Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

Στοιχεία της οπορτουνιστικής θεώρησης των κινημάτων ενάντια στην κυβερνητική εξουσία

1. Για τον οπορτουνισμό, δεν υπάρχουν ενδοαστικές αντιφάσεις και ανταγωνισμοί. Φυσικό επακόλουθο αυτής της άρνησης αναγνώρισης του γεγονότος ότι σε συνθήκες οξείας κρίσης, τμήματα της αστικής τάξης μπορεί να στραφούν εναντίον άλλων τέτοιων τμημάτων, είναι η ισοπεδωτική απλοποίηση κάθε κίνησης που ξεκινά έξω από τη σφαίρα της κυβερνητικής εξουσίας και στοχεύει στην αναδιάρθρωση της κρατικής εξουσίας. Για τον οπορτουνιστή, κάθε τέτοια κίνηση είναι "προοδευτική", ανεξάρτητα από την ταξική της προέλευση και τις στοχεύσεις της. Σε καιρούς οξείας κρίσης, ο οπορτουνιστής, στην εκφυλισμένη και σαπισμένη από την μακρόχρονη συμπαιγνία με τον ιμπεριαλισμό εκδοχή του, θα στηρίξει άμεσα ή θα νομιμοποιήσει έμμεσα τα πιο εξόφθαλμα αντιδραστικά και πραξικοπηματικού χαρακτήρα "κινήματα" μόνο και μόνο επειδή στρέφονται ενάντια σε μια δεδομένη αστική (σοσιαλδημοκρατική ή "κεντρώα", πχ) κυβέρνηση. Τρέμει κανείς στην ιδέα του τι θα έγραφαν οι σημερινοί εξωνημένοι και εκφασισμένοι οπορτουνιστές για το Πραξικόπημα της μπυραρίας ή για το πραξικόπημα ανατροπής του Αλιέντε στη Χιλή.


2. Για τον οπορτουνισμό, δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός, ή υπάρχει μόνο ως Σοβιετικός μπαμπούλας, ώστε να αμαυρώνεται το όνομα της ΕΣΣΔ, ευθέως ή δια της σύνδεσής της με τη σημερινή Ρωσία. Φυσικό επακόλουθο αυτής της άρνησης αναγνώρισης του γεγονότος ότι οι ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις είναι πολύ συχνό (και όχι καινοφανές) να εμπλέκονται άμεσα με την δημιουργία, την επέκταση και τον εξοπλισμό διαφορετικού είδους αντικυβερνητικών κινήσεων, είναι η τεχνητή θεώρησή τους ως "εσωτερικές υποθέσεις", η οποία διευκολύνει βέβαια τον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό και ταυτίζει απροβλημάτιστα ολόκληρες χώρες με οργανωμένες (και συχνά επιδοτούμενες από το εξωτερικό) αντιδραστικές μειοψηφίες.

3. Για τον οπορτουνισμό, και ως φυσικό επακόλουθο των δύο πρώτων αρνήσεων, κάθε κίνηση ενάντια στην κυβερνητική εξουσία είναι "λαϊκό κίνημα" και "καθήκον της αριστεράς και των αριστερών" είναι η συμμετοχή σ' αυτό ή/και η ιδεολογική του νομιμοποίηση. Η οπορτουνιστική θεώρηση προωθεί τη φετιχοποίηση της μορφής, και μάλιστα στην πιο αφηρημένη δυνατή εκδοχή της, και παρακάμπτει πεισματικά κάθε διερεύνηση του περιεχομένου --ιδεολογικού, πολιτικού, ταξικού-- μιας κίνησης.

4. Για τον οπορτουνισμό, και ως συνέπεια των προηγουμένων, οι κινήσεις είναι εξ ορισμού "αυθόρμητες", και ο "αυθορμητισμός" αποτελεί ο ίδιος φετιχοποιημένο στοιχείο λατρείας, επειδή εξισώνεται --εντελώς αυθαίρετα και παράλογα-- με την "αθωότητα" και την "ανιδιοτέλεια" της κίνησης. Όμως αφενός τίποτε το πολιτικό δεν είναι, και δεν μπορεί να είναι, "άδολα αυθόρμητο" σε μια κοινωνία, αφού το "αυθόρμητο" είναι ακριβώς αυτό το οποίο αναπαράγει χωρίς ενσυνειδητότητα και κριτική αυτοεξέταση την κυρίαρχη ιδεολογία, δηλαδή την ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης· και αφετέρου, κανένα κίνημα ποτέ δεν έφτασε να αρθρωθεί ως τέτοιο παρά μέσα από μορφές σχεδιασμού και οργάνωσης. Η ιστορική μελέτη δείχνει ότι εξεγέρσεις όπως οι αποτυχημένες εξεγέρσεις δούλων στην Αμερική στον 18ο αιώνα ή οι εξεγέρσεις χωρικών παλαιότερα ακόμα, ήταν οργανωμένες και ενσυνείδητες. Είναι εύκολο να παραβλέπεις ότι για να γίνει μια εξέγερση χωρικών στην Ευρώπη έπρεπε να μεσολαβήσουν χρόνια συζήτησης, διάχυσης ιδεών και συσπείρωσης γύρω από συγκεκριμένες θρησκευτικές ιδέες και συγκεκριμένα κοινωνικά αιτήματα και να επικεντρωθείς μόνο στο γεγονός ότι ξεσπά μια τέτοια εξέγερση σε μια χρονιά που υπάρχει ξηρασία ή έλλειψη σιταριού. Αλλά είναι επίσης εντελώς λανθασμένο. Σε γενικές γραμμές, και επειδή δεν έχει την πολυτέλεια της ιστορικής συνείδησης, ο οπορτουνισμός θεωρεί τις παλιότερες κοινωνίες ανοργάνωτες σε ό,τι αφορά τα κατώτερα στρώματα και τα ίδια τα κατώτερα στρώματα αποκομμένα από την ιδεολογική σφαίρα αντιπαράθεσης. Πληθώρα μελετών για τον 17ο και 18ο αιώνα, αν όχι και για προηγούμενους αιώνες όπως ο 15ος και ο 16ος, έχουν αποδείξει το αντίθετο. Στη σημερινή εποχή, εποχή της "επικοινωνίας" και της "πληροφορίας", ο οπορτουνισμός καμώνεται ότι τα κινήματα πέφτουν από τον ουρανό σε ανθρώπους που απλώς νιώθουν την καρδιά τους να πάλλεται σε κάποιο κάλεσμα από το υπερπέραν. Η μεταφυσική του "αυθορμητισμού" φτάνει το απώγειό της ακριβώς στην εποχή της σχεδόν ολοκληρωτικής δυνατότητας χειραγώγησης, την εποχή όπου η πραγματική σφαίρα ύπαρξης οτιδήποτε του έστω στοιχειωδώς και μερικώς αυθόρμητου είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

5. Επειδή για τον οπορτουνισμό η αφηρημένη μορφή είναι το παν και το απτό περιεχόμενο τίποτα, επειδή για αυτόν ο ιμπεριαλισμός δεν υφίσταται, επειδή ο "αυθορμητισμός" υποκαθιστά κάθε ανάγκη πολιτικού αναστοχασμού και κάθε εστιασμό στις οργανωτικές μορφές που προηγούνται μιας κίνησης της μάζας, είναι "πάντα νωρίς" για να χαρακτηριστεί μια κίνηση ως προοδευτική ή αντιδραστική, ως κίνηση που πηγάζει από την εκμεταλλευμένη τάξη ή κίνηση που προέρχεται από ενδοαστικούς ανταγωνισμούς. Και είναι πάντα αδύνατο να τεθεί το ερώτημα αν σήμερα, μετά από 100 χρόνια ιμπεριαλισμού, μπορούν να υπάρξουν κινήσεις που να εκφράζουν ταυτόχρονα, έστω για ένα διάστημα με αμφίρροπο τρόπο, αστικά και προλεταριακά αιτήματα και δυνάμεις, όπως έγινε στις επαναστάσεις στην Αμερική και τη Γαλλία στο τελευταίο τέταρτο του 18ου αιώνα. Για μας, αντίθετα, το πρώτο και θεμελιακότερο ερώτημα για κάθε κίνηση με μαζικό χαρακτήρα είναι: ποιανού τα αιτήματα, ποιανού τα συμφέροντα, ποιανού η υλική ισχύς κυριαρχεί στην κίνηση και καθορίζει την πορεία της; Αντίθετα από τα θρυλούμενα από τους οπορτουνιστές, το ερώτημα αυτό δεν είναι καθόλου αδύνατο να απαντηθεί στη βάση της στοιχειώδους παρατήρησης και γνώσης για τα γεγονότα.

6. Ως άμεσο αποτέλεσμα των προηγουμένων έρχεται η μόνιμη οπορτουνιστική επωδός ότι "δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε", πχ, μια κίνηση ως "φασιστικό πραξικόπημα", επειδή, δήθεν, είναι ταυτόχρονα "λαϊκό κίνημα". Έρχεται η μόνιμη "έκπληξη" του οπορτουνισμού για το γεγονός ότι κινήσεις τις οποίες έσπευσε άμεσα να βαφτίσει "αυθόρμητες", "επαναστατικές", κλπ αποδεικνύονται πολύπλοκα σχεδιασμένες, επιχορηγημένες από τον ιμπεριαλισμό, και βαθιά αντιδραστικές και αντεπαναστατικές. Το ότι ο οπορτουνισμός όμως έχει "σαπίσει", έχει μετατραπεί σε άμεσο εργαλείο αντεπανάστασης, αποδεικνύεται ακριβώς από το γεγονός ότι πάντα "διαψεύδεται" από τα απτά γεγονότα. Αυτή η διαρκής και όλο και πιο συχνά ραγδαία σε ταχύτητα διάψευση των ανεξήγητα "βιαστικών" του εκτιμήσεων πρέπει να βάζει κάποιον σε σοβαρές σκέψεις: με δεδομένο ότι πρέπει να αποκλειστεί από τη σφαίρα της λογικής το ενδεχόμενο αμετάβλητης βλακείας χωρίς καμία δυνατότητα μάθησης από τα λάθη σε επαγγελματίες διανοουμένους και πολιτικούς, το "λάθος" δεν είναι λάθος αλλά ενσυνείδητη συστράτευση με την αντίδραση, ως άλλοθι, μορφή περισπασμού και πηγή νομιμοποίησης

