Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Κοκτέιλ Μολότωφ #338

Ποια είναι η ουσία του προφητικού λόγου;

Η ουσία του προφητικού λόγου δεν είναι η πρόβλεψη του μέλλοντος. Αυτή ανήκει στα μέντιουμ και τους τεχνοκράτες, με τα πρώτα να αναλαμβάνουν την διεκπεραίωση της μελλοντολογίας για όσους δεν καλύπτονται απ' τους δεύτερους. 

Η ουσία του προφητικού λόγου είναι η πρόταση "αυτός ο κόσμος δεν θα κρατήσει για πολύ." Είναι η ανακοίνωση της φθαρτότητας και του περαστικού του κόσμου, και θεολογικά, η ανακοίνωση επίσης του περαστικού χαρακτήρα της φθαρτότητας. Το ότι ο κόσμος που με φθείρει είναι ο ίδιος φθαρτός -- αυτή είναι η πηγή της Μεσσιανικής ελπίδας, που είναι η ελπίδα της καταστροφής του κόσμου της καταστροφής, του κόσμου ως καταστροφής. Αυτός ο κόσμος δεν θα κρατήσει για πολύ: ο θεολογικός πυρήνας του Μαρξισμού δεν είναι καθόλου τα σχέδια επί χάρτου για την Εδέμ, είναι μονάχα η πίστη στην φθαρτότητα της ίδιας της πηγής της φθοράς του κόσμου, της αποκρουστικής του γηραιότητας.


Σύντροφοι, αυτός ο κόσμος δεν θα κρατήσει για πολύ. Μακάρι να ευλογηθούμε με δύναμη να αντέξουμε την αγωνία της καταστροφής του. Είθε ο ύπνος των νεκροθαφτών να είναι απαλλαγμένος απ' τα φαντάσματα της πεθαμένης σάρκας. Ας αλαφρυνθούν οι καρδιές μας, και με το φτυάρι μας στον ώμο και στα χείλη το τραγούδι, ας σκάψουμε, ας σκάψουμε. Κι όταν ακούμε την κλαγγή από αλυσίδες, ας μην τρομάζουμε. Είναι οι δικές μας αλυσίδες που σπάει το φτυάρι που σκάβει τον λάκκο αυτού του κόσμου.

85 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Και στο Αιγαίο, πάλι και πάλι... Σύμφωνα με τις πληροφορίες, περίπου στις 12.30 τα ξημερώματα της Τρίτης, τουρκικό πλοίο εντόπισε στη θαλάσσια περιοχή, περίπου 1,5 ναυτικό μίλι βορειοανατολικά του ακρωτηρίου Κόρακας της Λέσβου, δύο μετανάστες οι οποίοι ενημέρωσαν για την ύπαρξη του μισοβυθισμένου σκάφους. Επί τόπου έσπευσαν -κατόπιν σχετικής ενημέρωσης- δυνάμεις του Λιμενικού οι οποίες στις ολονύχτιες έρευνές τους εντόπισαν επτά νεκρούς (δύο στη θάλασσα και άλλους πέντε εγκλωβισμένους στο σκάφος), ενώ διέσωσαν άλλα έξι άτομα. Οι έρευνες συνεχίζονται για την ανεύρεση άλλων δύο ατόμων που θεωρούνται αγνοούμενα. Από 902.gr

      gdmn1973

      Διαγραφή
  2. Το ότι ο κόσμος που με φθείρει είναι ο ίδιος φθαρτός -- αυτή είναι η πηγή της Μεσσιανικής ελπίδας, που είναι η ελπίδα της καταστροφής του κόσμου της καταστροφής, του κόσμου ως καταστροφής.

    Προσυπογράφω και γιατί δε γνώρισα καμία άλλη ελπίδα που να μη γίνεται αυταπάτη, δουλεία, λεπίδα.

    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. «Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
    με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

    http://youtu.be/T-f-vQX942I

    Όσο για το "υστερόγραφο" του ποιήματος, όπου ο ποιητής καληνυχτίζει τον Κεμάλ δηλώνοντας ότι "αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ", η ιστορία το διαψεύδει σποραδικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τι σχέση έχει η Μεσσιανική ελπίδα με τον ιστορικό υλισμό και το σοσιαλισμό ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω. Πρώτη φορά που κολλάω με κείμενό σου... Υποθέτω αναφέρεσαι στο αναπόφευκτο κατά τον Μαρξ της ανατροπής του καπιταλισμού και της αντικατάστασής του από το σοσιαλισμό? Γιατί αυτό δεν έχει να κάνει (ή δεν θα έπρεπε) με καμία δογματική πίστη στα λεγόμενα του Μαρξ (ή του οποιουδήποτε), αλλά με τη συμφωνία με τα λεγόμενά του με βάση τη λογική και την επιστημονική (ιστορικα, κοινωνιολογικά, πολιτικά) μέθοδο.
    "C"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το αναπόφευκτο της ανατροπής του καπιταλισμού είναι μια δογματική πίστη και όχι επιστήμη. Τίποτε επιστημονικό δεν υπάρχει σε μια τέτοια αντίληψη ότι ο καπιταλισμός "θα καταρρεύσει" από τις δικές του αντιφάσεις (καταστροφισμός) . Και δεν είναι καθόλου αυτό το οποίο υποστηρίζει ο Μαρξ. Αυτό το οποίο λέει ο Μαρξ είναι ότι οι αντιφάσεις του καπιταλισμού είναι καταδικασμένες να οξύνονται όλο και περισσότερο. Αυτό ΕΙΝΑΙ επιστήμη, αλλά δεν είναι καθόλου "αναπόφευκτο της ανατροπής του καπιταλισμού."

      Από εκεί και πέρα, ο μεσσιανισμός δεν έχει καμία σχέση με την επιστημονική κριτική της καπιταλιστικής πολιτικής οικονομίας, έχει όμως μεγάλη σχέση με τον υποκειμενικό παράγοντα του θάρρους και της αντοχής του εργατικού κινήματος στην όξυνση της ταξικής πάλης. Γιατί το θάρρος δεν διαμεσολαβείται απλά και μονοσήμαντα από την επιστημονική αντίληψη της εγγένειας των ανταγωνιστικών αντιφάσεων στον καπιταλισμό. Από μόνο του αυτό δεν κάνει πολλά πράγματα για να ατσαλώσει την πίστη στον προλεταριακό αγώνα, ούτε αποτελεί αποκλειστικό ίδιον του επαναστατικού Μαρξισμού. Και ένας ρεφορμιστής μπορεί να αποδεχθεί ευκολότατα ότι υπάρχουν εγγενείς αντιφάσεις στον ΚτΠ.

      Διαγραφή
    2. Αν σε κατάλαβα καλά, τότε νομίζω ότι ο Μπένγιαμιν θα σε έλεγε σοσιαλδημοκράτη:P

      JKL

      Διαγραφή
    3. Πώς θα ξέρω αν με κατάλαβες όμως;

      Διαγραφή
    4. Αν στο κείμενό σου αρκείσαι να πεις ότι αρκεί να αναγνωρίσουμε την πηγή της φθοράς ως μη-άφθαρτη (δεν κατάλαβα γιατί αυτό αποτελεί μεσσιανικό στοιχείο), τότε σε αδικώ (τρόπον τινά). Αλλά βλέπω ότι πιο κάτω σε σχόλιο έγραψες:

      "Δεν ξέρω αν εσύ και ο Μπένγιαμιν καταλαβαίνετε τον όρο "θεολογία" με τον ίδιο τρόπο όμως... η ιδέα μιας δίκαιης κοινωνίας χωρίς καταπίεση, ξέρεις, διατυπώθηκε χιλιαστικά πολύ πριν διατυπωθεί μαρξιστικά"

      ...και γιαυτό ενδέχεται να μην σε αδικώ τελικά. Ήδη έβαλες τον πρώτο αφορισμό από τις Θέσεις. Βάλε και την 12η.

