Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Για τις εξελίξεις στη θεωρητική φυσική και τον διαλεκτικό υλισμό

Μια πιθανώς σημαντική ανακάλυψη για τη θεωρία της «Μεγάλης Έκρηξης»

Αμερικανοί ερευνητές του προγράμματος «BICEP2», χρησιμοποιώντας ένα τηλεσκόπιο στο Νότιο Πόλο για τη μελέτη μιας μικρής λωρίδας ουρανού, ανακοίνωσαν ότι βρήκαν ίχνη από τα βαρυτικά κύματα που προβλέπει η θεωρία της πληθωριστικής φάσης διαστολής του σύμπαντος. Ως ίχνη θεώρησαν τους στροβίλους που εντόπισαν στο κοσμικό υπόβαθρο μικροκυμάτων (Cosmic Microwave Background), το οποίο θεωρείται υπόλειμμα μιας απίστευτων διαστάσεων έκρηξης πριν από 14 δισεκατομμύρια χρόνια. Τα ευρήματα των Αμερικανών επιστημόνων αναμένεται να γίνουν αντικείμενο λεπτομερούς ελέγχου από άλλες επιστημονικές ομάδες πριν γίνουν αποδεκτά, πέραν της ερμηνείας τους.


Η πληθωριστική θεωρία διατυπώθηκε τη δεκαετία του 1980 για να καλύψει «τρύπες» που είχε η θεωρία της «Μεγάλης Έκρηξης» (Big Bang), σύμφωνα με την οποία το σύμπαν προήλθε από ένα «τίποτα», μια μοναδικότητα (singularity), κάτι που εξ ορισμού δεν μπορεί να παρατηρηθεί στο φυσικό κόσμο και στο οποίο δεν ισχύουν οι νόμοι της φυσικής, αλλά, σύμφωνα με τους υποστηρικτές της θεωρίας, «γέννησε» τους γαλαξίες, τα άστρα και οτιδήποτε άλλο υπάρχει σήμερα στο ορατό σύμπαν. Η θεωρία αυτή χρησιμοποιήθηκε από την αντιδραστική ιδεαλιστική φιλοσοφία για τη θεολογική ερμηνεία του κόσμου, παρομοιάζοντας τη «Μεγάλη Έκρηξη» με τη στιγμή της δημιουργίας.
902, 17/3/2014

Η κυκλική κοσμολογία θεωρεί ότι το σύμπαν μας και ένα δίδυμο μ' αυτό - εμφανίζονται στις εικόνες σαν επίπεδα αλλά στην πραγματικότητα είναι τρισδιάστατα - περιοδικά «αναπηδούν» το ένα πάνω στο άλλο

Μια ριζοσπαστική εκδοχή για τη «Μεγάλη Εκρηξη»

Οι σημειακές ανωμαλίες, γνωστές και σαν μοναδικότητες, ή ιδιομορφίες, είναι τα τοξικά απόβλητα της κοσμολογίας. Στις θεωρίες, όπως και στα παιδιά, δίνεται η συμβουλή να μην αγγίζουν τίποτα που έχει άπειρη πυκνότητα ή θερμοκρασία: π.χ. τη στιγμή μηδέν της «Μεγάλης Εκρηξης» («Big Bang»), ή το κέντρο μιας μαύρης τρύπας. Σ' αυτά τα σημεία, η φυσική παύει και το κενό έρχεται να καλύψει η μεταφυσική και ο κάθε παραλογισμός του μη επιστημονικού νου. Αυτά τα μαθηματικά σημεία δεν επιδέχονται καμία εξήγηση, απλά υπάρχουν. Για να τα ξεφορτωθούν, οι κοσμολόγοι συνήθως επιλέγουν την «απόκρυψη κάτω από το χαλί». Για παράδειγμα, η πληθωριστική διαστολή του σύμπαντος - ο μηχανισμός που οι περισσότεροι κοσμολόγοι αποδέχονται ότι ερμηνεύει πως το σύμπαν εξελίχτηκε μετά τη Μεγάλη Εκρηξη - δεν εξαφανίζει την προαιώνια σημειακή ανωμαλία, αλλά απλώς την απομονώνει από το σύμπαν του σήμερα.

Πρόσφατα, όμως, μια πιο πλήρης «απολύμανση» από τις ανωμαλίες άρχισε να φαίνεται σαν βιώσιμη λύση, ειδικότερα με την ωρίμανση της θεωρίας των χορδών, του καλύτερου υποψήφιου των φυσικών για τη «Θεωρία των Πάντων». Ανεξάρτητα από την ύπαρξη η μη μιας «Θεωρίας των Πάντων», που θα ενοποιούσε τη βαρυτική δύναμη με τις άλλες γνωστές δυνάμεις και θα ερμήνευε τα υποατομικά σωματίδια και τις ιδιότητές τους, αρκετοί επιστήμονες χρησιμοποιούν τη θεωρία των χορδών για να αποδείξουν (μαθηματικά) ότι η Μεγάλη Εκρηξη δεν είναι ένα μοναδικό γεγονός, αλλά μέρος ενός επαναλαμβανόμενου κύκλου. «Η θεωρία των χορδών μας παρακινεί να πιστέψουμε ότι η μεγάλη έκρηξη δεν είναι αυτό που νομίζαμε τόσο καιρό - η αρχή του χώρου και του χρόνου,... αλλά μάλλον μια μετάβαση ανάμεσα στην τρέχουσα φάση επέκτασης και μια προηγούμενη φάση συστολής», λέει ο Πολ Στάινχαρντ, του Πανεπιστημίου του Πρίνσετον.

Οι χορδές και η κυκλική κοσμολογική θεωρία

Η «αποτοξίνωση» από τις σημειακές ανωμαλίες ήταν από την αρχή ένας από τους στόχους της θεωρίας χορδών. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, τα στοιχειώδη σωματίδια αποτελούνται με τη σειρά τους από κουλουριασμένες χορδές, αντικείμενα μονοδιάστατα, που έχουν όμως πολυδιάστατα ταίρια. Το εγγενές μέγεθος των χορδών και των ταιριών τους τις εμποδίζει να καταρρεύσουν σε σημεία άπειρης πυκνότητας. Η θεωρία αυτή έχει ήδη σημειώσει επιτυχία στην ερμηνεία των μαύρων τρυπών σαν ένα νέο είδος σωματιδίου. Επίσης, την τελευταία δεκαετία έχει προσφέρει πολλές εναλλακτικές λύσεις στις πληθωριστικές θεωρίες για την εξέλιξη του σύμπαντος μετά τη Μεγάλη Εκρηξη, που συνεχίζουν να μην μπορούν να βρουν στέρεη φυσική ερμηνεία.