7. Για τον λόγο αυτό, είναι κρίσιμο για το λαό κάθε χώρας να συνειδητοποιήσει ότι οι κομμουνιστές δεν "επιβεβαιώνονται" απλώς από τις εξελίξεις, ωσάν το ζήτημα εδώ να είναι κάποιο στοίχημα για το ποιος θα επιβεβαιωθεί. Το ζήτημα είναι να συνειδητοποιήσουν αυτοί που έχουν συμφέρον από την αλήθεια, ότι η επιβεβαίωση μιας θέσης είναι απλώς αποτέλεσμα του γεγονότος ότι έχει βάση, από την πρώτη στιγμή, στην έλλογη σκέψη. Και ότι, αντίστροφα, η διάψευση των οπορτουνιστών είναι απλό αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η σκέψη τους δεν έχει καμία απολύτως βάση στην πραγματικότητα, ότι είναι απλώς προπαγάνδα με στόχο την ενίσχυση του ήδη ισχυρού, την προστασία των σχεδιασμών του από τη λαϊκή καχυποψία, το βάφτισμα της αιματηρής βρωμιάς του ιμπεριαλισμού σε εύηχες λεκτικές κολυμβήθρες του Σιλωάμ. Η κομμουνιστική αλήθεια δεν είναι αποτέλεσμα της υψηλότερης ευφυίας των κομμουνιστών από αυτή των μονίμως γελοιοποιημένων οπορτουνιστών αντιπάλων τους, αλλά άμεση συνάρτηση του γεγονότος ότι οι κομμουνιστές μιλούν για να προστατέψουν το λαό και οι οπορτουνιστές για να τον εξαπατήσουν. Είναι πάρα πολύ εύκολο να αποδεικνύεται πως είχες δίκαιο όταν δεν έχεις ως στόχο να εξαπατήσεις. Για αυτό όμως, και ο λαός δεν πρέπει να αρκείται στο να παρατηρεί εκ των υστέρων ότι οι κομμουνιστές του έλεγαν την αλήθεια, αλλά να μάθει να βλέπει αυτή την αλήθεια ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι ο κομμουνισμός εκφράζει το λαϊκό συμφέρον και τίποτε άλλο. Το λαϊκό συμφέρον είναι το ίδιο η αλήθεια, για αυτό και κάθε αλήθεια εξυπηρετεί απόλυτα το λαϊκό συμφέρον. Ας μη βιαστεί κανείς να χαρακτηρίσει αυτή τη σκέψη τετριμμένη ή "εύπεπτη": η τεράστια πλειοψηφία της ανθρώπινης ιστορίας είναι ιστορία αδήριτης καταπίεσης και εκμετάλλευσης του λαού, και συνεπώς συνώνυμη της σχεδόν αδιάκοπης κυριαρχίας του ψεύδους πάνω στην ίδια τη λαϊκή, την πλειοψηφική συνείδηση.

28 σχόλια:

  1. «Για τον οπορτουνισμό, δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός, ή υπάρχει μόνο ως Σοβιετικός μπαμπούλας, ώστε να αμαυρώνεται το όνομα της ΕΣΣΔ, ευθέως ή δια της σύνδεσής της με τη σημερινή Ρωσία»:
    http://www.sudinfo.be/929918/article/actualite/monde/2014-02-07/les-femen-manifestent-a-berlin-contre-les-gulag-games-photos
    Και όπως βλέπουμε χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα για να «ανοίξουν» τα μάτια του κόσμου.

    Άλλη μία διαφωτιστική φωτό, που αν βάλεις την εργατική τάξη στη θέση της γυναίκας*, αποκαλύπτει πολλά για την προοδευτικότητα τους καθώς και ότι αυτοί οι «προοδευτικοί» δεν ανήκουν στην εργατική τάξη:
    http://2.bp.blogspot.com/-Xd_AWwGhs9Q/UNig8Yf5suI/AAAAAAAAt5I/jqtXdna8pTY/s1600/pussy+riot3.jpg


    *Από τα αποτελέσματα των «αγώνων» τους για την Ε.Τ. παίρνω το δικαίωμα για να κάνω αυτή την μεταφορά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αντώνη 2 άρθρα του βόθρου της Athens voice σχετικά με την Βενεζουέλα και την στοχευμένη παραπληροφόρηση από τα δήθεν εναλλακτικά μέσα. τη δουλεία τον ''ΜΚΟ'' την κάνουνε οι κωλοφυλλάδες LIFO ,ATHENS VOICE aka free press (η Athens voice είναι εφημερίδα με τη μεγαλύτερη επιρροή από όλες τις εφημερίδες της χώρας, στο νεανικό κοινό 18-24) ...

    http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/472/%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%AD%CE%BB%CE%B1-%CF%84%CF%8C%CF%83%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CF%8C%CF%83%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AC

    http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/472/%C2%AB%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1%C2%BB

    Giorgio Lazer

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και όπως είχαν πει και κάποιοι άλλοι, βασικο στοιχείο της αλήθειας είναι η άρνηση της αδικίας...

    ωραίο κείμενο

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για τα παραπάνω μια μικρή γεύση ''φιλελεύθερη'' χθεσινή Athens Voice εισαγωγικό σημείωμα..... ''' Όσο κρατιόμαστε έστω και με τα δόντια στην Ευρώπη, όσο δεν ακολουθούμε το δρόμο της Βενεζουέλας, της Αργεντινής, όσο η πλατεία Συντάγματος δεν γίνεται πλατεία Ταχρίρ, τόσο ανακαλύπτουμε, έστω και αργά, έστω και οδυνηρά, τα προβλήματα που βασανίζουν την ελληνική κοινωνία, τις αιτίες της χρεοκοπίας μας.''' .... By Φώτης γεωργελες

    Giorgio Lazer

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάποιος σύντροφος πιο πριν είπε για την δύναμη του Τσαβισμού στον στρατό.

      Παραλείπω τα ευκόλως εννοούμενα για το δέον και πρακτέο σε ό,τι αφορά τους Ατενίστας-Φασίστας, από όπου κι αν προέρχονται.

      Χθες ήταν και η επέτειος του θανάτου του Στάλιν, για τις αδήριτες αναγκαιότητες ορισμένων αποφάσεων του οποίου η ιστορία εξακολουθεί να μας δίνει μαθήματα.

      Διαγραφή
  5. "2. Για τον οπορτουνισμό, δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός, ή υπάρχει μόνο ως Σοβιετικός μπαμπούλας, ώστε να αμαυρώνεται το όνομα της ΕΣΣΔ, ευθέως ή δια της σύνδεσής της με τη σημερινή Ρωσία."

