκρανία, οι επιτιθέμενοι στην γνήσια επανάσταση είναι οι Ρώσοι
3. Ο Μαντέλα ήταν ένα εθνικιστικό κάθαρμα

52 σχόλια:

  1. Η λεξη nationalist στον τριτο τιτλο εχει το ιδιο νοημα οπως λεμε "black nationalism" για τους Μαυρους Πανθηρες δηλ χωρις αρνητικη χροια. Just sayin'.

    plagal

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εχμ, το άρθρο το διάβασες;

      Διαγραφή
    2. Ξερωγω, αυτό:

      "Mandela’s political career starting after the end of the second world war when he joined the ANC, spanned a long period of time. He was at the centre of the politics of the ANC from the time he helped form the ANC Youth League in the 40’s till the completion of his term of office as South African president in 1999. His role in the liberation struggle cannot be separated from the politics of the ANC. There were more radical policies championed by other political organisations to those put forward by the ANC, SACP alliance during the liberation struggle. The racist regime and the ANC, SACP alliance opposed these policies, each for their own reasons. Internal as well as external forces ensured that the plans of the organisations advocating them were thwarted at every turn."

      Διαγραφή
    3. "το ρατσιστικό καθεστώς και η συμμαχία ANC-ΚΚΝΑ ήταν εξίσου απέναντι από τις ριζοσπαστικές δυνάμεις ας ουμ;"

      Διαγραφή
    4. Οι οποίες ριζοσπαστικές δυνάμεις εκπροσωπούνται, ας ουμ', απ' τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και το Σβόμποντα στην Ουκρανία;

      Διαγραφή
    5. Φρέσκο-φρέσκο και σημερινό (χθεσινοβραδινό):

      Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και η σύλληψη Μαντέλα
      CLASSIFIED

      18:08 | 26 Μαρ. 2014
      Μήνυση εναντίον τριών κυβερνητικών υπηρεσιών των ΗΠΑ καταθέτει ο ακτιβιστής και υποψήφιος διδάκτωρ στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, Ράιν Σαπίρο. Συγκεκριμένα στρέφεται κατά των NSA, CIA και FBI τις οποίες κατηγορεί για καταστρατήγηση του Νόμου περί Ελευθερίας της Πληροφορίας* αναφορικά με τις αιτήσεις που κατέθεσε για την αποκάλυψη στοιχείων σχετικά με το ρόλο που έπαιξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη σύλληψη του Νέλσον Μαντέλα το 1962.




      Ο Ράιν Σαπίρο, ερευνητής - μεταξύ άλλων - της FOIA (*Freedom of Information Act) κατέθεσε την αγωγή το πρωί της Δευτέρας. Οι ΗΠΑ φέρεται να έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη σύλληψη του αγωνιστή κατά του Απαρτχάιντ, Νέλσον Μαντέλα, του οποίου μάλιστα το όνομα παρέμενε στις αμερικανικές κυβερνητικές λίστες παρακολούθησης τρομοκρατών μέχρι και το 2008. Δηλαδή για περισσότερο από μια δεκαετία αφού ολοκλήρωσε τη θητεία του ως πρόεδρος της Νότιας Αφρικής μετά την αποφυλάκισή του.

      Μετά το θάνατο του Μαντέλα ο Ράιν Σαπίρο υπέβαλε αιτήσεις με βάση το νόμο περί ελευθερίας της πληροφορίας στις αμερικανικές υπηρεσίες, NSA, FBI, CIA και DIA (Υπηρεσία Πληροφοριών της Άμυνας) ελπίζοντας να αποκαλυφθούν αποδεικτικά στοιχεία για το ρόλο τους στη σύλληψη του Μαντέλα. Ένα μήνα μετά κατέθεσε αγωγή κατά της CIA επειδή δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημά του και αυτή την εβδομάδα μήνυσε για τον ίδιο λόγο και τις άλλες τρεις υπηρεσίες.

      «Αν και υπάρχει η πίστη ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ έχουν εμπλακεί στη σύλληψη του Μαντέλα πολύ λίγες πληροφορίες υπάρχουν σχετικά με τη συμμετοχή τους αυτή» τονίζουν οι δικηγόροι του Σαπίρο στις μηνυτήριες αναφορές τους. Ο Σαπίρο πιστεύει ότι αν έχει περισσότερες πληροφορίες θα είναι σε θέση να κατανοήσει καλύτερα την έκταση και το σκοπό της παρακολούθησης του Μαντέλα από τις μυστικές υπηρεσίες πριν από τη σύλληψη αλλά και για το ρόλο που έπαιξε η αμερικανική κυβέρνηση στην «ευρύτερη προσπάθεια ανατροπής του κινήματος κατά του Απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική».

      Ο Σαπίρο ευελπιστεί ότι τα δικαστήρια θα υποχρεώσουν τις μυστικές υπηρεσίες να αποκαλύψουν τα στοιχεία. Πάντως στις 31 Δεκέμβρη η NSA υποστήριξε απαντώντας στον Σαπίρο ότι «το γεγονός τής ύπαρξης ή ανυπαρξίας των στοιχείων που ζητάτε είναι απόρρητό». «Ο Νόμος περί Ελευθερίας της Πληροφορίας δεν εφαρμόζεται για θέματα τα οποία καθορίζονται με εκτελεστικό διάταγμα και πρέπει να κρατηθούν μυστικά για το συμφέρον της εθνικής άμυνας ή των εξωτερικών σχέσεων» προσθέτει η NSA.

      Μιλώντας στο Democracy Now!, ο Σαπίρο επισήμανε ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ «παραβιάζουν ομοσπονδιακό νόμο. Τα αρχεία της κυβέρνησης είναι ιδιοκτησία του λαού. Ωστόσο, υπάρχουν δισεκατομμύρια σελίδες που παραμένουν ασκόπως κρυμμένα από τους Αμερικανούς πίσω από κλειστές πόρτες και με την ένδειξη «απόρρητο».

      «Απροσδιόριστες ανησυχίες περί «εθνικής ασφάλειας» νομιμοποιούν δήθεν αυτή τη μυστικότητα» προσθέτει ο Σαπίρο και καταλήγει «Δεν είναι έκπληξη ότι οι έχοντες την εξουσία θέλουν να κρατήσουν μυστικές τις ενέργειές τους. Έκπληξη είναι το πόσο εύκολα το ανεχόμαστε».
      http://tvxs.gr/news/kosmos/pos-oi-mystikes-ypiresies-ton-ipa-kryboyn-rolo-toys-sti-syllipsi-mantela

      Διαγραφή
  2. Όση σχέση έχει ο Τσε και ο Βελουχιώτης με τη 17 Ν, άλλη τόση έχει ο Τρότσκι με το τι γράφει και τι κάνει κάθε γκρουπούσκουλο εκατό χρόνια μετά.

    Μπολσεβίκικη επανάσταση και νίκη ενάντια στους Λευκούς χωρίς τον Τρότσκι θα ήταν εκατό φορές δυσκολότερο να γίνουν. Η cia πλάι-πλάι με το Τρότσκι είναι ύβρις.

    Είναι παρόμοιας ποιότητας προβοκάτσια με το να σου βάζουν κάθε λίγο και λιγάκι αποχαζεμένοι τροσκιστές, συριζαίοι και οπορτούνες του κερατά τη φωτογραφία του Στάλιν με το Ρίμπεντροπ για να προκαλούν εκατέρωθεν την κατάσταση "τα μυαλά στα κάγκελα". Για να κλείνει η συζήτηση πριν ακόμη αρχίσει ώστε ποτέ να μην αρχίσει. Πολιτική βλακώδους φανατισμού και κατά 99.9% εσκεμμένη.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας αρχίσω να γράφω εγώ κάποια πράγματα περιμένοντας απάντηση, με δεδομένο βεβαίως ότι η παραπάνω οργάνωση είναι Τροτσκιστική και ότι ο Τροτσκισμός σημειολογικά εκφέρεται συχνά με τη φωτογραφία του Τρότσκι:

      1. The New York Intellectuals and the invention of neoconservatism
      by Denis Boneau

      Since 1945, American and British propaganda services have been recruiting intellectuals, usually from Trotskyite media, to invent and promote an “ideology capable of competing with communism”. The New York Intellectuals, headed by Sidney Hook, efficiently and zealously complied with several missions entrusted to them by the CIA, thus becoming first-class agents of the cultural Cold War. Key theoreticians of this movement, like James Burnham and Irving Kristol, devised the neoconservative rhetoric used nowadays by Washington “hawks” as their foundation.[...] Marxists massively joined the Trotskyite wing of the radical left, one faction of which made a pact with the CIA, thus betraying the Fourth International. [...] The CIA and the IRD trusted on repentant Marxists to launch an important operation: the orchestration of an "ideology capable of competing with communism", according to the expression used by Ralph Murray, first IRD head, which was the main promotion instrument of the Congress for Cultural Freedom.

