Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

Το Κοάν της ημέρας


Οι ορθοτόμες αποφάνσεις του εσαεί αυταπόδεικτου δόγματος, που διεκδικούν να είναι πάντα πρώτη και τελευταία λέξη αντιδογματικής αντίληψης, κατορθώνουν έτσι να ξεμυτίζουν σε κάθε περίπτωση στην επιφάνεια των πολιτικών διεργασιών. Δικά τους τα ραπτικά, δικά τους και τα τσουβάλια, γι’ αυτό και η κριτική αμφισβήτηση δέον είναι να στριμώχνεται σαν «κακοθυμία» στον πάτο του τσουβαλιού.


Η διδακτική τσιτατολογία αναλαμβάνει με τη χειρουργική της να καταρρακώνει τον αναστοχασμό, ώστε να παραμένουν διαρκώς εκτός εξέτασης οι θεμελιώδεις προϋποθέσεις που πρεσβεύει στην απονομή ευσήμων ή επιτιμήσεων. Μέσα στα ράκη του αναστοχασμού, σταθεροποιείται η κίνηση του επικοινωνιακού λόγου της και η αυτοανακήρυξή της σε υπέρτερη μορφή πολιτικής ορθολογικότητας. Μυθοποιητικό σύστημα, το οποίο εκβιάζει τη λογικοφανή του συγκρότηση εις βάρος της κριτικής λειτουργίας. Έτσι, παρά τη δογματική αφομοίωση παραγώγων μιας κακώς εννοούμενης σκοπιμότητας στην πολιτική πράξη, αυτοπροτείνεται ως φρέσκια και αυτονόητη νομιμότητα: ακόμα κι αν είναι παρωχημένο και άγονο κρούσμα ιδεολογικής αποπτώχευσης, θριαμβολογεί ως η πιο εμφατική κι αδιαμφισβήτητη έκφραση αλήθειας, καθιστώντας απαγορευτική την κριτική του ιδεολογικού της φαίνεσθαι. Εφόσον, μάλιστα, η σκέψη και η θεωρία υποβιβάζονται στην εξυπηρέτηση των λειτουργικών συναφειών αυτού του μυθοποιητικού συστήματος, ο φορμαλιστικός λογισμός του, που φαντασιώνεται τον εαυτό του ως υπέρτερη μορφή πολιτικής ορθολογικότητας, δυσφημεί αυτάρεσκα την πραγματική δικαιοσύνη των μέσων σε σχέση με τον σκοπό, αλλά ανέχεται τον κυνισμό και τον αρλεκινισμό σε πόζες θυσίας και υψιπετούς σεμνότητας. Στο βαθύ τσουβάλι της διδακτικής τσιτατολογίας, οι αιτιώδεις σχέσεις καθιζάνουν σε μπουρδουκλωμένες επιφάσεις προς χάριν της ταχυδακτυλουργικής υποκρισίας. Μια πανάρχαια μέθοδος για να γίνεται η αγιαστούρα ρομφαία και αντιστρόφως.

Η Αριστερά στην Ελλάδα ταλανίστηκε επί δεκαετίες από τη ναρκισσική αυτοαναφορικότητα «ιθυνόντων», που με πρωθύστερες επαληθεύσεις αναπαράγονταν και ως αγιαστούρες και ως ρομφαίες. Εκείνο που επιστρωμάτωνε το έδαφος της αναπαραγωγής τους, δεν ήταν η ποιότητα του κριτικού λόγου, αλλά η διαπραγματεύσιμη επεμβατικότητα της διδακτικής τσιτατολογίας. Η σημερινή ηγεσία της ΔΗΜΑΡ αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα καπάτσας νομενκλατούρας, η οποία παρουσίαζε τα στρογγυλέματα ως ακεραιότητα και τη συνθηκολόγηση με κάθε όψη του παλιού κόσμου και του παλιωμένου παραγοντίστικου μικρόκοσμου ως επιτομή του καινούργιου, περιφέροντας μια διδακτική καρικατούρα αριστεροφανούς λαλιάς αντί για εύχυμο αριστερό λόγο σχετικά με τις ανάγκες και τις αγωνίες των καταπιεζόμενων τάξεων. Η Αριστερά του 4% συντηρούσε το αποξηραμένο κέλυφος της αλήθειας, χωρίς το ριζοσπαστικό περιεχόμενό της. Η Αριστερά που έφτασε στο 27% έπεισε ευρύτερα, έστω και με αντιφατική ριζοσπαστικοποίηση, στρώματα ότι η πολιτική της πρόταση ισοδυναμούσε με έμπρακτη αμφισβήτηση της λογοκρατούμενης αγλωσσίας, των εθνοπρεπών αυτοματισμών της μνημονιακής πολυκατοικίας, του ηττημένου γνεψίματος στην τεχνοκρατική «καταλληλότητα» του κοινωνικού σιωπητηρίου. Από αυτή την άποψη, Αριστερά του 4% είναι κάθε διάθεση συντήρησης ευτελών τεχνοκρατικών ιδανικών, κάτω από τα οποία αλλοτριώθηκαν πολιτικά και ληστεύτηκαν οικονομικά οι εργαζόμενες τάξεις. Είναι η διδακτική τσιτατολογία που αποπιστώνει τις δυνατότητες του αριστερού ριζοσπαστισμού και τις καθιστά ύποπτες ή άχρηστες, για να εξωραΐσει σε «ανάγκες της συγκυρίας» εκείνες τις «τεχνοκρατικές επάρκειες» με υψηλές συστατικές επιστολές εκσυγχρονιστικής ευφορίας ή ευδόκιμης θητείας στα συντρίμμια της καιροσκοπικής καρεκλοκρατίας.

Το μυθοποιητικό σύστημα με τις λειτουργικές του συνάφειες απαξιώνει τους φορείς αριστερού κριτικού λόγου σε δυναμίτες πίκρας ή ζήλειας. Είναι κι αυτό ένα είδος κυνισμού, του οποίου οι φορείς φοβούνται να βλέπουν εαυτούς στο δικό τους φως, προσφεύγοντας στη σκίαση των άλλων και των σημασιών τους. Η διδακτική τσιτατολογία διατηρεί τον χειρουργικό χαρακτήρα της όσο κατασκευάζει αφηγήσεις αρνητικών μεγεθών ή εξισώσεις με αποτέλεσμα ίσο με το μηδέν, αντί να δημιουργεί αναλύσεις που δεν εξορίζουν τα πολιτικά επίδικα με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Δημήτρης Χατζής, στο αριστουργηματικό διήγημα «Η Διαθήκη του καθηγητή», καυτηριάζει αυτή την τεχνική στον χαρακτήρα του Λιαράτου: «”-Ορίστε, λοιπόν...Μηδαμινότητες όλοι...”. Γι’ αυτό το επιμύθιο ζούσε».

Επειδή, όμως, το μυθοποιητικό στρέφεται ενάντια σε κάθε διαλεκτικό περιεχόμενο, γίνεται συμβατό με τις τάσεις των κυρίαρχων (νεοφιλελεύθερων) ιδεολογικών μορφών και έτσι κολακεύει τον κοινωνικό συντηρητισμό και τις επιβιώσεις του εντός της Αριστεράς, παρά τις ρητορικές του προθέσεις. Διότι ο κοινωνικός συντηρητισμός είναι εκπαιδευμένος στη σιωπή, αδιαφορεί για την ποιότητα των επιχειρημάτων που διαπερνούν τις απαντήσεις. Αυτά είναι η σιωπή: αδιαφορία και ανάθεση. Και αναθέτοντας, βάζει από το παράθυρο τη λογοκρατούμενη αγλωσσία που έχει φύγει μεγαλοπρεπώς από την πόρτα.

Από το ιστορικό βάθος της κομμουνιστικής ανανέωσης, ας ακουστεί το αίτημα του Κώστα Κουλουφάκου: «Δεν ντρέπομαι που θέλω να ζήσω. Γιατί θέλω να ζήσω απροσκύνητος. Και πάλι, καθόλου για χάρη των άλλων, καθόλου για χάρη του Κόμματος, καθόλου για χάρη των αυριανών γενεών-να ζήσω απροσκύνητος μονάχα για μένα. Και κανένας γι’ αυτό να μην μου χρωστάει τιμές. Και το Κόμμα πρώτα γι’ αυτό να με θέλει». Για να κατανοήσουμε πόσο μας αφορά σήμερα αυτό το διαχρονικό αίτημα πολιτικής, κοινωνικής και προσωπικής αξιοπρέπειας, οφείλουμε να απορρίψουμε απερίφραστα, με όση δριμύτητα απαιτούν οι συνθήκες, την παραμορφωτική χειρουργική της διδακτικής τσιτατολογίας, για να κερδίσουμε τον κοπιώδη, σύνθετο, αλλά ριζοσπαστικό αναστοχασμό. Να αρνηθούμε το πειθηνιόμετρο για την υψηλού επιπέδου κριτική λειτουργία. Να θυμηθούμε τη διαλεκτική που είναι ασυμβίβαστη με ραπτικά και τσουβάλια, να την βγάλουμε από τη δακρύβρεχτη προθήκη των σεμνότυφων μνημοσύνων, να την αξιοποιήσουμε απαντώντας στην εποχή μας το ερώτημα του Μπρεχτ: Ποιά αλήθεια αξίζει να ειπωθεί; Και συγχρόνως να προσθέσουμε άφοβα και ειλικρινά τα δικά μας ερωτήματα, τις δικές μας απορίες.
Νίκος Σκοπλάκης, Red Notebook

Προσχέδια σχολιασμού στο άρθρο:

34.
Α γεια σου.
Εγώ με το ΚΚΕ είμαι.
Άμα είναι να καθιζάνουν οι αιτιώδεις σχέσεις σε μπουρδουκλωμένες επιφάσεις, χέσε μέσα σύντροφε.
Ρε τον Μπρεχτ πώς τα λεγε!

