Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Μικροαστικοποίηση: Κάποιες σκέψεις με αφορμή ένα βίντεο κλιπ

Απόψε με την σύντροφό μου ακούγαμε κάποια τραγούδια της Μαρίας Δημητριάδη μέσω youtube, όπως δυστυχώς συμβαίνει όλο και πιο συχνά σε βάρος αυτού που θεωρώ σωστή ακρόαση, από στερεοφωνικό και χωρίς οπτικό στοιχείο. Κάποια στιγμή, πάτησα να ακούσουμε άλλη μια φορά την πολύ γνωστή της εκτέλεση στο "Κι ήθελε ακόμη", το μελοποιημένο και κλασικό ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη:




Όπως όλοι οι χρήστες του youtube για μουσικά κλιπ γνωρίζουν ήδη, υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες τους: αυτά τα οποία είναι επαγγελματικά οπτικοποιημένα, είναι δηλαδή τα επίσημα βίντεο κλιπ κάποιου τραγουδιού, αυτά τα οποία είναι βιντεογράφηση μιας ζωντανής του εκτέλεσης, αυτά τα οποία αρκούνται σε δωρική οπτικοποίηση (συνήθως το εξώφυλλο του δίσκου σε φωτογραφία), και αυτά τα οποία κάποιος χρήστης, που του αρέσει το τραγούδι και το ανεβάζει, οπτικοποιεί με βάση τα δικά του γούστα και παραστάσεις και με δικό του σχετικό μοντάζ εικόνων. Η τελευταία κατηγορία είναι η μοναδική που σου επιτρέπει να δεις πώς ερμηνεύεται ένα τραγούδι από το απλό κοινό του σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή, σου δίνει δηλαδή πρόσβαση σε αυτό που στην ερμηνευτική ονομάζουμε "πρόσληψη" ενός έργου. Και επειδή στο youtube υπάρχει η δυνατότητα να "εγκρίνεις" ή να "απορρίψεις" ένα κλιπ, συχνά βλέπουμε σε τέτοιες περιπτώσεις να εκφράζεται και άποψη για την συγκεκριμένη ερασιτεχνική οπτικοποίηση: δημιουργούνται έτσι "ερμηνευτικές κοινότητες", των οποίων οι τάσεις, όταν αφορούν ζητήματα πολιτικής, έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μας.

Είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις όπου η οπτικοποίηση ενός τραγουδιού, ανεξαρτήτως είδους, τείνει προς ένα είδος οικουμενικής γλώσσας του κιτς, η οποία παραπληρώνει την οικουμενική γλώσσα της μουσικής με φωτογραφίες από ερωτευμένους, καρδούλες, ηλιοβασιλέματα, παρθένες παραλίες, βροχερούς ουρανούς, ωκεανούς, ποτάμια, καταρράκτες και δάση. Είναι γνωστή και έχει καυτηριαστεί συχνά από χρήστες-δευτερογενείς ερμηνευτές η τάση "κυριολεκτιοποίησης" των τραγουδιών, ώστε όταν ένα τραγούδι μιλά, για παράδειγμα, για την απογοήτευση του έρωτα, να εμφανίζεται υποχρεωτικά και μια φωτό από ραγισμένη καρδιά. 

Είναι όμως και αρκετές οι περιπτώσεις όπου η οπτικοποίηση αποκτά περισσότερο "προσωπικό" χαρακτήρα και εκφέρει μια πιο αξιοπρόσεχτη "άποψη" για ένα τραγούδι. Αυτό συμβαίνει συχνά στα πολιτικά τραγούδια. Μια τέτοια περίπτωση είναι η παραπάνω. 

Το ποίημα του Αναγνωστάκη είναι, ως γνωστό, ένα "στρατευμένο" ποίημα --όπως και η φωνή της Δημητριάδη, άλλωστε-- και ένα ποίημα το οποίο αφορά θεματικά την ίδια την κομμουνιστική αν θέλετε, την αριστερή ακόμα σε εκείνα τα ιστορικά συμφραζόμενα αν το προτιμάτε, στράτευση, το πείσμα της αφοσίωσης σε έναν αγώνα ακόμα και στην ήττα, παρά την ήττα και πέρα από την ήττα, στο όνομα του μέλλοντος ή έστω της προσωπικής αξιοπρέπειας. Το ερώτημα είναι, πώς ερμήνευσε το ποίημα αυτό ο χρήστης-σκηνοθέτης; 

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς είναι ότι είναι μάλλον αδιάφορος για το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο αναφέρεται το ποίημα, το οποίο εκδόθηκε στη συλλογή "Η Συνέχεια" το 1954, δύο χρόνια δηλαδή μετά την εκτέλεση των Μπελογιάννη, Μπάτση, Καλούμενου και Αργυριάδη, και την ίδια χρονιά με την εκτέλεση του Νίκου Πλουμπίδη: σε μια εποχή όπου δεσπόζει η αντικομμουνιστική τρομοκρατία και καταστολή ή ακριβέστερα, η συνέχισή της μετά τις πρακτικές του "πατριωτικού κυνηγιού κεφαλών" της περιόδου 1946-49 ("στολίζω με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα"), αυτή τη φορά σε "έννομο" και "θεσμικά κατοχυρωμένο" πλαίσιο.

Ο σκηνοθέτης μας ξεκινά τα πρώτα δευτερόλεπτα του κλιπ πολύ αργότερα, στα χρόνια της δικτατορίας του 1967, για να τα διασχίσει άμεσα με μια σειρά πορτραίτων των ηγετών που διαδέχθηκαν τον Παπαδόπουλο και δέσποσαν στην Μεταπολίτευση, δηλαδή των Καραμανλή και Παπανδρέου. Συνεπώς, ο ρόλος των κομμουνιστών στην σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι εξ αρχής μάλλον "εκτός πλαισίου", και στο προσκήνιο κυριαρχεί μια εντελώς διαφορετική αφήγηση ήττας από αυτή που αφορά το ποίημα (και που δεν είναι άλλη από την ήττα του ΔΣΕ): η αφήγηση της απογοήτευσης των λαϊκών προσδοκιών από την αστική πολιτική στην Μεταπολίτευση. Τα πορτραίτα των Καραμανλή και Παπανδρέου τα διαδέχεται η αλυσίδα Μητσοτάκης-Σημίτης-Καραμανλής ο νεότερος και Παπανδρέου ο νεότερος, τα οποία με τη σειρά τους διαδέχονται, μάλλον σουρεαλιστικά από χρονολογική άποψη, φωτογραφίες οι οποίες αφορούν ελάχιστους από αυτούς τους πολιτικούς αλλά σηματοδοτούν το "θετικό" που αντιπαρατίθεται στο δικό τους "αρνητικό", και οι οποίες έρχονται από τον ευρύτερο προοδευτικό και κομμουνιστικό χώρο του παρελθόντος: Λαμπράκης, Μπελογιάννης, Βελουχιώτης, κατά σειρά (η σειρά παραδόξως κινείται εδώ προς τα πίσω αντί προς τα μπρος στο χρόνο). Οι φωτογραφίες αυτές ακολουθούνται κατόπιν από άλλες, από τον χώρο της  κομμουνιστικής ή έστω κομμουνιστογεννούς τέχνης: Κατράκης, Αναγνωστάκης, Ρίτσος, Λειβαδίτης, Βάρναλης. Αιφνιδίως, και πάλι μέσω ενός είδους ασαφών προϋποθέσεων αντιστικτικής λογικής, περνάμε στη σύγχρονη ειδησεογραφική τηλεόραση και βλέπουμε πορτραίτα "καθεστωτικών" τηλεπαρουσιαστών: Τρέμη, Πρετεντέρης, Σόμπολος, Καψής, τα οποία ακολουθούν φωτογραφίες της αστυνομικής καταστολής στο Σύνταγμα. Ακολουθούν εικόνες του Χρηματιστηρίου Αθηνών, κλιπ εφημερίδων από την εποχή-φετίχ που το χρηματιστήριο ... "πήγαινε καλά", φωτογραφίες των κτιρίων της ΕΚΤ, φωτογραφίες του ευρώ, χρηματοπιστωτικών οίκων, ηγετών της ΕΕ, διεφθαρμένων ή έστω φθαρμένων από την κρίση ελλήνων αστών πολιτικών, κατόπιν το Πολυτεχνείο, περισσότερα πορτραίτα αριστερών καλλιτεχνών, περισσότερες φωτογραφίες σύγχρονων καθεστωτικών τηλεπαρουσιαστών. Ακολουθούν φωτογραφίες ελληνικών τραπεζών, πιστωτικών καρτών, διαφημίσεων δανείων, χρηματοπιστωτικών οίκων και οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης, και τέλος, κάποιων διαδηλώσεων και συγκεντρώσεων.

Το κλιπ (είναι ένα από πάρα πολλά παρόμοια που θα βρείτε να οπτικοποιούν ιστορικά τραγούδια του εργατικού κινήματος στο youtube, εκφράζει μια σημαντική τάση και όχι κάτι εκκεντρικό) παράγει λοιπόν οπωσδήποτε ένα είδος ιστορικό αφήγημα για την σύγχρονη Ελλάδα, αλλά το νόημα αυτού του αφηγήματος δεν είναι καθόλου σαφές. Τι, τελικά, σημαίνουν όλα αυτά (παιγνιωδέστερα, τι σχέση έχει ο Βελουχιώτης με τις πιστωτικές κάρτες); Τα πάντα και τίποτε, θα μπορούσε να είναι μια απάντηση στην ερώτηση. Μια άλλη θα μπορούσε να είναι ότι σημαίνουν πως η Μεταπολίτευση πρόδωσε τις προσδοκίες του λαού γιατί τον φόρτωσε με χρέη ενώ οι "έξυπνοι" έφαγαν τα λεφτά. Αλλά τι ρόλο παίζει η κομμουνιστική (ή κομμουνιστογενής) αριστερά σ' αυτό το αφήγημα; Φαίνεται να είναι μάλλον ένα είδος ανήμπορου και ενάρετου θεατή, που, ιστορικά ομιλώντας, δεν παραπέμπει σε τίποτε πιο απτό από ένα αίσθημα ιστορικής στενοχώριας και συλλογικής ενοχής, ενώ παροντικά οριοθετεί ένα νεφελώδες τοπίο ετερογενών κινημάτων με ασαφείς σχέσεις με την ιστορική πορεία της ίδιας και με θολό ορίζοντα προσδοκιών.

Ενδεικτικό όμως είναι ότι ταυτόχρονα, απουσιάζει πλήρως από το κλιπ η ιστορία και η εξέλιξη του εργατικού κινήματος στην συγκεκριμένη περίοδο, οι εξελίξεις στον συνδικαλιστικό χώρο, εικόνες του κόσμου της εργασίας και της παραγωγής -- και εν ολίγοις, η ίδια η εργατική τάξη. Το αφήγημα κινείται από την πολιτική καταστολή της δικτατορίας στην πολιτική διαφθορά της Μεταπολίτευσης, απ' αυτήν στα καθεστωτικά σύγχρονα ΜΜΕ, από αυτά στους παλαιότερους και εκλιπόντες αριστερούς (ετεροειδώς, συχνά) καλλιτέχνες, και από εκεί στο "ποιοι μας τα έφαγαν", χωρίς σε κανένα σημείο να διασαφηνίσει πώς τελικά αντιλαμβάνεται τη σχέση, στη χώρα που λέγεται Ελλάδα, πολιτικής και οικονομίας, την φύση του τρόπου παραγωγής που καθόρισε αυτή τη σχέση στην υπό αφήγηση περίοδο: τα δύο φαίνονται να συνυπάρχουν σε ένα ακαθόριστο και χωρίς αντιλήψιμες αιτιολογικές σχέσεις συνονθύλευμα, με αντιθετικές μορφές του εποικοδομήματος (αριστερή τέχνη και κατεστημένα ΜΜΕ) να παρεμβάλλονται εξίσου αινιγματικά και χωρίς σαφή αιτιότητα. 

Δεν θα το χαρακτήριζε κανείς σκηνοθετικό αριστούργημα, ασφαλώς. Αλλά δεν είναι μια εξαιρετικά πιστή και διαυγής αποτύπωση του πώς αφηγείται στον εαυτό της την σύγχρονη ελληνική ιστορία μια μερίδα --και δη η προοδευτική όπως ονομάζεται μερίδα-- των ελλήνων μικροαστών; Υπήρχαν κάποτε αριστεροί και φωτισμένοι άνθρωποι, μετά ήρθε η χούντα, μετά η Μεταπολίτευση, μετά ανέβηκε το χρηματιστήριο αλλά μετά τα φάγανε και τώρα τι θα κάνουμε; Αυτό δεν είναι, συνοπτικά, το ηθικόν δίδαγμα της περιόδου 1942-2014 όπως το αφηγείται το βίντεο, και όχι απλώς το βίντεο, αλλά μια σημαντική μερίδα του λαού; Μια προσωποκεντρική και ηθικολογικού χαρακτήρα ιστορία όπου απουσιάζει κάθε αντίληψη της σημασίας και των συνεπειών της έκβασης της ταξικής πάλης;

Είπαμε "λαού" και δεν το είπαμε τυχαία, καθώς είναι παντού διαπιστώσιμη η βαθιά διάβρωση του λαϊκού ταξικού ενστίκτου παλαιότερων εποχών από τον αστικό τρόπο σκέψης. Στο άρθρο της Ελ. Μπέλλου στο Ριζοσπάστη της περασμένης Κυριακής διαβάζουμε για τις τάσεις της εποχής: "τμήμα λαϊκών μαζών αντιδραστικοποιείται σε συνθήκες αδυναμίας της αστικής εξουσίας, κρίσης στα κόμματά της με τη φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική εκδοχή τους, αδυναμίας στη λειτουργία του αστικού κοινοβουλευτισμού [...] Εχουμε καταδίκη αστικών κομμάτων, χωρίς καταδίκη της αστικής πολιτικής [...] η αντιδραστικοποίηση δεν έχει ανατραπεί παρά την οξύτητα των προβλημάτων [...] Σχετικά πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν μεγάλη σύγχυση ως προς την αντίθεση στην ΕΕ. Συχνά η αντίθεση περιορίζεται στα σημερινά ηγετικά πρόσωπα της ΕΕ, στα κόμματα που βρίσκονται στις κυβερνήσεις των κρατών - μελών της ΕΕ. Πιστεύουν ότι η ΕΕ μπορεί να αλλάξει, να γίνει φιλολαϊκή αν άλλα κόμματα έρθουν στη διακυβέρνηση".

"Καταδίκη των αστικών κομμάτων" και του "αστικού κοινοβουλευτισμού" "χωρίς καταδίκη της αστικής πολιτικής"· αρνητική προδιάθεση ως προς την ΕΕ, αλλά με όρους "κακής ηγεσίας", όπως δηλαδή και σε ό,τι αφορά την Ελλάδα: Δεν είναι αυτό, ουσιαστικά, που αυθόρμητα εκφράζει ο ερασιτέχνης σκηνοθέτης; Δεν είναι αυτό το οποίο προσλαμβάνει τελικά από το ολότελα διαφορετικού χαρακτήρα ποίημα και τραγούδι, το οποίο "μεταφράζεται" ουσιαστικά, όχι απλώς για μια διαφορετική εποχή αλλά για μια διαφορετική ταξικο-ιδεολογική οπτική; Δεν είναι το κλιπ μια σμυκριμένη έκφραση των αδιόρατων στον φορέα τους αποτελεσμάτων της πειθάρχησης μιας εκριζωμένης από την ταξική ανάλυση "αριστερής" στάσης στους όρους της αστικής ιδεολογίας; Με άλλα λόγια, δεν είναι ένα έξοχο δείγμα του "οπορτουνισμού" ως διείσδυσης της αστικής ιδεολογίας στο εργατικό κίνημα, του οπορτουνισμού ως κοινωνικού ρεύματος και όχι ως μονοσήμαντου και απλού αποτελέσματος των ατομικών χειρισμών των ηγετών ή στελεχών ενός κόμματος; Δεν είναι η ίδια του η "αγανάκτηση" ένα είδους διαρκές σήμα της μικροαστικοποίησης σημαντικής μερίδας του λαού, αποκόλλησής του από το εργατικό κίνημα, αδυναμίας του να "διαβάσει" τις εξελίξεις μέσα σε ένα συνεκτικό πλαίσιο, εμπιστοσύνης του, σε τελική ανάλυση, στο ίδιο το σύστημα για το οποίο διατείνεται πως έχασε εμπιστοσύνη; Και δεν είναι η "αγανάκτηση" αυτή το κατεξοχήν πρωτεακό συναίσθημα που εγγυάται την εύκολη μετακινησιμότητα μεγάλων τμημάτων της μάζας προς τις υποσχέσεις για μια νέα σοσιαλδημοκρατία αφενός και τον φασισμό αφετέρου (ταυτόχρονα ή διαδοχικά, αναλόγως της φύσης επιμέρους τμημάτων των μικροαστικοποιημένων λαϊκών στρωμάτων);

Πρόκειται για ερωτήματα που απασχόλησαν, απασχολούν και θα απασχολήσουν το εργατικό κίνημα, αντιμέτωπο καθώς βρίσκεται με μια ιδιαίτερα επικίνδυνη εθνική και παγκόσμια συγκυρία, και έχοντας επίγνωση ότι η προσφερόμενη "πανάκεια" των "μετώπων" και των "μεγάλων συνασπισμών της αριστεράς" ουδεμία λύση δεν προσφέρει στην βάση του προβλήματος (αφού δεν βασίζεται σε καμία διαδικασία μετασχηματισμού, παρά μόνο συγκόλλησης του ήδη δεδομένου) και πολλές υποσχέσεις αφήνει να το επιδεινώσει.

15 σχόλια:

  1. Αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν οι μικροαστοί είναι ότι την πραγματική εξουσία δεν την ασκούν οι πολιτικοί.

    Αντιλαμβάνονται βέβαια ότι υπάρχουν "ισχυρά συμφέροντα" που τους πιέζουν, αλλά αν εκείνοι είχαν το "ανάστημα", θα παίρναν το μέρος του λαού...

    Όπως παλιά που τα κουτσοβόλευαν...

    Τώρα προδοσία...!
    Τι συνέβη, γιατί βάλθηκαν ξαφνικά να μας καταστρέψουν;

    Η Ελλάδα ως αποικία, υπό κατοχή... Γερμανοτσολιάδες, κλπ...


    Το πρώτο πράγμα που ως μαρξιστές οφείλουμε να αποκαλύπτουμε σ` όλους αυτούς είναι ότι, αντίθετα απ` ό, τι γράφεται στο σύνταγμα, όλη η εξουσία πηγάζει απ` το Κεφάλαιο και υπάρχει υπέρ αυτού...

    Κι ότι αυτό ίσχυε ανέκαθεν.



    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατα τη γνωμη μου ολη η εξσουσια παντα και παντου πηγαζει απο τον λαο.
      Αν τωρα αυτην την πηγη την εκμεταλλευεται το κεφαλαιο, ο αριστοκρατης, η εκκλησια κλπ, αυτο ειναι αλλο ζητημα.

      Διαγραφή
    2. Με την εννοια οτι ο λαος δουλευει, δινει στον καπιταλιστη τον πλουτο του, ο λαος πολεμα, δινει στον καπιταλιστη το αιμα του για τους πολεμους του, ο καπιταλιστης απο μονος του δεν ειναι τιποτα, η εξουσια του, σε καθε της μορφη, πηγαζει απο το λαο.

      Διαγραφή
    3. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά:

      Το Σύνταγμα στο άρθρο 1, παρ.3 γράφει:

      "Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα"

      Ποιος συντάσσει το αστικό σύνταγμα;
      Ποιος έχει την ισχύ να το ερμηνεύει;
      Ποιος το εφαρμόζει;

      Αν ο λαός είναι η πηγή της εξουσίας στον καπιταλισμό, τότε τι νόημα έχει η διεκδίκηση της λαϊκής εξουσίας από τους κομμουνιστές;

      Εν ολίγοις:

      Αν δε βοηθήσουμε το λαό να κατανοήσει το πραγματικό πλαίσιο λειτουργίας του καπιταλιστικού πολιτικοοικονομικού συστήματος, δε είναι δυνατό να τον οδηγήσουμε πέρα απ` αυτό...


      ΥΓ. Άλλο είναι να λες ότι η εξουσία θα έπρεπε να πηγάζει (κοινώς, να αντλεί την ισχύ του) απ` το λαό κι άλλο να πιστεύεις ότι αυτό πραγματικά συμβαίνει στα πλαίσια του καπιταλισμού.
      Είναι άλλο να φωνάζεις "Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη" (δηλαδή ότι νόμος θα έπρεπε να είναι το δίκιο του εργάτη) κι άλλο να έχεις τη ψευδαίσθηση ότι αυτό ήδη ισχύει ή ίσχυσε καθολικά κάποτε ή πρόκειται να ισχύσει στο μέλλον εντός αυτού του συστήματος.

      Το βασικό διακύβευμα λοιπόν σήμερα είναι να βάλουμε τέρμα στις αυταπάτες, όπως λέει και ένα πιο επίκαιρο, κατά τη γνώμη μου, σύνθημα.


      Μάνος

      Διαγραφή
  2. ΤΕΡΑΣΤΙΟ θεμα ανοιξες με αφορμη ενα ...κλιπακι (μη σου πω και «κλειδακι»)

    "Δεν ειμ εγω σπορα της τυχης ,ο πλαστουργος της νιας ζωης
    εγω ειμαι τεκνο της αναγκης κι ωριμο τεκνο της οργης "

    Αναρτημενο σαν φοντο στο προφιλ νεου ανεργου ...Χρυσαυγιτη στο fb .
    Ο μικροαστος και η σταση του στην κριση ειναι ενα θεμα που και εδω μας εχει απασχολησει πολλακις .Ομως υπαρχει πλεον μια ιδιοποιος διαφορα απο την αρχη της κρισης ως τα σημερα ..Ολο και πιο συχνα ακους την λεξη ΕΛΕΟΣ ,την επικληση δλδ του ηδη παραδομενου στον δημιο.Που σημαινει ότι ξεπερασαμε το σταδιο της οργης και εχουμε μπει σ αυτό της απελπισιας .Το πιο κρισιμο για το συστημα .Τωρα το κοινωνικο παλαντζο είναι σε ισορροπια ,στη μεση ο δεικτης .
    Ο μικροαστος που μεσα σε "ενα βραδυ" εχασε τα παντα ,που προλεταριοποιηθηκε βιαια ,κατι που ουτε μπορουσε να διανοηθει (ενδομυχα ηταν ισως παντα και ο κυριος φοβος του ) ,στην αρχη οργιστηκε .Σωστη και φυσιολογικη πρωτη ανθρωπινη αντιδραση ,αναμενωμενη .
    Κι εκει παρενεβει το σοφο συστημα !
    Και δωστου "πλατειες" ,και δωστου event και "δρωμενα ",και δωστου γιαουρτια στους "πολιτικους" ...παντα υπο τον ορο του απολιτικ ,παντα με την προτροπη "μακρυα τα κομματα" ,η "οργανωση" ,ο συνδικαλισμος ! Ταυτοχρονα διασπορα και βομβαρδισμος απο τα ΜΜΕ καθημερινα ΨΕΥΔΩΝ ειδησεων και ψευτικων κοσμων ,τρομοκρατια από τις οθονες σε ισχυρες δοσεις ,η γκλαμουρια και ο χαβαλες μαζι με "βαθυστοχαστες" αναλυσεις και "αντισυστημικες " κραυγες σε απιστευτες ποσοτητες .Νεοι καθε μερα (ελεγχομενοι πληρως) "Αντισυστημικοι ηρωες"που τα ..."λενε καλα",που τα "χωνουν " στο ...συστημα .Την ιδια ωρα πλημμυρα απο "ειδησεις" ,βιντεο "αποκαλυπτικα ",τονους λασπης εναντια στον Πραγματικο αντιπαλο ,στο Πραγματικο φοβητρο τους : ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΠΑΛΗ και το «υποκειμενο» της .Ολα αυτά ΜΟΙΑΖΟΥΝ εκτος τοπου και χρονου στην κυριολεξια ,ενας απιστευτος φαινομενικα αχταρμας που ζαλιζει τον μικροαστο ,αλλα κατασκευη και υλοποιηση καλα μελετημενη απο ενιαιο κεντρο .Θυσιαζουμε και παραδοσιακα κομματα «παιδια» μας ,κομματια να γινει .
    Με ποια επιδιωξη ?
    ............................................

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. .............................Την Διαχειρηση της ΟΡΓΗΣ που ξεραν εξ αρχης οτι θα γιγαντωθει .Αν σε αυτο το κρισιμο σημειο η οργη ξεφυγει απ τον ελεγχο τους και γινει ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ κλαφτα χαραλαμπε .Το συστημα παιζει τα ρεστα του .Πρεπει να προλαβει να μετατρεψει την οργη σε ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ,σε ΑΠΟΓΝΩΣΗ ,σε ΠΑΡΑΔΟΣΗ ! Μετα μοιαζει πιο ευκολη η διαχειρηση των πληθων (προβατοποιηση) .Οπου θες τα πας !
    Σε αυτη τη φαση (της οργης ) ο σκοπος του βομβαρδισμου της κοινωνιας με ολα αυτα ειναι να μην προλαβει ο μικροαστος να ΣΚΕΦΤΕΙ ΣΩΣΤΑ και ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΑ ,να καλλιεργει ακομα μεσα του καποια ελπιδα στα πλαισια του συστηματος ,να ελπιζει να την γλυτωσει ,να καταφευγει σε ατομικες λυσεις και αυταπατες ,οπως πολυ καλα τον ειχε εκπαιδευσει το συστημα χρονια ολοκληρα να κανει .Να μην μαθει δηλαδη την αποτελεσματικοτητα του "ΕΜΕΙΣ" της εργατικης ταξης.Αν σ αυτην την φαση πετυχεις και το εργατικο κινημα πληρως ενταγμενο στο πλαι σου ,αποδιοργανωμενο ,ξεπουλημενο σε σενα ,αλλου να πατα αλλου να βρισκεται ,συνδικατα –λεσχες συζητησεων μετα τεΪου …μια χαρα ζαχαρη θα την βγαλεις την κριση .ΝΟΜΙΖΕΙΣ ,ΕΛΠΙΖΕΙΣ !