    Διαβάζοντας "αναλύσεις" αλλά Σαρτρέ, έχω την εντύπωση ότι τον ρωσικό ιμπεριαλισμό αποφεύγουν να τον κατονομάζουν ως ιμπεριαλισμό, τον εντάσσουν στην κατηγορία του "σοβιετικού δεσποτισμού", σε μια λογική μάλλον ευθυγραμμισμένη με τις ανοησίες περί καπιταλισμού με ανατολικές αξίες. Όπου οι ανατολικές αξίες είναι ο δεσποτισμός-αυταρχισμός-ολοκληρωτισμός, και η ΕΣΣΔ δεν συμποσούται απλώς σε αυτό το τρίπτυχο, αλλά αποτελεί και κατεξοχήν έκφανσή του. Χάρη σε αυτό το ωραίο σχηματάκι, μπορεί ο κάθε δυτικός "σοβιετολόγος" να κάνει αφαίρεση της μικρής λεπτομέρειας ότι ο σοσιαλισμός δεν υφίσταται εδώ και δεκαετίες μήτε στη Ρωσία μήτε στην Ουκρανία, αντιθέτως υφίσταται φιλελεύθερος καπιταλισμός σε βαθιά σήψη. Και νομίζω ότι ο λόγος που τους είναι απαραίτητη η αφαίρεση αυτή είναι για να μπορούν να παρουσιάσουν την άνοδο του φασισμού (και) στην Ουκρανία τώρα ως "τερατώδη αντίδραση στο κατεξοχήν τέρας" της Σοβιετίας, στη γραμμή που έχει καθιερώσει εδώ και δεκαετίες ο φιλελεύθερος δυτικός αντικομμουνισμός. Εννοείται ότι για τη νομιμοποίηση της δυτικής υποστήριξης στους φασίστες επιστρατεύεται ένας ορισμένος φορμαλισμός, χάρη στον οποίο οι ναζί μπορούν να παρουσιάζονται ως κάτι άλλο από ναζί, γιατί πήγαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις άρα αντιεξουσιαστές είναι κι αυτοί, αλλά επειδή αντιστέκονται στη σοβιετική καταπίεση το πήγαν λίγο στο άλλο άκρο και λοιπά ωραία. Όμως η ρητορική αυτή δεν έχει νομίζω μόνο σκοπό την υπεράσπιση της συμμαχίας με το φασισταριό της Ουκρανίας στην προκειμένη περίπτωση, αλλά και την απαραίτητη ενίσχυση της ευρύτερης στρατηγικής συσκότισης της οργανικής σχέσης φασισμού-καπιταλισμού σε κρίση, και κατ' επέκταση δυτικού φιλελευθερισμού. Αναρωτιέμαι πώς θα αντιδρούσε το κάθε σοβιετολογικό τσουτσέκι της western supremacy αν του επεσήμαινε κανείς την εκλογική ανάδειξη μιας αντίστοιχης συμμαχίας στη Νορβηγία, αν και φαντάζομαι από τώρα την απάντηση: καμία σχέση, πολύπλοκες δυναμικές, στην Ουκρανία είχαμε λαϊκή εξέγερση, άλλος ο φασισμός του Ουκρανού άλλος του Νορβηγού, δεν είναι φασίστες είναι ριζοσπαστικοί δεξιοί, και νά 'χαμε να λέγαμε...
    Rouletabosse

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διαβάζοντας "αναλύσεις" αλλά Σαρτρέ, έχω την εντύπωση ότι τον ρωσικό ιμπεριαλισμό αποφεύγουν να τον κατονομάζουν ως ιμπεριαλισμό

      http://www.workersliberty.org/story/2014/01/22/ukrainians-resist-russian-imperialism
      http://iwpchi.wordpress.com/2014/03/03/defend-ukraine-defeat-russian-imperialism-smash-fascism-for-workers-socialist-revolution-in-ukraine-useuunnato-hands-off-ukraine/
      http://www.ukemonde.com/putin/imperialism.html
      http://www.worldaffairsjournal.org/blog/alexander-j-motyl/soviet-style-imperialism-ukrainian-language
      http://www.trust.org/item/20140304224411-r4rd2
      http://larussophobe.wordpress.com/2010/11/26/russias-neo-soviet-imperialism-in-ukraine/
      http://www.cas.miamioh.edu/havighurstcenter/KropatchevaFinal.pdf

      Διαγραφή
    2. Ναι, έχεις δίκιο. (Ούτως ή άλλως το έγραψα ως προβληματισμό, όχι ως αντίρρηση.) Στο μεταξύ είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω και σε κουβέντα με αμφιταλαντευόμενους συριζαίους, όπου μου έκανε ακριβώς εντύπωση η φούρια τους με τον «ιμπεριαλισμό» (τον ρωσικό που είναι κρυφοσοβιετικός, εννοείται), ενώ οι ίδιοι άνθρωποι δεν ανέχονταν ούτε την αναφορά σε ιμπεριαλισμούς και τέτοια μπανάλ σε σχέση με τους χειρισμούς στη Συρία, ας πούμε.

      Ευχαριστώ για την απάντηση.
      Rouletabosse

      Διαγραφή
  6. Ένα πολύ ενδιαφέρον σχετικό κείμενο του Γιώργου Μαργαρίτη:

    http://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/38849/peri-lavaron-axion-ideon-kai-symvolon-toy-syriza


    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Συγγνώμη που θα βρωμίσω πάλι το μπλογκ, στην σελίδα του bbc είναι η πρώτη φορά που βλέπω θέμα για την άκρα δεξιά στην ουκρανία και το δίνω.

    http://www.bbc.com/news/world-europe-26468720

    Στην αρχική σελίδα με τα βασικά θέματα εμφανίζεται με άλλον τίτλο: "The right revolution". Και άλλωστε αυτός είναι και ο σωστός τίτλος, καθώς στην αρχή προσπαθεί να πει ότι οι ακροδεξιοί είναι μειοψηφία κτλ, αλλά μετά ξεμπλοκάρει και μιλάει ανοιχτά για τον "απελευθερωτή" Μπαντέρα και το μη ακροδεξιό Σβόμποντα το οποίο αξίζει και μια και δυο ευκαιρίες.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. BBC = Bullshit Broadcasting Corporation από την εποχή της νατοϊκής εισβολής στο Ιράκ και τους embedded δημοσιοτέτοιους.

      gdmn1973

      Διαγραφή
  8. Περί ευδαιμονίας... συμπράξεις.
    http://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/38849/peri-lavaron-axion-ideon-kai-symvolon-toy-syriza
    και http://www.lifo.gr/mag/features/4177

    graf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν η κατάσταση στο κίνημα στην Ελλάδα είναι εκείνο που υπαγορεύει τη συγγραφή τού κειμένου, πάω πάσο.

      Να αναφέρω μόνο τα εξής, ο Λακάν συζούσε με την εβραία γυναίκα τού Μπατάιγ, με την οποία έκανε παιδί, στη διάρκεια τού πολέμου στη Νότια Γαλλία. [ανέκδοτο, βέβαια]

      Για Σ. Μοράς, και AF, η οργάνωση είχα αφοριστεί από το Βατικανό. Από αυτό βγάζουμε το συμπέρασμα ότι το Βατικανό ήταν αντιφασιστική «οργάνωση»; Όχι, η οργάνωση AF ήταν φασιστική αλλά γερμανόφοβη. Μετά την κατοχική «μεταστροφή» τού Μοράς υπέρ των Ναζί-συνεργασίας, η οργάνωση αποκαταστάθηκε από το Βατικανό. Ο εκφασισμός στη Γαλλία ήρθε σαν αποτέλεσμα των μέτρων τής κυβέρνησης τού Μετώπου, μέτρα που προωθήθηκαν από τους ριζοσπάστες αριστερούς και όχι λόγω τής AF ή κάποιου «μικροαστικού» κινήματος. Η κυβέρνηση έχαιρε τής στήριξης τού ΚΚΓ, αλλά ήταν εκείνη που έθεσε το κόμμα υπό απαγόρευση. Λόγω «συγχρωτισμού» πρέπει να συμπεράνει κανείς ότι το ΚΚΓ συνέβαλε αντικειμενικά στην «έλευση» τού φασισμού στη Γαλλία; Ιστορικός είναι ας μας πει. Αυτή ήταν η θέση τής ΔΕΑ, και δούλεψα μέρες και μέρες να μεταφράζω τα κείμενα τής Lacroix-Riz για τον ρόλο των ριζοσπαστών και τον εμφύλιο που εξαπολύθηκε σε ένα απροετοίμαστο ΚΚΓ. Ξανά ο Μαργαρίτης ως ειδικός ιστορικός θα ξέρει περισσότερα, πάω ξανά πάσο.

      Για ντε Γκολ:

      «Κι αυτό γιατί ο πολιτικός αυτός, που από την πρώτη στιγμή είχε ταχθεί στο πλευρό τού Ντε Γκολ, εξακολουθούσε (εσφαλμένα) να αποδίδει σημασία στη «συνθήκη συμμαχίας και αμοιβαίας βοήθειας μεταξύ τής Γαλλικής Δημοκρατίας και τής Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών» που συνήφθη στις 10 Δεκεμβρίου 1944 ανάμεσα στον Στάλιν και τον Ντε Γκολ, ο οποίος μάλιστα την είχε χαιρετίσει ως ορόσημο στην αντίσταση κατά τής βαρβαρότητας τού Τρίτου Ράιχ.

      Το σύμφωνο πετάχτηκε στα σκουπίδια χάρη στον Μπλουμ και όχι στον Ντε Γκολ.

      Για Βεργέτη, δεν αχολούμαι, είχε γίνει θέμα προς τριετίας για τον Μπαντιού ως υπέρμαχο τής «δικτατορίας τού προλεταριάτου», δεν άρεσε στην Αυγή.

      Πριν έρθει στην Ελλάδα, είχε δώσει γραπτή συνέντευξη που δεν δημοσιεύθηκε, μεταξύ των οποίων είπε τα εξής:

      « Le communisme affirme trois possibilités majeures. Premièrement, il est possible d'organiser une société qui ne soit pas sous la loi de la propriété privée et qui n'ait pas comme moteur le profit et la concentration des richesses entre les mains d'une petite oligarchie. Rappelons qu'aujourd'hui 1 % de la population mondiale possède déjà 46 % des richesses et que 10 % de la population mondiale en possède 86 %. Le communisme est l'idée que cette situation est inacceptable et qu'une forme neuve d'appropriation collective des richesses est la seule issue digne de l'humanité. Deuxièmement, il est possible d'en finir avec la division technique et sociale du travail, l'opposition entre travail manuel et travail intellectuel, entre tâches de direction et tâches d'exécution etc. la seule idée digne de l'humanité est celle qui fait des hommes et des femmes des travailleurs polymorphes. Dans ce cadre, on peut obtenir la plus concrète et la plus complète égalité. Et troisièmement, il est possible de remplacer peu à peu l'État central coercitif et punitif par des formes ramifiées et liées de ce que Marx nommait « la libre association ». Ces trois possibilités définissent une démocratie réelle...»

      Δεν σας αρέσει, τι να κάνω.

      ΥΓ Αν νομίζετε ότι μπορείτε να αρχίσετε μια επαναστατική κουλτούρα ή επιστήμη ή ξεω γω τι, από το μηδέν, θα βρίσκεστε πάντα στο σημείο τής εξαγγελίας τής έναρξης. Νέα κουλτούρα όμως δεν θα έχετε.

      Διαγραφή
    2. Η συνέντευξη στην Καθημερινή, που αναφέρει ο Μαργαρίτης στο άρθρο του:


      http://www.kathimerini.gr/751749/article/proswpa/geyma-me-thn-k/alen-mpantioy-h-eyrwph--xreiazetai-hgetes-opws-o-nte-gkwl


      Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του...



      Μάνος

      Διαγραφή
    3. @Μάνος
      Pass the bucket.

      Τι μου είπες τώρα;

      Διαγραφή
    4. --> Roland Barthes, "Mythologies" - "L` écrivain en vacances".


      Μάνος

      Διαγραφή
    5. Ίσως αυτό που δεν κατανοεί το ελληνικό κοινό στις ιστορικές αναλύσεις του Μπ. που αφορά την Γαλλία είναι αυτό που δεν γνωρίζει σε σχέση με τον πεταινισμό και την σχέση του με επιλογές του Λαϊκού Μετώπου (αν κανω λάθος διόρθωσέ με). Ο υποτιθέμενος "Γκωλισμός'' του Μπ. αφορά τον (απολύτως δικαιολογημένο) αντι-πεταινισμό του, που στην Γαλλία είναι (ως αντιπεταινισμός) η στοιχειώδης προϋπόθεση για να μην είναι κανείς φασίστας/σοσιαλ-φασίστας (όπως έπρεπε να είναι κανείς παλιότερα ξεκάθαρος στην υπόθεση Ντρέυφους, αν δεν κάνω λάθος) Αυτό που δεν γνωρίζω ούτε γω είναι πόσο σημαντική είναι η συμμετοχή των σοσιαλιστών του μεσοπολέμου στον πεταινισμό, και σε τί βαθμό η προεργασία τους (αν έχω καταλάβει τα άρθρα σου για την φασιστικοποίηση του κράτους επι μετώπου) του ξεκάθαρου φασισμού/δωσιλογισμού του πεταινισμού συνδέεται με τον πεταινισμό επι κατοχής. Θυμάμαι το σκάνδαλο που είχε ξεσπάσει με την προσωπική ιστορία του Μιτερράν, ως νεανία πεταινιστή που μεταπήδησε στην αντίσταση. Ίσως πάλι να κάνω λάθος για την αξιοπιστία αυτών που θυμάμαι να διάβασα τότε που ξέσπασε το σκάνδαλο, αλλά θυμάμαι από τότε πως κάτι περίεργο συνέβαινε με τους σοσιαλιστές στην Γαλλία, σε σχέση με τον πεταινισμό. Τι ξέρεις; αληθεύει; Είναι σε όλους (λέμε τώρα) γνωστό τι έκανε το σοσιαλιστικό κόμμα για το θέμα-Αλγερία (ξεκάθαρος σοσιαλ-φασισμός/σοσιαλ-σωβινισμός), αλλά δεν ακούγεται τίποτα για τον σοσιαλ-φασισμό και έπειτα πεταινισμό μέσα στην ''αριστερά"...αντιθέτως όλοι οι (εδω) διανοούμενοι-ιστορικοί τα φορτώνουν όλα στον μουτζούρη, ήτοι στους γνωστούς φασίστες (της Ακτσιόν Φ.) και βγάζουν λάδι τους σοσιαλιστάς, ή κάνω λάθος;

      Διαγραφή
    6. Να πω τα εξής πολύ συνοπτικά και για να τελειώνω:

      «Ο Ένγκελς είχε ήδη γράψει ότι το προλεταριάτο είναι ο κληρονόμος τής κλασσικής γερμανικής φιλοσοφίας. Στον Λένιν, βρίσκουμε μια περισσότερο εμφατική διαπίστωση: επικαλείται τρεις πηγές ή καλύτερα τρία συστατικά στοιχεία τού μαρξισμού, και υπογραμμίζω τις λέξεις που χρησιμοποιεί: την γαλλική επανάσταση, την κλασσική γερμανική φιλοσοφία και την κλασσική πολιτική οικονομία. Ο Γκράμσι κάνει ένα βήμα πιο πέρα. Θεωρεί ότι το πρόβλημα τής πολιτισμικής κληρονομιάς αποτελεί διαρκές πρόβλημα. Ο μαρξισμός οφείλει να αναπτυχθεί όχι σε απομόνωση, αλλά συζητώντας και ασκώντας πολεμική στα σύγχρονα πολιτισμικά και φιλοσοφικά ρεύματα». Ντ. Λοζούρντο

      Όταν κάνετε λόγο για υπέρβαση τής γαλλικής επανάστασης, πρέπει να διακρίνετε ανάμεσα στην αναγνώριση της ως πηγής (κοινό νήμα που οδηγεί στην Οκτωβριανή) και την απλή απόρριψή της ως αστικής. Μια ιδιότυπη μορφή απόρριψης-υπέρβασής της εκφράζεται συνολικά από το ρεύμα τού ιστορικού αναθεωρητισμού, όπως στον Φυρέ, όπου η γαλλική επανάσταση αντιμετωπίζεται ως αχρείαστη υπερβολή (τα αυτά αποτελέσματα, τ.ε. αντεπανάσταση, παλινόρθωση) θα μπορούσαν να επιτευχθούν και χωρίς τις «υπερβολές» της. Εδώ επομένως, κρούω τον κώδωνα γιατί παρόμοιες απόψεις έχω δει να εκφράζονται συχνά εδώ. Γενικότερα, το ρεύμα τού αναθεωρητισμού βάζει στο στόχαστρο αφενός την γαλλική επανάσταση, με την έμφαση της στον εξισωτισμό (πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα την εκ των υστέρων νομιμοποίηση των αντιδραστικών θεωριών περί φυλετικής ιεράρχησης, περί καθαρών εθνών, περί αποτυχημένων κρατών που πρέπει να τεθούν υπό κηδεμονία, κ.ο.κ. ) και αφετέρου την κλασσική φιλοσοφία, την διαλεκτική. Σε σχέση με το τελευταίο, τα βιβλία τού Μπαντιού πρέπει, ή τουλάχιστον εγώ τα διαβάζω, ως συνέχεια τής στιγμής τής κριτικής τού Λένιν για τον εμπειριοκριτικισμό. Ξανά, αν λόγω τής κατάστασης του κινήματος στην Ελλάδα, είναι αναγκαίο να παρουσιαστεί ο Λακάν ως άτομο με σκοτεινό παρελθόν ή ο Μπαντιού ως σωβινιστής που ίσως θα υποστήριζε την επέμβαση στην Ουκρανία, είναι θέμα στο οποίο δεν μπορώ να πάρω θέση, γιατί βρίσκομαι μερικές χιλιάδες μίλια μακρυά.

      Τώρα, για Μαοϊσμό, το πρόβλημα είναι αν θεωρηθεί ή όχι μέρος τού παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Αν όχι, προκύπτει μια πολύ φτωχή ιστορική οπτική που διαγράφει μονοκοντυλιά την ιστορία των αποικιακών λαών.

      Διαγραφή
  9. http://news247.gr/eidiseis/kosmos/news/xenri_kisingker_tessera_vhmata_gia_na_teleiwsei_h_krish_sthn_oykrania.2677667.html

    Κισινγκερ για Ουκρανία
    Γιώργος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Εν ολίγοις, και συγγνώμη πραγματικά για την εμβόλιμη παρουσία μου για ένα τόσο ειδικό θέμα που έχω μόνο πολύ γενικές αντιλήψεις, θεωρώ πως το άρθρο Μαργαρίτη κάνει το λάθος του "τσουβαλιάζειν" αναφερόμενο σε ένα πολύ συγκεκριμένο ιστορικό περιβάλλον και σε πολύ συγκεκριμένες αναφορες της διανόησης εις Παρισίους σε σχέση με την άνοδο του φασισμού, χωρις να λέει τίποτα για την συγκεκριμένη στιγμή-δικαστήριο της ιστορίας (τον πεταινισμό) όπου χώρισε το "καλό" και το "κακό". Τι νόημα έχει να μιλάς για την παράξενη προσωπική ιστορία λχ του Λακάν ή του όποιου διανοούμενου επι μεσοπολέμου (τον οποίο Λακαν δεν συμπαθώ, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) χωρίς να αναφέρεσαι στην ιστορική στιγμή που ο καθένας επιλέγει στρατόπεδο; Φέρνω ένα άλλο παράδειγμα: ο γνωστός θεωρητικός Ντε λα Βόλπε (ένας μάλλον θετικιστής μαρξιστής ή μαρξίζων στην Ιταλία) ήταν στην αρχή φασίστας. Μεταπήδησε στην κομμουνιστική αντίσταση και έκανε ό,τι μπορούσε να προσεγγίσει τον μαρξισμό (πάλι λανθασμένα, για μένα, αλλά αυτό πάλι δεν σημαίνει τίποτα φοβερό σε σχέση με την μεταπήδησή του). Θα κρίνουμε την παλιά του ελεεινή δεσμευση ως κριτήριο της νεότερης; Αυτό αν θέλετε δεν είναι ούτε ιστοριογραφία ούτε πολιτική. Κάποιοι θα αλλάξουν στρατόπεδο, ακόμα και τη τελευταία στιγμή. Κάποιοι απ'αυτούς θα υπαναχωρήσουν και θα (ξανα-)φέρουν τον εαυτό τους σε κάτι όχι και τόσο ορθό (ο λύκος κι αν εγέρασε), αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα ως γενικό θεμέλιο για κρίσεις επι παντός του επιστητού.
    Όλα αυτά χωρίς να μην κατανοώ τη καχυποψία απέναντι στην διανόηση, και ειδικά την ευρωπαϊκή, κάθε άλλο..
    Ευχαριστώ για τον χρόνο σας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραία, να πω κι εγώ την άποψή μου.

      Αυτά τα οποία φέρνουν τον Μπαντιού σε σύγκρουση ιδεολογική με το ΚΚΕ είναι τα εξής:

      α. ο Μαοϊσμός του
      β. Η συνεπακόλουθα αρνητική του στάση προς την ΕΣΣΔ
      γ. Η κριτική του στην μορφή του κόμματος ως πρωτοπορίας
      δ. Η απόφανσή του ότι ο επαναστατικός κύκλος που εγκαινιάζεται το 1917 έχει κλείσει και ότι η επανάσταση στο μέλλον θα πρέπει να έχει διαφορετικού είδους μορφικά χαρακτηριστικά

      Είναι σοβαρά και σημαντικά ζητήματα.

      Όμως ο Μπαντιού, ταυτόχρονα:

      α. Έχει ξεσκίσει την έννοια της αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας (Η Κομμουνιστική Ιδέα, Σαρκοζί, χειρότερα απ' το προβλεπόμενο, Ολάντ, προβλέπονται τα χειρότερα), και επιτέθηκε εξ αρχής στον Ολάντ.
      β. Δεν έχει ποτέ εκφραστεί για τον ΣΥΡΙΖΑ με τους όρους που το έκαναν άλλοι. Στην συνέντευξη που αναφέρει ο Μαργαρίτης λέει ότι τον "συμπαθεί", αλλά ότι θα χρειαστεί ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα για να κυβερνήσει (ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τίποτε τέτοιο). Συγκρίνετε με τις τοποθετήσεις Ζίζεκ, στον οποίο περιέργως δεν αναφέρεται ο Μαργαρίτης, Νέγκρι (επίσης).
      γ. Στην ίδια συνέντευξη, αναφέρεται το πρακτέο για την Ελλάδα εκτός ΕΕ, πράγμα που είναι απόλυτο ανάθεμα και για τον Ζίζεκ και για τον Νέγκρι.http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=413048
      δ. Έχει σαφέστατα αντι-ιμπεριαλιστική στάση, σε αντίθεση με τον Αγκάμπεν, τον Ζίζεκ, τον Νέγκρι. Επιτέθηκε στον Νανσύ ακριβώς επειδή ο δεύτερος στήριξε την επέμβαση στη Λιβύη, για παράδειγμα:
      http://www.versobooks.com/blogs/463-an-open-letter-from-alain-badiou-to-jean-luc-nancy
      ε. Δεν έδωσε ποτέ θετικό πρόσημο στις πλατείες των αγανακτισμένων Ευρώπης, όπως έκαναν όλοι οι άλλοι (Δουζίνας, Ζίζεκ, Νέγκρι, κλπ).
      στ. Είναι ρητά αντι-αντικομμουνιστής: "Maybe you know the violence and kinds of ferocity with Jean-Paul Sartre who, in the 50s of the last century, said that any anti-communist is a dog. If we correctly read these abrupt contents it’s true. Any action of the state, because it can, any action of the state that appears formally contradictory with the communist hypothesis in the general sense must be judged as opposed to the recognition of the goal of humanity. And so it’s opposed to the properly united destiny of humanity.
      As we know, the contemporality of, as we should say, capitalism, a name of social existence, as the correct name of social existence is competition. That is to say, it is the war within the capital and outside it, that the war as real is certainly the intra-human part of humanity."
      http://www.egs.edu/faculty/alain-badiou/articles/is-the-word-communism-forever-doomed/

      Διαγραφή
    2. Από εκεί και πέρα, οι επιρροές του δεν περιορίζονται στον Λακάν. Και αν ο στόχος του ήταν τόσο ποταπός όσο τον αντιλαμβάνεται ο Μαργαρίτης, δεν θα χρειαζόταν μια εξαιρετικά πολυσύνθετη μαθηματική οντολογία για να τον πετύχει.

      Τέλος, δεν διαβάζουμε φιλοσόφους, ούτε για τις πολιτικές τους θέσεις, από το τι λένε ότι λένε η Αυγή και ο Βεργέτης. Θα ήταν σαν να αντιλαμβανόμουν εγώ τι είναι το ΚΚΕ από τι λέει για αυτό ο ΕΑ, η Ίσκρα και ο Ανανδριναστάκης. Η ανάγνωση του Μπαντιού προϋποθέτει ανάγνωση δεκάδων έργων, μερικών εξαιρετικά δύσκολων, και όχι δίστηλων σε εφημερίδα επιπέδου Αυγής.

      Αυτά.

      Διαγραφή
    3. επειδη σπανιως το κομμα κανει "πατατες" με την εννοια του να επιτεθει σε καποιον χωρις λογο, ισως να θεωρει τα πρωτα ζητηματα που εβαλε ο αντωνης πολυ σημαντικα ή να υπαρχει και κατι αλλο που δεν εχει σκασει ακομα

      Διαγραφή
    4. Είναι σημαντικά. Υπάρχουν σημαντικές αντιθέσεις και δεν έχω κανένα πρόβλημα με την κριτική στον Μπαντιού από τη θέση του ΚΚΕ. Αγνοούνται όμως όλα όσα διαχωρίζουν τον Μπαντιού απ' τον εσμό των διανοουμένων της εποχής. Και σίγουρα, χρειάζεται διαφορετική μεθοδολογία αν σε ενδιαφέρει να πας σε βάθος.

      Στο μεταξύ, έχει και κάποια κάπως περίεργα σημεία το κείμενο. Πχ, ο Μαργαρίτης γράφει :

      "Δεν είμαι ιδιαίτερα πεισμένος ότι η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι παράγοντες της Αριστεράς και της Προόδου που παρακολούθησαν ξεκαθάρισαν το θεωρητικό και πολιτικό τους υπόβαθρο ακούγοντας ετούτη τη διάλεξη. Πρέπει να παραδεχθούμε όμως ότι η τελευταία βρισκόταν απόλυτα μέσα στο τρέχον πνεύμα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας."

      Όπως το καταλαβαίνω εγώ αυτό που διάβασα, γράφει δηλαδή ότι αφενός οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ δεν κατάλαβαν Χριστό απ' την ομιλία (που δεν κατάλαβαν), αφετέρου όμως ότι η ομιλία βρισκόταν ξεκάθαρα μέσα στο πνεύμα τους.

      Ε, πώς γίνεται αυτό;

      Διαγραφή
    5. επειδη δεν εχω προλαβει να την διαβασω (την ομιλια), απο την τοποθετηση του χαριση καταλαβαινω οτι μεσα στον χαμο (ιδεολογικο) της νεολαιας του συριζα δεν καταλαβαν τιποτα απο αυτα που ακουσαν και αυτο φαινεται και απο τις κατευθυνσεις του πολιτικου φορεα γιατι εχει ξεφυγει ετσι και αλλιως απο την σοσ/τια

      Διαγραφή
    6. http://sfyrodrepano.blogspot.gr/2014/03/blog-post_8.html
      Κάποιος εξυπνάκιας σε φωτογραφίζει Αντώνη...

      Διαγραφή
    7. Και λοιπόν; Ας κάνει αυτό που κάνω εγώ ο Ανώνυμους Ανώνυμους καλύτερα, να βοηθήσει το κόμμα καλύτερα από μένα. Εγώ μπορεί να είμαι ανάξιος. Αλλά όποιον στήριξε το κόμμα δεν τον υπέσκαψα ποτέ.

      Διαγραφή
    8. @modesto "...απο την τοποθετηση του χαριση..."
      ποιου Χαρίση; ποια τοποθέτηση;

      Λευτέρης ο Β'

      Διαγραφή