      JKL

      Διαγραφή
  5. Επειδή και εγώ δεν έχω καταλάβει την ανάρτηση, τι εννοείς με τον μεσσιανισμό ως παράγοντα αύξησης του θάρρους και της αντοχής του προλεταριακού κινήματος; Έχω την εντύπωση ότι η εργατική τάξη αντλεί το θάρρος και την αντοχή από τον δίκαιο αγώνα της και την συνείδηση που αποκτάει ως τάξη που την εκμεταλλεύονται, ως τάξη που παράγει αλλά δεν καρπώνεται τον πλούτο της κοινωνίας. Αυτό δικαιώνει τους αγώνες της, αυτό νομιμοποιεί την δράση της και αυτό της δίνει την δύναμη για την ανατροπή του καπιταλισμού. Η κατάρρευση του τελευταίου δεν είναι αναπόφευκτο ότι θα συμβεί από την εργατική τάξη, γιατί ο καπιταλισμός δεν αποκλείεται καθόλου να προτιμήσει (εκούσια ή ακούσια και πριν την κατάρρευσή του) την ολική καταστροφή της κοινωνίας. Ο Μεσσιανισμός πως δένει με αυτά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πως δενει η φραση του Ναζιμ Χικμετ που εγινε ο τιτλος της εκδηλωσης του ΚΚΕ στην Κομοτηνη με τον Μ-Λ δηλαδη; Γιατι η φραση που επελεξε το κομμα ειναι η επιτομη αυτου που ορισα ως προφητικο και μεσσιανικο στοιχειο. Δεν λεω κατι πρωτοφανες;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "θεολογικός πυρήνας του Μαρξισμού" δεν υφίσταται.
      Είναι Contradictio in terminis.

      Και μην μπερδεύουμε την τέχνη με την επιστήμη...


      Μάνος

      Διαγραφή
    2. Δεν ξέρω αν τις μπερδεύεις εσύ, πάντως εγώ έκανα το αντίθετο από το να τις μπερδέψω: "ο μεσσιανισμός δεν έχει καμία σχέση με την επιστημονική κριτική της καπιταλιστικής πολιτικής οικονομίας"

      Διαγραφή
  7. Εγώ θα ήθελα αν γίνεται κάποιες διευκρινίσεις ή έστω βιβλιογραφικές παραπομπές για τον "θεολογικό πυρήνα του μαρξισμού". Δεν διαφωνώ αρχικά με τον όρο, απλώς θα ήθελα να βοηθηθώ να τον κατανοήσω και να τον στηρίξω μέσα μου περισσότερο, με την προϋπόθεση ότι τον έχω καταλάβει σωστά.Εκτός αν δεν έχω καταλάβει τίποτα, οπότε πάσο. Γιάννης Ν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναφέρομαι βέβαια στους Bloch και Benjamin.

      Ιδιαίτερα για το συγκεκριμένο Μολότωφ, δες Benjamin, Ursprung des Deutschen Trauerspiels:

      "Η καταθλιπτική σύγχυση του Γολγοθά, που την αναγνωρίζουμε ως το σχήμα που βρίσκεται στη βάση των αλληγορικών μορφών σε εκατοντάδες γκραβούρες και περιγραφές της περιόδου [του 17ου αιώνα] δεν είναι απλώς σύμβολο της ερείπωσης της ανθρώπινης ύπαρξης. Σ' αυτή, η παροδικότητα δεν είναι κάτι το οποίο σηματοδοτείται ή αναπαρίσταται αλληγορικά όσο εκτίθεται ως αλληγορία με τη δική της σημασία: ως αλληγορία της ανάστασης. Τελικά, στα σημάδια του θανάτου που χαρακτηρίζουν το μπαρόκ, η κατεύθυνση του αλληγορικού στοχασμού αναστρέφεται [...]

      Διαγραφή
  8. καταλαβαίνω οτι "το θάρρος δεν διαμεσολαβείται απλά και μονοσήμαντα από την επιστημονική αντίληψη της εγγένειας των ανταγωνιστικών αντιφάσεων στον καπιταλισμό", άρα ο μεσσιανισμός είναι μια συμβολική διαμεσολάβηση, η συμβολική προβολή της επαναστατικής πράξης και, ποιητική αδεία, η αλληγορία τής "πίστης" (=επιμονής) στον δίκαιο αγώνα των προλετάριων...
    Μ αυτήν την έννοια μεσσιανισμό αναβλύζουν ξεκάθαρα τα ποιήματα του Cesar Vallejo του Ρίτσου και του Λειβαδίτη του Νερούδα και του Χικμέτ αλλά κι ο Αγγελος της Ιστορίας....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αντώνη, κι' εγώ δεν καταλαβαίνω ορισμένα πράγματα από αυτά που γράφεις: πάνω απ' όλα αυτό το " ο θεολογικός πυρήνας του Μαρξισμού". Μα ο μαρξισμός είναι κατ' εξοχήν ορθολογιστικός. Αν μπορούσες μια διευκρίνηση...

    Κάποιος που είχε άλλο nick

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προς όλους:

      Walter Benjamin, "Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας", θέση 1:

      "Πρέπει, λένε, να είχε υπάρξει ένας αυτόματoς μηχανισμός που να ήταν κατασκευασμένος έτσι ώστε να κερδίζει μια παρτίδα στο σκάκι, απαντώντας σε κάθε κίνηση του αντιπάλου με μία αντίθετη. Μια κούκλα με τουρκική στολή, στο στόμα ένα ναργιλέ, καθόταν μπροστά στη σκακιέρα, που ήταν τοποθετημένη σε ένα απλόχωρο τραπέζι. Ένα σύστημα καθρεπτών δημιουργούσε την ψευδαίσθηση πως αυτό το τραπέζι ήταν διαφανές από όλες τις πλευρές. Στην πραγματικότητα, ένας καμπούρης νάνος, που ήταν πρωταθλητής στο σκάκι, καθόταν εκεί μέσα και κατεύθυνε το χέρι της κούκλας με νήματα. Κάποιος μπορεί να φανταστεί ένα αντίστοιχο αυτού του μηχανισμού στη φιλοσοφία. Η κούκλα, που ονομάζεται "ιστορικός υλισμός" είναι απαραίτητο να κερδίζει πάντοτε. Μπορεί δίχως άλλο να αντιμετωπίσει οποιονδήποτε, εάν δέχεται τις υπηρεσίες της θεoλoγίας*, η οποία σήμερα, όπως ξέρουμε, είναι κοντή και κακόμορφη και πρέπει να κρατιέται έξω απ' το προσκήνιο."
      *"Η σκέψη μου συμπεριφέρεται στη θεολογία όπως το στυπόχαρτο στη μελάνη. Έχει πλήρως διαποτιστεί από αυτή. Αν ακολουθούσαμε όμως το στυπόχαρτο, τίποτα απ' όσα γράφτηκαν δεν θα απέμενε." (Από σημειώσεις του Benjamin).
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/08/walter-benjamin-1940.html

      Διαγραφή
    2. Ernst Bloch, Das Prinzip Hoffnug, τρεις τόμοι.

      Διαγραφή
    3. *"Η σκέψη μου συμπεριφέρεται στη θεολογία όπως το στυπόχαρτο στη μελάνη. Έχει πλήρως διαποτιστεί από αυτή. Αν ακολουθούσαμε όμως το στυπόχαρτο, τίποτα απ' όσα γράφτηκαν δεν θα απέμενε."
      Διαφωνώ πλήρως με την φράση του Benjamin. Θεωρώ ότι η σκέψη μας πρέπει να συμπεριφέρεται στη θεολογία όπως ο ποταμός στη μελάνη, ώστε και να την ξεριζώσει πλήρως και να μην αφήσει τίποτα από αυτήν πάνω στον άνθρωπο. Η θεολογία είναι δουλεία, υπεκφυγή, ανάθεση. Όπως και ο εκπορευόμενος από αυτήν μεσσιανισμός.

      Διαγραφή
    4. Δεν ξέρω αν εσύ και ο Μπένγιαμιν καταλαβαίνετε τον όρο "θεολογία" με τον ίδιο τρόπο όμως... η ιδέα μιας δίκαιης κοινωνίας χωρίς καταπίεση, ξέρεις, διατυπώθηκε χιλιαστικά πολύ πριν διατυπωθεί μαρξιστικά. Το ζήτημα είναι ότι από την χιλιαστική διατύπωση έλειπαν τα μέσα. Η έλευση του δικαίου ήταν ζήτημα μεσσιανικής παρέμβασης. Αλλά η αδυναμία να φανταστείς τα μέσα δεν συνεπάγεται πέταγμα στα σκουπίδια. Συνεπάγεται διαλεκτική υπέρβαση.

      Διαγραφή
    5. Με συγχωρείς που επιμένω, αλλά δεν ξέρω πως μπορεί να αντιλαμβάνεται ο Μπένγιαμιν τον όρο "θεολογία". Για μένα είναι συγκεκριμένος και πολύ ευρύτερος της επιθυμίας για μια δίκαιη κοινωνία. Η διαλεκτική υπέρβαση της θεολογίας έχει ήδη γίνει με την ανάπτυξη των επιστημών και απομένει το ξερίζωμα της από τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

      Διαγραφή
    6. Μπορείς να διαβάσεις τα κείμενά του που φιλοξενούνται στο ιστολόγιο αν θέλεις να δεις πώς τον αντιλαμβάνεται. Είναι αρκετά αντιπροσωπευτικά.

      Διαγραφή
  10. αντώνη διακρίνω μιαν απογοήτευση;

    κάποιος παλιός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Και τότε η αισιοδοξία σου πηγάζει από τον χιλιασμό; Κάπως αλλιώτικη είναι η γραφή σου...

    κάποιος παλιός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ προτείνω στον «παλιό» να απευθυνθεί στην agony aunt Κόκκινη Ροζίτα
      και να γράψει με κόκκινη γραμματοσειρά τον πόνο του για τη «μεσσιανική απόκλιση» τού LR.

      «Εδώ μέσα γίνονται μαρξιστικά Σόδομα και Γόμορρα»

      http://www.youtube.com/watch?v=6nppgQ3VOIU

      Τρολάρω, κύριε Πρόεδρε.

      Διαγραφή
    2. όχι απλώς προσπαθώ να καταλάβω. O Walter Benjiamin ως γνωστόν ήταν βαθιά πεσσιμιστής έζησε σε πολύ δύσκολους καιρούς και επηρεαζόταν από τον Ιουδαϊκό μυστικισμό, -δεν μπορώ να το διατυπώσω καλύτερα, σορυ-

      Διαγραφή
    3. Θα ήταν καλύτερα για σένα αν παρατούσες το ρόλο του ερασιτέχνη ψυχαναλυτή. Δεν έχεις ιδέα γιατί γράφηκε το συγκεκριμένο και δεν πρόκειται να μάθεις γιατί δεν σου πέφτει λόγος.

      Διαγραφή
  12. Επιστροφή στο Μεσαίωνα λοιπόν;

    "In the Enlightenment, the idea was to prove that belief in God might not signify any kind of moral imperative for mankind, that the moral laws would operate in a society of atheists just as much as in one where religious patronage held sway (Bayle)”

    Lukacs, The destruction of Reason, p.361.


    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μην βλέπεις παντού εχθρούς, Αντώνη. Σε διαβάζω τακτικά και σημερα η γραφή σου με ξένισε κάπως.

      κάποιος παλιός

      Διαγραφή
    2. Στην επόμενη ψυχαναλυτική απόπειρα έχει permanent ban. Μεσσιανική βία που λέμε;

      Διαγραφή
    3. Έχομεν ρέντα, σήμερα:

      «Morality, like law and state, is a form of bourgeois society. If the proletariat is compelled to use them, this by no means signifies the possibility of the further development of those forms in the direction of filling them with a socialist content. They are incapable of retaining this content, and must wither away in the course of [their]* realization. Nevertheless, until the end of the present transitional period, the proletariat necessarily must use these forms inherited from bourgeois society in its class interest, and then exhaust them. For this, it must above all have a very dear understanding, free from ideology, of the historical origin of these forms.»

      Evgeny Pashukanis

      Διαγραφή
    4. @κάποιος παλιός (που δεν έγραψε ποτέ σχόλια και δεν διάβασε Χριστό απ' αυτό το μπλογκ, είναι ωστόσο πιστός αναγνώστης): Permanent ban, και να μη μας γράφεις.

      Διαγραφή
  13. και γιατί δεν έγραψες απάντηση στον εργατικό αγώνα; Ρεζίλι έγινες Ελισσαίε Reloaded

    κάποιος παλιός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Σύντροφε, να γιατί δεν συναντηθήκαμε: Όταν πήγαινες εσύ, εγώ ερχόμουν.

    Χαιρετίσματα και φιλιά στην Ελένη Α. και καλοφάγωτα τα λεφτά απ' την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων κατά του "Ριζοσπάστη."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, και προσοχή στα δολωματάκια για μένα μέσω "Ίσκρα". Δεν τσιμπάω και τα πετάτε τζάμπα.

      Διαγραφή
    2. δεν είμαι με τον ΕΑ. Σε πληροφορώ όμως ότι μετά τις ευρωεκλογές ο Ριζοσπάστης από καθημερινός θα γίνει εβδομαδιαίος γιατί το Κόμμα χρεωκόπησε!

      Οπότε καλά κάνεις και το ρίχνεις στον χιλιασμό. Είναι και αυτό κάποια λύσις...

      κάποιος παλιός

      Διαγραφή
    3. Καλά, δώσε εσύ χαιρετίσματα στο χαφιεδότσουρμο και την τρελή άστη για αλλού.

      Διαγραφή
  15. "Κάποιε παλιέ", νομίζεις ότι απευθύνεσαι σε ηλίθιους; Ποιος νομίζεις ότι πίστεψε ότι "δεν έχεις σχέση με τον ΕΑ"; Αφού εσύ ο ίδιος πιο πριν, έκανες κακής ποιότητας "συνδικαλισμό αμφιθεάτρου" αναφέροντας υβριστικό για το LR άρθρο του ΕΑ... Όχι κι έτσι.

    Κάποιος που είχε άλλο Nick

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επειδή καθημερινά μπαίνουνε και διαβάζουνε και μετά γράφουνε αλλά με ονοματεπώνυμα, θα ήθελα ένα μηνυματάκι να τους στείλω, να το βάλουν καλά στο μυαλό τους:

      Μόνος ο άνθρωπος έχει δύο μάτια
      αλλά το Κόμμα έχει χίλια.
      Μόνος ο άνθρωπος βλέπει μια πόλη
      αλλά το Κόμμα βλέπει έξι χώρες.
      Μόνος ο άνθρωπος μπορεί να σπαταλήσει μια στιγμή
      αλλά το Κόμμα έχει πολλές στιγμές.
      Μόνος ο άνθρωπος μπορεί να εξαλειφθεί
      αλλά το Κόμμα δεν μπορεί να εξαλειφθεί.

      Διαγραφή
    2. Ούτε τα "Στωϊκός", ούτε τα "Ουκρανός", ούτε τα "Περίοικος" σας σώζουν. Είστε τέτοιες ψωνάρες που ούτε για χαφιέδες δεν κάνετε. Ο καλός χαφιές συμφιλιώνεται με την ασημότητα.

      Διαγραφή
  16. ρε παπαρες του ε.α της ν.σ και λοιπον αλλων χαφιεδιστικων μεσων και τροπων της ασφαλειας πρεπει να ξερετε κατι. μαλλον επρεπε να το ειχατε καταλαβει απο το συντομο και επιδερμικο περασμα σας απο το ΚΚΕ.
    ο "Ρ" θα βγαινει, ειτε νομιμος ειτε παρανομος, ειτε ωριαιος ειτε μηνιαιος! ειτε σε χαρτι ειτε απο στομα σε στομα (βλ λουκυ λουκ ντειλυ σταρ).
    ο "Ρ" ειναι η μοναδικη κομμουνιστικη εφημεριδα στον κοσμο (πλην κουβας κορεας και λοιπων συναφων κρατων) που βγαινει καθημερινα και τσουζει πολλους, με πρωτη και κυρια την πρεσβεια....ξερετε αυτη λιγο ποιο πανω απο το μεγαρο!
    ο "Ρ", επρεπε και αυτο να το ξερετε, μπαινει καθε μερα μεσα και επερνε χρηματοδοτηση απο το κομμα και τις συνδρομες μας, που δυστηχως πηγαιναν για να πληρωθουν και ΠΟΥΛΗΜΕΝΑ ΤΟΜΑΡΙΑ σαν και εσας.
    στα τσακιδια λοιπον και να μην ξαναασχοληθειτε με το ΚΚΕ. ουτε να το πιασετε ξανα στο στομα σας, το λερωνετε και μονο που το σκεφτεστε.
    παρτε λοιπον το πουλημενο σαρκιο σας και να πατε να το πουλησετε εκει που ισως εκτιμηθει (για λιγο γιατι την προδοσια πολλοι αγαπησαν αλλα τον προδοτη κανεις), σε κανα ποταμι σε καμια ελια (και αυτους που ειναι απο πισω) σε καμια καθημερινη, σε κανα μεγκα, σε καμια ελευθεροτυπια (και ολους τους κλωνους της) κτλ κτλ.
    στο τελος θα εχετε την μοιρα π.χ. του φαρακου. που την υστεροφημια του την επλεξαν τα απολειφαδια της ταξικης παλης και θα τον θυμομαστε ολοι σαν ΠΟΥΛΗΜΕΝΟ.
    Υ.Γ. ΜΗΝ ΤΟ ΧΟΝΤΡΕΝΕΤΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΓΙΑΤΙ ΜΙΑ ΚΟΥΤΣΟΥΛΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ Η ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΙΘΑΝΑ ΨΕΥΔΩΝΥΜΑ ΣΑΣ ΠΛΕΟΝ ΕΧΟΥΝ ΟΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Αντιλαμβάνομαι την ποιητική διάσταση του κειμένου, παρ' όλο που προσωπικά δεν έχω ανάγκη μιας τέτοιας προσέγγισης. Άλλος μπορεί να έχει.
    Και δε θα σχολίαζα αν δεν ακολουθούσε η θεωρητικοποίησή της που δεν μπορώ να τη συμμεριστώ.
    Ο μεσιανισμός είναι αναμονή έλευσης του σωτήρα ή της σωτηρίας.
    Αντίθετα ο μαρξισμός τοποθετεί σαν κινητήρια δύναμη της ιστορίας την ταξική πάλη, η οποία αποτελεί και την κινητήρια δύναμη της αντικατάστασης του καπιταλισμού από το σοσιαλισμό:
    Από αυτή τη πρωταρχική άποψη (της 1ης σελίδας του κομμουνιστικού μανιφέστου) δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσά τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν θα σχολιάσω κάτι για την εμβρίθεια της αντιπαράθεσης μεσσιανισμού-μαρξισμού. Ο καθένας ό,τι καταλαβαίνει καταλαβαίνει. Δημοκρατία έχουμε.

      Διαγραφή
    2. Κάποιοι προφανώς το βρίσκετε ευκολότερο να θεωρήσετε ότι πήγα στην εκκλησία να μεταλάβω απ' το να σκεφτείτε τι είδους πρόταση είναι "το τέλος της εκμετάλλευσης" ως στόχος της ταξικής πάλης και γιατί είναι μια πρόταση με τέτοια δύναμη. Ή γιατί το "κεντρικός σχεδιασμός" μπορεί να είναι άκρως απαραίτητο και κεντρικής σημασίας για τη σοσιαλιστική οικονομία, δεν κινητοποίησε όμως ποτέ κανέναν ως όραμα.

      Δεν πειράζει, καλή καρδιά.

      Διαγραφή
    3. Το τέλος της εκμετάλλευσης αντλεί τη δύναμή του, θα έλεγα, από την καθολικότητα της εκμετάλλευσης σαν παρούσας συνθήκης και από την καθολικότητα του τέλους της σαν λύσης.
      Η διαφορά βρίσκεται στο αν το τέλος αυτό "θα έρθει" ή στο αν στο τέλος αυτό θα οδηγήσει η ανθρώπινη πράξη. Με τη μορφή της ταξικής πάλης σε κάθε πεδίο, από το οικονομικό ως το φιλοσοφικό.
      Δεν διαθέτω, προσωπικά, άλλο τρόπο κατανόησης της μεσιανικής κοσμοθεώρησης και της διαφοράς του από την επαναστατική.
      Η προσδοκία για το τέλος αυτού του κόσμου και για τη δημιουργία ενός κόσμου απαλλαγμένου από πληγές είναι συνέπεια των πληγών του κόσμου αυτού κι αντίσταση απέναντι σ' αυτές τις πληγές με τη μορφή της πεποίθησης για την κατάργησή τους.
      Καλή καρδιά υπάρχει, απλά καθένας τοποθετείται προσπαθώντας να εκφράσει όσο μπορεί τον τρόπο που κατανοεί τα πράγματα.

      Διαγραφή
    4. Έγραψα ήδη ότι ο μαρξισμός σημαίνει ΗΔΗ υπερκέραση του μεσσιανισμού σε ό,τι αφορά τα μέσα. Και δε λέω τίποτε καινούργιο. Τα έχει γράψει ο Μπλοχ πριν 60 χρόνια. Η υπερκέραση των μέσων όμως δεν σημαίνει εξάλειψη του μεσσιανικού στοιχείου, όπως ΚΑΜΙΑ υπερκέραση με εγελιανούς όρους δεν εξαλείφει αυτό που υπερκερνά.

      Διαγραφή
    5. Το ζήτημα δεν είναι ο εξορκισμός του μεσσιανικού με όρους "Φτου κακά", γιατί κάθε κατεσταλμένο επιστρέφει. Το ζήτημα είναι η έλλογη εκπαίδευσή του. Και αυτό δεν είναι καθόλου απλή και εύκολη υπόθεση.

      Πολύ φλυαρία για το τίποτε στο θρεντ, στην τελική. Κάποια πράματα καλύτερα να κρατάω για τον εαυτό μου.

      Διαγραφή
    6. Οφείλω πάντως να προσθέσω ότι η αντιπαράθεση μεσσιανισμού-μαρξισμού στο 1ο μου σχόλιο, δεν έχει "καθαρολογικό" χαρακτήρα.
      Αναφέρεται στο ζήτημα του αναπόφευκτου τέλους του καπιταλισμού και της αναπόφευκτης αντικατάστασής του απο το σοσιαλισμό, ως νομοτέλειας που μπορεί να πραγματωθεί μόνο υπό όρους ταξικής πάλης.

      "...τόσο οι παραγωγικές δυνάμεις που δημιουργήθηκαν από τον σύγχρονο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, όπως και το σύστημα κατανομής των αγαθών που δημιούργησε ο τρόπος αυτός, έχουν έρθει σε οξύτατη αντίφαση με τον ίδιο αυτό τρόπο παραγωγής, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που κάνει αναπόφευχτη την ανατροπή αυτού του τρόπου παραγωγής και κατανομής, μια ανατροπή που θα έχει σαν αποτέλεσμα να καταργήσει όλες τις διαφορές των τάξεων, α ν δ ε ν θ έ λ ο υ μ ε να εξαφανιστεί όλη η σύγχρονη κοινωνία". (Ενγκελς - ΑντιΝτύρινγκ)

      Η νομοτέλεια και το "αναπόφευκτο" έχει δυο όψεις, και εμφανίζεται για την ανθρώπινη πράξη με τη μορφή διλήμματος ...

      Διαγραφή
  18. Ο κεντρικός σχεδιασμός (μέσο) κινητοποίησε χιλιάδες ανθρώπους όταν συνδυάστηκε με το τέλος της εκμετάλλευσης (σκοπός). Σταχανοφικό και κολχόζνικο κίνημα είναι 2 εξαιρετικά παραδείγματα.
    Η αναλογιά μέσου σκοπού είναι βασικός και αξεδιάλυτος νόμος της διαλεκτικής.
    Νομίζω όμως ότι το ξεκαθάρισμα στο πως τίθενται αυτές οι έννοιες απαιτούν πολύ ευρύτερα των παρόντων σχολίων κείμενα.

    Ernest Everhard.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Ο κεντρικός σχεδιασμός (μέσο) κινητοποίησε χιλιάδες ανθρώπους όταν συνδυάστηκε με το τέλος της εκμετάλλευσης "

      Μετά την επανάσταση, Ernest. Μετά την επανάσταση όμως, το μεσσιανικό είναι μάλλον επικίνδυνο στοιχείο. Τα έχουμε ξαναπεί με αφορμή το κείμενο Losurdo. Για να μπορέσει να γίνει αντιληπτό τι λέω, πρέπει να μπορεί κανείς να σκεφτεί για στιγμές και για επίπεδα. Εγώ τη δουλειά αυτή την έχω ήδη κάνει. Δεν περιμένω να την κάνω από ένα Μολότωφ. Αλλά η σκέψη είναι σαν την τουαλέτα. Μπορείς να πεις σε κάποιον πού βρίσκεται, αλλά μέσα πρέπει να μπει μόνος του.

      Διαγραφή
  19. Αντώνη, μου φαίνεται ότι κάποιοι θαμώνες σου (εντός και εκτός εισαγωγικών) πάσχουν από σχολαστικισμό. Μόνο έτσι εξηγείται το πώς γίνεται να σου ζητάνε.. εξηγήσεις (!) κάνοντας λόγο Σωτήρες, με αφορμή ένα κείμενο που σαν κεντρική ιδέα έχει ακριβώς το επιθυμητό της Καταστροφής.

    Εγώ πάντως διαβάζοντάς το θυμήθηκα τη Λιλή Ζωγράφου.

    "Όχι όχι, εγώ δεν θέλω ν' αλλάξει ο κόσμος αυτός.
    Να χαλάσει θέλω, να τον χαλάσω, να τον γκρεμίσω,
    αυτό θέλω, να τον δω σωριασμένο, να δρασκελίσω τα χαλάσματα τρέχοντας με τα χέρια ανοιχτά στον άνεμο..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άλλος θέλει να τρεξει με τα χέρια ανοιχτά στον άνεμο, άλλος να ξαναέβαφε γαλάζια τη θάλασσα, άλλος να έχτιζε στα σύννεφα βενζινάδικο, όλα αυτά είναι θεμιτές επιθυμίες.
      Όσο για την καταστροφή; ο κόσμος αυτός σίγουρα μπορεί να καταστραφεί κι από μόνος του χωρίς ιδιαίτερη προπάθεια από κανέναν. 2 Παγκόσμιοι Πόλεμοι δίνουν μια ιδέα γι' αυτή τη δυνατότητα, κι ευτυχώς που από αυτούς βγήκε μια ΕΣΣΔ κι ένας σοσιαλιστικός κόσμος χάρη σ' όσους θέλαν την αλλαγή του.
      Δεν θα απαντούσα, απλά έπιασα το υπονοούμενο.

      Διαγραφή
    2. Ok, αυτό πάντως δεν είναι ακριβώς μαρξισμός, είναι μαρξισμός με νιτσεϊκές επιρροές.

      Κάλλιστα θα μπορούσε να το`χε γράψει ο Καζαντζάκης, ας πούμε....


      Μάνος

      Διαγραφή
    3. Παίδες, σας το είπε κι ο Αντώνης: μπερδεύεστε. Και μπερδεύεστε χωρίς λόγο κιόλας. Άλλο η επιστημονική ανάλυση του γίγνεσθαι και της αναγκαιότητας για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, κι άλλο διάφορες, άλλου τύπου φιλοσοφικές αναζητήσεις, από τη στιγμή που τα έχεις ξεκαθαρίσει στο μυαλό σου και ξέρεις ότι το μεν δεν επικαλύπτει/αναιρεί το δε.

      Όπως επίσης, Άγι, από το βολονταρισμό (γιατί το πιασα κι εγώ το υπονοούμενο) μέχρι τη γνώση του πώς να μετατρέψεις την Επιθυμία σε υλική Δύναμη υπάρχει μεγάλη διαφορά, την οποία είμαι σίγουρος ότι γνωρίζεις κι εσύ.
      Τέλος, πείτε μου σας παρακαλώ ότι με δουλεύετε όταν αφήνετε να εννοηθεί ότι το concept της "καταστροφής αυτού του κόσμου" το αντιλαμβάνεστε ως καταστροφή της κοινωνίας ή της... Γης ΕΝ ΓΕΝΕΙ.

      Διαγραφή
    4. Επειδή αρκετοί εσχάτως φαίνεται να με περνάνε για καντηλανάφτη, ας κάνω μια μετάφραση διαφορετική, αφού τον Χικμέτ τον βάλανε στα "ποιητικά":

      http://www.marxists.org/archive/marx/works/1844/manuscripts/hegel.htm

      Διαγραφή
    5. @Dearg Doom
      Αρχίζοντας από το τελευταίο: Μιλώντας κανείς για "καταστροφή του κόσμου" μπορεί να εννοεί πολλά και διάφορα πράγματα, αλλά το νόημα πρέπει να το υποδείχνει ο ίδιος έιτε ρητά είτε από τα συμφραζόμενα. Ο αναγνώστης ή ακροατής κλπ που βρίσκεται απέναντι στη γενικότητα μιας φράσης για την "καταστροφή του κόσμου", πώς και γιατί θα πρέπει να μαντέψει το αληθινό νόημα; Ή γιατί θα πρέπει να προβάλει πάνω σε αυτή τη γενικότητα τον δικό του υποκειμενισμό; Από όσο ξέρω πάντως η "καταστροφή του κόσμου' μπορεί να περιλαμβάνει εσχατολογικές αντιλήψεις είτε θρησκευτικές είτε επιστημονικής φαντασίας, μπορεί να σηματοδοτεί την καταστροφή της εξουσίας ή των σχέσεων που τον διέπουν, το τελευταίο πάλι μπορεί να γίνεται από μηδενιστική σκοπιά, μπορεί και από επαναστατική, και φαντάζομαι υπάρχουν κι άλλες εκδοχές.

      Τα στιχάκια δεν τα έβαλα σε σχέση με το βολονταρισμό. Τα έβαλα έχοντας την εντύπωση ότι κάπου κάνουμε ένα ανακάτεμα των εννοιολογικών πεδίων όπου από το ένα στο άλλο οι λέξεις αλλάζουν σημασία και τελικά (εντύπωσή μου) χάνουμε έτσι το νήμα της συζήτησης. Άλλο λοιπόν το πεδίο της αισθητικής (όπου ανάγονται τα στιχάκια και το απόσπασμα της Ζωγράφου) καθώς και του ψυχισμού που ίσως που συνδέεται με την αισθητική, άλλο το πεδίο της φιλοσοφίας, , άλλο της πολιτικής θεωρίας, άλλο το πεδίο της πράξης, άλλο της θρησκείας κλπ.
      Είναι σαν να μπερδευόμαστε που ενώ οι κομμουνιστές είναι υλιστές (φιλοσοφικά), έχουν τιμηθεί πολύ για τον ιδεαλισμό τους (στο πεδίο της προσωπικής στάσης), και να βρίσκουμε αντιφάσεις ενώ πρόκειται για σύγκριση ανόμοιων πραγμάτων: για διαφορετικές σημασίες των ίδιων λέξεων ανάλογα με το εννοιολογικό πεδίο όπου εντάσσονται.
      Και το είπα από την αρχή: Την ανάρτηση ενταγμένη στο πεδίο της αισθητικής, όπως προσωπικά την αντιλήφθηκα, την κατανοώ και δε θα είχα κάτι να σχολιάσω. Και ο λόγος που σχολίασα είναι η αναγωγή στη θεωρία που προέκυψε από τη συζήτηση και που μου έδωσε την εντύπωση της σύγχυσης των εννοιολογικών πεδίων τελικά.

      (Τέλος το υπονοούμενο που εννοούσα, ήταν πως αναγνώρισα τον εαυτό μου στην "σπόντα" για τους σχολαστικιστές, και απάντησα για να το δούμε ευθέως κι όχι σε 3ο πρόσωπο).

      Διαγραφή
    6. Να προσθέσω ότι στη γενικότητά του το θέμα έχει για μένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αλλά συμφωνώ με το ότι "το ξεκαθάρισμα στο πως τίθενται αυτές οι έννοιες απαιτούν πολύ ευρύτερα των παρόντων σχολίων κείμενα Ernest Everhard".
      Προσωπικά με προκαλεί ιδιαίτερα η ιστορική περίοδος από την ήττα των δουλικών επαναστάσεων σε Ιταλία και Μ. Ασία ως την εμφάνιση του χριστανισμού, και παραπέρα από την εμφάνιση του χριστιανισμού ως την μετεξέλιξή του σε επίσημη θρησκεία.
      Νομίζω οτι εκεί συγκεντρώνονται πολλές ή σχεδόν όλες οι πλευρές του θέματος, Όπως και στον πόλεμο των χωρικών και τη μεταρρύθμιση: το τελευταίο αν δεν κάνω λάθος κοινωνικό κίνημα όπου η πολιτική εμφανιζόταν με θρησκευτική μορφή (πράγμα όμως όχι τόσο βέβαιο, αν δούμε τι γίνεται σήμερα στο μουσουλμανικό κόσμο).

      Διαγραφή
    7. Ε τότε, αφού το καταλαβαίνεις ότι υπάρχει ξεκάθαρος διαχωρισμός των εννοιών και κατηγοριών ανάλογα με το πεδίο εφαρμογής τους, δεν μπορώ να καταλάβω πού στο διάολο έχεις σκαλώσει ρε Άγι. Και τι θα πει ότι αποφάσισες να παρέμβεις όταν η κουβέντα πήγε στη θεωρία αλλιώς δε θα το έκανες, εδώ ο Αντώνης έκανε λόγο για θεωρία μόνο και μόνο ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΕΙ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ! Τι διάολο, υπάρχει κάτι άλλο που δεν πιάνω;

      Περί καταστροφής:
      Θεωρητικά δεν έχεις άδικο αλλά στην ανάρτηση γίνεται λόγος για καταστροφή ΑΥΤΟΥ του κόσμου και μάλιστα με πλάγιους και τονισμένους χαρακτήρες. Και όταν γίνεται λόγος για *σκέτη* καταστροφή του κόσμου, αυτό γίνεται χωρίς τονισμό και πάντα μετά από την προηγούμενη διατύπωση. Με άλλα λόγια η λέξη-κλειδί εδώ πέρα είναι *αυτός*. Οι υπόλοιποι που το κατάλαβαν απλά επέλεξαν να το καταλάβουν από υποκειμενισμό ξέρω γω; Τι να πω.

      Φιλικά και συντροφικά πάντα.

      Διαγραφή
    8. Τον "ειρμό" άρχισα να τον χάνω με την απάντηση του Αντώνη "17 Μαρτίου 2014 - 5:35 μ.μ. Το αναπόφευκτο της ανατροπής του καπιταλισμού είναι μια δογματική πίστη και όχι επιστήμη", το οποίο θεώρησα ανακριβές και στο οποίο αναφέρθηκαν τα περισσότερα σχόλιά μου.

      Το "αναπόφευκτο" είναι επιστημονικό συμπέρασμα -όσο επιστημονικό συμπέρασμα είναι και το (μεταγενέστερης μελέτης σε σχέση με το συμβάν) αναπόφευκτο της διαδοχής της φεουδαρχίας από τον καπιταλισμό λχ. Συμπέρασμα όμως από το οποίο δεν μπορεί να αφαιρεθεί η ταξική πάλη και οι γενικές αρχές του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού. "Αναπόφευκτο" θα πει ότι όσο υπάρχει ιστορία, ο καπιταλισμός δεν μπορεί να είναι το τέλος της και ότι μόνο ο σοσιαλισμός είναι δυνατόν να τον αντικαταστήσει. Αυτά δεν είναι δογματική πίστη, αλλά επιστημονικά συμπεράσματα.

      Το πράγμα όμως οδηγείται κατά τη γνώμη μου στη σύγχυση των εννοιών, όταν το επιστημονικό συμπέρασμα (ιδωμένο μισό κι όχι στην ολότητά του) ονομάζεται δογματική πίστη καταλήγοντας έτσι στο ίδιο εννοιολογικό πεδίο με το "μεσιανισμό" που είναι πράγματι δογματική πίστη και γι' αυτό οι παραλαγές της μπορεί να είναι πολλαπλές, άσχετα που ο καθένας προβάλλει το εγώ του στην παραλλαγή που τον εκφράζει.

      Και αυτά χωρίς να έχω προσέξει μέχρι σήμερα την αναφορά στο θεολογικό πυρήνα του μαρξισμού, που λέω και σ' άλλο σχόλιο, ότι αυτόν τον πυρήνα μόνο σαν ιστορικό μπορώ να τον δω, πέρα από κάθε οριοθετημένη σύμπτωση με το οτιδήποτε θεολογικό, μυστικό, θρησκευτικό έχει υπάρξει ιστορικά.
      Άλλο το θεολογικό πεδίο κι άλλο το ιστορικό, και θεωρώ ότι ο μαρξισμός στέκεται στο δεύτερο αυστηρά και χωρίς έκπτωση από την επιφάνειά του μέχρι τον πυρήνα του.
      Σαφώς και όλα αυτά δεν μπορούσα να τα πω με την πρώτη, οδηγήθηκα εδώ΄από την όλη συζήτηση.

      "Καταστροφή ΑΥΤΟΥ του κόσμου", δεν έκανα λόγο για κάτι διαφορετικό. Για τον "μεσιανισμό" όμως (που δεν τον έβαλα εγώ στη συζήτηση) μέσα σε αυτή μπορούν να χωράνε τα πάντα. Από την πυρηνική καταστροφή έως τον ατομικό αναχωρητισμό (την καταστροφή του κόσμου σε σχέση με Εμένα).
      Γι' αυτό (συν το ότι δεν στάθηκα στο "θεολογικό πυρήνα") έκανα λόγο για αισθητικό πεδίο: Στο πεδίο της αισθητικής είναι φυσικό να γεμίζει κανείς τις αόριστες έννοιες με το δικό του συγκεκριμένο: το άσπρο γίνεται άσπρο του και το μαύρο μαύρο του - δεν παύει όμως μόλις βγούμε από την αισθητική και μπούμε στη φυσική και το άσπρο και το μαύρο να παραμένουν άσπρο και μαύρο γενικά.

      Δεν ξέρω αν έχω τη δυνατότητα να γίνω περισσότερο κατανοητός, κι αν δε γίνομαι αυτό σίγουρα δεν οφείλεται στις περιορισμένες ικανότητες των αναγνωστών να σκεφτούν αλλά είτε στα δικά μου εκφραστικά όρια είτε στις ελλείψεις του περιεχόμενου των όσων λέω.

      Διαγραφή
  20. Καλά, αναλαμβάνουν εργολαβία οι του ΕΑ στα διάφορα μπλογκ που υποστηρίζουν το ΚΚΕ, ο Πετρόπουλος στον Οικοδόμο ξεσάλωσε τις προάλλες, όταν στριμώχτηκε *λίγο* άρχισε τους χαρακτηρισμούς που προσάπτει και καταλογίζει σε άλλους σχολιαστές, λογικά θα 'χει κι άλλα τέτοια (και χειρότερα) μέχρι τις εκλογές.

    Άσχετο, αλλά αυτό δε βλέπω να προβληματίζει κανένα http://aristeramitilini.blogspot.gr/2014/03/blog-post_9492.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Η επιστήμη μας λέει έναν πράγμα: ότι οι αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής δεν μπορούν να ξεπεραστούν. Δεν μπορούν να ξεπεραστούν στα πλαίσια αυτού του συστήματος. Αντιθέτως οξύνονται. Και ότι αυτή η όξυνση δημιουργεί τις προϋποθέσεις για το τσάκισμα αυτού του συστήματος.
    Από εκεί και πέρα ο μαρξισμός ποτέ δεν αποτέλεσε ψευδοεπιστήμη μελλοντολογίας. Η πρόβλεψη των εξελίξεων βασίζεται στην γνώση των νομοτελειών του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αυτή η πρόβλεψη αφορά όμως ένα μέλλον, το οποίο στην πραγματικότητα είναι απλά μια προέκταση του παρόντος, μια επανάληψη του ιδίου με άλλες μορφές. Η επιστήμη μπορεί να έχει πρόσβαση μόνο στο futur, αλλά ως επιστήμη ποτέ στο avenir. Και αυτό είναι που ενδιαφέρει στην περίπτωση που συζητάμε.

    Η ερώτηση είναι απλή: θέλει κάποιος να χρησιμοποιήσει τον "προφητικό λόγο", όπως το ονομάζει ο Αντώνης, ή όχι; Θέλει δηλαδή κάποιος να μπορεί να πει ότι "αυτός ο κόσμος δεν ΘΑ κρατήσει για πολύ";
    Από την στιγμή που όλοι οι κομμουνιστές αυτό ακριβώς είπαν και λένε, πρέπει να αναρωτηθούμε τι είναι ακριβώς αυτό που λέμε. Εφόσον αποκλείουμε αφενός την μαντική και αφετέρου έναν ανορθολογικό ιδεαλιστικό ντετερμνινισμό, πρέπει να αναλογιστούμε καλύτερα το περιεχόμενο αυτού που λέμε. Το να κράζουμε "θεολογία" και "μεσσιανισμός", δεν βοηθάει και πολύ την υπόθεσή μας.

    Επίσης καλή η επιστήμη, αλλά ο μαρξισμός δεν είναι απλά μια επιστήμη. Αν ήταν έτσι θα αναμέναμε ότι η επανάσταση θα ερχόταν μάλλον από το γραφείο κάποιου πανεπιστημιακού (no offence). Και μην μου πει κάποιος ότι οι εργάτες παλεύουν επειδή διαβάσανε το "Κεφάλαιο" ούτε ότι πήρανε την εξουσία (όπου και όποτε την πήρανε) από μηχανιστικά αντανακλαστικά. Κάτι άλλο κυρίευσε τις εργαζόμενες μάζες πέρα από επιστημονικά συγγράμματα και το καθημερινό ψωμί.

    Εμένα ωστόσο μια άλλη, παρόμοια ίσως, σκέψη με κρατάει ζωντανό. Ότι το μέλλον είναι ήδη παρόν. Το ότι ο κομμουνισμός δεν είναι ένα αφηρημένο επέκεινα, αλλά γίνεται πραγματικότητα στο ίδιο το κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα. Μια πραγματικότητα φυσικά ελλιπής, αλλά αν μη τι άλλο μια πραγματικότητα. Γιατί δεν είναι απλά μια ιδέα, που καθησυχάζει, όπως η έλευση του Μεσσία ή της μετά θάνατον ζωής, αλλά μια ιδέα που υπάρχει μόνο στον βαθμό που επιδιώκεται με συνέπεια και προσήλωση η πραγμάτωσή της. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν αυτό, η ιδέα είναι ήδη πραγματική. Από αυτήν την πραγματικότητα πηγάζει για μένα και η σιγουριά ότι ο μέλλον ανήκει στους εργάτες. Γιατί αυτή η ιδέα, δεν είναι απλά κάτι που μας εμφυτεύθηκε, αλλά έκφραση της πραγματικής και υπαρκτής αντίφασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Και δεν είναι τίποτα άλλο από μια ιδεατή αντανάκλαση του πραγματικού αγώνα των εργατών για απελευθέρωση από την εκμετάλλευση, από την ίδια τους την κατάσταση. Είναι η καθολική επιδίωξη που ενυπάρχει συνειδητά ή ασυνείδητα σε κάθε ταξικό αγώνα και είναι το μόνο που του δίνει ένα πραγματικό νόημα από ιστορική σκοπιά, καθώς γνωρίζουμε επιστημονικά ότι λύση για την ε.τ. ως τέτοια εντός καπιτ. δεν υφίσταται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσεκτικέ σύντροφε Naptha, σε ευχαριστώ.

      Σου είχα τάξει μια ανάρτηση για Μαρξ, Χέγκελ και άπειρο, η οποία ανέβηκε.

      Μάλλον θα ακολουθήσουν κάποια άρθρα του "Ρ" για θεωρητική φυσική και διαλεκτικό υλισμό.

      Διαγραφή
    2. Προσέχτε μόνο μην τα διαβάζει κανένας Μαργαρίτης αυτά και σας κατηγορήσει για μπαντιουικούς!

      Βαγγέλης

      Διαγραφή
    3. Βαγγέλα, μην αγχώνεσαι. Τυράκι σύμπραξης ΕΑ/Ίσκρα εγώ προσωπικά θα τσιμπήσω τη μέρα που θα σας δώσει υπουργεία ο ΣΥΡΙΖΑ.

      Διαγραφή
    4. Είστε και αδιάβαστοι πανάθεμά σας όμως (τι σχέση έχει ο Μπαντιού με το μεσσιανικό;)

      Διαγραφή
    5. Εγώ σε ευχαριστώ, Αντώνη, για την ευκαιρία να αναπτύσσω κάποιες σκέψεις.

      Εμένα μου άρεσε η ανάρτησή σου και την θεωρώ πολύ χρήσιμη. Αν είμαι πιο προσεκτικός, είναι προσωπική επιλογή και δεν έχει να κάνει με το πως εκτιμώ την δική σου γραφή, την οποία στο κάτω κάτω δεν μπορώ παρά να παινέσω. Νοήμονες άνθρωποι είμαστε πιστεύω όλοι και ο καθένας καταλαβαίνει τι θέλει να πει ο καθένας, ειδικά όταν είναι γνωστή η στάση του. Όλα τα άλλα είναι μαλακίες.

      Όσον αφορά τις δύο τελευταίες αναρτήσεις, έχω να πω μόνο: Ουαααα, μας βάζεις δύσκολα. Ειδικά όταν με κόπο, ως στουρνάρια των ανθρωπιστικών, έχουμε καταφέρει να προσεγγίσουμε την πολιτική οικονομία. Γι' αυτό μου αρέσεις όμως. Γιατί δεν μας αφήνεις να επαναπαυόμαστε.

      Καλή συνέχεια!

      ΥΓ @Βαγγέλης: Αν δεν είσαι τελείως γελοίος, πήγαινε καλύτερα να διαβάσεις πρώτα και τον Μαργαρίτη και τον Μπαντιού, πριν πετάξεις πάλι καμιά εξυπνάδα.

      Διαγραφή
    6. Η πιστότητα στο συμβάν ως αυτή που εκ των υποκειμενικών στάσεων απέναντι στο συμβάν προτείνει ο Μπαντιού σου λέει κάτι;

      Βαγγέλης

      Διαγραφή
    7. Καταπληκτικό. Το συμβάν ως θαύμα, αρχιπαπαριές του κυρίου Ζίζεκ, τουτέστιν πράγματα που συζητήθηκαν και απαντήθηκαν διεξοδικά πριν τέσσερα χρόνια.

      Υπουργεία στο ΣΥΡΙΖΑ γιατί δύσκολα.

      Διαγραφή
    8. Που και το συμβάν ως θαύμα αλά Ζίζεκ να πάρεις, μη καταλαβαίνοντας γρι από Μπαντιού, πάλι δεν υπάρχει σχέση με το Μεσσιανικό.

      Πού σου νέφκω πού πάεις λέμε στην Κύπρο Βαγγέλα.

      Διαγραφή
    9. The event has no objective existence; since it exhibits a distinctively reflexive structure, it only occurs through what Badiou calls an 'interpretative intervention' (p. 181). In other words, the event emerges along with the subject who recognizes it, or who nominates it as an event.

      https://ndpr.nd.edu/news/23361-being-and-event/

      Που είναι ο Ζίζεκ σε αυτό; Που είναι το συμβάν ως θαύμα;

      Βαγγέλης

      Διαγραφή
    10. Εκεί που είναι το "μεσσιανικό" σ' αυτό που τσίταρες από Dews.

      Διαγραφή
    11. Ok, αν δεν υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ της fidélité και "του υποκειμενικού θάρρους και πίστης στον προλεταριακό αγώνα" όπως είπες κ εσύ, τότε γράψε λάθος.

      Βαγγέλης

      Υ.Γ.:@Νaphta, εγώ τον Μαργαρίτη τον διάβασα και τον ξαναδιάβασα, αυτός, του Μπαντιού, μπήκε στον κόπο να διαβάσει έστω και ένα άρθρο του;

      Διαγραφή
  22. Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση, την οποία είδα σήμερα. Και μένα αρχικά στον Μπένγιαμιν πήγε το μυαλό μου. Μην κρατάς τέτοιες σκέψεις. Άλλους τους παραξενεύουν, σε άλλους, ανοίγουν δρόμους. Όσοι παραξενεύτηκαν, μπορούν να σκεφτούν το νόημα των λέξεων του Μαρξ για το τέλος της προϊστορίας και την αφετηρία της αληθινής Ιστορίας της ανθρωπότητας (τα γράφω από μνήμης, νομίζω είναι από το Μανιφέστο). Ή τι σημαίνει ότι ο κομμουνισμός δεν είναι ένα καθεστώς που πρέπει να εγκαθιδρυθεί, αλλά μία κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων (και πάλι από μνήμης, Γερμανική ιδεολογία). Πολύ καλό και το σχόλιο Naptha. Ευχαριστώ και πάλι, Γιάννης Ν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 'Όσοι παραξενεύτηκαν, μπορούν να σκεφτούν το νόημα των λέξεων του Μαρξ για το τέλος της προϊστορίας και την αφετηρία της αληθινής Ιστορίας της ανθρωπότητας"

      Bingo.

      Διαγραφή
    2. Και γιατί αν το σκεφτώ θα πρέπει να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι ο πυρήνας του νοήματος αυτών των λέξεων είναι θεολογικός κι όχι ιστορικός;;;

      (Όντας επίσης διαφορετικό -και επίσης ιστορικό- το ζήτημα της ορισμένης σύμπτωσης ανάμεσα σε αυτόν τον ιστορικό πυρήνα και στις θεολογικές ή ίσως ακριβέστερα: "μυστικές" εκφράσεις της πίστης των καταπιεσμένων στην απελευθέρωσή τους, τη δική τους και του ανθρώπου συνολικά).

      Γύρω από το ειδικότερο αλλά απόλυτα συνυφασμένο θέμα της αναπόφευκτης διαδοχής του καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό (αναπόφευκτης εφόσον τίθεται θέμα ιστορικής διαδοχής του καπιταλισμού από έναν νέο κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό), ελπίζω να μην θεωρηθεί κατάχρηση η παραπομπή σε αυτές τις σκέψεις:

      http://die3odos.wordpress.com/2012/11/10/m-bookchin-k-marx-ηθικότητα-της-διαλεκτικής-και-α/

      Διαγραφή
  23. Ο σχολαστικισμός δεν είναι κακό πράγμα απαραίτητα--όχι όταν σημαίνει "προσεκτική ανάγνωση."

    Το κείμενο του Μολότωφ όμως είμαι βέβαιος ότι ελάχιστοι το διάβασαν προσεκτικά.

    Το κείμενο λέει πως η ουσία του "προφητικού λόγου" που συνιστά την "προφητική ουσία του Μαρξισμού" είναι η εξής: "αυτός ο κόσμος δεν θα κρατήσει για πολύ."

    ΤΙ ΛΕΕΙ αυτή η πρόταση;

    Μήπως υπόσχεται Παραδείσους;

    Όχι.

    Μήπως θέτει καν την ιδέα ότι η ιστορία έχει τέλος;

    Ούτε.

    Μήπως μιλάει για την αιώνια ζωή;

    Μπα.

    Για τι πράγμα μιλάει αυτό το περιώνυμο "προφητικό στοιχείο";

    Για την ατέρμονη μεταβλητότητα του υπαρκτού. Για το ατέρμονο ως τέτοιο.

    Θέλετε να την διαβάσετε ως μια πρόταση για τη σωτηρία, για τη δικαιοσύνη, για δεν ξέρω εγώ τι;

    Μπορείτε να τη διαβάσετε έτσι, πολλοί στην ιστορία τη διαβάζουν με πολλούς τρόπους.

    Αλλά εγώ έγραψα πάρα πολύ συγκεκριμένα πράγματα, με πάρα πολύ συγκεκριμένο τρόπο.

    Οπότε, τι είναι ο σχολαστικισμός όταν το τι έγραψα είναι το τελευταίο το οποίο αφορά όλη αυτή η συζήτηση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Ξεκίνησα να διαβάζω, είχα απορία-παρατήρηση ρώτησα-σχολίασα. Είδα μία "συνομωσιολογική" αντιμετώπιση του Αντώνη σε κάποιον και μία ειρωνική διάθεση προς όλους όσους κριτικάραμε ας πούμε τα περί μεσσιανισμού και λίγο ζορίστηκα. Καταλαβαίνω ότι ο τύπος που την έφαγε ήταν όντως βαλτός διπλό ζόρι. Μπερδεύτηκα, ξαναταυτίστηκα με κάποιον που κριτίκαρε το άρθρο ή τέλος πάντων απαιτούσε εξηγήσεις περαιτέρω, τελικά κατάλαβα ότι δεν είχα καταλάβει, ψιλοσυμφώνησα στο τέλος ή μάλλον κατανόησα (μάλλον) το τι λέει ο Αντώνης. Αλλά κυρίως κατάλαβα 3 πράγματα. 1-Πρέπει να διαβάσω. 2-Καλή φάση το blog (για 100η φορά). 3- Αντώνη λίγο πιο ήπιος να ήσουν θα έπειθες ακόμα περισσότερο κόσμο. Εσύ νομίζεις ότι σε διαβάζουν κυρίως διαβασμένα μέλη του κόμματος, αλλά μάλλον κάνεις λάθος. Σε διαβάζει κόσμος πιο άκυρος απ' όσο νομίζεις και τους επηρεάζεις. Αυτά.
    "C"

    ΑπάντησηΔιαγραφή