    Γιατι αν σε ολο αυτό το διαστημα ,που συμβαινουν συνεχως διεργασιες στην κοινωνια ,που οι μαζες των μικροαστων προλεταριοποιουνται ολο και πιο βιαια τεινοντας προς την απελπισια ,ΠΡΟΛΑΒΕΙ να ανασυνταχθει το εργατικο κινημα ,να ξεχωρισει στις ταξεις του την ηρα απ το σταρι ,εξωπεταξει την φοιρα του και τα λιμα και χαραξει ΣΤΑΘΕΡΗ και ΑΤΑΛΑΝΤΕΥΤΗ πορεια με στοχο ΕΞΟΥΣΙΑ (*) …Αν δηλαδη ο απελπισμενος νεος της αρχης βρει πραγματικα τον «Οδηγητη» του …ΤΗΝ ΕΒΑΨΕΣ .Τοτε το παραμυθι σου της «βελτιωσης» των συνθηκων μεσω «αναπτυξης» ,η το άλλο σου παραμυθι της «ανατροπης» του μανωλιου με αλλα ρουχα ,ή το άλλο «περηφανοι αιλινες» κινδυνευει να εχει τελος «δεν γ@μιεσαι ρε καπιταλισμε κι εσυ κι ο γρυλλος σου?» …απ τον πιτσιρικο (ο οποιος παρεπιπτωντος εγραφε τις προαλλες με το ξυλο των ΠΑΜιτων και τον διεμβολισμο στα ΜΑΤ στην απαγορευση συγκεντρωσεων : «παντως ΜΠΡΑΒΟ στους ΠΑΜιτες για την ξεφτιλα που καναν στην κυβερνηση»)
    Γιατι ?
    Γιατι ναι μεν η προβατοποιηση και η διαχειρηση της απελπισιας είναι σοφη τακτικη αλλα εννιοτε παιζει ρολο και ΠΟΙΟΣ τσοπανης θα είναι πιο μαγκας να σαλλαγησει τα προβατα.Κι όταν ξυπνησει η εργατικη ταξη κι αρχισει η αντεπιθεση της είναι εξ ορισμου ο καλυτερος τσοπανης για την κοινωνια ! Γιατι οι διωξεις ,το κνουτο ,η τρομοκρατια και η καταστολη κραταν για λιγο τα «κυμματα»,αμα σπασει ο κυμματοθραυστης η πλυμηρα είναι βεβαιη
    Σ αυτό το κρισιμο σημειο ειμαστε σημερα στην Ελλαδα ,αρκει να εκπαιδευσει προσεκτικα το «υποκειμενο» την εργατικη ταξη να ΜΗΝ ΗΤΤΑΤΑΙ ευκολα και να κανει προσεχτικα ,σταθερα βηματα .Και σ αυτό είναι μανουλα πια με μια πειρα 100 χρονων στην πλατη .

    (*)Και κακα τα ψεμματα ΑΥΤΑ δεν μπορουσαν να γινουν σε συνθηκες ευδαιμονιας ή με χορτατους τους μικροαστους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετικά καλή σύνοψη του ζητήματος, εύληπτη ελπίζω από τους περισσότερους. Μπράβο. Χύμα, τσουβαλάτα και με σημασία στο ζουμί.

      Διαγραφή
  4. Το είδα το βίντεο και μου άρεσε.Νομίζω ότι ο σχολιασμός σου αν και γενικά συμφωνώ δεν ταιριάζει με το συγκεκριμένο βίντεο.Έχω την εντύπωση ότι σχολιάζεις με κλειστή την φωνη,μόνο την εικόνα δηλαδή,η οποία όμως είναι έτσι φτιαγμένη που να "σχολιάζει"τον στίχο.
    "Κι ήθελε ακόμη πολύ φώς να ξημερώσει"
    σε αυτόν τον στίχο ξεκινάει από την χούντα μέχρι τον καραμανλη τον νεώτερο με τους αρχηγούς του κράτους.Οι εικόνες σχολιάζουν τον στίχο τον συγκεκριμένο.
    "πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες" σε αυτούς τους στίχους βάζει φωτογραφίες παλαιών αγωνιστών και ανθρώπων της τέχνης με πολιτικό πρόσημο.
    "Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία καρφώσατε σ' εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα. Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις"
    σε αυτούς τους στίχους βάζει τους πολιτικούς,τους δημοσιογράφους και τον καπιταλισμό που υποδηλώνεται με το χρήμα και τις κάρτες , και την ΕΕ.
    "Ομως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα" Στο τέλος.Βάζει εικόνες από πορείες κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις.

    Ξέχασα το ψευδώνυμο: "Α.Κ.Α."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε διαβεβαιώ πως είδα το βίντεο αρκετές φορές με ανοιχτή τη φωνή για να γράψω το παραπάνω κείμενο. Άσχετο αν εσύ διαφωνείς με ό,τι γράφω, που είναι δικαίωμά σου.

      Διαγραφή
  5. Το σημείωμα έτσι όπως ξεκίνησε και δόθηκε στη συνέχεια είναι τελικά τέχνη. Τα σέβη μου κυριε.
    Ο μικροαστός μισεί τον εργάτη λόγω της κοντινής τους κοινωνικής σχέσης. Εαν εκπέσει από τη θέση του τότε ο μόνος κοινωνικός χώρος που μπορέι να τον δεχθεί είναι αυτός των εργατών. Δεν θα ήθελε ποτέ να βρεθεί στη θέση του, μέσα σε μία φάμπρικα να κάνει κυκλικές βάρδιες έστω και με χίλια ευρώ μηνιαίο μισθό. Ο μικροαστός δεν θα συμμαχήσει ποτέ με την εργατική τάξη λόγω του παραπάνω θεωρήματος. Θα προτιμήσει, ως με χαμηλη ταξική συνείδηση άνθρωπος, να πάει με τους χρυσαυγίτες ή με τον άλλο πόλο των πλατειών, τους νέας κοπής σοσιαλδημοκράτες. [Και δεν είναι η "αγανάκτηση" αυτή το κατεξοχήν πρωτεακό συναίσθημα που εγγυάται την εύκολη μετακινησιμότητα μεγάλων τμημάτων της μάζας προς τις υποσχέσεις για μια νέα σοσιαλδημοκρατία αφενός και τον φασισμό αφετέρου (ταυτόχρονα ή διαδοχικά, αναλόγως της φύσης επιμέρους τμημάτων των μικροαστικοποιημένων λαϊκών στρωμάτων);] (απόσπασμα από το κείμενο). Ο μόνος τρόπος για να το κάνει είναι να αναγκαστεί κάτω από την άτεγκτη τοποθέτηση του εργατικού κινήματος και όσο αυτός θα γίνεται καθημερινά προλετάριος. Μια δεύτερη περίπτωση και πιο πιθανή είναι αυτός με τη βοηθειά μας είναι να επιλέξει την ουδετερότητα.
    Οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και το πολιτικό τους προσωπικό με μεγάλη μαεστρια χειρίζονται αυτήν την περιούσια κοινωνική ομάδα των μικροαστών.(σημ: περιγράφεται με σαφήνεια από την Στρατάρχη πιο πάνω).Αλλωστε μην ξεχνάτε ότι αυτοί αποτελούν target grup για τα περισσότερα κόμματα του αστικού κοινοβουλίου (μεσαίος χώρος κ.λπ.).
    Το εργατικό κίνημα δεν τους έχει ως ομάδα στόχο ωστόσο όμως ευελπιστεί ότι μπορεί υπο κάποιες συνθήκες να συμμαχήσει μαζί τους. Κυριότερη προποθεση είναι να τσαλακωθούν οι μικροαστικές μούρες τους.
    Υ.Γ. Γράφεις στην τελευταία παράγραφο "το εργατικό κίνημα, αντιμέτωπο καθώς βρίσκεται με μια ιδιαίτερα επικίνδυνη εθνική και παγκόσμια συγκυρία". Εννοείς τη συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τον κίνδυνο του ιμπεριαλιστικού πολέμου, ναι, και του φασισμού ως μέσου επιτάχυνσής του.

      Διαγραφή
  6. ολο το βιντεο εχει μια αντιστικτικη οπως γραφεις λογικη του τυπου : τι καλα που θα ηταν αν στη θεση της ταδε αξιας και του ταδε προσωπου ειχαμε τις αλλες αξιες και τα ταδε προσωπα. ιδεαλιστικη - στατικη αντιληψη των πραγματων. πολλοι που τα αντιλαμβανονταν ετσι ψηφισαν παπανδρεου μετα το 84, οχι με το αζημιωτο, και οι ιδιοι θα συνεχισουν με συριζα, βλεποντας μια απο τα ιδια μπροστα τους. τα τραγουδια που παιζανε ηταν του λοιζου και του θεοδωρακη. τα συνθηματα αντιιμπεριαλιστικα. ομως προσδεθηκαν πισω απο την αστικη ταξη και πλεον το συνεχιζουν συνειδητοτατα.

    ο παπανδρεου και καθε παπανδρεου δεν προδωσε καποια ιδανικα, δεν προδωσε το βαρναλη και τους αγωνιστες, εξυπηρετησε αυτους που τον "διορισαν" ακριβως για να σβηστει ο αριστερος (αυτος που δε συνεργαζεται με την αστικη ταξη), με μια πανεξυπνη σοσιαλιστικη (κατα αδωνη) μεθοδο, το διορισμο στην κρατικη (καπιταλιστικη) μηχανη.

    οποτε θα ξαναδωσω τον ορισμο που δινω πλεον στον αριστερο, τριτη φορα σε ενα σχολιο : αριστερος ειναι αυτος που δε συνεργαζεται με την αστικη ταξη, αλλα συγκρουεται με αυτη. κατα συνεπεια, στην εποχη μας, αριστερος ειναι αυτος που δεν εγλειψε κατουρημενες ποδιες για ενα πενταμηνο, που απηργησε, που πηγε κοντρα στο αφεντικο του. οσα αρωματα και στολιδια να βαλει καποιος που δεν τηρει το παραπανω δεν ειναι αριστερος. ασε που τα στολιδια του αριστερου ερχονται πλεον κατευθειαν απο τη μαζικη καπιταλιστικη παραγωγη και οχι απο τη λαικη τεχνη. καμια σχεση με λοιζο και βαρναλη. αρα το βιντεο γινεται και κωμικοτραγικο (και διηγωντας τα να κλαις)ολο το βιντεο εχει μια αντιστικτικη οπως γραφεις λογικη του τυπου : τι καλα που θα ηταν αν στη θεση της ταδε αξιας και του ταδε προσωπου ειχαμε τις αλλες αξιες και τα ταδε προσωπα. ιδεαλιστικη - στατικη αντιληψη των πραγματων. πολλοι που τα αντιλαμβανονταν ετσι , ψηφισαν παπανδρεου μετα το 84, οχι με το αζημιωτο πολλες φορες, και οι ιδιοι θα συνεχισουν με συριζα, βλεποντας μια απο τα ιδια μπροστα τους. τα τραγουδια που παιζανε ηταν του λοιζου και του θεοδωρακη. τα συνθηματα αντιιμπεριαλιστικα. ομως προσδεθηκαν πισω απο την αστικη ταξη και πλεον το συνεχιζουν συνειδητοτατα.

    ο παπανδρεου και καθε παπανδρεου δεν προδωσε καποια ιδανικα, δεν προδωσε το βαρναλη και τους αγωνιστες, εξυπηρετησε αυτους που τον "διορισαν" ακριβως για να χαλαρωσει η ταξικη παλη, να σβησει ο αριστερος (αυτος που δε συνεργαζεται με την αστικη ταξη), με μια πανεξυπνη σοσιαλιστικη (κατα αδωνη) μεθοδο, το διορισμο στην κρατικη (καπιταλιστικη) μηχανη.

    οποτε θα ξαναδωσω τον ορισμο που δινω πλεον στον αριστερο, τριτη φορα σε ενα σχολιο : αριστερος ειναι αυτος που δε συνεργαζεται με την αστικη ταξη, αλλα συγκρουεται με αυτη. κατα συνεπεια, στην εποχη μας, αριστερος ειναι αυτος που δεν εγλειψε κατουρημενες ποδιες για ενα πενταμηνο, που απηργησε, που πηγε κοντρα στο αφεντικο του. οσα αρωματα και στολιδια να βαλει καποιος που δεν τηρει το παραπανω δεν ειναι αριστερος. ασε που τα στολιδια του αριστερου ερχονται πλεον κατευθειαν απο τη μαζικη καπιταλιστικη παραγωγη και οχι απο τη λαικη τεχνη. καμια σχεση με λοιζο και βαρναλη. αρα το βιντεο γινεται και κωμικοτραγικο (και διηγωντας τα να κλαις)

    τοτε λεγανε για να φυγει η δεξια. τωρα -πολλες φορες χρησιμοποιωντας το αξεπεραστο "τιμαμε τους κομμουνιστες και τους αγωνες τους αλλα ειστε ο αριστερος ψαλτης της δεξιας"- λενε πως το μελλον της χωρας ειναι με την ε.ε. και το νατο. κι ετσι τελικα φανερωνεται η λογικη του ανθρωπου που δεν ειναι ριζοσπαστης. ειναι αυτος που κοιταζει να βολευτει μεσα στο συστημα, ακομα κι αν η ελπιδα σβηνει. ακομα και αν ξερει πως η κριση δεν ειναι αποτελεσμα λαμογιας, αλλα καταλαβαινει πως το συστημα μπαζει παγκοσμιως! ... και καπως ετσι, απο τη βολεψια μεσα στο συστημα, την κουτοπονηρη ελπιδα, δεν προκυπτει και ο σοσιαλφασισμος; ε, φανταστικε νυκοκοιραιε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανακοίνωση από το ΚΚΕ για τη δολοφονία στις φυλακές της Νιγρίτας θα δούμε;
    dillinger

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η νεκροψία-νεκροτομή που διενεργήθηκε στην Ιατροδικαστική Υπηρεσία Θεσσαλονίκης, έδειξε κατάγματα στην περιοχή του στέρνου και πολλαπλές θλαστικές - εκχυμωτικές κακώσεις στο σώμα του βαρυποινίτη.

      Σύμφωνα με το πόρισμα που συνέταξαν οι ιατροδικαστές Μηνάς Γεωργιάδης και Ελένη Ζαγγελίδου, τα τραύματα αυτά προήλθαν από κάποιο όργανο -κι όχι από χέρια- ενώ προσδιορίζονται χρονικά πριν από περίπου τρία 24ωρα.
      http://www.902.gr/eidisi/koinonia/40429/prokatarktiki-exetasi-gia-tis-synthikes-thanatoy-toy-ili-kareli

      Αν δεν λένε ψέματα οι ιατροδικαστές, δεν δολοφονήθηκε στη Νιγρίτα.

      Διαγραφή


    2. Ανακοίνωση εξέδωσε το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σχετικά με τη δολοφονία του βαρυποινίτη κρατούμενου.

      Συγκεκριμένα αναφέρει:

      «Η κυβέρνηση και οι δικαστικές αρχές χρειάζεται να διερευνήσουν άμεσα τις συνθήκες της δολοφονίας του βαρυποινίτη κρατούμενου, καθώς και να αποδοθούν ευθύνες στους υπαιτίους».

      http://www.902.gr/eidisi/politiki/40468/kke-anakoinosi-gia-ti-dolofonia-toy-varypoiniti-kratoymenoy

      Oxy

      Διαγραφή