      Thus, the CIA and IRD tactic was, first, to "convert" Trotskyite militants and ensure their obedience. For this purpose, they invested one part of the secret funds available to them to "save" radical magazines from total bankruptcy. That is how the Partisan Review, under the domain of the New York Intellectuals, former Orthodox Communist and then Trotskyite tribune [5] received its funds. [...] Likewise, New Leader, led by Sol Levitas, was "saved" thanks to Thomas Bramen’s financial intervention ...with CIA money. Now, we can better understand how the Agency gained the loyalty of some radical leftist groups. Aside from "having saved" the Partisan Review, the CIA collaborated with British services in the creation of an anti-communist magazine. So it recruited Irving Kristol, executive director of the US Committee for Cultural Freedom. In 1936, Kristol began in the City College where he met two future Cold War colleagues, Daniel Bell and Melvin Lasky.

      Being an anti-Stalinist Trotskyite, he worked for the Enquiry magazine. After the war, he was recruited by the American services and returned to New York to run the Jewish magazine Commentary. Directly financed by Farfield (CIA) credits, he was in charge of inventing the Encounter under Josselson’s supervision. [...] Contrary to a disseminated thesis, there was no Trotskyite infiltration, but a recovery of Trotskyite elements, in the American right wing, firstly as an objective alliance against Stalinism and, secondly, to put its dialectic capacities at the service of pseudoliberal imperialism.

      Διαγραφή
    2. Burnham and Shatchman abandoned the Socialist Workers Party and the Fourth International in 1940 to form a splitting party. Max Shatchman rapidly predicted the emergence of the Democratic Party. He joined the democratic hawk Henry "Scoop" Jackson, whose fierce support to the military-industrial complex won him the "Senator Boeing" nickname. He reorganized his party as a trend within the Democratic Party under the name of United States Social Democratic Party (SD/USA).

      During the 1970s, Senator Jackson hired brilliant assistants like Paul Wolfowitz, Doug Feith, Richard Perle and Elliot Abrams [12]. Max Shatchman, trying always to preserve his extreme left discourse, turned the SD/USA into a CIA workshop capable of discrediting the extreme left formations while becoming one of the main advisors of the anticommunist trade union organization, the AFL-CIO [13].

      The SD/USA Political Bureau included personalities like Jeanne Kirkpatrick, who will become symbols of the Reagan era. In the midst of a total gender confusion, the extreme right theoretician Paul Wolfowitz intervened as speaker in extreme left party congresses. Carl Gershamn was appointed president of the SD/USA and he is currently executive director of the National Endowment for Democracy [14].
      http://www.voltairenet.org/article30052.html

      Διαγραφή

    3. Reuven Kaminer
      Για την έννοια του ολοκληρωτισμού και τον ρόλο της στον σημερινό πολιτικό λόγο
      Monthly Review
      Μτφρ.: Lenin Reloaded

      Η Χάνα Άρεντ στις ακτές του Νέου Κόσμου

      Στο σημείο αυτό, η συζήτησή μας επικεντρώνεται σε ένα κεντρικό στοιχείο της διαμόρφωσης του νέου κλίματος στην διανόηση της Νέας Υόρκης κατά τη δεκαετία του 1940, όταν η Χάνα Άρεντ και ο σύζυγός της Χάινριχ Μπλούχερ έφτασαν στις ΗΠΑ ως πρόσφυγες του γερμανικού φασισμού. Μια σημαντική ομάδα "αντισταλινικών αριστερών" προσέλκυσε την Άρεντ και αναγνώρισε γρήγορα τις εξαιρετικές της ικανότητες. Η ομάδα αυτή, η οποία συνεισέφερε αποφασιστική προσωπική και κοινωνική στήριξη στην ίδια και τον Μπλούχερ, έπαιξε ένα πολύ αμφισβητίσιμο ρόλο στην δημόσια ζωή των ΗΠΑ στα επόμενα χρόνια.

      Το γεγονός ότι πρώην αριστεροί, και συγκεκριμένα "απόφοιτοι" του επαναστατικού μαρξιστικού αντισταλινικού (Τροτσκιστικού) κινήματος στην δεκαετία του τριάντα και του σαράντα, έγιναν ηγετικοί εκφραστές της ιδεολογίας της αμερικανικής αντίδρασης από τη δεκαετία του πενήντα και μετά έχει διερευνηθεί διεξοδικά [Lenin Reloaded 1, 2, 3]. Το μονοπάτι της εξέλιξης αυτού του συγκεκριμένου τμήματος των αμερικανών διανοουμένων θα ήταν αδύνατο χωρίς το στάδιο του Τροτσκισμού. Αυτή η "οικογένεια", όπως ήταν γνωστοί σε πολλούς, κινήθηκε βήμα-βήμα από τον επαναστατικό, κομμουνιστικό, μαρξιστικό αντισταλινισμό κατά τη δεκαετία του τριάντα στον απλό αντισταλινισμό. Από κει, το μονοπάτι για τον παθιασμένο, στρατευμένο αντικομμουνισμό (χωρίς Τρότσκι και επανάσταση), και για την ένθερμη υποστήριξη των ΗΠΑ ως φρουρίου του Ελεύθερου Κόσμου κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, ήταν βραχύ. Αυτοί που ξεκίνησαν την πολιτική τους ζωή ως πεπεισμένοι επαναστατικοί μαρξιστές μετακινήθηκαν, μέσα από την κεντρική θέση του "αντισταλινισμού", στην καταδίκη της σοβιετικής δικτατορίας και την ταύτιση με τις επίσημες αμερικανικές πολιτικές, ως μόνης αξιόπιστης οχύρωσης ενάντια στο κύμα μπολσεβικικής επιθετικότητας.

      Η σύγχρονη εμπειρία με το νεοσυντηρητικό κίνημα στις ΗΠΑ [Lenin Reloaded, "Πορτραίτο του διανοούμενου ως αποστάτη: James Burnham"] θα βοηθήσει τον αναγνώστη να κατανοήσει πώς μια σχετικά μικρή ομάδα διανοουμένων μπορεί πράγματι να εξελιχθεί σε ζωτικό παράγοντα για την ηγετική ελίτ. Δεν είναι τυχαίο ότι στην ομάδα των νεοσυντηρητικών μπορεί κανείς να εντοπίσει προσωπικές και οικογενειακές διασυνδέσεις με την αντισταλινική αριστερά.

      Διαγραφή
    4. Αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα ομάδα διανοουμένων, που προσέλκυσε την Άρεντ και τον Μπλούχερ, έχει ονομαστεί "οι διανοούμενοι της Νέας Υόρκης." Ακόμα και μια ατελής λίστα των κυρίων εκπροσώπων τους περιέχει ονόματα με μεγάλη επίδραση και ακόμα και φήμη, όπως, ανάμεσα σε άλλους, οι Irving Kristol, Sydney Hook, Lionel Trilling, Clement Greenberg, Irving Howe, Alfred Kazin, Daniel Bell, και Nathan Glazer. Στην Νέα Υόρκη, η Άρεντ και ο σύζυγός της έγιναν μια πολύτιμη κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική ενίσχυση για τους νεοϋορκέζους. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Άρεντ είχε ήδη κάνει όνομα με άρθρα σε διάφορα περιοδικά όπως το Partisan Review και το Commentary [αμφότερα χρηματοδοτημένα από τη CIA, όπως έγινε δημόσια γνωστό ήδη από το 1967 στις ΗΠΑ, στα πλαίσια της επίσημα παραδεδεγμένης χρηματοδότησης της CIA στους "νεοϋορκέζους διανοούμενους"]. Οπωσδήποτε, η Άρεντ έκανε έντονη εντύπωση στους ντόπιους συνεργάτες της ως κάποια που μιλούσε στη βάση εκ του σύνεγγυς γνώσης των ευρύτερων οριζόντων της ευρωπαϊκής κουλτούρας. Έγινε σύντομα ξεκάθαρο ότι η Άρεντ ήξερε όλα όσα ήξεραν οι νέοι της συνάδελφοι κι ακόμα περισσότερα.

      Τον Μάρτιο του 1946, ο Τσώρτσιλ, στην διάσημη ομιλία του στο Φούλτον του Μιζούρι, διέλυσε ενσυνείδητα και αποτελεσματικά τα απομεινάρια της αντιφασιστικής συμμαχίας των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της ΕΣΣΔ και απαίτησε να αντιμετωπιστούν οι Σοβιετικοί από θέση ισχύος. Το έτος 1947 έφερε στο προσκήνιο τους πρώτους κανονιοβολισμούς και τις πρώτες συγκρούσεις του Ψυχρού Πολέμου, όπως ήταν το δόγμα Τρούμαν, με στόσο να "βοηθηθούν οι ελεύθεροι λαοί ενάντια στα ολοκληρωτικά καθεστώτα", το Σχέδιο Μάρσαλ [Lenin Reloaded, "Διαβολικές συμπτώσεις: Το 'Σχέδιο Μάρσαλ' ως αριστερό αίτημα"] και η ίδρυση της CIA.

      Τότε ήταν που η Χάνα Άρεντ συνέλαβε και άρχισε να γράφει την Καταγωγή του Ολοκληρωτισμού. Ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος στις ΗΠΑ δεν θα μπορούσε να είναι πιο ευνοϊκός. Ως ηγέτης του ελεύθερου κόσμου, οι ΗΠΑ έπρεπε να αντισταθούν, να ελέγξουν και να υπονομεύσουν τους κινδύνους που πήγαζαν από την αυξανόμενη δύναμη και το κύρος της ΕΣΣΔ. Με λίγα λόγια, επρόκειτο για μια μάχη της ελευθερίας ενάντια στην τυραννία, της δημοκρατίας ενάντια στον ολοκληρωτισμό. Με δεδομένη την σαφή πρόθεση της συγγραφέως του και της ευφυούς της εκτέλεσης, Η καταγωγή του Ολοκληρωτισμού, που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1951, ταίριαζε τέλεια με τις ιδεολογικές ανάγκες της άρχουσας τάξης της νέας της χώρας. Χαιρετίστηκε και θαυμάστηκε αρκούντως από την νέα της ομάδα διανοητικών συμπαραστατών, των οποίων ο αντισταλινισμός είχε εξελιχθεί σε ανεπτυγμένο και στρατευμένο αντικομμουνισμό, και οδηγούσε σε καλέσματα για ακόμα πιο παθιασμένη διεξαγωγή του Ψυχρού Πολέμου.

      Διαγραφή
    5. Μια από τις κεντρικές φιγούρες της ομάδας [των "νεοϋορκέζων διανοουμένων"], ο τότε ήδη δημοσιευμένος συγγραφέας Alfred Kazin, βοήθησε την Άρεντ να βρει εκδότη. Πριν απ' αυτό, ο Kazin είχε βοηθήσει τον Μπλούχερ να βρει δουλειά ως καθηγητής στο New School [of Social Research, Νέα Υόρκη], κάτι αρκετά δύσκολο μιας και ο Μπλούχερ, που οπωσδήποτε είχε τα διανοητικά εχέγγυα για να διδάξει σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία και φιλοσοφία, δεν είχε τα απαραίτητα πτυχία. Στις περιστάσεις αυτές, οι οποίες χαρακτηριζόντουσαν από αυξανόμενες ανησυχίες για την εξέλιξη του Ψυχρού Πολέμου, και από τον πραγματικό φόβο μιας επερχόμενης και ολικής στρατιωτικής σύγκρουσης με την ΕΣΣΔ, η Χάνα Άρεντ κινητοποίησε τα εντυπωσιακά της διανοητικά χαρίσματα υπέρ της πλευράς που θεωρούσε ως ελεύθερο κόσμο.

      Μια από τις κεντρικές φιγούρες της ομάδας [των "νεοϋορκέζων διανοουμένων"], ο τότε ήδη δημοσιευμένος συγγραφέας Alfred Kazin, βοήθησε την Άρεντ να βρει εκδότη. Πριν απ' αυτό, ο Kazin είχε βοηθήσει τον Μπλούχερ να βρει δουλειά ως καθηγητής στο New School [of Social Research, Νέα Υόρκη], κάτι αρκετά δύσκολο μιας και ο Μπλούχερ, που οπωσδήποτε είχε τα διανοητικά εχέγγυα για να διδάξει σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία και φιλοσοφία, δεν είχε τα απαραίτητα πτυχία. Στις περιστάσεις αυτές, οι οποίες χαρακτηριζόντουσαν από αυξανόμενες ανησυχίες για την εξέλιξη του Ψυχρού Πολέμου, και από τον πραγματικό φόβο μιας επερχόμενης και ολικής στρατιωτικής σύγκρουσης με την ΕΣΣΔ, η Χάνα Άρεντ κινητοποίησε τα εντυπωσιακά της διανοητικά χαρίσματα υπέρ της πλευράς που θεωρούσε ως ελεύθερο κόσμο.
      http://leninreloaded.blogspot.com/2013/08/blog-post_30.html

      Διαγραφή
    6. Alex Callinicos: An imperialist apologist writes on Ukraine
      By Chris Marsden
      14 March 2014
      World Socialist Web Site (Τροτσκιστικό) για τον Καλλίνικο του SWP (επίσης Τροτσκιστικό)

      Alex Callinicos is the theoretical leader of the Socialist Workers Party in Britain and a senior lecturer at Kings College London. His most recent writings on Ukraine mark him out definitively as a pliant tool of imperialist intrigue, ready to employ any lie, no matter how brazen, in order to facilitate the predatory activities of Washington and London.
      A March 3 article, “Putin raises the stakes in imperialist Crimea crisis,” is a barely disguised defence of US imperialism. It is, according to Callinicos, “Russia’s seizure of military control over Crimea [that] has brought Ukraine to the brink of war.”

      There is no examination of the events leading up to that seizure. Quite the opposite. Of the coup engineered by Washington and its European allies that brought down the pro-Russian regime of Viktor Yanukovych, Callinicos writes that whereas it expressed a “struggle that has been going on for more than a decade among the corrupt and thuggish bunch of oligarchs,” this was somehow subordinate to “a genuine popular movement against the now exiled president.”

      Moreover, “thanks to the historic weakness of the left in Ukraine, the far right has played a significant role in the ‘Euromaidan’ occupation in Kiev... those who claim Yanukovych’s overthrow was a ‘fascist coup’ are parroting Moscow propaganda.”

      The only sentence supposedly refuting the incontrovertible role of fascist forces such as Svoboda and the Right Sector in deposing Yanukovych is the declaration that he fell “because the section of the oligarchy who had previously backed him withdrew their support.”

      No mention is made at all of the key role played by US and European imperialism in backing the alliance of oligarchs with their political stooges, including Svoboda and the Right Sector.

      In response to Russian President Vladimir Putin’s claim “to be acting in defence of Ukraine’s Russian speakers,” Callinicos again defends the bona-fides of the US-installed regime by asserting that “beyond a parliamentary vote in Kiev to strip Russian of its status as an official language, there is little evidence of any real threat to Russian speakers.”
      Turning to what he refers to as “the inter-imperialist rivalry between Russia and the West,” Callinicos makes the extraordinary assertion that the European Union (EU) and the US have very little interest in the Ukraine!

      “Ukraine matters much more to Russia than it does to the United States or the EU,” Callinicos declares. “A Ukraine that was fully integrated into the EU and Nato would be a step towards Moscow’s worst nightmare of being encircled by the West,” he adds.
      However, the EU depends on “US military capabilities… And American eyes are turned towards the Pacific. When Barack Obama backed down from his threat to mount missile attacks on Bashar al-Assad’s Syrian regime last autumn he underlined that US has no appetite for any more land wars in Eurasia.”

      “Washington is undoubtedly keen to see Ukraine integrated in the Western alliance system,” he concludes. “But the idea put around by some on the left that behind the Ukraine crisis lies a drive by American neoconservatives for war with Russia is the purest nonsense… Socialists in the West must of course oppose any military intervention by the US or NATO in Ukraine. But the crisis reminds us that imperialism can’t be reduced to American domination. It is a system of economic and geopolitical competition among the leading capitalist powers. Rather than tail any of these powers, we must fight this entire system. This means opposing Russian intervention in Ukraine.”
      http://www.wsws.org/en/articles/2014/03/14/call-m14.html

      Διαγραφή
    7. Avant Garde, έλληνες Τροτσκιστές, στον πρόλογό τους στη μετάφραση του πιο πάνω:

      Συνεχίζουμε την μετάφραση και αναδημοσίευση αριστερής διεθνιστικής αρθρογραφίας για την Ουκρανία. Άρθρων που -ανεξάρτητα από επιμέρους επιφυλάξεις ή διαφωνίες- τοποθετούνται σωστά σε κρίσιμα ζητήματα και αναδεικνύουν ταυτόχρονα την ιδεολογικοπολιτική χρεωκοπία δυστυχώς των πιο “αναγνωρίσιμων” στην Ευρώπη “τροτσκιστικων” ρευμάτων.
      http://avantgarde2009.wordpress.com/2014/03/19/άλεξ-καλλίνικος-ένας-απολογητής-του-ι/

      Διαγραφή
    8. Who and What are Trotsky-cons?
      Jason Unruhe

      It is no accident that ex-Trotskyists became Reaganites and the movers and shakers establishment far-right policy thinkers. James Burnham founded National Review. Some of these new conservatives passed through Shachtmanite Young People’s Socialist League at one point or another or passed through the Socialist Party when Schachtman was still a leading figure. Jeane Kirkpatrick, Joshua Muravchik, Carl Gershman, Penn Kemble are worth mentioning. (9) Ex-Trotskyist and Public Interest founder Irving Kristol (father of William Kristol editor of the Weekly Standard) founded an anti-Soviet CIA front, the International Congress for Cultural Freedom. (10) (11) Kristol wrote in 1983 that he was a “proud” member of Trotsky’s Fourth International in 1940. (12) Public Interest co-editor Nathan Glazer was close to the Trotskyist movement. (13) Also, defense intellectual Albert Wohlstetter had been a Shachtmanite in the late 1940s. Later, he was mentor to Paul Wolfowitz and Richard Perle. (14) (15) These figures were the brainpower behind much of the conservative revival in the past decades.

      There is another trend worth mentioning who are similar to Trotsky-cons, but do not identify as conservatives. Christopher Hitchens, an ex-Trotskyist, has been moving in a similar direction as Trotsky-cons. Hitchens revels in his new found fame as one of the top promoters of war against Afghanistan and Iraq. Faux News never misses a chance to give Hitchens a soapbox to condemn “Islamofascism” and the anti-war movement. Hitchens was also a consultant to the Bush administration despite still claiming to be some kind of “leftist.” Because of his imperial “leftism,” Hitchens, like Sidney Hook who traveled Trotskyist circles and later worked for the CIA, is similar to Trotsky-cons, but is outside their conservative milieu. Some compare him more to the anti-Soviet liberals of the Cold War era. Even so, the underlying phenomenon is similar whether it is Hitchens or Irving Kristol. If one believes that socialism is impossible in the Third World, where development is lacking, one can easily come to see the “civilizing mission” and “manifest destiny” of the West as progressive and necessary — even though, as Lenin understood, decadent imperialism plays no progressive role in the contemporary world.
      http://maoistrebelnews.wordpress.com/2011/04/27/who-and-what-are-trotsky-cons/

      Διαγραφή
    9. League for the Revolutionary Party -Fourth International (Τροτσκιστές):

      The most prominent populist misleader today is undoubtedly Venezuela’s Hugo Chávez. His radical pseudo-socialist and anti-imperialist posturing, coupled with some actual reforms, have won him wide support among the masses in Venezuela—and well beyond. Behind the left populist façade, Chávez has been taking obvious steps to tighten his grip on the masses. This is what’s behind his attempt to bind the workers and bourgeois sectors together in the PSUV (Partido Socialista Unido de Venezuela or United Socialist Party of Venezuela), as well as his aggressive opposition to union autonomy. The number of direct attacks on workers carried out by the National Guard and police is still small. But the Chávez regime is using pseudo-socialist populist appeals to preempt and disarm a greater development of class struggle.

      Considering this dangerous context, the International Appeal by the FT-CI (Fracción Trotskista- Cuarta Internacional or Trotskyist Fraction- Fourth International) for a united left campaign for independent working-class politics in Venezuela may look promising—since it seems to target Chávez and his pseudo-socialist populist politics. We will explain that it unfortunately fails to advance the revolutionary counterposition to Chávez that is absolutely necessary.
      http://www.marxists.org/history/etol/newspape/socialistvoice/replyappeal80.html

      Διαγραφή
    10. Συρία:

      [Excerpts of the report below were taken from the report of KD Tait which appeared in Workers Power, publication of the British section of the Trotskyist League for a Fifth International. Embedded video shot by Socialist Resistance and culled from here and here.]
      http://notgeorgesabra.wordpress.com/tag/socialist-resistance/
      We are now approaching the third anniversary of the Syrian people’s revolution for dignity and democratic rights, rights that every people in the world deserves.

      “Syria in the Context of the Arab Spring,“ a conference held in London on 15 February, was therefore an event long overdue.

      This conference drew a line of principle between two camps on the British and international left. On the one hand, there are those who support the revolution unequivocally. And on the other hand, there are the substantial parts of the left who either support the Assad regime because they judge it to be “anti-imperialist” “secular” or even “socialist”, or who initially supported the revolution but have since abandoned its defence, on account of the involvement of Islamist forces and the regime’s exploitation of of sectarianism.

      The organisers deserve warm congratulations for their recognition of the urgent need to challenge these shameful attitudes and bring together those committed to establishing a real movement of political and material support for those fighting and suffering in Syria.

      We heard stories of terrible sacrifices and heroic resistance, inspiring those present with a strong determination to work for the revolution’s victory, over a horrific dictatorship that indiscriminately bombs and starves its own people and murders doctors trying to save the lives of its victims.

      The meeting resolved to build a nationwide movement in solidarity with the Syrian Revolution. It set an immediate target of building a massive demonstration on 15 March to mark the third anniversary of the uprising.

      Διαγραφή
    11. Ουκρανία:

      Stop the War Coalition’s Pro-Imperialist Anti-Imperialism
      British group Stop the War Coalition’s (StWC) statement on the Russian invasion of Ukraine is just another example of its pro-imperialist anti-imperialism. Whereas Lenin saw wars as the continuation of political struggle and derived his stance from a thorough analysis of all sides involved and an independent evaluation of where the interests of the workers’ movement lay in a given conflict, StWC leader Lindsey German merely looks at which side has the backing or involvement of Western governments as if Western imperialism were the only imperialism or if Russian imperialism does not exist. She admonishes people who demand that StWC take the same “hands off” position on Russia’s invasion of Ukraine that it took regarding a U.S. military strike on Syria:

      “Those who demand anti-war activity here in Britain against Russia are ignoring the history and the present reality in Ukraine and Crimea. The B52 liberals only oppose wars when their own rulers do so, and support the ones carried out by our governments. The job of any anti-war movement is to oppose its own government’s role in these wars, and to explain what that government and its allies are up to.”

      Thus, anyone who points out the sheer hypocrisy of StWC refusing to organize anti-war rallies at Russian embassies is by definition a B52 liberal who only opposes wars when their own rulers do so, nevermind the fact that most people who opposed a U.S strike on Syria or the invasion of Iraq do not approve of the Russian invasion of Ukraine; that makes them (unlike StWC) consistently pro-peace, not B52 liberals.

      The key to what passes for thinking among StWC’s leadership is that last sentence, “the job of any anti-war movement is to oppose its own government’s role in these wars.” This is a recipe for a bizarre ‘left’ British/Western chauvinism in which all conflicts around the globe are really about us and not them, about the West and who it backs among the belligerents and not the actual belligerents or the political content of their struggle. “It’s not you, it’s me” is not only the worst break-up line ever invented is also a completely vacuous method of evaluating wars, a method that could only be dreamed up by the brain dead and championed by idiots. Hence why StWC saw the conflict in Mali not as a fight between the government, Islamist extremist militias, and rebel Taureg militias in which French forces played a temporary and subordinate role but as an example of ‘neocolonialism’ and the ‘return of colonialism’ after France sent a few thousand soldiers to back up its beleaguered government. Once it became obvious that France was not turning Mali’s government into a puppet or otherwise colonizing the country, the so-called left in the West blinked and forgot about the whole thing like so many goldfish.

      Διαγραφή
    12. Make no mistake, leftists with the attention span and intellectual bandwidth of goldfish are no threat to any imperialism, East or West.

      The politics of Russia’s invasion of the Ukranian Crimea are an extension of the fight within Ukraine over whether the country should orient itself towards Russia or the European Union (EU). Russia suffered a major setback in its fight to retain influence in the country when Ukraine’s pro-Russian president was ousted by huge, militant street demonstrations that only grew more popular as murderous state repression was unleashed upon them. Sensing that Barack Obama has entered the Chamberlain phase of his presidency, Russian imperialism is pursuing a policy of thinly veiled aggression and annexation of the ethnically Russian areas of Ukraine, mirroring Hitler’s policy of annexing German-majority areas in neighboring states before the formal outbreak of World War Two. Russia’s seizure of the Crimea is but the first shot in a longer drawn-out crisis of a reinvigorated Russian imperialism, a provocation aimed at putting Ukraine into permanent political crisis as necessary the precondition for the country’s break-up. If Ukraine responds militarily, Russia will claim “self defense” and carry out its full policy of aggression and if Ukraine does not respond militarily, it will fragment and begin to disintegrate under the weight of Russia’s provocations and territorial seizures.

      Supporters of Russian imperialism like StWC cast the Euromaidan demonstrations as fascist and reactionary as if reactionary forces are never involved on the progressive side of a given fight; conversely, the Western media largely ignored the fascist and proto-fascist elements among the demonstrators in an effort to portray Euromaidan sympathetically. Both failed to examine the crux of the matter, to evaluate the content of the struggle. In the abstract, both Russia and the EU are imperialist powers and Western leftists often do not move beyond the abstract and the general to the concrete, to the historical and lived realities of millions of people in their own countries much less anyone else’s. Historically, Russia has inflicted tremendous oppression upon the Ukraine and the invasion of Russian troops (without Russian insignia) is a sharp reminder of the stark difference between the ‘equally imperialist’ Russia and the EU: the EU does not have armies massed on Ukraine’s border, ready to march in if the people of Ukraine vote the wrong way. Therefore the anti-Russia demonstrations have a national character and yes, they involve fascist and rightist elements because they are the most virulent and reactionary champions of nationalism, but they are not acting alone nor in a vacuum but in concert with a broad-based backlash against the resurgence of the Great Russian oppressor nationalism Lenin spent half of his Collected Works denouncing as the number one threat to proletarian internationalism. That there are reactionary strains within the nationalisms of the oppressed can only surprise or frighten those who waste their lives inhabiting ‘leftist’ bubbles where anti-Semitic Palestinians do not exist and where the Nation of Islam never shows up at a rally against police brutality.

      Διαγραφή
    13. If Lindsey German and the ‘anti-imperialists’ who cry “fascism” are correct in characterizing the Euromaidan movement as fascist, fascist-led, or fascist-dominated, how do they explain the Crimean Muslims who have taken to the streets and joined the movement raising the slogans “God is great” and “Ukraine is not Russia”? How do they explain the defections from the pro-Russia now-former prime minister Viktor Yanukovich’s Regions party after he ordered snipers to shoot unarmed demonstrators in the streets of Kiev? How do they explain the crushing 328-vote parliamentary majority (out of 450) that included pro-Russia elements to oust Yanukovich? How do they explain the 36,000 ethnically Russian Ukranians who reject Russian President Putin’s Hitler-ist “protection”? How do they explain the anti-war, anti-interventionist protests in Moscow? Is Pussy Riot now ‘pro-fascist’ and ‘pro-Western imperialist’?
      http://notgeorgesabra.wordpress.com/2014/03/03/stop-the-war-coalitions-pro-imperialist-anti-imperialism/

      Διαγραφή
    14. Λιβύη:

      Socialist Worker (όργανο του International Socialist Organization, Τροτσκιστές):

      Qaddafi's bid to crush a revolution
      Eric Ruder reports on the protests in Libya as the future hangs in the balance.

      February 22, 2011

      A man carries the partial remains of a fellow protester from a hospital in Benghazi
      THE REGIME of Libyan dictator Col. Muammar el-Qaddafi is trying to drown an anti-government uprising in blood.

      Forces loyal to Qaddafi were carrying out a deadly assault on anti-government protesters in the capital of Tripoli and other cities. According to press reports, helicopter gunships and tanks were used to fire on protesters, and several hundred people are dead and wounded. "It was an obscene amount of gunfire," according to one eyewitness. "They were strafing these people. People were running in every direction."

      But the horrific scale of the assault may fracture the regime. Libyan diplomats in China, India, Britain, Indonesia, Bangladesh, Poland and at the Arab League announced their resignations. And some troops and air force pilots refused to fire, joining the side of the pro-democracy demonstrators. In Washington, Ali Aujali, Libya's ambassador to the U.S., called on Qaddafi to step down.

      The uprising intensified on Monday, after Seif al-Islam el-Qaddafi, the colonel's son, appeared on state television late Sunday night to deliver a rambling and belligerent speech that basically described the previous week of protests as the work of foreign agents. "Muammar el-Qaddafi, our leader, is leading the battle in Tripoli, and we are with him," he said. "The armed forces are with him. Tens of thousands are heading here to be with him. We will fight until the last man, the last woman, the last bullet."

      But the speech spurred an angry response from protesters, who flooded into the streets of Tripoli and fought pitched battles with heavily armed riot police to take Green Square, the capital city's central plaza. By dawn, government buildings and police stations were smoldering across the city, the legislature was in flames, and protesters had torn down or torched the many posters of Col. Qaddafi throughout the city.

      - - - - - - - - - - - - - - - -

      WITH QADDAFI'S grasp on power beginning to slip, he seems to have ordered his forces to use the utmost violence. Heavily armed militia descended on Green Square and opened fire on protesters, forcing them to flee and clearing the way for pro-Qaddafi crowds to retake the square.

      Qaddafi has formidable repressive powers at his disposal in this country of 6 million sandwiched between Egypt and Tunisia, where two hated dictators have already fallen since the start of the year. According to the BBC:

      The regime...has powerful forces, totaling 119,000, at its disposal and, in the past, it has never hesitated to use them if it felt threatened...Quite apart from the 45,000-strong army and the police, where loyalties have, on occasion, been uncertain, there is the mukhabarat (the security service) and the Revolutionary Committee movement, which has brutally disciplined Libyan society ever since the 1980s.

      Its activists are committed to the regime by tribal affiliation as well as ideological preference, for they are drawn from the regime's tribal bulwark in the Qadhadhfa, the Maghraha and the Warfalla and, as revolutionaries, they are entirely unaccountable to anyone except the colonel himself.

      The troops that remain loyal to the regime are showing no mercy in their suppression of the uprising. "The shooting is not designed to disperse the protesters," one Tripoli resident told the New York Times. "It is meant to kill them."

      Διαγραφή
    15. But the pro-democracy demonstrators have taken control of large areas, reportedly with the aid of units of the military that have taken their side against the regime. Benghazi, Libya's second-largest city that historically has been a stronghold of anti-Qaddafi opposition and was the spark for the revolt, had already come under the control of pro-democracy demonstrators after six days of protests and brutal government violence.

      A young woman in Benghazi, who is a student and a blogger, tearfully described the ferocity of the several days of revolt to the Guardian:

      I've seen violent movies and video games that are nothing compared to this...I can hear gunshots, helicopters circling overhead, then I hear the voices screaming. I can hear the screeching of four-by-fours in the street. No one has that type of car except his [Qaddafi's] people...My brother went to get bread, he's not back; we don't know if he'll get back. The family is up all night every night, keeping watch, no one can sleep.

      Now people are dying; we've got nothing else to live for. What needs to happen is for the killing to stop. But that won't happen until he is out. We just want to be able to live like human beings...It's like a pressure cooker. People are boiling up inside. I'm not even afraid any more. Once, I wouldn't have spoken at all by phone. Now I don't care. Now enough is enough.

      When protesters took control of Benghazi's main security headquarters, they declared it liberated--and broadcast their success by taking over the state television station.

      In retaliation, the Qaddafi regime appeared ready to order a merciless assault on Benghazi, but defections of air force pilots saved the city from a night of violence. According to British blogger Richard Seymour:

      Benghazi, where the regime had been totally defeated and sent packing, was set to be the target of vengeful air strikes tonight--except that two of the planes ordered to attack reportedly landed in the city, the pilots refusing to drop their payload. The city has been declared safe for now.

      Elsewhere, police and soldiers joined the side of protesters, and a number of pilots reportedly flew their planes to Malta and then requested political asylum from the government there.

      - - - - - - - - - - - - - - - -

      LIBYA IS North Africa's richest country, owing to its significant oil deposits, most of which is exported to Western countries. But only a tiny elite benefits from the country's abundance of black gold. In recent years, Qaddafi's regime has done little to address the desperate poverty, especially among the country's largely young population--the same demographic that has driven forward revolts against dictators in country after country in the region. According to Andrew Solomon:

      The state provides little by way of civil society and does not take care of even the most basic government obligations. There are police to control people who stray from supporting the Leader, but there is little else. As a housing crisis has escalated in the past few years, the regime has made no effort to provide adequate public accommodation.

      Wealth is concentrated in the hands of the very few. It would have been easy for Qaddafi to raise the standard of living for the population as a whole either by creating a sustainable non-oil economy or simply by distributing some portion of oil revenues, but he chose to do neither.

      But none of this has kept U.S. officials from cultivating warm relations with Qaddafi since 2004 when the administration of George W. Bush ended the U.S. trade embargo on Libya, clearing the way for Libya's oil to flow to Western countries.

      Διαγραφή
    16. Following the same script as in Tunisia and Egypt, U.S. officials suddenly discovered their "shock" and "horror" at the regime's murderous repression--after backing it for years. The pathetic response of the Obama administration angered activists like Libyan-American scientist Naeem Gheriany:

      The Obama administration made a comment suggesting that there are still opportunities for reform. It is in denial. It says it's "concerned" about the situation--there's no real condemnation in spite of the dire situation. People are being massacred in the hundreds, Qaddafi is reportedly using anti-aircraft guns to shoot people. In a few days, more people in Libya have apparently been killed than in weeks in Iran, Tunisia, Bahrain, Yemen and even Egypt (which has a much larger population). Gaddafi is hiring foreign mercenaries who have shoot-to-kill orders, it's not tear gas, it's just killing.

      The possible toppling of the Libyan regime is furthering the worry in Washington as decades of diplomacy to construct an alliance of pro-Western Arab dictators in the Middle East continues to crumble. And the possible disruption of Libya's oil exports, at a time when prices are already spiking, is causing heartburn among speculators, according to the New York Times:

      Market stability in the United States and abroad depends on the price of oil leveling off, which seems unlikely given all the turmoil. Western countries fear being cut off from the oil supply in Libya, which exports about 1.5 million barrels of oil a day, making it one of Africa's largest holders of crude oil reserves. There was ample reason for concern, as oil companies--including Eni of Italy, the largest energy producer in Libya--began to evacuate employees.

      Early Tuesday morning, Qaddafi appeared on state television to show his defiance of the protests and dispel rumors that he had fled to Venezuela. But it remains unclear how much authority Qaddafi retains--and how much bloodshed he is capable of commanding in his drive to terrorize the opposition into surrender. According to Solomon:

      The response to protests has been swift and brutal, since Qaddafi had seen how ineffective more moderate responses were in Egypt and Tunisia. It is not clear, however, that brutality will work; it appears to be making more and more Libyans incensed. A Libyan diplomat said today, "The more Qaddafi kills people, the more people go into the streets." Qaddafi's power has for a long time relied on the docility of ordinary Libyans. As he ignored the youth of his country, though, he seems to have ignored the possibility that he is ruling a less passive population. The new generation is ready to push out the old.

      Activists around the world should be ready to organize protests to expose the complicity and hypocrisy of Western powers as the Qaddafi regime attempts to use lethal force against the challenge to its rule.
      http://socialistworker.org/2011/02/22/qaddafi-tries-to-crush-revolt?quicktabs_sw-recent-articles=1-21

      Διαγραφή
    17. Λιβύη, Socialist Alternative (Τροτσκιστές):

      LIBYA: NO TO WESTERN MILITARY INTERVENTION — VICTORY TO THE LIBYAN REVOLUTION—BUILD AN INDEPENDENT MOVEMENT OF WORKERS AND YOUTH!
      Published On March 19, 2011 | By Socialist Alternative | World Events
      The UN Security Council’s majority decision to enact a militarily-imposed ‘no-fly-zone’ against Libya, while greeted with joy on the streets of Benghazi and Tobruk, is in no way intended to defend the Libyan revolution. Revolutionaries in Libya may think that this decision will help them, but they are mistaken. Naked economic and political calculations lay behind the imperialist powers’ decision. It is not a lifeline that could ‘save’ the revolution, in the real sense of the word, against Gaddafi. Major imperialist powers decided that they wanted now to exploit the revolution and try to replace Gaddafi with a more reliable regime. However the Libyan foreign minster’s announcement of an immediate ceasefire has complicated imperialism’s position.

      Faced with a rapid eastwards advance of Gaddafi’s forces, many in eastern Libya seized hold of the idea of a no-fly-zone to help stem this tide, but this is not the way to defend and extend the revolution. Unfortunately, the revolution’s initial drive towards the west, where two-thirds of Libyans live, was not based on a movement, built upon popular, democratic committees that could offer a clear programme to win support from the masses and the rank and file soldiers, while waging a revolutionary war. This gave Gaddafi an opportunity to regroup.
      The growing support for a no-fly-zone was a reversal of the sentiment expressed in the English language posters put up in Benghazi, in February, declaring: “No To Foreign Intervention – Libyans Can Do It By Themselves”. This followed the wonderful examples of Tunisia and Egypt, where sustained mass action completely undermined totalitarian regimes. The Libyan masses were confident that their momentum would secure victory. But Gaddafi was able to retain a grip in Tripoli. This, at least, relative stabilisation of the regime and its counter-offensive led to a change in attitude towards foreign intervention that allowed the largely pro-Western leadership of the rebel ’Interim Transitional National Council’ to overcome youth opposition to asking the West for aid.
      However, despite the Gaddafi regime’s blood-curdling words, it is not at all certain that its relatively small forces could have launched an all-out assault on Benghazi, Libya’s second largest city, with around a million living in its environs. A mass defence of the city would have blunted the attack of Gaddafi’s relatively small forces. Now, if the ceasefire holds and Gaddafi remains in power in Tripoli, a de-facto breakup of the country could occur, returning to something like the separate entities that existed before Italy first created Libya after 1912 and which Britain recreated in the late 1940s.

      Διαγραφή
    18. Fighters in Benghazi
      Whatever the immediate effect the ‘no fly zone’, any trust placed in either the UN or the imperialist powers threatens to undermine all the genuine hopes and aspirations of the revolution that began last month. This is because the powers that have imposed threatened military action are no friends of the Libyan masses. Until recently, they were quite happy to deal with, and pander to, the murderous Gaddafi ruling clique, to maintain a ‘partnership’, especially concerning Libya’s oil and gas industries. Indeed, the day after the UN took its decision, the Murdoch-owned Wall Street Journal lamented that “the close partnership between the Libyan leader Col. Muammar Gaddafi’s intelligence service and the CIA has been severed” (18 March, 2011). The Journal reported “according to a senior US official” the previous ‘partnership’ was “especially productive”.
      Now, having lost former dictatorial allies Mubarak, in Egypt, and Ben Ali, in Tunisia, imperialism is trying to take advantage of the popular uprising in Libya to both refurbish its “democratic” image and to help install a more “reliable” regime, or at least a part of Libya. As before, North Africa and the Middle East, with its oil and strategic location, are of tremendous importance to the imperialist powers.
      This reveals the absolute hypocrisy of the main imperialist powers, which have shamelessly supported repressive dictatorial regimes throughout the Middle East for decades. At the very same time that they were deciding the No Fly Zone, the same powers did absolutely nothing to prevent Saudi Arabia and its Gulf allies’ increasingly brutal suppression of the majority of the Bahraini population and their attempt to ferment sectarianism. Within 12 hours of the UN decision, the armed forces another regional ally, Yemeni, ally shot dead at least 39 protesters in the capital city, Sanaa. The UN was only able to take its decision on Libya because the Arab League supported a no fly zone, but of course these mainly reactionary rulers say nothing about repression in Bahrain, Yemen or other Arab countries.

      [...]

      Gaddafi zig-zags
      Despite the imperialist powers’ recent rapprochement with Gaddafi, the tyrant always remained an unreliable ally. Throughout his nearly 42 years in power, Gaddafi zig-zagged in policy, sometimes violently. In 1971, he helped the Sudanese dictator, Nimeiry, crush a left coup that took place in reaction to the earlier suppression of the left, including the banning of the one-million member Sudanese communist party. Six years later, Gaddafi proclaimed a “people’s revolution” and changed the country’s official name from the Libyan Arab Republic to the Great Socialist People’s Libyan Arab Jamahiriyah. Despite the name change and the formation of so-called “revolutionary committees”, this was not genuine democratic socialism or a move towards it. The Libyan working people and youth were not running their country. Gaddafi remained in control. This was underlined by the increasingly prominent role that many of his children played in the regime.

      Διαγραφή
    19. Nevertheless, since 1969, on the basis of a large oil income and a small population, there was a big improvement in most Libyans’ lives, especially in education and health, which at least partly explains why Gaddafi still has some basis of support amongst the population. Even while there is growing opposition to the Gaddafi clique, especially amongst Libya’s overwhelmingly young and educated population, there is also fear about who might replace him and opposition to anything that smells of foreign rule. The revolutionaries’ widespread use of the old ruling monarchy’s flag was bound to alienate those who do not want to return to the past and was used by Gaddafi to justify his rule. Flying the old flag also risked alienating Libyans in the west of the country because the former king came from the east and had no historic roots in the area around Tripoli.
      But these factors are not a complete explanation as to why Gaddafi was able, at least temporally, to stabilise his position. While there was a popular uprising in eastern Libya, Gaddafi was able to maintain his position in the west, where two-thirds of the population live, despite large protests in Tripoli and uprisings in Misrata, Zuwarah and a few other areas.
      Role of the working class
      Unlike in Egypt and Tunisia, the working class in Libya has not, so far, begun to play an independent role in the revolution. Furthermore, many workers in Libya are migrants who have fled the country in recent weeks.
      The absence of a national focal point which, for example, the Tunisian UGTT trade union federation provided (despite its pro-Ben Ali national leadership), complicated the situation in Libya. The huge revolutionary enthusiasm of the population has not, so far, been given an organised expression. The largely self-appointed ‘National Council’ that emerged in Benghazi is a combination of elements from the old regime and more pro-imperialist elements. For example, the Council’s foreign spokesman, Mahmoud Jibril, the former head of Gaddafi’s National Economic Development Board, was described by the US Ambassador, in November 2009, as a “serious interlocutor who ‘gets’ the US perspective”.
      http://www.socialistalternative.org/2011/03/19/libya-no-to-western-military-intervention-victory-to-the-libyan-revolution%C2%97build-an-independent-movement-of-workers-and-youth/

      Διαγραφή
    20. Βενεζουέλα τώρα:

      n his speeches, Nicolás Maduro incites[3] the protesters opposing him to assume even more radical and violent positions. Without any ongoing criminal investigation, he automatically stated that everyone killed has been murdered by the protesters themselves, who he disqualifies with every possible adjective.

      However, this belligerence seems not to be shared by all the chavista movement, because a lot of its base is currently withholding its active support, waiting to see what will come next. Maduro has only managed to rally public employees to the street protests he has called. In spite of the situation and due to the grave economic situation he faces, Nicolás Maduro continues to make economic adjustments, the most recent being a tax increase.

      The state apparatus reiterates repeatedly that it is facing a “coup”, that what happened in Venezuela on April 2002 will repeat itself. This version has managed to neutralize the international left-wing, which hasn’t even expressed its concern about the abuses and deaths in the protests.

      The protests are being carried out in many parts of the country and are lacking in center and direction, having being called through social media networks. Among the protesters themselves, there are many diverse opinions about the opposition political parties, so it’s possible to find many expressions of support and also rejection at the same time.

      In the case of Caracas the middle class and college students are the primary actors in the demonstrations. On the other hand, in other states, many popular sectors have joined the protests. In Caracas the majority of the demands are political, including calls for the freedom of the detainees and the resignation of President Maduro, while in other cities social demands are incorporated, with protests against inflation, scarcity and lack of proper public services. Even though some protests have turned violent, and some protesters have fired guns at police and militia groups, the majority of the protests, especially outside of Caracas, remain peaceful.

      The independent revolutionary left in Venezuela (anarchists, sections of Trotskyism and Marxist-Leninist-Guevarism) has no involvement in this situation, and we are simple spectators.[4] Some of us are actively denouncing state repression and helping the victims of human rights violations.
      http://radgeek.com/gt/2014/02/22/quick-overview-venezuela-rafael-uzcategui-el-libertario/

      Διαγραφή
    21. Βενεζουέλα:

      the several groups in Venezuela who identify with Trotskyism have been all over the map on the key question of the Chávez government. Following the defeat of the constitutional referendum of 2 December 2007, UNT coordinator and USI1 leader Orlando Chirino went from calling for a blank ballot (abstention), a correct policy, to claiming that the victory of the right-wing “no” campaign constituted a “triumph of the workers and the people” (Aporrea, 7 December 2007). Chirino has even appeared on the same platform as CTV leaders and spoken under the auspices of the Friedrich Ebert Foundation, the German social-democratic outfit (named after the chancellor who approved the assassination of Rosa Luxemburg and Karl Liebknecht in 1919) that channeled CIA money to Portugal.
      http://www.internationalist.org/venezuelaworkerskilled0812.html

      Διαγραφή
    22. Απάντηση δεν βλέπω ακόμα.

      Μην ενοχληθείς να ξανασχολιάσεις εδώ, Jose.

      Διαγραφή
    23. Να μας πεις Jose τι ρόλο έπαιξε ο ίδιος ο Τρότσκι μετά την επανάσταση.
      Και την "σταλινική προσωπολατρεία" μου μέσα:
      "Μπολσεβίκικη επανάσταση και νίκη ενάντια στους Λευκούς χωρίς τον Τρότσκι θα ήταν εκατό φορές δυσκολότερο να γίνουν. Η cia πλάι-πλάι με το Τρότσκι είναι ύβρις. "
      Τι μας λες; Χωρίς τον Τρότσκι τον Μεσσία; "Ύβρις"!; Αχά, εικονίσματα κανείς, κεράκι και πάτερ ημών;
      Άλλος έχει τ΄ όνομα και άλλος την χάρη.

      Διαγραφή
    24. Απορώ, είναι ο Jose που ξέρουμε;

      Διαγραφή
    25. H CIA δίπλα στον Τρότσκι είναι ένα κομμάτι της πολιτικής πραγματικότητας για το οποίο δεν ευθύνομαι εγώ. Δεν ευθύνομαι εγώ για την ιστορική συνεργασία των Τροτσκιστών με τον ιμπεριαλισμό και τα κρατικά του όργανα, θέμα για το οποίο, αν αρχίσω δεν θα τελειώνω.

      Και δεν μασάω από φτηνές σπόντες γιατί για κάθε πράγμα που ανεβαίνει εδώ έχω διαβάσει άλλα 300.

      Διαγραφή
    26. Στον κύριο Jose και τις "εξυπνάδες" του αναφέρομαι, βεβαίως.

      Διαγραφή
    27. Δεν διέψευσε κανείς τις πρώτες εξυπνάδες περί Γιατσένιουκ (καλέ δεν είναι φασίστας, είναι νορμάλ δημοκράτης, σαν την Γιούλια ένα πράμα), οπότε δεν αναμένω να διαψεύσει κάποιος τις δεύτερες εξυπνάδες.

      Διαγραφή
    28. Πάντως, εγώ αυτό που σκέφτηκα και έπρεπε να γελάσω πολύ (και να με συγχωρέσει ο Jose, αν κάνω λάθος), είναι ότι αν είναι ο ίδιος, πρόκειται για εισοδισμό...

      Διαγραφή
    29. Υπάρχει και εξοδισμός όμως, όχι μόνο εισοδισμός. Πόσο μάλλον για κατ' επανάληψη προσωπικά προσβλητική συμπεριφορά.

      Διαγραφή
  3. Ανακαλύψανε και κάποιο «απογοητευμένο κομμουνιστή», για να ξεπλύνουν τους δολοφόνους του Π. Φύσσα

    Golden Dawn has been able to take advantage of the confusion and disappointment and has won votes and sympathy, even in the ranks of the Communist Party (KKE), which is admittedly marked by the Stalinist tradition, sectarianism and “national communism”. This is demonstrated by the interview with a certain Grigoris, described as “still a communist”: “Who can I trust? As for the Right, I don’t want to hear about it. Nor PASOK. The only time I voted for them, in 1981, to finally get rid of the Right, I bitterly regretted it. And the new kid on the block, Tsipras from the radical Left, is another Papandreou who will betray us too. (…) I voted for the Communist Party until last year. But they are powerless. Nothing strong will come from there.” And he announced at the beginning of September 2013 that he would vote for Golden Dawn, to “punish those who govern”: “I don’t agree with their ideas, they are like the Gestapo. But I admire them. They, at least, have got balls.” The effects of “left” sectarianism can lead to accepting the unacceptable…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αντώνη ποιο απ' τα δύο έχεις χρησιμοποιήσει ως πηγή για την αρθογραφία σου?

    α) http://www.amazon.com/The-Cultural-Cold-War-Letters/dp/1565846648
    β) http://www.amazon.com/Who-Paid-Piper-Cultural-Cold/dp/1862073279

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. διορθωστε καποιος αν κανω λαθος
    Ο Τροτσκι σαν αρχηγος του κοκκινου στρατου οργανωνει και επιβλεπει την καταστολη της εξεγερσης των ναυτων στην Κροστανδη που γινεται κατ εντολη του κομματος . Η επιχειρηση φτανει σε περας με μεγαλες απωλειες του κοκκινου στρατου ,ηττα των εξεγερμενων αλλα και σφαγη οσων τελικα παραδοθηκαν .Ο Τροτσκι αποδιδει την σφαγη στον Σταλιν ,ο οποιος ουτε ηταν εκει ,ουτε ελαβε μερος με οποιονδηποτε τροπο στην επιχειρηση .Επιστρεφοντας ο Τροτσκι στην ΚΕ δεχεται την επιθεση του Σταλιν ο οποιος τον ξεμπροστιαζει και αποκαλυπτει το ψεμα του ....

    Τα εχω διαβασει λαθος ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. http://www.marxisthistory.org/history/usa/government/ushouse/1939/1012-matthews-trotsky.pdf

    μπορεί ο Τροστκι να μην συνεργαστηκε με τη CIA (εξάλου ιδρύθηκε μετά τον Β’ΠΠ πολλά χρόνια μετα το θάνατο του) αλλά με την επιτροπη αντιαμερκιανικων ενεργειων του αμερικάνικου κογκρεσου μια χαρα τα πηγε

    συνεπως Τροτσκι και CIA δεν απεχει από την πραγματικοτητα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Οι Τροτσκιστές έχουν μια ιδιόμορφη οπτική στην ανάλυσή τους όπως βλέπουμε και στις περιπτώσεις της Λιβύης, της Συρίας, της Ουκρανίας. Ιδιόμορφη με την έννοια ότι κάνουν μια χι ανάλυση και λίγο μετά, μπορεί και στο καπάκι που διαψεύδονται με μαθηματική ακρίβεια από τα γεγονότα, να αναθεωρούν χωρίς ίχνος αυτοκριτικής.

    Όπως επίσης δεν ιδρώνει το αυτί τους με τις αποκαλύψεις από τα αρχεία της CIA για την χρηματοδότησή τους από την CIΑ ήδη από την δεκαετία του ’60. Σα να μην υπάρχουν αυτά τα γεγονότα. Προφανώς θεωρούν ότι είναι συκοφαντίες για να τους βλάψουν επειδή ήταν και είναι πολύ επικίνδυνοι για τον καπιταλισμό. Ότι αφορά όμως την εικόνα που χτίστηκε συστηματικά και μεθοδικά από τους ίδιους τους τροτσκιστές με το αζημίωτο πάντα και σε αγαστή συνεργασία με την CIA, για τον κομμουνισμό και τον Στάλιν προφανώς δεν είναι συκοφαντίες.Και έρχονται και ζητάνε να μην αδικούμε τον Τρότσκι και τους τίμιους τροτσκιστές, ταυτίζοντάς τους με γκρουπούσκουλα που καπηλεύονται το όνομά του και μάλιστα επικαλούνται την περίπτωση του Στάλιν για να μας συγκινήσουν …

    Σήμερα υπάλληλος βιβλιοπωλείου που αγόρασα κάτι βιβλία, με ρώτησε αν θα ήθελα να μου προτείνει κι αυτή κάτι, της είπα ναι βέβαια και μου πρότεινε το «Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά» και είχε φάτσα κάρτα τον Τρότσκι:
    «(…) Πάνω απ' όλα όμως, το βιβλίο είναι ένα ερωτηματικό γεμάτο θλίψη για τη μεγάλη ουτοπία του 20ού αιώνα -την ουτοπία μιας πιο δίκαιης κοινωνίας-που όμως διαστρεβλώθηκε και χάθηκε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
    "[...] Ο Παδούρα δεν γράφει ιστορική μελέτη, αλλά μυθιστόρημα με στοιχεία θρίλερ. Μολονότι οι ήρωές του είναι υπαρκτά πρόσωπα, παρ' ότι αφηγείται πραγματικά επεισόδια αναφέροντας χρονολογίες, αρκετά από τα γεγονότα είναι επινοημένα. Το τονίζει ο ίδιος στο Σημείωμα του τέλους, όταν επιμένει πως η ιστορία του "έχει οργανωθεί σύμφωνα με τις ελευθερίες και τις απαιτήσεις της μυθοπλασίας". Στην πραγματικότητα ο συγγραφέας, ο οποίος συνέλαβε την ιδέα στα τέλη του 20ού αιώνα, όταν η Κούβα υπέφερε τα πάνδεινα στη λεγόμενη "ειδική περίοδο", μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, έγραψε το μυθιστόρημά του για έναν σοβαρότατο λόγο: χρησιμοποίησε τη δολοφονία του Τρότσκι ως πρόσχημα. Ήθελε να μιλήσει για την άνοδο, την ακμή και την πτώση του κομμουνισμού και να πραγματευτεί "τη διαστροφή της ουτοπίας του 20ού αιώνα", όπως υπογραμμίζει, της "διαδικασίας στην οποία πολλοί επένδυσαν τις ελπίδες τους και τόσοι από μας έχουμε χάσει όνειρα, χρόνια, ακόμη και αίμα και ζωή". Ο Παδούρα δεν καταγγέλλει, ούτε μεμψιμοιρεί. Τον ήρωά του, τον φανατικό οπαδό του Στάλιν, τον αντιμετωπίζει με συμπόνια. Τον χαρακτηρίζει κι αυτόν θύμα του παράφρονος Γεωργιανού ο οποίος δεν σκότωσε μόνο εκατομμύρια συμπατριώτες του, μα αμαύρωσε και την εικόνα της πατρίδας του." (Από κείμενο του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ, στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 1-1-2012)»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ δέχομαι ότι υπάρχουν τίμιοι Τροτσκιστές. Πλανημένοι αλλά τίμιοι. Επάρατοι Σταλινικοί που να καλούσαν σε βομβαρδισμό όμως της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ, της Λιβύης, σε εισβολή στη Συρία και σε φασιστικό πραξικόπημα στην Ουκρανία δυστυχώς για κάποιους δεν υπάρχουν. Το προνόμιο της αγαστής συνεργασίας με τον δυτικό ιμπεριαλισμό το έχει μία από τις δύο "γραμμές", και έχει πηγές συγκεκριμένες αυτό το προνόμιο. Που τις χρησιμοποιεί εκτεταμένα για να αιτιολογήσει τη συστράτευσή της με τον Αμερικάνικο, Βρετανικό και ευρωενωσιακό ιμπεριαλισμό. Λέγονται 'γραπτά του Τρότσκι.'

      Αντί για γελοίες κατηγορίες εναντίον μου λοιπόν, ας ασχοληθούν οι "θιγόμενοι" με όσους διαπράττουν "ύβριν" μετατρέποντας την 'Προδοσία της Επανάστασης' σε manual πραξικοπημάτων και βομβαρδισμών αμάχων.

      Διαγραφή
    2. EG, o Παδούρα μας επισκέφτηκε και στην Ελλάδα το καλοκαίρι. http://www.avgi.gr/article/542239/leonardo-padoura-an-o-anthropos-papsei-na-oneireuetai-enan-kalutero-kosmo-tote-einai-entelos-ittimenos

      Διαγραφή
  8. Αντώνη είχα στείλει ένα σχόλιο κάποια στιγμή. Έχω κι εγώ τις διαφωνίες μου για την οπτική σχέτιση τρότσκι και cia, αν και δεν διαφωνώ στην ουσία της ανάρτησης.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Έχω κι εγώ τις διαφωνίες μου για την οπτική σχέτιση τρότσκι και cia"

      Ας δούμε τον τίλτο της επίμαχης ανάρτησης: "Οι συνέπειες του ιμπεριαλισμού στο εργατικό κίνημα με πολύ λίγες λέξεις"

      Υπάρχει πουθενά η λέξη "Τρότσκι"; Όχι.

      Ας δούμε το περιεχόμενο της ανάρτησης:

      "Ηνωμένο Βασίλειο. Τροτσκιστικός ιστότοπος του "Socialist Resistance", "Οικοσοσιαλιστικής, Φεμινιστικής και Επαναστατικής Οργάνωσης της Τέταρτης Διεθνούς στη Βρετανία".

      Άρθρα:

      1. Ο ΣΥΡΙΖΑ σώζει
      2. Στην Ουκρανία, οι επιτιθέμενοι στην γνήσια επανάσταση είναι οι Ρώσοι
      3. Ο Μαντέλα ήταν ένα εθνικιστικό κάθαρμα"

      Εδώ; Ούτε. Υπάρχει η λέξη "Τροτσκιστική."

      Πού παραπέμπει λοιπόν η φωτογραφία; Στον Τρότσκι ή στην Τροτσκιστική οργάνωση;

      Έλα ντε. Μέγα μυστήριο και μπερδεύονται οι αναγνώστες. Καθότι είναι πρωτόφαντο πράγμα να συνδέεται η φωτογραφία του Τρότσκι με τον "Τροτσκισμό" και τις "Τροτσκιστικές οργανώσεις." Συνήθως χρησιμοποιείται η φωτογραφία του Γιάννη Γκιωνάκη.

      Διαγραφή
    2. Νομίζω ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν και άλλα σύμβολα που να παραπέμπουν ευθέως σε αυτές τις οργανώσεις, τέλος πάντων.

      Άλλο παράδειγμα:

      http://www.workersliberty.org/

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    3. Με άλλα λόγια, Ijon, για να καταλάβει και το δικό μου πτωχό μυαλουδάκι:

      - Με δεδομένες τις κατηγορίες που βαρύνουν τον Τρότσκι από την ΕΣΣΔ

      - Με δεδομένη την συνεργασία του με την επιτροπη αντιαμερκιανικων ενεργειων του αμερικάνικου κογκρεσου

      - Με δεδομένη την ιστορικά τεκμηριωμένη κεντρικότητα του Τροτσκισμού για την στρατολόγηση χαφιέδων, πρακτόρων και προπαγανδιστών της CIA

      - Με δεδομένη την στήριξη σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση της Δύσης από δεκάδες Τροτσκιστικές οργανώσεις

      - Με δεδομένη την στήριξή τους, σήμερα, στους φασίστες του Κιέβου

      - Με δεδομένη την συνδρομή τους στην αποσταθεροποίηση όποιας κυβέρνησης δεν γουστάρει η Ουάσινγκτον

      - Με δεδομένη την ομολογία, από Τροτσκιστές, του εκφυλισμού των σημαντικότερων ρευμάτων του Τροτσκιστικού κινήματος

      - Με δεδομένο ότι όλα αυτά τα ρεύματα επικαλούνται, τσιτάρουν, αναπαράγουν και προβάλλουν τον Τρότσκι

      ...βαρύνομαι εγώ για ανήκεστο συμπεριφορά επειδή ανήρτησα τη σεπτή φάτσα του;

      Διαγραφή
  9. Jose,

    Δεν διάλεξες την διακριτική έξοδο. Πολύ καλά.

    Σάλτα και γαμήσου καραγκιόζη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή