Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Ας το πάρει το ποτάμι...

Στην περίοδο που γράφω στο LR είναι αλήθεια πως βγήκαν πολλά υβρίδια σχηματισμών της "κεντροριστεράς" --βασικά εγώ το καταλαβαίνω ως αντικομμουνισμό χωρίς σουγιάδες-- και πως δεν ασχολήθηκα με κανένα. Τόσο δεν ασχολήθηκα που δεν θυμάμαι καν πώς τα λένε όλα. Είχε κάνει κάτι ο Λοβέρδος, ο Κοτζιάς νομίζω, μετά νομίζω ήταν η κίνηση των 58, η "Ελιά", τώρα το "Ποτάμι." Ποτέ δεν βρήκα κάτι να πω για τίποτε από όλα αυτά, γιατί μου φαίνονται ο ορισμός του πολιτικά ασήμαντου και αδιάφορου.

Αν μου βαζε κάποιος το πιστόλι στο κεφάλι να γράψω κάτι για το "Ποτάμι", νομίζω ότι θα έγραφα για τα σκετς του Μητσικώστα, που για μένα πιάνουν την πολιτισμική, ας το πούμε, ουσία του πράματος. Ο Μητσικώστας νομίζω ότι είναι καλύτερος όταν δεν μπορεί να "πετύχει" φατσικά και στη φωνή αυτόν που μιμείται. Τότε αναγκάζεται να αναζητήσει κάτι άλλο από τα επιφανειακά του χαρακτηριστικά (φάτσα, φωνή), και να ενσκύψει περισσότερο στην ουσία του.


Η ουσία του Σταύρου Θεοδωράκη, όπως τη συνέλαβε ο Μητσικώστας, είναι το τίποτα. Είναι μια σειρά από πόζες του "σκεπτόμενου" χωρίς σκέψη, και η ψευτοκουλτουρέ χρήση της σιωπής ως ενδεικτικής της δήθεν "μη φτιαχτής" κουβέντας. Ένα είδος σοφτ πορνό Αγγελόπουλος, όπου οι σιωπές δεν κρύβουν τίποτε, τα λόγια που τις διακόπτουν δεν κρύβουν τίποτε, οι (ξεκαρδιστικές) διαρκείς πόζες του σκεπτόμενου δεν παράγουν τίποτε άλλο από τετριμμένες βλακείες, και ο ενδυματολογικός κώδικας, που υποτίθεται ότι συνυφαίνει το "κουλ" με την αποφυγή της σοβαροφάνειας, εμφανίζεται ως διπλά σοβαροφανής, δηλαδή διπλά γελοίος. 

Το τίποτα και ο ανεξέλεγκτος ναρκισισμός του τίποτα: αυτός είναι ο Θεοδωράκης του Μητσικώστα, και αυτός είναι και ένας πολύ καλός ορισμός της "κεντροαριστεράς" από τη σκοπιά του εποικοδομήματος. Όπου "κεντροαριστερά", βέβαια, διάβαζε "πόζα πανεπιστημιακά μορφωμένου καλοβαλμένου τυπά ηλικίας 30-45, που θέλει να εκμεταλλεύεται τους άλλους στυγνά, αλλά ακούει Miles Davis." Εγώ την θεωρώ την πιο αξιοθρήνητη και παρακμιακή εκδοχή της αστικής τάξης που γνώρισε η Ελλάδα εδώ και 150 χρόνια. Ούτε έναν μυθοπλαστικά ενδιαφέροντα τυχοδιωκτισμό δεν έχει. Ποιος διάλος θα μπορούσε να συγκινηθεί σε μυθιστορήματα και σινεμάδες από συρρικνωμένους Κωλέττηδες που ζουν με λεφτά μηντιαρχών, επιχορηγήσεις ΜΚΟ και ερευνητικά προγράμματα της ΕΕ;

Καθαροδευτεριάτικα όμως, τμήμα της οργάνωσης των συντρόφων εδώ στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο είχε εθιμοτυπική μάζωξη για μάσα και ποτό στας εξοχάς (αητό δεν πετάξαμε), και η κουβέντα το 'φερε και σ' όλα αυτά τα αποκόμματα που φτιάχνονται και χαλιούνται κάθε δίμηνο. Και για πρώτη φορά είδα μια άλλη και οπωσδήποτε πιο πολιτική οπτική από αυτή που είχα. Ό,τι ακολουθεί λοιπόν είναι απόσταγμα της κουβέντας και όχι δικές μου ιδέες: η βασική ιδέα είναι, νομίζω, ότι μετά την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και με τα πράγματα σκούρα για τη ΝΔ, ο μονοκομματικός διπολισμός (δυο μεγάλα κόμματα, ένα σε κάθε πόλο), δεν μπορεί να βοηθήσει πολύ την αστική εξουσία. Οπότε αναπτύσσεται μια στρατηγική στον φαινομενικό αντίποδά του.  Δεν ψηφίζεις 45% ΝΔ και ΠΑΣΟΚ; Ωραία. Πάρε 756 κόμματα να απλώνονται, όπως είπε ένας σύντροφος, σαν βεντάλια, μην τυχόν και καταλήξεις από καμιά αποκοτιά και απελπισία στους κομμουνιστές, και μετά τις εκλογές μαζεύουμε τη βεντάλια, και μαζί τους ψηφοφόρους που πιάσαμε, και κάνουμε "συνεργασίες." Πράγμα που σημαίνει ότι με όλους αυτούς τους τύπους, φτιάχνουμε ένα μπαλαντέρ που θα "εξανθρωπίζει" κυβερνήσεις της δεξιάς και θα "νερώνει" (ακόμα περισσότερο) κυβερνήσεις της "κεντροαριστεράς", ώστε στην ουσία, να διατηρούμε την ίδια ακριβώς πολιτική πάνω στην οικονομία αλλά με το couleur locale των διάφορων φρούτων που συνομαδώνονται μια εδώ και μια εκεί. 

Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται για αποτυχημένες προσπάθειες, λένε οι σύντροφοι, να ανασυσταθεί ο πόλος ενός Πασοκότερου ΣΥΡΙΖΑ ή ενός μαζικότερου ΠΑΣΟΚ, αλλά για χαμηλού κόστους μεθόδους ψαρέματος --και από τους ΔΓ/ΔΑ και "Δεν ψηφίζω" λέω εγώ-- ώστε να κρατάμε τον ΣΥΡΙΖΑ πολύ κοντά στο κέντρο ("κέντρο", που λέει ο λόγος, τώρα!), να αποφεύγουμε κανα περίεργο μαζικό ρεύμα μικροαστικής απελπισίας προς κομμουνιστές, να κρατάμε τα πράματα σε μια αέναη κίνηση θολούρας, να χει κάτι ο κόσμος να ασχολείται αντί να βάλει τα πράματα κάτω και να αρχίσει να ρωτάει και καμιά ερώτηση της προκοπής, και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Πράγμα που σημαίνει ότι συνέχεια θα φτιάχνονται τέτοια αποκόμματα, και από ό,τι μαθαίνω ήδη στις δημοτικές αυτή είναι η στρατηγική που ακολουθείται. Ήταν το ΚΚΕ απέναντι σε 5 παρατάξεις στις προηγούμενες; Τώρα θα 'ναι απέναντι σε 10:  3% ο ένας, 2% ο άλλος, 1.5% ο τρίτος, 6% ο τέταρτος, μαζεύουμε μετά το χαρτί που απλώσαμε και τσουπ μια συνεργασία στον Β γύρο, για το καλό του τόπου, εννοείται. Άσε που όλο και κάποιος καλός συγγενής του ενός ή του άλλου αμφιταλαντευόμενου θα είναι υποψήφιος, και "άσε μην μας την πει ο συμπέθερος, να τονε ψηφίσουμε, την άλλη φορά το κόμμα." Ιταλοποίηση δηλαδή: διαλεκτική του κατακερματισμού και της συνεργασίας όλων με όλους, και άρα σταθερότητα στο φαινομενικό τουρλουμπούκι.

Και κάτσε συ γράφε τη μια για την "Ελιά", την άλλη για το "Ποτάμι", την "Παράγκα", τον "Ακάλυπτο", το "Ντιξάν", τον διάολο και τον τρίβολο, χάσε δηλαδή και ενέργεια με τον κάθε απίθανο μπαλαντέρ-τζόκερ που σου βγάζει κάθε τρεις το αστικό μανίκι, έτσι, για να τον βγάλει βασικά, χωρίς να περιμένει ότι θα "πιάσει". Αναλώσιμα σελέμπριτις δεν έχουμε, σου λέει; Με τη σέσουλα. Για να δούμε αν θα του περάσει και για πόσο ακόμα...

11 σχόλια:

  1. συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυσή σου για την ουσία του θεοδωράκη...εκεί που διατηρώ επιφυλάξεις ειναι στην υποβάθμισή σου της όποιας δυναμικής του νέου αυτού μορφώματος...ελπίζω να έχεις δίκιο και εγώ αδικο...όπως και να χει σύντομα θα φανεί προς τα που πάει το πράμα...
    alex

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ανάλυση των συντρόφων που παρουσίασα δεν ήταν υποβάθμιση. Ήταν να πουν ότι σκοπός όλων αυτών δεν είναι να μαζικοποιηθούν, αλλά να λειτουργούν σαν απορροφητήρες σκόρπιων 1%-5% που μετά μπορούν να ανασυσκευαστούν σε συγκυβερνήσεις ή δημαρχίες, κλπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωστόσο, η βάση που εκκινούν, συναντιούνται και προχωρούν αλαμπρατσέτα είναι ο αντικομμουνισμός. Βλέπε Χάγκεν Φλάισερ, Μαραντζίδη στην γκρούπα του τουλάχιστον ανούσιου Θεοδωράκη και πλυντηρίου κάθε λογής καθάρματος (π.χ. Βορίδη).

    Mag_Ellan

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ο λογος που το ανεφερα και πριν ειναι αυτος που γραφεις απο την κουβεντα με τους συντροφους.
    εδω και λιγο καιρο το επαμ ξανακανει δυναμικη εμφανιση με πανο και εκδηλωσεις στην αττικη ( να υπενθυμησω οτι μετα τις εκλογες του μαη που πηρε ενα "καλο" ποσοστο, τον ιουνη δεν κατεβηκε).
    ο αλλος λογος της ανησυχιας μου ειναι και η μαζωξη πολλων πρωτοκλασατων στελεχων ομιλων. οχι καταναγκη διασημες περσονες, αλλα απο αυτους που παραγουν γραμμη.
    να θυμισω ξανα την αποψη του τελογλου για το ταξικο κινημα και το κομμα και οτι ο θεοδωρακης στο πρωτο βιντεο, οι πρωτοι που ανεφερε οτι θα ειναι απεναντι του θα ειναι τα συνδικατα.
    ο θεοδωρακης επισης ειναι ΒΑΘΥ ΒΑΘΥΤΑΤΟ σημιτικο πασοκ.
    αν δεν ειναι αυτος ο γκριλο της ελλαδας, ισως ειναι ο τελευταιος λαγος πριν τον παρουσιασουν στο κοινο.
    ενας αλλος για τον οποιο εχω πολλα ζητηματα ειναι ο δημου. ο τυπος με το καλυμα του καθηγητη, αρθρογραφουσε με αποψεις "περιεργες" απο την εποχη που εγραφε στους 4τροχους.
    τετοια κινητοποιηση, τελος, δηλαδη να βρεις 30 υποψηφιους χωρις να εχει διαρευσει τιποτα -τουλαχιστον εγω δεν ηξερα τιποτα ουτε και πολλοι φιλοι μου- και μαλιστα με ισχυρο προφιλ, δεν πηραν εμενα, και το ερωτημα ειναι ποιος ειναι απο πισω.
    πιστευω οτι το μοναδικο ιμπεριαλιστικο κεντρο που δεν ειχε σαφη κομματικη εκπροσωπηση στην ελλαδα αυτη την στιγμη ειναι η ατμομηχανη της εε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. αν θυμάμαι καλά τα πράματα, υπήρξε περίοδος - καναδυο δεκαετίες- στη Γαλλία όπου το ΓΚΚ ήταν το πρώτο κόμμα στις εκλογές( με ποσοστά από 20 έως και 30%). Απέναντί του ήταν δύο - τουλάχιστον - σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, και πέντε ( ίσως και παραπάνω) δεξιά κόμματα, που όμως σχημάτιζαν ενιαία κοινοβουλευτική ομάδα (και μάλιστα όχι μετεκλογικά αλλά ήδη με ξεκάθαρη δήλωση προεκλογικά). Δεν είναι το ίδιο βέβαια , ο συνασπισμός π.χ. κομμάτων υπό τον ΝτεΓκώλ ήταν απλά το κόμμα ΤΟΥ Ντεγκώλ, αλλά σαν σενάριο, τρόπος δουλειάς κλπ. δεν είναι ακριβώς πρωτότυπο.
    άσε που - γιατί να πάμε τόσο πίσω - στην Ιταλία αυτή η δουλειά γίνεται εδώ και 25 χρόνια περίπου..