16 σχόλια:

  1. Κάντε ρε μια περίληψη τι είπε ο άνθρωπας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτοί σε παπαρολογία θα ξεπεράσουν και τους "αναρχικούς" με τα σεντόνια "λυσσασμένου" ποιητικού οίστρου μαλακίας.
    Φαντάζομαι ήδη καθυστερημένο συριζαίο να το διαβάζει χωρίς να καταλαβαίνει τίποτα και να κουνάει το κεφάλι καταφατικά συμφωνώντας με αυτό το δείγμα μεγαλοπρεπούς κριτικής επαναστατικής διανόησης, γιατί στον συριζα δεν είναι απλοί επαναστάτες είναι διανοούμενοι που πήραν τα όπλα αλλά ποτέ δεν παράτησαν τη σκέψη και τη γραφίδα,κρατώντας τη Διαλεκτική ζωντανή.
    Για γέλια.

    Decadent

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όσο μεγαλύτερα τα ποσοστά του Σύριζα, τόσο το καλύτερο για τον εν γένει πάσχοντα (αριστερό) άνθρωπο...

    Αυτό λέει.


    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Verbalismicious!!! Ειδωλο ο Σκοπλακης!

    Συνεπαιρνει η χρηση του αναστοχασμου,συγκινει η αυτοαναφορικοτητα(αν και απο τα συμφραζομενα,μαλλον προκειται για απλη,μονοβαθμιαια) και σπερνει η νομενκλατουρα,ετσι για να μαθαινουν οι νεοφυτοι.

    Η απουσια παντως 2-3 "διαμεσολαβητισμων"(sic) και τουλ. μιας "αυτενεχυριασης" καθιστουν το κειμενο κατατι φτωχοτερο κι αφαιρουν ποντους.

    Κατι λουμπεν,αμορφωτα ταγαρια θα γκρινιαξουν (παλι;),αλλα "-Τι χες Γιαννη,-Fiat Panda",που λενε και οι αστοι κρυοχιουμοριστες.

    Εγω παντως τα καταλαβα ολα.

    Ν'αρχισω να τρολαρω τωρα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. http://www.renadourou.gr/?p=15928

    ε ναι η Ρένα Δούρου στο Αγιορείτικο Βήμα.
    πονάνε τα μυαλά μας (κι ακόμα δεν κοίταξα τη συνέντευξη...)

    Nigel Tuffnel

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και φυσικά οι ανακολουθίες συνεχίζονται:
    "Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα προβεί σε καμία μονομερή ενέργεια που θα αλλάζει τις σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας" δεσμεύεται η φιλενάδα μας η Ρένα Δούρου.
    Αχ, ρε γμτ ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει, Αντώνη, κάποιος λόγος που διατηρείς ακόμα στο blog-roll σου το ιστολόγιο της Δούρου; (πέραν της σχετικής "επικής" συζήτησης που είχε γίνει εδώ πριν καιρό η οποία, αν δεν κάνω λάθος, σού είχε δώσει το έναυσμα να το βάλεις τότε στο blog-roll σου).

      Κάποιος που είχε άλλο nick

      Διαγραφή
    2. Έλεγα να το βγάλω αυτές τις μέρες, και μετά έγινε θαύμα με τις νέες δηλώσεις για τ' Αγιονόρος (το λέω παπαδίστικα), οπότε το πήρα σα σημάδι να τ' αφήσω.

      Διαγραφή
  7. Εγω απορω μ αυτον τον ξυλινο αντιθετικο σας λογο απεναντι σε καθε μη δογματικη προσεγγιση της απροσκυνητης κριτικής επαναστατικής διανόησης, την στιγμη που το λεει καθαρα σ αυτο το πονημα για "Μια πανάρχαια μέθοδος για να γίνεται η αγιαστούρα ρομφαία και αντιστρόφως."
    Μαλλον θα φταιει αυτη ΣΑΣ η αξίωση ετεροβαρούς διεύθυνσης μιας διδακτικής τσιτατολογίας που με ένα βαθύ τσουβάλι καταρρακώνει τον αναστοχασμό σε ενα άγονο κρούσμα ιδεολογικής αποπτώχευσης,σε δυναμίτες πίκρας ή ζήλειας,μεσω ακριβως της παραμορφωτικής χειρουργικής της διδακτικής τσιτατολογίας,η οποια εννιοτε παραδερνει μεσα ΣΑΣ με την πειθηνιότερη για την υψηλού επιπέδου κριτική ΣΑΣ δακρύβρεχτη προθήκη των σεμνότυφων μνημοσύνων.
    Ειναι φανερο το νοημα του πονηματος ! Αλλα που να τα πιασετε αυτα ? Δω φτασατε να χλευαζετε ολακερο κατασκευαστη ΦΑΝΟΥΡΟΠΙΤΩΝ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και γω εβοσκούσα τα πρόβατα εδώ παραπέρα και ξαφνικά είδα, ότι ο κοινωνικός συντηρητισμός βάζει από το παράθυρο τη λογοκρατούμενη αγλωσσία που έχει φύγει μεγαλοπρεπώς από την πόρτα........και μετά το έεεεεεεχασα!!!!!!
      bod

      Διαγραφή
  8. Για κάποιο λόγο, μου έφερε στο μυαλό το παρακάτω
    http://www.youtube.com/watch?v=8YlEpI00ouU

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Λέει οτι οι κκέδες δεν έχουν επιχειρήματα και τσουβαλιάζουν με τσιτάτα. Και αυτό είναι αντιδιαλεκτικό και νεοσυντηριτικό. Ενώ οι ριζοσπάστες ανακαλύπτουν την αλήθεια μόνοι τους. Για αυτόν οι σωστοί ριζοσπάστες είναι οι σύντροφοι Λομονόσοφ που έλεγε και ο Λένιν ( Για το Μαρτίνοφ στο ΄΄Τί να κάνουμε)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το μόνο κόμμα που αναφέρει είναι η ΔΗΜΑΡ και όχι το ΚΚΕ. Αλλά ούτε για τη ΔΗΜΑΡ κατάλαβα τι εννοεί όταν μιλάει για "τσιτατολογία", σακιά, βελόνες, ραφές, πάτους και τα συναφή.

      Διαγραφή
  10. Στο κείμενο Σκοπλάκη, δύο μικρές παρατηρήσεις:

    ---«οι αιτιώδεις σχέσεις καθιζάνουν σε μπουρδουκλωμένες επιφάσεις»: νομίζω νοηματικά ορθότερο θα ήταν να γραφεί «οι αιτιώδεις σχέσεις εξαχνώνονται σε [μπουρδουκλωμένες] επιφάσεις», διότι, όπως γνωρίζουμε, οι αιτιώδεις σχέσεις, που βρίσκονται συνήθως στον πάτο, χαρακτηρίζονται από πτητικότητα, την ιδιαίτερη ευκολία της εξάτμισής του υπό φυσιολογικές συνθήκες.

    ---«βάζει από το παράθυρο τη λογοκρατούμενη αγλωσσία που έχει φύγει μεγαλοπρεπώς από την πόρτα.»

    Εδώ μαθαίνουμε ότι η κ. Λ. Αγλωσσία έφυγε από την πόρτα και επέστρεψε από το παράθυρο. Όμως, πιστεύω, εκείνο που πραγματικά θέλει να δηλώσει ο συγγραφέας είναι ο άπειρος βρόχος τής εν-παραθύρωσης και τού εκ-πορτισμού τής κ. Λ. Αγλωσσίας. Ή ίσως το λογικό δίπορτο, «το συναμφότερον, τη χαρμολύπη, το και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι» (Ν. Σαραντάκος). Οπότε θα προτιμούσα το «έχει φύγει» να αντικατασταθεί από τους ενεστώτες (διαρκείας) «φεύγει, φεύγει, φεύγει ....».

    Και τέλος ένα μικρό γλωσσολογικό σχόλιο, το «αποπιστώνει» (και όχι «αποπατώνει» όπως αναπόφευκτα θα διαβάσουν ορισμένοι καλόπιστοι πρεσβύωπες αναγνώστες) είναι αγγλισμός, μεταφραστικό δάνειο («discredit»: δυσφημώ, ντροπιάζω, κηλιδώνω). Νομίζω εδώ γινόμαστε μάρτυρες τής γένεσης ενός ευτυχούς νεολογισμού. «Με αποπίστωσε, κ. πρόεδρε. Μου αποπίστωσε την τιμή και την αξιοπρέπειά μου.» (προσέξτε τη διπλή σύνταξη, και με αιτιατική και και [από-χαριστική] γενική).

    ------

    «Nikos Sarantakos Όταν γράφει για θέματα θεωρητικά που τον απασχολουν, δεν είναι κακός. Όταν γράφει για να τέρψει το κοινό του, είναι πολύ φτηνός.»

    Ανεπανάληπτος.

    ----

    ΑπάντησηΔιαγραφή