Οπως και μερικές από αυτές τις εναλλακτικές λύσεις, το κυκλικό μοντέλο βασίζεται στην ιδέα ότι το σύμπαν μας είναι ένα τρισδιάστατο αντικείμενο - ταίρι που περικλείει ένα τετραδιάστατο χώρο. Ενα άλλο ανάλογο αντικείμενο - ένα παράλληλο σύμπαν (δεν έχει καμία σχέση με τις φαντασιώσεις περί πολλών παράλληλων συμπάντων όπου υπάρχει κάθε άνθρωπος) - βρίσκεται σε ελάχιστη (υποατομική) απόσταση μακριά από το δικό μας. Το σύμπαν αυτό είναι πιο κοντά στον καθένα μας από το ίδιο του το δέρμα, αλλά δεν μπορούμε ποτέ να το δούμε ή να το αγγίξουμε. Αυτά τα δύο αντικείμενα - ταίρια λειτουργούν σαν να είναι συνδεδεμένα με ένα ελατήριο που τα τραβάει, όταν είναι πολύ μακριά και τα απωθεί, όταν είναι πολύ κοντά. Ετσι τα δύο σύμπαντα παλινδρομούν και τη μια περίοδο απομακρύνονται μεταξύ τους και την άλλη πλησιάζουν. Περιοδικά τα δύο σύμπαντα συγκρούονται και αναπηδούν απότομα. Για μας που βρισκόμαστε στο ένα από τα δύο η σύγκρουση μοιάζει σαν τη Μεγάλη Εκρηξη. Η υπέρθερμη προαιώνια «σούπα» είναι η ενέργεια από την πρόσκρουση των δύο αντικειμένων. Οι διακυμάνσεις πυκνότητας που πυροδότησαν τη δημιουργία των γαλαξιών άρχισαν σαν ζάρες στα δύο αντικείμενα - ταίρια των χορδών.

Το τέλος των ιδιομορφιών;

Πολύ συχνά τα κοσμολογικά μοντέλα αποτυγχάνουν στο πρόβλημα των διακυμάνσεων πυκνότητας του σύμπαντος. Οι παρατηρήσεις δείχνουν ότι οι διακυμάνσεις είχαν το ίδιο μέγεθος ανεξάρτητα από την έκταση που κάλυπταν. Το κυκλικό μοντέλο προβλέπει ακριβώς αυτό και είναι το μοναδικό που το κάνει. «Χωρίς καμία έννοια πληθωρισμού μπορούμε να εξηγήσουμε την αιτία αυτού του σχεδόν ανεξάρτητου από την κλίμακα φάσματος», λέει ο Μπερτ Οβρουτ του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια. Και αντίθετα με τα πληθωριστικά μοντέλα, το κυκλικό μοντέλο ενσωματώνει με φυσικό τρόπο τη σκοτεινή (ελλείπουσα) ενέργεια που προκαλεί την παρατηρούμενη επιτάχυνση της διαστολής του σύμπαντος: δεν είναι άλλη από την ενέργεια του «ελατηρίου».

Σαν μια τρόμπα ποδηλάτου, η παλινδρομική κίνηση της τέταρτης διάστασης διογκώνει τις άλλες τρεις διαστάσεις. Η «τρόμπα» επιτρέπει μια μικρή ανάδρομη ροή, έτσι λίγο πριν μια νέα σύγκρουση, τα σύμπαντα συστέλλονται ελαφρά. Αλλά η πυκνότητα ποτέ δε γίνεται άπειρη. «Το μόνο πράγμα που είναι ανώμαλο είναι η συρρίκνωση μιας διάστασης στο μηδέν για μια μόνο στιγμή. Αυτή είναι η πιο ήπια από όλες τις ανωμαλίες», παρατηρεί ο Νηλ Τούροκ του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ.

Δυστυχώς, μια ήπια ανωμαλία δεν παύει να είναι ανωμαλία. Και αυτό δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Η ακριβής συμπεριφορά του «ελατηρίου», για παράδειγμα, φαίνεται σαν κατασκευασμένη επί τούτου από τους υποστηρικτές της θεωρίας, όπως επισημαίνει ο Αντρέι Λίντε του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, ένας από τους μεγάλους επικριτές του κυκλικού μοντέλου.

Αμφισβήτηση της θεολογικής ερμηνείας

Η κυκλική κοσμολογική θεωρία έχει μια ακόμα διαφορά από τις πληθωριστικές θεωρίες και τις κάθε λογής μεταφυσικές μοναδικότητες. Επιδέχεται επιβεβαίωση ή απόρριψη από ιδιαίτερα ακριβείς αστρονομικές παρατηρήσεις που πρόκειται να γίνουν από σειρά δορυφόρων που θα εκτοξευτούν στο επόμενο διάστημα. Ανεξάρτητα από την τύχη της, η νέα θεωρία έχει ενθαρρύνει τους κοσμολόγους να αμφισβητήσουν τις καθιερωμένες απόψεις. Οπως σημειώνει ο Γκαμπριέλε Βενετσιάνο του CERN, πρωτοπόρος της θεωρίας των χορδών αλλά και της εφαρμογής τους στην κοσμολογία: «Εν μέρει χάρη στη δουλιά του Τούροκ, του Στάινχαρντ και των συναδέλφων τους, η επιστημονική κοινότητα είναι τώρα πολύ πιο έτοιμη να αποδεχτεί ότι η μεγάλη έκρηξη ήταν το αποτέλεσμα κάποιας αιτίας, παρά η αιτία των πάντων».

Παρά την κυριαρχία των μεταφυσικών και νεοθετικιστικών κοσμολογικών ερμηνειών τον περασμένο αιώνα, που ήθελαν σώνει και καλά να μας πείσουν για την ορθότητα της δημιουργίας του σημερινού σύμπαντος κατά τα θεολογικά πρότυπα, η επιστημονική έρευνα δεν μπήκε πλήρως σ' αυτά τα καλούπια. Ο 21ός αιώνας ίσως φέρει και την κοσμολογική υποστήριξη της εδραιωμένης εδώ και 150 χρόνια μαρξιστικής φιλοσοφικής θέσης για το άπειρο του χώρου και του χρόνου, για το αυθύπαρκτο του κόσμου.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»
Ριζοσπάστης, 24/3/2002

Για την ηλικία του σύμπαντος

Σχετικά με το άρθρο της περασμένης βδομάδας με τίτλο «Η κρίση της ηλικίας του ορατού σύμπαντος» υπήρξαν δύο παρατηρήσεις από αναγνώστες.

Η πρώτη παρατήρηση αμφισβητούσε κατά πόσον τα στοιχεία που έδωσε το διαστημόπλοιο «Ιππαρχος» δίνουν πραγματικά οριστική απάντηση στο παράδοξο να υπάρχουν αστέρια που φαίνονται πιο ηλικιωμένα από το ίδιο το σύμπαν, επισημαίνοντας ότι υπάρχουν πάνω σ' αυτό και διαφορετικές απόψεις στους επιστημονικούς κύκλους. Είναι αλήθεια ότι ο πλάγιος τίτλος του άρθρου δίνει την εντύπωση ότι πράγματι με τα στοιχεία αυτά λύθηκε οριστικά το ζήτημα με εξάλειψη του παραδόξου. Ωστόσο το κείμενο του άρθρου, αφού αναφέρεται στα δύο άλλα διαστημόπλοια που πρόκειται να εκτοξευτούν για να δώσουν πιο ακριβή στοιχεία από εκείνα του «Ιππαρχου», κλείνει με τη φράση: «Από τα στοιχεία αυτά (σ.σ. των δύο άλλων διαστημοπλοίων) θα προκύψει μια πιο έγκυρη απάντηση στο θέμα της ηλικίας του σύμπαντος, ένα ζήτημα που βασάνισε τους επιστήμονες επί δεκαετίες». Ο πλάγιος τίτλος θα έπρεπε να αποδίδει με λιγότερη απολυτότητα τα συμπεράσματα της πηγής του κειμένου, ώστε να συμβαδίζει καλύτερα με το περιεχόμενο.

Ο δεύτερος αναγνώστης που επικοινώνησε μαζί μας υποστηρίζει ότι το δημοσίευμα προωθεί την αντίληψη ότι το σύμπαν έχει αρχή στο χρόνο. Αναφέρει επιστημονικές ενστάσεις στη θεωρία της «Μεγάλης Εκρηξης» και συνεχίζει με φιλοσοφικές θέσεις από τη σκοπιά του διαλεκτικού υλισμού σχετικά με το σύμπαν. Προσάπτει στη στήλη υιοθέτηση απόψεων του αντικειμενικού ιδεαλισμού και υπογραμμίζει την αξία του ιδεολογικού αγώνα της εργατικής τάξης και στον τομέα της θεωρητικής φυσικής, παράλληλα και σε σύνδεση με τον οικονομικό και τον πολιτικό της αγώνα.

Η στήλη ουδέποτε υιοθέτησε, αλλά ούτε και αγνόησε, τη θεωρία της «Μεγάλης Εκρηξης» («Big Bang»). Παλαιότερα μάλιστα είχε παρουσιάσει αναλυτικότερα και τις ενστάσεις που υπάρχουν σχετικά μ' αυτή. Βέβαια, η θεωρία αυτή είναι εδώ και δεκαετίες η κυρίαρχη κοσμολογική θεωρία, αφού παρά τις αδυναμίες της ερμηνεύει αρκετές από τις αστρονομικές παρατηρήσεις. Είναι αλήθεια ότι στην κοσμολογία, μια επιστήμη όπου υπάρχει δυσκολία ή και αδυναμία πραγματοποίησης πειραματικής έρευνας, φιλοσοφικές επιδράσεις μπαίνουν συχνά «από το παράθυρο», καμιά φορά ακόμα και «από την πόρτα». Ετσι, η θεωρία της «Μεγάλης Εκρηξης» παρουσιάστηκε από τους αστούς σαν η «απόδειξη» της Δημιουργίας του κόσμου, δημιουργώντας μια αντίδραση απόρριψής της από το χώρο των διαλεκτικών υλιστών. Ωστόσο, μια δεύτερη ματιά, αλλά και η προσπάθεια μερικών από τους ίδιους τους οπαδούς της να την απελευθερώσουν από το θεοκρατικό «καπέλο», δείχνουν ότι ακόμα και αν ισχύει όχι μόνο δεν έρχεται σε αντίθεση με τον διαλεκτικό υλισμό, αλλά τον επιβεβαιώνει.

Η θεωρία της «Μεγάλης Εκρηξης» αναφέρεται στο ορατό σύμπαν, όπου παρατηρείται η διαστολή, δηλαδή η απομάκρυνση των γαλαξιών, και συγκεκριμένα στην τρέχουσα κατάσταση του σύμπαντος. Κανείς δε γνωρίζει αν η διαστολή συμβαίνει και πέρα από το σήμερα ορατό σύμπαν, ενώ αν το σύμπαν είναι άπειρο στο χώρο και στο χρόνο, όπως υποστηρίζουν οι διαλεκτικοί υλιστές (και ο γράφων), τότε σαφώς δεν μπορεί να αναφέρεται στο σύμπαν στο «σύνολό» του. Δεύτερο, η σημερινή φάση του σύμπαντος που βιώνουμε μπορεί να είναι απλώς μια φάση από την απειρία των διαστολών-συστολών, ή άλλων μορφών κίνησης, ενός αέναα κινούμενου σύμπαντος. Στην περίπτωση αυτή, η θεωρία μπορεί να ισχύει και να περιγράφει όχι τη θεοκρατική «Δημιουργία» του σύμπαντος, αλλά απλώς τη συγκεκριμένη φάση ύπαρξής του, λύνοντας μάλιστα και το ζήτημα του «θερμικού θανάτου» του σύμπαντος με τη συνεχή διαστολή, που επίσης υποστηρίζουν κάποιοι αντικειμενικοί ιδεαλιστές. Τα σημεία αυτά θίγονται τόσο στον τίτλο του άρθρου, όσο και στο κείμενό του (βλ. τέλος πρώτης παραγράφου).

Είναι πολύ σωστό, ότι η εργατική τάξη και οι υποστηριχτές της στον επιστημονικό χώρο πρέπει να δίνουν τον ιδεολογικό αγώνα σε όλα τα επίπεδα, ακόμα και σ' αυτόν το δυσνόητο αλλά τόσο σημαντικό τομέα της θεωρητικής φυσικής και κοσμολογίας.

Σ. Ξ.
Ριζοσπάστης, 10/6/2001

Η «ΠΛΗΘΩΡΙΣΤΙΚΗ» ΦΑΣΗ
Διάτρητο «μπάλωμα» της «Μεγάλης Εκρηξης»

Η θεωρία της «Μεγάλης Εκρηξης» («Big Bang») είναι μια κοσμολογική θεωρία που αρχικά διατυπώθηκε για να εξηγήσει πώς προέκυψε η σημερινή όψη του ορατού σύμπαντος. Ως φυσική θεωρία υποχρεούται να στηρίζεται στους φυσικούς νόμους, στη φυσική πραγματικότητα. Ομως, η θεωρία αυτή πάσχει εξαρχής, καθώς δέχεται ως αρχή του παρατηρούμενου σήμερα σύμπαντος μια σημειακή ανωμαλία μηδαμινού μεγέθους και άπειρης πυκνότητας, ένα θεωρητικό κατασκεύασμα το οποίο δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ και πουθενά στη φύση και στο οποίο εξ ορισμού δεν ισχύουν οι φυσικοί νόμοι. Πέρα από κάθε επιστημονικό δεδομένο είναι και η αντίληψη για ύπαρξη του χώρου και του χρόνου σε μια σφαίρα, έξω από την οποία σύμφωνα με τη θεωρία επίσης δεν ίσχυαν (και δεν ισχύουν) οι φυσικοί νόμοι.

Κατά πως συμβαίνει συνήθως στον καιρό της κυριαρχίας της αστικής τάξης και της ιδεολογίας της, του ιδεαλισμού (με τις κλασικές παραλλαγές του και τη σύγχρονη, τη νεοθετικιστική), η θεωρία της «Μεγάλης Εκρηξης» στρεβλώθηκε σε μια μορφή θεολογίας. Η «αρχή», που υποθέτει, παρουσιάζεται ως η στιγμή της Δημιουργίας, ενώ η προέκταση της θεωρίας στο χρόνο από ορισμένους επιστήμονες καταλήγει στο θάνατο του σύμπαντος, στην κατάργηση της κίνησης της ύλης. Επιπλέον, τα κενά της θεωρίας και οι ατελείς προσθήκες και τροποποιήσεις που έγιναν σ' αυτήν, στην προσπάθεια να ερμηνευτούν οι νέες αστρονομικές παρατηρήσεις, παραδόξως μένουν σχεδόν στα αζήτητα της επιστημονικής διερεύνησης.

Περί πληθωρισμού...

Πριν από 30 χρόνια, ο Αλαν Γκουθ εισήγαγε την έννοια του «πληθωρισμού» στο λεξιλόγιο της κοσμολογίας. Ο όρος αναφέρεται σε μια σύντομης διάρκειας εκρηκτική διαστολή του νεογέννητου σύμπαντος, που υποτίθεται ότι συνέβη τις πρώτες στιγμές της «Μεγάλης Εκρηξης». Σύμφωνα με τον Γκουθ, η πληθωριστική φάση μπορούσε να γεμίσει ένα κενό της αρχικής θεωρίας, κατά την οποία το σύμπαν επεκτείνεται και ψύχεται διαρκώς εδώ και 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτή η διαδικασία διαστολής και ψύξης μπορεί να ερμηνεύσει πολλά από τα χαρακτηριστικά του ορατού τμήματος του σύμπαντος, αλλά με μια προϋπόθεση: το σύμπαν έπρεπε να αρχίσει να διαστέλλεται με πολύ συγκεκριμένες αρχικές συνθήκες. Για παράδειγμα έπρεπε να είναι εξαιρετικά ομοιογενές, με ανεπαίσθητες διαφοροποιήσεις στην κατανομή της ύλης και της ενέργειας. Επιπλέον, το σύμπαν έπρεπε να είναι γεωμετρικά επίπεδο, δηλαδή οι καμπύλες και οι παραμορφώσεις του χώρου να μην καμπυλώνουν την πορεία των ακτίνων φωτός και των κινούμενων αντικειμένων.

Γιατί, όμως, το πρωτόλειο σύμπαν να ήταν τόσο ομοιόμορφο και επίπεδο. Αυτές οι αρχικές συνθήκες είναι μάλλον απίθανες, είναι ειδικές περιπτώσεις στην απειρία του φάσματος πιθανών αρχικών συνθηκών. Αυτό το κενό προσπάθησε να καλύψει η ιδέα του Γκουθ: Ακόμα κι αν το σύμπαν ξεκίνησε με ανισοκατανομή της ύλης και της ενέργειας και μη κανονικό σχήμα, μια απότομη, εκρηκτική διόγκωσή του θα μπορούσε να διασπείρει την ύλη και την ενέργεια ομογενοποιώντας το. Από τη στιγμή που τελείωσε αυτή η πληθωριστική φάση ανάπτυξης, το σύμπαν θα συνέχιζε να επεκτείνεται με τον πιο ήρεμο ρυθμό της αρχικής θεωρίας της «Μεγάλης Εκρηξης», έχοντας πια τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε τα άστρα και οι γαλαξίες να εξελιχθούν στην κατάσταση που τα παρατηρούμε σήμερα.

Η λύση ήταν ευρηματική και η μεγάλη πλειοψηφία των κοσμολόγων τη διδάχθηκε και τη διδάσκει ως αποδεδειγμένο γεγονός. Ομως, στα 30 χρόνια που πέρασαν από τη διατύπωση της θεωρίας της πληθωριστικής φάσης, προέκυψαν αλληλοσυγκρουόμενα δεδομένα. Προς έκπληξη του Πολ Στάινχαρντ, διευθυντή του Κέντρου Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, μέλους της Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ και βραβευμένου με το μετάλλιο P.A.M. Dirac του Διεθνούς Κέντρου Θεωρητικής Φυσικής, τα ευρήματα που είναι αντίθετα με την πληθωριστική φάση και κατ' επέκταση με τη θεωρία της «Μεγάλης Εκρηξης» αγνοήθηκαν από τη μεγάλη πλειοψηφία των επιστημόνων. Οι περισσότεροι περιορίζονται να εφαρμόζουν τις προβλέψεις της πληθωριστικής «Μεγάλης Εκρηξης», αδιαφορώντας για τα βαθύτερα ζητήματα και κενά της, ελπίζοντας ότι τελικά θα αντιμετωπιστούν. Εξαίρεση αποτελεί μια μικρή ομάδα επιστημόνων που εδώ και δεκαετίες αναζητά - χωρίς αποτέλεσμα - λύσεις στα ζητήματα αυτά, μεταξύ αυτών και ο ίδιος ο Στάινχαρντ, παρότι έχει συμβάλει σημαντικά στην ανάπτυξη της πληθωριστικής θεωρίας της «Μεγάλης Εκρηξης».

Η φούσκα έσκασε

Η αμφισβήτηση της «πληθωριστικής» φάσης ξεκίνησε από τη συνειδητοποίηση ότι για την επίτευξη με αυτόν τον τρόπο της παρατηρούμενης κατανομής θερμοκρασιών στο ορατό σύμπαν, μια αριθμητική παράμετρος του πληθωριστικού φαινομένου έπρεπε να είναι ακριβής μέχρι 15 δεκαδικά ψηφία. Αν ήταν έστω και λίγο διαφορετική, το σύμπαν θα ήταν από λίγο έως πολύ διαφορετικό σε σχέση με αυτό που παρατηρούμε. Ο «κακός» πληθωρισμός δεν είναι απλώς πιο πιθανός από αυτόν που υποτίθεται ότι συνέβη, αλλά, όπως έδειξε ο Ρότζερ Πένροουζ, η έλλειψη πληθωριστικής διαστολής είναι ακόμα πιο πιθανή τόσο από τον «καλό» όσο και από τον «κακό» πληθωρισμό. Μάλιστα είναι 10 με εκατό μηδενικά πιο πιθανή!

Η ταύτιση των αστρονομικών παρατηρήσεων με τις προβλέψεις της «πληθωριστικής» φάσης της «Μεγάλης Εκρηξης» υπονομεύτηκε καθοριστικά από τη διαπίστωση του Αντρέι Λίντε, ότι από τη στιγμή που αρχίσει η πληθωριστική διαστολή δεν μπορεί να σταματήσει ποτέ. Οι κβαντικές διακυμάνσεις θα καθυστερήσουν λίγο το τέλος της πληθωριστικής διαστολής σε κάποιες περιοχές του σύμπαντος, αρκετά ώστε αυτές οι περιοχές να «φουσκώσουν», εγκλωβίζοντας τις περιοχές «φυσιολογικής» διακοπής της πληθωριστικής φάσης. Επιπλέον, οι πληθωριστικά «άτακτες» περιοχές μπορούν να δημιουργήσουν νέα σημεία «εκτός προδιαγραφών», με αποτέλεσμα την αναπαραγωγή του φαινομένου επ' άπειρον. Παραλλαγή του προβλήματος εμφανίζεται και στις ίδιες τις σταθερές περιοχές, που μπορούν να έχουν κάθε λογής φυσικά χαρακτηριστικά. Οπως είχε συνειδητοποιήσει ο ίδιος ο Γκουθ: «Σε ένα αιώνια πληθωριστικά διαστελλόμενο σύμπαν, οτιδήποτε μπορεί να συμβεί θα συμβεί. Και μάλιστα θα συμβεί μια απειρία φορές». Ομως μια θεωρία που προβλέπει τα πάντα, δεν προβλέπει τίποτα.

Η προσπάθεια να διαμορφωθούν επιστημονικές θεωρίες όχι για την εξέλιξη που οδήγησε στη σημερινή μορφή του παρατηρούμενου φυσικού κόσμου, αλλά για την προέλευση της ίδιας της φυσικής πραγματικότητας, όπου εξ ορισμού η επιστήμη της φυσικής (και όλες οι επιστήμες) δεν έχει εφαρμογή, οδηγεί σε παραδοξότητες, αντιεπιστημονικές παραδοχές και τελικά στην προβολή θεολογικών αξιωμάτων στη φυσική πραγματικότητα. Το πεπερασμένο του χώρου ή του χρόνου, η ανυπαρξία κίνησης της ύλης δεν έχουν επιβεβαιωθεί ποτέ και σε κανέναν τομέα της αντικειμενικής πραγματικότητας. Η αυθαίρετη παραδοχή τους ως γεγονός και τελικά η κατάργηση των φυσικών νόμων στο όνομα των ίδιων των φυσικών νόμων, είναι μη επιλύσιμη αντίφαση και δεν έχει να κάνει με την επιστήμη. Η ύπαρξη της φυσικής πραγματικότητας είναι αντικείμενο κοσμοθεωρίας όχι επιστήμης.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»
Ριζοσπάστης, 5/6/2011

18 σχόλια:

  1. BICEP2 finds first direct evidence of cosmic inflation

    http://physicsworld.com/cws/article/news/2014/mar/17/bicep2-finds-first-direct-evidence-of-cosmic-inflation

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://www.scientificamerican.com/article/gravity-waves-cmb-b-mode-polarization/

    ρεδ αλερτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολύ ενδιαφέρον: κάτι ανάλογο γίνεται και στην αρχαιολογία: σε κάθε υπόλλειμα απο το παρελθόν οι εφημερίδες-και οι ερευνητές πολλές φορές- ανακαλύπτουν ότι είναι κυρίαρχο στο σήμερα χωρίς πραγματικά δεδομένα: εμπορικά κέντρα, διαμετακομιστικό εμπόριο, δίκτυα επαφών, υπαλλήλους, γραφειοκρατία κλπ. cia 0239

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Ετσι, η θεωρία της «Μεγάλης Εκρηξης» παρουσιάστηκε από τους αστούς σαν η «απόδειξη» της Δημιουργίας του κόσμου..."

    διαφωνώ...παρουσιάστηκε έτσι μόνο απο τους οπαδούς του ευφυους σχεδιασμού, του creationism και λοιπων ψώνιων. Εξάλλου η ίδια η θεωρία της μεγάλης έκρηξης, παρόλο που περιγάφει με μεγάλη ακρίβεια την εξέλιξη του σύμπαντος από το 1ο περίπου κλάσμα του δευτερολέπτου μετά την μεγάλη ΄΄εκρηξη, δεν "αγγίζει" τη στιγμή "μηδέν"....οι ίδιοι οι φυσικοί παραδέχονται ότι η θεωρία εκεί καταρρέει και ότι χρειάζεται μια ενοποίηση κβαντικής φυσικής και γενικής σχετικότητας, ίσως μέσα στα πλαίσια μιας θεωρίας χορδών, ίσως κάτι άλλο...ιδέες υπάρχουν.

    "...αφού παρά τις αδυναμίες της ερμηνεύει αρκετές από τις αστρονομικές παρατηρήσεις."
    όχι μόνο: κάνει συγκεκριμένες θεωρητικες προβλέψεις και σύμφωνα με τα όσα γνωριζουμε ως τώρα, όσες προβλέψεις έχει κάνει έχουν επαληθευθεί. Δεύτερον, δεν είναι απλά κάποιες αστρονομικές "παρατηρήσεις"...είναι θεμελιώδεις προβλέψεις όπως η απομάκρυνση των γαλαξιών, η αρχέγονη πυρηνσύνθεση και η κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου και έχουν όλες επιβεβαιωθεί. Προφανώςδεν είναι η τελευταία λέξη, αλλά νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος να υποτιμάται αυτή η θεωρία έτσι.Τέλος, υπάρχουν πολλοί θεωρητικοί φυσικοί που υποστηρίζουν ότι και οι θεωρίες του πληθωρισμού κάνουν συγκεκριμένες θεωρητικές προβλέψεις που θα μποο΄ρυν μελλοντικά να επαληθευθούν ή να διαψευστούν με τη παρατήρηση και το πείραμα.

    "Η λύση ήταν ευρηματική και η μεγάλη πλειοψηφία των κοσμολόγων τη διδάχθηκε και τη διδάσκει ως αποδεδειγμένο γεγονός."
    η λύση του πληθωρισμού είναι όντως ευρυματική γιατί λύνει με ευφυή τρόπο πολλά απο τα προβλήματα που ταλανιζουν την κλασική θεωρία της Μεγάλης έκρηξης (αυτής δηλαδή χωρίς τον πληθωρισμό΄). Είναι εντελώς λάθος όμως ότι η μεγάλη πλειοψηφία των κοσμολόγων την διδάχτηκε και την διδάσκει ως αποδεδειγμένο γεγονός. και αυτο για΄τι όλοι οι κοσμολόγοι γνωρίζουν ότι μια επιστημονική θεωρία που σέβεται το όνομά της οφείλει να κάνει testable προβλέψεις, οι οποίες να μποο΄ρυν να επιβεβαιωθούν με την αστρονομική παρατήρηση και το πείραμα....ή να διαψευστούν... Αυτό που δέχεται η μεγάλη πλειοψηφία των επιστημόνων είναι ότι ο πληθωρισμος είναι προς το παρόν μιαπολύ καλή και έξυπνη λύση ...μέχρι την επόμενη...παρεπιπτοντως σημαντική συνεισφορά στην ανάτπυξη της πρν ακόμη τον guth, δηλαδή πριν το 1980-81, είχε η ρωσική σχολή (π.χ. starobinski και άλλοι) αλλά και ο έλληνας δημοσθένης καζανας.

    Το ίδιο φυσικά ισχύει και με την θεωρία των χορδών και αν ανακαλυφθούν υπερσυμμετρικά σωματίδια στον CERN, αυτό θα είναι ένα πρώτο μεγάλο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
    Alex

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @ Alex: καλά τα λες.

      Ο Ξενικουδάκης προσπαθεί εδώ και δύο δεκαετίες να καλύψει από ένα μεγάλο κενό που υπάρχει στο "Ρ" στα σχετικά θέματα. Συχνά δεν τα καταφέρνει και κάνει γκάφες. Είτε επειδή κολλάει στις επιστημολογικοφανείς σάλτσες των (μισο-εκλαικευμένων) άρθρων που συμβουλεύεται και έτσι παραμελεί να αναζητήσει την επιστημονική αξία των διαφόρων θεωριών (ρωτώντας για παράδειγμα τους ειδικούς), είτε διότι θέλει ντε και καλά να κάνει σε κάθε ευκαιρία που του δίνεται "δίδαγμα" διαλεκτικού υλισμού.

      Παρόλα αυτά και δεδομένων των ενστάσεων οι οποίες εγείρονται διαβάζοντας μερικά από τα κείμενά του, λέω πάλι καλά που υπάρχει κι αυτός. Κάτι μπορεί να βγει στο τέλος-τέλος ...

      Διαγραφή
    2. Στην Επιστημη δεν υπαρχει αποτυχια .Γιατι ακομα κι αν αποτυχει ενα πειραμα ,η ιδια η αποτυχια αυτη ,θα σε οδηγησει σε αλλα -σωστοτερα - συμπερασματα ,σε νεες μεθοδους και τροπους αναλυσης ,σε νεα συμπερασματα και δεδομενα ,αρα η οποια αποτυχια οδηγει ΠΑΝΤΑ σε επιτυχια και περαιτερω Γνωση . Λες Jose"παλι καλα που υπαρχει κι αυτος " ...παλι καλα που υπαρχετε κι εσεις (οι γνωριζοντες πεντε πραγματα μαζι με τον Αλεξ ) ..παλι καλα που υπαρχει κι ο Ριζοσπαστης (οπου μπορειτε κι εσεις να γραφετε πλεον ,διασταυρωνοντας τα "ξιφη " σας με τον Ξ ) .Το χρονολογικο ποτ -πουρι αρθρων που εβαλε ο Αντωνης επιβεβαιωνει οτι η αντιπαραθεση της επιστημονικης κοινοτητας στο θεμα ,εχει πολλα "σκοταδια" τοξικα και ταξικα ακομη ,αλλα οσο θα ξεδιαλυνονται τα πραγματα στο ταξικο επιπεδο παγκοσμιως ολο και θα ανοιγουν νεοι δρομοι και στην επιστημονικη παγκοσμια σκεψη ,γιατι θα εξαλειφονται οι ταξικες σκοπιμοτητες

      Διαγραφή
    3. Σχόλιο του Τοτεμ μέσω mail:

      1. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί φαίνεται σαν τόσο μεγάλο παράδοξο το ότι παρατηρούνται γαλαξίες να απομακρύνονται από τον δικό μας με ταχύτητα μεγαλύτερη της ταχύτητας του φωτός.
      Είναι κάτι πολύ απλό στην κοσμολογία, λυμένο εδώ και σχεδόν δεκαετία.
      >Σε περίπτωση γαλαξιών που βρίσκονται σε απόσταση Α από εμάς, απομακρύνονται με ταχύτητα 1 (ταχύτητα του φωτός)
      >Σε περίπτωση γαλαξιών που βρίσκονται σε απόσταση 2xA από εμάς, απομακρύνονται με ταχύτητα 2 (διπλάσιο της ταχύτητας του φωτός)
      >Σε περίπτωση γαλαξιών που βρίσκονται σε απόσταση 3xΑ από εμάς, απομακρύνονται με ταχύτητα 3 (τριπλάσιο)
      κ.ο.κ.
      Αυτό που βραχυκυκλώνει τους θεωρητικούς φυσικούς που ΑΡΝΟΎΝΤΑΙ να το κατανοήσουν σαν κάτι φυσιολογικό, είναι ότι προσπαθούν να ερμηνεύσουν αυτή την απομάκρυνση ως κίνηση των γαλαξιών στο σύμπαν, κάτι το οποίο είναι λάθος. Οι γαλαξίες κινούνται μόνο σε σχέση με τον εαυτό τους (περιστροφή) ή σε περίπτωση που τέμνονται τα βαρυτικά τους πεδία.
      Αντιθέτως, αυτό που συμβαίνει είναι ότι το σύμπαν διαστέλλεται, και η ενέργεια που προκαλεί αυτή τη διαστολή είναι μετρήσιμη (μέσω τις κοσμικής ραδιενέργειας "cosmic microwave background"). Δεν απομακρύνονται γαλαξίες από τον δικό μας. Το κενό μεταξύ μας μεγαλώνει.
      Π.χ., πάρε ένα μπαλόνι ξεφούσκωτο και κάνε πάνω του δύο τελείες με ένα μαρκαδόρο. Ok; Τώρα φούσκωσέ το. Απομακρύνθηκαν οι τελείες η μία από την άλλη; Φυσικά. Μετακινήθηκαν οι τελείες πάνω στην μεμβράνη/επιφάνεια του μπαλονιού; Όχι. Ε, φαντάσου τώρα το μπαλόνι να είναι τόσο μεγάλο, και η πίεση που το φουσκώνει τόσο μεγάλη, και οι τελείες πάνω στην επιφάνειά του τόσες πολλές, που αναγκαστικά θα παρατηρείς το ίδιο. Velocity is proportional to distance που λέγαμε και στο κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Με αυτό το παράδειγμα λύνεται και η άλλη ιδεαλιστική παπαριά, ότι βάσει αυτής της παρατήρησης, η Γη βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος. Ρε βόϊδι, κοίτα το μπαλόνι, κοίτα τις τελείες, κοίτα τις αποστάσεις μεταξύ τους, κοίτα την αύξηση της ταχύτητας της απομάκρυνσης της μίας από την άλλη... ΚΆΘΕ ΣΗΜΕΊΟ ΤΟΥ ΣΎΜΠΑΝΤΟΣ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΚΈΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΎΜΠΑΝΤΟΣ! Ώχου, με τα κεραμιδότουβλα που έμπλεξα... Σόρρυ, ξέφυγα λίγο, αλλά δεν μπορείς να φανταστείς πόσες φορές την έχω κάνει αυτή τη συζήτηση με ιδεαλιστές φυσικούς που δεν θέλουν να καταλάβουν.

      2. Στο θέμα μας τώρα. Μένει μόνο ένα (και σχετικά σημαντικό) πρόβλημα.
      Τί φουσκώνει το μπαλόνι;
      Τί προκαλεί αυτή τη διαστολή; Τί προκαλεί τον "πληθωρισμό";
      Και η απάντηση είναι απλή. Τίποτα.
      Και όταν λέμε τίποτα, εννοούμε "τίποτα". Η αντίληψή μας για αυτό το "τίποτα" είναι που πραγματικά έχει αλλάξει.
      Με λίγα λόγια, όπως είπε και ένας φυσικός κωμικός, τώρα πια όταν λέμε "τίποτα" εννοούμε αυτό το "τίποτα" που εννοεί η γυναίκα μας όταν μας κρατάει μούτρα.
      -Ψυχούλα μου, τί έχεις;
      -Τίποτα!
      -Είσαι τσαντισμένη;
      -Όχι!
      -Τί έκανα και μου κρατάς μούτρα;
      -Τίποτα!
      Στο κενό ανάμεσα στα άτομα ενός μορίου γίνεται ο χαμός από εικονικά υποατομικά σωματίδια που εμφανίζονται και εξαφανίζονται σε ταχύτητες που μέχρι πρότινος θα μας απαγόρευαν να τα ονομάσουμε "μάζα" ή "ενέργεια" (βραβείο Νόμπελ φυσικής 2004). Αυτά που οι θεωρητικοί φυσικοί ονομάζουν πλέον "σκοτεινή ύλη" ή "σκοτεινή ενέργεια".
      (κάποια στιγμή θα πρέπει να γίνει μια ανάλυση για τον λόγο που οι φυσικοί και οι κοσμολόγοι και οι αστρονόμοι τα πάνε τόσο καλά με το να βαφτίζουν ανακαλύψεις, σε αντίθεση με τους βιολόγους και τους χημικούς με τα τριχλωροϋδρομαλακοτιτάνια).

      Διαγραφή
    4. 3. Αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι πολλοί δυσκολεύονται να αντιληφθούν (υλιστικά) το ότι το σύμπαν είχε μια αρχή. Πετάχτηκαν και 2-3 κομπογιαννίτες όταν έγινε αυτή η παρατήρηση και είπανε τότε "α, άρα αφού είχε αρχή τότε ποιός την έκανε αυτή την αρχή", και τους έπιασε τους δικούς μας (διαλεκτικούς υλιστές) μια πρεμούρα να οχυρωθούν φιλοσοφικά , μην τυχόν και χάσουμε την κόντρα.
      Μα αυτή η κόντρα δεν χάνεται.
      Με αυτές τις μετρήσεις (τις ελλιπέστατες) που έχουμε μέχρι στιγμής, δεν χρειαζόμαστε κανέναν πράκτορα (agent) πυροδότησης μιας απαρχής. Και βασικά, είναι τόσο ανεπτυγμένα τα μαθηματικά, μετά και τις πρόσφατες ανακαλύψεις στο CERN, που είναι 1000% σίγουρο, ότι όταν δεν έχεις τίποτα (το καινούριο τίποτα που είπα πριν), αν κάνεις αρκετή υπομονή (sic, όταν δεν υπάρχει χρόνος σαν μετρήσιμη διάσταση, έχεις άπειρη υπομονή), πάντα θα συμβαίνει κάτι, έστω κι αν αυτό είναι ένα singularity.
      Θα πρότεινα σε όλους (τους δικούς μας), να διαβάσουν το βιβλίο του καθηγητή Lawrence Krauss "A Universe From Nothing". Λέει ελάχιστες παπαριές μέσα όταν προσπαθεί να το γυρίσει στην πολιτική (θυμίζει ώρες-ώρες μηδενοτροτσκιστή αναρχοοπορτουνιστή), αλλά γενικότερα ο άνθρωπος το κάνει φραγκοδίφραγκα το θέμα, χωρίς να χρειάζεται να έχεις χόμπι σου την θεωρητική φυσική για να τον καταλάβεις.

      Με τιμή, κέφι, ζωντάνια και τσαχπινιά,
      Θείος Τοτέμ

      Διαγραφή
    5. Δεν το έχω διαβάσει το βιβλίο του Krauss αλλά δες εδω

      On the Origin of Everything
      by D. Albert

      http://www.nytimes.com/2012/03/25/books/review/a-universe-from-nothing-by-lawrence-m-krauss.html?_r=0

      Αν έχει δίκιο ο Albert, τότε ο Krauss παίζει με τους αδαείς περί την Κβαντική Θεωρία πεδίου ...

      Διαγραφή
    6. Κάποιες ακόμα πηγές για όσους ενδιαφέρονται:

      Shoichi Sakata, June 1947

      Theoretical Physics and Dialectics of Nature
      https://www.marxists.org/subject/japan/sakata/ch01.htm

      Διαγραφή
    7. Quantum mechanics and dialectical materialism: Marxism, materialism and particle physics

      Pete Mason
      http://www.socialistworld.net/doc/4688

      Διαγραφή
    8. The Crisis in Physics: Dialectical Materialism and Quantum Theory
      Andrew Cross
      http://sss.sagepub.com/content/21/4/735.abstract

      Διαγραφή
    9. Physics and Politics in Revolutionary Russia (California Studies in the History of Science)
      by Paul R. Josephson

      http://www.ucpress.edu/book.php?isbn=9780520074828

      Διαγραφή
  5. @ Jose Δεν είναι τυχαίο που ο Albert έχει γίνει σημαία των ιδεαλιστών ως προς την κριτική τους στο βιβλίο του Krauss.
    Αλλά για να μην τα λέω εγώ...

    Ross Andersen: It sounds like you're arguing that 'nothing' is really a quantum vacuum, and that a quantum vacuum is unstable in such a way as to make the production of matter and space inevitable. But a quantum vacuum has properties. For one, it is subject to the equations of quantum field theory. Why should we think of it as nothing?

    Krauss: That would be a legitimate argument if that were all I was arguing. By the way it's a nebulous term to say that something is a quantum vacuum in this way. That's another term that these theologians and philosophers have started using because they don't know what the hell it is, but it makes them sound like they know what they're talking about. When I talk about empty space, I am talking about a quantum vacuum, but when I'm talking about no space whatsoever, I don't see how you can call it a quantum vacuum. It's true that I'm applying the laws of quantum mechanics to it, but I'm applying it to nothing, to literally nothing. No space, no time, nothing. There may have been meta-laws that created it, but how you can call that universe that didn't exist "something" is beyond me. When you go to the level of creating space, you have to argue that if there was no space and no time, there wasn't any pre-existing quantum vacuum. That's a later stage.
    Even if you accept this argument that nothing is not nothing, you have to acknowledge that nothing is being used in a philosophical sense. But I don't really give a damn about what "nothing" means to philosophers; I care about the "nothing" of reality. And if the "nothing" of reality is full of stuff, then I'll go with that.
    But I don't have to accept that argument, because space didn't exist in the state I'm talking about, and of course then you'll say that the laws of quantum mechanics existed, and that those are something. But I don't know what laws existed then. In fact, most of the laws of nature didn't exist before the universe was created; they were created along with the universe, at least in the multiverse picture. The forces of nature, the definition of particles---all these things come into existence with the universe, and in a different universe, different forces and different particles might exist. We don't yet have the mathematics to describe a multiverse, and so I don't know what laws are fixed. I also don't have a quantum theory of gravity, so I can't tell you for certain how space comes into existence, but to make the argument that a quantum vacuum that has particles is the same as one that doesn't have particles is to not understand field theory.

    Booya? Anyone?
    Just me?
    Okay then...
    Παίζουμε με την φιλοσοφική ερμηνεία του "τίποτα". Ο δάσκαλος μιλάει καθαρά υλιστικά.
    Και για εμένα, "τίποτα" μπορεί να σημαίνει κρέπα με σοκολάτα, μουστάρδα και φέτα.
    (αφού δεν τρώγεται με "τίποτα")

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Δεν είναι τυχαίο που ο Albert έχει γίνει σημαία των ιδεαλιστών" Ποιους εννοείς, ακριβώς?

      Το κβαντικό κενό δεν είναι "τίποτα" ... το ακριβώς αντίθετο ... Το κβαντικό κενό δεν γεννά το χωρόχρονο. Οι πεδιακοί τελεστές εξαρτώνται εκπεφρασμένα από το χωρόχρονο και δρούν στο κβαντικό κενό ώστε να παραχθούν τα σωματίδια της ύλης με τρόπο που να διατηρούνται βασικές συμμετρίες της φύσης είτε αυτές είναι χωροχρονικές είτε ενδογενείς.

      Η τελεστική αξία της έννοιας του κβαντικού κενού είναι αναμφισβήτητη στην πρόοδο των σύγχρονων θεωριών πεδίου. Η συζήτηση, όμως, για την οντολογική του προέλευση δεν αποτελεί μέρος της έρευνας των φυσικών επιστημών.

      Στη φιλοσοφική/επιστημονική διαμάχη των ορθολογιστών skeptics (πολλοί εκ των οποίων είναι αρρωγοί του πιο αντιδραστικού αναγωγιστικού ντετερμινισμού και στη φυσική και στη βιολογία, όπως αρκετοί εξ' αυτών τυγχάνουν επίσης να είναι συγχρόνως άθεοι και θαυμαστές του κλασσικού οικονομικού μοντέλου) ενάντια στους θεοκρατικούς μυστικιστές, το να πάρει κανείς θέση άκριτα υπέρ του ενός από τους δύο δεν θα αποβεί καθόλου παραγωγικό. Σε διαβεβαιώνω!

      Ακόμη περισσότερο χρειάζεται προσοχή στην περίπτωση που οι μυστικιστές κοιτάζουν να εκμεταλλευτούν την κριτική που γίνεται στους skeptics από τρίτους: δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η κριτική είναι εσφαλμένη.

      Διαγραφή
    2. Εννοώ το Fox News Network και celebrities αγνωστικιστές ρεπουμπλικανόφιλους στυλ Neil DeGrasse Tyson.
      Τώρα για "κβαντικό κενό δεν γεννά το χωρόχρονο", κράτα και μικρό καλάθι.
      Τα επόμενα χρόνια, στο χώρο της φυσικής (πειραματικά και εμπειρικά), έχουμε να δούμε πολλά. "Μπορντέλο CERN που με έκλεισες απ'όξω" που λέει και ένα παλιό ρεμπέτικο.
      Τώρα για τα υπόλοιπα, χίλια δίκια σου δίνω.
      Μπορεί να κλείνω πιο πολύ προς τους σκεπτικιστές στη μεταξύ τους κόντρα, καθαρά όσον αφορά τα στοιχεία (η ριμάδα η πραγματικότητα με την εξέλιξη της τεχνολογίας τείνει να γίνει όλο και πιο παρατηρήσιμη), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα συμφωνήσω μαζί τους και στις πολιτικές τους απόψεις ή τις φιλοσοφικές. Ειδικά με κάτι ντετερμινιστές τύπου Sam Harris, μου γυρνάνε τ'άντερα.
      Η φιλοσοφία για τη φιλοσοφία, γενικότερα μου γυρνάει τ'άντερα, αλλά αυτό είναι αλλονού παπά ευαγγέλιο...

      Διαγραφή