Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Κοκτέιλ Μολότωφ #339

Ζούμε σε έναν ολικά αντεστραμμένο κόσμο. Στον κόσμο μας, οι μαχητές της ελευθερίας των σκλαβωμένων ονομάζονται δικτάτοτρες, και οι λακέδες των δικτατόρων μαχητές της ελευθερίας. Το πάθος και η φλόγα λέγονται δογματισμός, η νεκρική ακαμψία που επιβάλλει η ιδεολογία του κυρίαρχου μετριοπάθεια. Απολογούμαστε για όσα θα 'πρεπε να 'μαστε περήφανοι, επιδεικνύουμε ό,τι θα έπρεπε να μας προξενεί ντροπή. Ντρεπόμαστε για ό,τι απέδειξε πως ο άνθρωπος δεν είναι ζώο καταδικασμένο στη ζωή του λύκου ή του προβάτου, κομπάζουμε για όσα τον υποβιβάζουν στην χαύνωση του πλούτου και την εξαθλίωση της φτώχειας. Ό,τι άξιζε στον αιώνα μας, το έχουμε πετάξει στα σκουπίδια και σβήσει απ' τη μνήμη μας. Ό,τι ευτελέστερο σ' αυτόν, το μνημονεύουμε ως μέγα επίτευγμα. Εκλέγουμε ελεύθερα ατέρμονες στρατιές από "ιερές συμμαχίες" να μας διαφεντεύουν, να διαχειρίζονται τη δειλία μας, τον δουλικό μας φόβο για την ελεύθερη ζωή. Απαρνηθήκαμε την πιο απλή, την πιο άμεση, την πιο αυθόρμητη αλήθεια, πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, είπαμε ψέματα πως αυτό σήμαινε ίδιοι, και μετά ξεχάσαμε και το ψέμα μας το ίδιο. Μείναμε σκιάχτρα χωρίς ίσκιο, και ο ίσκιος των μεγάλων ανθρώπων που ήταν κι αυτοί κάποτε μικροί άνθρωποι μας παγώνει ως το κόκκαλο και μας τρομάζει. Δεν αξίζουμε πεντάρα και το ξέρουμε. Η ζωή μας μετατράπηκε σε πρέζα στην οποία έχουμε απλώς εθιστεί, χωρίς χαρά και χωρίς συνείδηση. Την καταπίνουμε άσκοπα καθώς μας καταπίνει. Δεν αγαπάμε ούτε τα παιδιά μας. Στην πραγματικότητα, μας φέρνουν μόνο ντροπή και αμηχανία. Η γη μπορεί να πάει στο διάολο σε ό,τι μας αφορά. Το μέλλον μας είναι τόσο αδιάφορο όσο σκοτεινό μας είναι το παρελθόν, και το παρόν είναι μια τρύπα όπου βουλιάζουμε άναρθροι και περιττοί. 


Δεν είμαστε εμείς η κρίση, εμείς είμαστε η καταστροφή. Η καταστροφή του ζωντανού. Είμαστε θάνατοι που περιφέρονται μιλώντας στο κινητό, περιμένουν το λεωφορείο και ακούνε ραδιόφωνο σε μποτιλιάρισματα. Είμαστε οι τελευταίοι και οι πιο αξιοπεριφρόνητοι των δούλων, γιατί κάποτε η δουλεία ήταν παιδί της άγνοιας. Σήμερα είναι της γνώσης και της έπαρσης του "εχέφρονος σκεπτικισμού". 

Πίσω από όλα, το χρήμα. Μέσα σε όλα, ο φόβος. Χρήμα και φόβος, φόβος και χρήμα. 

Οι προλετάριοι δεν φοβούνται. Για να μη φοβάσαι, πρέπει να χάσεις αυτό για το οποίο φοβάσαι. Για να χάσεις αυτό για το οποίο φοβάσαι πρέπει να πεθάνεις ως ζώο. Πρέπει να σκοτώσεις το ζώο που φοβάται, γιατί το ζώο φοβάται, το ζώο ψάχνει ασφάλεια. Πώς να σκοτώσεις το ζώο που φοβάται; Συστηματικά, μεθοδικά και ύπουλα. Άσε την "αξιοπρέπειά σου" να στραπατσαριστεί. Εκθέσου στη βρωμιά του κόσμου όπου κυλιέσαι έτσι και αλλιώς, ανύποπτος και γελοίος στην ανυποψία σου. Πάψε να προσποιείσαι τον "καλό Σαμαρείτη"· δεν είσαι και δεν ήσουν ποτέ καλός. Την καλοσύνη ο άνθρωπος την κερδίζει με το ψηλότερο κόστος, δεν την κληρονομά απ' τον μπαμπά και τη μαμά του. Χτύπα και δέξου χτυπήματα. Τσαλάκωσε την εικόνα σου για τον εαυτό σου. Πάψε να πιστεύεις στην ανέξοδη καλοσύνη σου. Υποχώρησε σαν εικόνα απ' τα μάτια σου. Άσε τον κόσμο να είναι αυτό που βλέπεις όταν κοιτάζεις. Μάθε να ανασαίνεις στην ασφυξία της εικόνας. Άσε το φιδοτόμαρο της ευπρέπειας να πέσει από πάνω σου. Πέρα απ' τον αμνό, πέρα απ' το λύκο, είναι ο άνθρωπος, σάρκα τρυφερή, κόκκαλα εύθραστα, μυαλό αδυσώπητο, χέρια της μάθησης όλων των πραγμάτων.

16 σχόλια:

  1. Πώς γράφεις έτσι σήμερα; Δεν έχω λόγια...

    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για Κατέλης απέναντι σε Μπαχ καλός είμαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ok :-) Ο Μπαχ ποιος είναι; gdmn1973

      Διαγραφή
    2. http://leninreloaded.blogspot.com/2014/03/blog-post_3959.html?showComment=1395399853624#c7596189931071330667

      Διαγραφή
    3. Μπαχ ο Σκοπλάκης; Έ-ΛΕ-ΟΣ!!!
      gdmn1973

      Διαγραφή
  3. Αντώνη,ένα μπράβο και για αυτό το κείμενο.
    Νάσαι καλά,κράτα γερά.
    Τα ιδια επίσης και στους συντρόφους που συμμετέχουν ενεργά στο μπλογκ με σχόλια-απόψεις-
    παρατηρήσεις-παραπομπές κλπ (στο κύριο Νικο....ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ!)
    SXMX

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οτι αφορα τους γονεις απ' οτι παρατηρω, αισθανονται -αυτο που λες κι εσυ- αφενος ντροπή και αμηχανια για τα παιδιά τους, που ειναι τοσο "ανικανα", δηλαδη διαφορετικα απο αυτους, αφετερου αισθανονται φοβο και τρομο μην τυχον και παρεκκλινουν απο το κανονικό, δηλαδη αυτο που ακολουθεί η πλειοψηφία της κοινωνιας, φόβοι που στην κοινωνία που ζουμε δεν είναι και τοσο ανυποστατοι, γιατι το περιθώριο ειναι πρώτης ταξεως "διεξοδος" για τους μη εχοντες και κατεχοντες. Φόβος και τρόμος λοιπον που περνάει στο dna των παιδιων-ζώων. Και είναι μαλλον δύσκολα τα πράγματα όταν πλεον έρχεται η ώρα των ενηλικων-ζώων:

    "Για να μη φοβάσαι, πρέπει να χάσεις αυτό για το οποίο φοβάσαι. Για να χάσεις αυτό για το οποίο φοβάσαι πρέπει να πεθάνεις ως ζώο. Πρέπει να σκοτώσεις το ζώο που φοβάται, γιατί το ζώο φοβάται, το ζώο ψάχνει ασφάλεια. Πώς να σκοτώσεις το ζώο που φοβάται; Συστηματικά, μεθοδικά και ύπουλα."

    "Οι προλεταριοι δεν φοβούνται" γιατί ξέρουν οτι δεν τους ανήκει τίποτα στον καπιταλισμο, γι αυτο το ενσυνειδητο προλεταριατο ηταν, ειναι και θα είναι η πρωτοπορια μιας κοινωνίας και η μοναδική της ελπίδα για να παει μπροστά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Οτι αφορα τους γονεις απ' οτι παρατηρω, αισθανονται -αυτο που λες κι εσυ- αφενος ντροπή και αμηχανια για τα παιδιά τους, που ειναι τοσο "ανικανα", δηλαδη διαφορετικα απο αυτους"

    Βασικά, η αμηχανία που νιώθει σήμερα κάποιος απέναντι στα παιδιά του είναι η αντεστραμμένη μορφή της παιδικής αμηχανίας όταν έχουν κρυφά φάει το βάζο με τη μαρμελάδα. Σήμερα, είμαστε εμείς που ξέρουμε ότι έχουμε φάει το βάζο με τη μαρμελάδα και κάψει το μέλλον τους.

    Από εκεί και πέρα, την αμηχανία αυτή τη συνοδεύει ο φόβος ότι τα παιδιά μας δεν είναι αρκετά καθάρματα για να επιβιώσουν στον κόσμο που τους κληροδοτούμε. Γιατί ξέρουμε ότι ο κόσμος που τους κληροδοτούμε είναι μόνο για καθάρματα. Είμαστε και μεις ένα απ' αυτά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και για να μην παρεξηγηθώ: το βάζο με τη μαρμελάδα δεν είναι το χρήμα που "φάγαμε ασκόπως", αλά διδάγματα πουριτανισμού για φτωχούς. Είναι η κληρονομιά των λαϊκών αγώνων που κάψαμε για να τη δούμε συναρπαστικές ατομάρες και "τελευταίοι άνθρωποι."

      Διαγραφή
    2. Δεν προσλαμβανουμε την "ντροπή" των γονιων με τον ιδιο τρόπο, αλλά θα συμφωνήσω απόλυτα στο: "φόβος ότι τα παιδιά μας δεν είναι αρκετά καθάρματα για να επιβιώσουν στον κόσμο που τους κληροδοτούμε. Γιατί ξέρουμε ότι ο κόσμος που τους κληροδοτούμε είναι μόνο για καθάρματα. Είμαστε και μεις ένα απ' αυτά."

      Διαγραφή
  6. Το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα μιας δημιουργικής εποχής είναι η θέση απέναντι του παρόντος. Γληνός

    υπέροχο κείμενο
    φαίνεται να έχεις καλo φίλο το μηδενισμό, ίσως και τη δυσθυμία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. " Είμαστε οι τελευταίοι και οι πιο αξιοπεριφρόνητοι των δούλων, γιατί κάποτε η δουλεία ήταν παιδί της άγνοιας. Σήμερα είναι της γνώσης και της έπαρσης του "εχέφρονος σκεπτικισμού"."
    Δεν έχω λόγια έξοχο!!!!!!!
    Τα σέβη μου.
    bod

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Το ένα κοκτέιλ πιο μεθυστικό από το προηγούμενο.
    Ρίχνε τα μπουκάλια σου, σύντροφε.
    Κάποια στιγμή, δεν μπορεί, τα παιδιά που δεν αγαπήθηκαν ποτέ
    θα σκοτώσουν το ζώο που τα γέννησε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σκιαχτηκα ρε Αντωνη ! Στην αρχη λεω ΩΧ παει κι αυτος ! Τα πεσιμιστικα τον πιασανε ,κατερρευσε ...Κι ηρθε η τελευταια παραγραφος κι αναθαρρησα ,ηρθα στα ισα μου . Οχι τιποτα αλλο αλλα μεσα σ αυτην την βαβελ συναισθηματων ,αποψεων και λογων που ζουμε καθε μερα ,σαν παρατηρητης εξωθεν ,εγω οσμιζομαι ενδιαφερουσες μερες ,μηνες που ηδη ζουμε και αλλες που ερχονται .Νοιωθω πως ζουμε την απολυτη σιγη της πλασης πριν απο σεισμο ή τσουναμι .Ο κοσμος ξαφνικα εγινε μαζικα κυκλοθυμικος ! Την μια ολο ΦΟΒΟ για τα μελλουμενα ,την αλλη ολο ΕΛΠΙΔΑ ,δυο κοσμοι παραλληλοι σε εναν .Ενας απιστευτος κυματισμος συναισθηματων ,ενα εκκρεμες που ακροχτυπιεται μια στη φωτια ,μια στον παγο ...κι επειδη αυτο μαζικα λαμβανει χωρα στην κοινωνια σου δινει την εντυπωση της ακινησιας .Μοιαζει ο κοσμος χαμενος ,μπερδεμενος που ψαχνει ΟΔΗΓΗΤΗ που θα τον παει ή στην φωτια ή στον παγο ,αδιαφορος για που ,που ομως στο βαθος δεν ειναι ! Ξερει .....Ο Οδηγητης ,ο Καπετανιος πρεπει να ειναι ΑΚΑΜΠΤΟΣ ,ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ,Γνωστης των καιρων και των θαλασσων ...δεν θελει παρατιμονιες τωρα ,ταλαντευσεις και ασαφεις εντολες ..ΙΣΑ ΤΗ ΡΟΤΑ ...ΙΣΑ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ !
    Κι ο τιμονιερης που δεν γνωριζει ΦΟΒΟ ,ορθοπλωρα το πλοιο θα παει ....μονο ετσι οδηγειται ενα σκαρι σε γκαστρωμενες εποχες και θαλασσες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δυνατό, πολύ δυνατό κείμενο.
    Προσωπικά το διάβασα και το ξαναδιάβασα παρέα μ' αυτό --> http://www.youtube.com/watch?v=9thvHDskYvA

    Decadent

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. The Dead Flag Blues"

      The car is on fire, and there's no driver at the wheel
      And the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides
      And a dark wind blows

      The government is corrupt
      And we're on so many drugs
      With the radio on and the curtains drawn

      We're trapped in the belly of this horrible machine
      And the machine is bleeding to death

      The sun has fallen down
      And the billboards are all leering
      And the flags are all dead at the top of their poles

      It went like this:

      The buildings tumbled in on themselves
      Mothers clutching babies
      Picked through the rubble
      And pulled out their hair

      The skyline was beautiful on fire
      All twisted metal stretching upwards
      Everything washed in a thin orange haze

      I said, "Kiss me, you're beautiful -
      These are truly the last days"

      You grabbed my hand
      And we fell into it
      Like a daydream
      Or a fever

      We woke up one morning and fell a little further down
      For sure it's the valley of death

      I open up my wallet
      And it's full of blood

      Διαγραφή