    Απλά εδώ υπάρχει ΚΚΕ. Τα αναχώματα - τα συγκεκριμένα έστω - παραείναι αδύναμα με αυτή τη μεταβλητή μέσα, και κατά την ταπεινή μου γνώμη η πιο πάνω εικόνα έχει ημερομηνία λήξης κοντινή.

    αποσπασμα Βαλμύ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αντώνη, μερικές σκέψεις πάνω στην κουβέντα που ανέφερες:

    Νομίζω ότι το Κόμμα τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εκλογές και το συνέδριο, έχει δώσει ένα ξεκάθαρο και απόλυτα σαφές πολιτικό στίγμα.

    Ότι δε το ενδιαφέρουν ψήφοι και επιρροή που δεν στηρίζονται πάνω σε μια ξεκάθαρη, συνειδητοποιημένη, ταξική ματιά πάνω στο πολιτικό γίγνεσθαι.

    Ή, για να το πω αλλιώς, το ΚΚΕ έχει επιλέξει το ίδιο να είναι απωθητικό στους απολίτικους, και σωστά το έχει επιλέξει!

    Μ` άλλα λόγια, δε μας ενδιαφέρει να μας ψηφίζουν άτομα που ψάχνουν να βρουν απλά ένα "τίμιο" ή ένα μικρό ή ένα "άφθαρτο" κόμμα ή άλλοι, αποκλειστικά και μόνο, επειδή είναι από "αριστερή οικογένεια", γενικώς, ή αυτοί που αποφασίζουν μέσα στο παραβάν ή την τελευταία μέρα , κοκ....


    Απ` αυτή την άποψη τέτοια εγχειρήματα των αστών δεν συνιστούν σε καμιά περίπτωση ανταγωνιστικά σχήματα ως προς την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ και κατά συνέπεια ούτε κι απειλή απ` όποια πλευρά κι αν το εξετάσει κανείς.

    Η αστική τάξη κάνει τη δουλεία της και εμείς πρέπει να κάνουμε, με κόπους και θυσίες, τη δική μας...

    Το να ευχόμασταν να υπήρχε ένα ενωμένο "καπιταλιστικό" κόμμα εναντίον του ΚΚΕ για να παίρναμε περισσότερες ψήφους, ανάγεται στη σφαίρα της μεταφυσικής και μόνον...

    Έτσι, συμφωνώ μαζί σου ότι δεν αξίζει τον κόπο να σπαταλάμε δυνάμεις και φαιά ουσία για να πολεμήσουμε τέτοιες κινήσεις που εκφράζουν το απόλυτο τίποτε και απευθύνονται σε άτομα που αποζητούν το απόλυτο τίποτε...


    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η όλη συζήτηση έγινε με εστιασμό στους αμφιταλαντευόμενους, οι οποίοι πάνε να κάνουν ένα βήμα, το παίρνουν πίσω, κλπ. Δεν είναι λίγοι αυτοί, και το τελευταίο ξεβράκωμα της ΕΕ εγώ αισθάνομαι ότι έχει για πρώτη φορά "παγώσει" τον κόσμο. Γιατί είναι άλλο να ξέρεις ότι συμμετέχεις σε έναν ιμπεριαλιστικό σχηματισμό που βομβαρδίζει Λίβυους και άλλο να ξέρεις ότι μπορείς να βρεθείς με τον κώλο κομμένο απ' τους Ρώσους. Οι δικές μου αντένες λένε ότι ο κόσμος έχει κλάσει μέντες, για πρώτη φορά.

      Διαγραφή
  7. Πρέπει να παραδεχθούμε όλοι μας ότι οι αστοί επέδειξαν εξαιρετική ευελιξία και αποφασιστικότητα την τελευταία τετραετία. Κατάφεραν να δημιουργήσουν, επίσημα, 1,5 εκ. ανέργους, αυτοκτονίες πάμπολλες, να φθάσουν το χρέος στα 321 δισ. ευρώ, συντρίμμια εργασιακών δικαιωμάτων και άλλα πολλά. Επίσης σ΄ αυτήν την προσπάθεια διάσωσης του συστήματος κατανάλωσαν 3 πρωθυπουργούς και έχουν και τον 4ο έτοιμο, άπειρους υπουργούς κ.α. Παρόλα αυτά από την πολιτική τους δεν μετακινήθηκαν ούτε ρούπι. Ούτε θα μετακινηθούνε. Εκτός εάν... Αυτό είναι μαγκιά και πρέπει να τους τη χρεώσουμε. Στα παραπάνω να σημειώσουμε δημιουργήθηκαν 14 κομματίδια - αθερινόδυχτα (κάπου στα ΝΕΑ γράφτηκε) και ένα "κόμμα" ανεξαρτήτων μέσα στη βουλή.
    Το γενικό πλάισιο είναι η αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος με γρήγορους ρυθμούς που θα παράγει σταθερές κυβερνήσεις με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη λαική αποδοχή.
    Εχω την αίσθηση, δηλαδή δεν μπορώ να το αποδείξω, ότι στο ενεργό πολιτικά κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας οριοθετείται με πιο αυστηρό τρόπο το ταξικό πρόσημο.
    Ο "καλησπέρα καλησπέρα" είναι μια ΜΚΟ της κεντροαριστεράς όπως εύστοχα γράφτηκε σε ηλεκτρονικό καφενείο. Θα παίξει ενδεχόμενα ως κάποιο σημείο. Οτι και να κάνει, ο διπολισμός θα είναι το κυρίαρχο μοντέλο των αστών. Προς το παρόν πετυχαίνει.
    (Σημ: καμμία σχέση με τον Τσακωνα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. "Όπου "κεντροαριστερά", βέβαια, διάβαζε "πόζα πανεπιστημιακά μορφωμένου καλοβαλμένου τυπά ηλικίας 30-45, που θέλει να εκμεταλλεύεται τους άλλους στυγνά, αλλά ακούει Miles Davis."
    Όλη η ουσία σε μια φράση!!! Ας ρίξουν όλοι μια ματιά γύρω στους "αριστερούς", "δημοκράτες", "ανώτερης κουλτούρας και αισθητικής" φίλους και γνωστούς και θα βρούν αυτά που λες. Σιγά να μη δεχτούν όλοι αυτοί ότι είναι ίδια κι όμοια με εργάτες. Ούτε για πλάκα... Ο καθείς κι η μοίρα του! Άλλωστε δεν τον έφτιαξαν αυτοί τον κόσμο... Τωρα απλά παλέύουν για τα "μη χειρότερα"... για το καλό όλων φυσικά. Καταπληκτικό άρθρο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. O ιδιος ο θεοδωράκης είπε ότι το ποτάμι θα επιδιώξει συνειδητά την συνεννόηση και την συνεργασία με άλλους πολιτικούς χώρους.

    Kανονικό παραγάδι

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή