Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Red Notebook/"Αυγή" για την Ουκρανία: Η νομοτελειακή πτώση ενός φύλου συκής...

Πορτραίτο του φασίστα Στεπάν Μπαντέρα σε διαδήλωση στο Κίεβο πριν τρεις μέρες
Για την εξέγερση στην Ουκρανία
H Αριστερά οφείλει να κατανοήσει τις ανάγκες των φτωχών στρωμάτων και να στηρίξει τα αιτήματά τους. Από την άλλη, να εναντιωθεί στον ιμπεριαλισμό, τόσο της ΕΕ και των ΗΠΑ, όσο και της Ρωσίας

Της Σιμονίδας Αργυράκου


Η σύγχρονη ιστορία έχει αρκετά παραδείγματα από κοινωνικές εξεγέρσεις όπου, ενώ οι αιτίες των προβλημάτων είναι καθαρά ταξικής φύσης, είτε λόγω αδυναμίας του κόσμου να ολοκληρώσει τα αιτήματά του πέρα από την πολιτική αλλαγή προσώπων, είτε λόγω εκμετάλλευσης της λαϊκής οργής από τους εθνικιστές, η αποτυχία στο να εκφραστούν με όρους της Αριστεράς κάνει μερικά κομμάτια της να βλέπουν αρνητικά όλο το εγχείρημα.

Στην Ουκρανία δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια ισχυρή ολιγαρχία ζει χρόνια στις πλάτες της κοινωνίας και έχει υπό τον έλεγχό της ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό. Ένα σημαντικό μέρος των σημερινών μεγάλων κεφαλαιούχων προέρχεται από τους διευθυντές των κρατικών εταιριών και λοιπούς γραφειοκράτες του παλιού καθεστώτος, κι αυτό δίνει στον κόσμο την αίσθηση της συνεχούς εκμετάλλευσης από τα ίδια πρόσωπα.

Η επιρροή της Μόσχας –άμεση και απροκάλυπτη στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, λιγότερο ή περισσότερο συγκεκαλυμμένη τα τελευταία 25 χρόνια– δίνει πρόσφορο έδαφος στις φωνές που ζητάνε την ολοκλήρωση της εθνικής απελευθέρωσης. Επιπλέον, συμβάλλει στην ψευδαίσθηση ότι δεν ολοκληρώθηκε ακόμα η αλλαγή του παλιού συστήματος, κι έτσι κρατάει ζωντανή την ελπίδα ότι όλα θα αλλάξουν όταν η χώρα μπει πραγματικά στον ευρωπαϊκό δρόμο. Γι΄ αυτό, όλα τα δεινά που επήλθαν τα τελευταία χρόνια, στα μάτια του κόσμου δεν συνδέονται με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας, αλλά με τα “απομεινάρια του σοβιετικού κομμουνισμού”.

Έτσι, όταν ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις, ο δρόμος για τους εθνικιστές ήταν ανοιχτός. Βέβαια δεν ήταν όλα δεδομένα: για να φτάσουμε στο σημείο όπου τα ακροδεξιά κόμματα και οργανώσεις δίνουν τον τόνο στις κινητοποιήσεις, χρειάστηκε τα μέλη τους να δουλέψουν σκληρά και να είναι πάντα στις πρώτες γραμμές των διαδηλωτών.

Το έργο που είχαν μπροστά τους οι αριστεροί στην Ουκρανία σίγουρα δεν ήταν εύκολο. Όσες από τις αριστερές ομάδες δεν περιφρόνησαν την εξέγερση και κατέβηκαν στους δρόμους του Κίεβο, εκδιώχθηκαν από τους ακροδεξιούς. Ακόμη και να μην είχαν κάνει κανένα λάθος –όπως π.χ. το να εμμένουν σε σημαίες και άλλα αριστερά σύμβολα σε ένα τέτοιο περιβάλλον– είναι ζήτημα αν θα μπορούσαν να επηρεάσουν το μεγάλο όγκο των διαδηλωτών, όντας τόσο λίγοι.

Βλέποντας αυτό το αποτέλεσμα, κάποιοι στην Αριστερά τείνουν να παίρνουν μέρος ενάντια στους διαδηλωτές (ταυτίζοντάς τους με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ) ή, στην καλύτερη περίπτωση, να κρατάνε μια παγερά ουδέτερη στάση. Ξεχνάνε, όμως, δύο πράγματα. Πρώτον, ότι όταν κινούνται οι μάζες, αποκτούν εμπειρίες και αυτοπεποίθηση ότι μπορούν οι ίδιοι να αλλάξουν εκείνα που οι από πάνω δεν τολμάνε. Αυτοί που ξεσηκώθηκαν ενάντια σε μια φιλορώσικη κυβέρνηση, δεν θα διστάσουν πολύ αύριο να κάνουν το ίδιο απέναντι σε μια φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση, όταν κι αυτή τους απογοητεύσει. Δεύτερον, ότι στην περίπτωση της Ουκρανίας, μιας χώρας που βλέπει με ελπίδα ό,τι έρχεται από τη Δύση, η στάση τη Ευρωπαϊκής Αριστεράς μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο.

Από τη μία, λοιπόν, η Αριστερά οφείλει να κατανοήσει τις ανάγκες των φτωχών στρωμάτων και να στηρίξει τα αιτήματά τους. Από την άλλη, να εναντιωθεί στον ιμπεριαλισμό, τόσο της ΕΕ και των ΗΠΑ, όσο και της Ρωσίας.
Από παρέλαση αναβίωσης των Ουκρανικών SS

Σχετικά με το ουκρανικό ζήτημα: Σύγχυση γενικώς
Προκαλεί πράγματι εντύπωση ο απλοϊκός τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται στην Ελλάδα οι δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία.
του Ρογήρου

Από τη μία πλευρά, δημοσιεύονται πολιτικές αναλύσεις, υποτίθεται «φιλοευρωπαϊκές», τις οποίες υποψιάζομαι ότι, τηρουμένων των αναλογιών, δεν θα καταδεχόταν να υπογράψει ούτε κομματικός ινστρούχτορας μικρομεσαίας πόλης του Κάτω Βόλγα. Από την άλλη, είναι αδύνατο να συμφωνήσει κάποιος με απόψεις του τύπου «στην Ουκρανία την Ε.Ε. την υποστηρίζουν μόνον οι νεοναζί». Στην πραγματικότητα, μιλάμε για μια κρίση που μπορεί να εξηγηθεί με όρους γεωπολιτικής και η οποία έχει τα αίτιά της σε πολύ παλαιότερες εποχές. Για να είμαστε ακριβείς, η «καλή» ή «κακή» Ε.Ε. δεν είναι παρά μια πρόφαση, μια αφορμή· το διακύβευμα είναι εντελώς διαφορετικό.
Καταρχάς, πρέπει να επισημανθούν ορισμένα στοιχεία σχετικά με τα γεγονότα που αποτέλεσαν την αφορμή για να ξεσπάσει η κρίση στην Ουκρανία.

* Για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι πολιτικές δυνάμεις που σήμερα χαρακτηρίζονται ως «αντιευρωπαϊκές» ήταν αυτές που «έτρεχαν» την υπόθεση της συμφωνίας σύνδεσης Ε.Ε.-Ουκρανίας. Επομένως, οι διακρίσεις με γνώμονα το ευρωπαϊκό κριτήριο δεν είναι τόσο ευχερείς.

* Η υπογραφή της συμφωνίας σύνδεσης είχε παγώσει για περίπου 1,5 χρόνο, επειδή η Ε.Ε. και τα κράτη μέλη ζητούσαν –όχι αδικαιολόγητα– από την Ουκρανία να προβεί σε μεταρρυθμίσεις του δικαστικού συστήματος και της έννομης τάξης της εν γένει (εμβληματικά επισημαινόταν η υπόθεση της συνεχιζόμενης φυλάκισης της πρώην προέδρου Τιμοσένκο).

* Είναι προφανές ότι πολλοί δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι μια συμφωνία σύνδεσης. Πρόκειται για γενικού περιεχομένου συμφωνία με την οποία διακηρύσσεται ότι τα συμβαλλόμενα μέρη έχουν κοινές αρχές και η οποία συνοδεύεται ενίοτε (αλλά όχι κατ’ ανάγκη) με εμπορικά προνόμια για τη συνδεδεμένη χώρα και κάποιες διευκολύνσεις κυκλοφορίας εντός της Ε.Ε. για τους υπηκόους της. Δεν συνεπάγεται καμία απολύτως δέσμευση περί ένταξης, ούτε καν για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων στο εγγύς ή το απώτερο μέλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ένωση έχει υπογράψει συμφωνία σύνδεσης με την Τουρκία ήδη από το 1963, χωρίς βέβαια η χώρα να ενταχθεί στην Ε.Ε. Συμφωνίες σύνδεσης έχουν υπογραφεί ακόμη με χώρες όπως το Μαρόκο ή η Χιλή. Δεν νομίζω να αναμένει κανείς ότι η Χιλή θα αποτελέσει το 29ο μέλος της Ένωσης.

Σημαντικότερα είναι, όμως, τα βαθύτερα αίτια της ουκρανικής κρίσης.

Τα εδάφη της Ουκρανίας υπήρξαν κάποτε κοιτίδα του ρωσικού κράτους (το οποίο, για να είμαστε ακριβείς, συγκροτήθηκε από Σκανδιναβούς). Τον 15ο αιώνα, όμως, βρέθηκαν υπό πολωνικό έλεγχο. Το 1648 η εξέγερση του Μπαγκντάν Χμελνίτσκι οδήγησε σε μια πρόσκαιρη ανεξαρτητοποίηση της Ουκρανίας, αρκετά επισφαλή πάντως ώστε να αναζητηθεί η βοήθεια του ομόδοξου ισχυρού γείτονα: τον Ιανουάριο του 1654, με τη Συνθήκη του Περεγιασλάβλ, οι Κοζάκοι αναγνώριζαν την επικυριαρχία του τσάρου Αλέξιου της Ρωσίας. Σχετικά γρήγορα η επικυριαρχία εξελίχθηκε σε απορρόφηση. Κατά τους αιώνες που ακολούθησαν, η τάση της αφομοίωσης από τη Ρωσία συνυπήρχε με τις δυνάμεις ενός πολύμορφου ουκρανικού εθνικισμού οι οποίες ενεργοποιούνταν αναλόγως των ιστορικών συγκυριών (μεταξύ των οποίων και η ναζιστική κατοχή).

Η Ουκρανία σήμερα δεν είναι μία χώρα· είναι δύο τουλάχιστον. Υπάρχει «ουκρανική» Δύση και «ρωσική» Ανατολή, κάτι πολύ λογικό για ένα λαό του οποίου η εθνογένεση δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Πολύ λογικό για μια χώρα της οποίας τα σύνορα χαράχτηκαν με γνώμονα πολλούς και διάφορους λόγους, έτσι ώστε σήμερα να περιλαμβάνει εδάφη που μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν πολωνικά ή την έως το 1954 ρωσική Κριμαία η οποία ήταν το δώρο του Νικίτα Χρουστσόφ προς την Ουκρανία για τα 300 χρόνια από την «επανένωση Ρωσίας-Ουκρανίας».

Με απλά λόγια, το ζήτημα δεν είναι άλλο από την απομάκρυνση ή την προσάρτηση (όχι απαραίτητα τυπική) στη Ρωσία. Η Ε.Ε. είναι το πολύ ένα μέσο, τίποτε περισσότερο.

***

Το γεγονός ότι ίσως υπήρξε η διάθεση να «αποσπασθεί» από τη Ρωσία μια χώρα που ανήκει κατεξοχήν στη σφαίρα επιρροής της δεν είναι παράδοξο στο πλαίσιο των σύγχρονων γεωστρατηγικών συσχετισμών. Εφόσον όμως υπήρξε τέτοια βούληση, θα έπρεπε και τα μέσα να είναι ανάλογα (π.χ. γενναία οικονομική ενίσχυση, πολιτική στήριξη κ.ο.κ.). Στην προκειμένη περίπτωση, επιχειρήθηκε να γίνει επική παρτίδα πόκερ με μέσα που έφταναν για να παιχτεί το πολύ ένα άθλιο δελτίο ξυστού! Το αποτέλεσμα ήταν να απελευθερωθούν δυνάμεις που δεν μπορούν να ελεγχθούν και να προκληθεί αστάθεια που βλάπτει τα συμφέροντα της Ευρώπης, όπως κι αν τα εννοεί ο καθένας.
Red Notebook/Ενθέματα "Αυγής"

(Το δεύτερο βίντεο μέσω Revolution Now)

8 σχόλια:

  1. Υπαρχει Ουκρανική Δυση και Ρωσική Ανατολή..

    Ξεκαθαρο...στον επομενο παγκόσμιο πόλεμο οι φουρνοι θα στηθούν αποκλειστικά για τους Ρωσους! Αυτό είναι το τελικό απωθημένο του κάθε κρυπτοφασίστα από όπου κι αν κατάγεται εδώ και 70 χρόνια!

    Συγκεκαλυμμένος φασισμός και η απαρχή μιας νεας εθνοκαθαρσης απο την καθε λερα!! Κρυμμένοι πίσω από τον ιμπεριαλισμό του Πούτιν ονειρεύονται πότε θα πάρουν το αίμα τους πίσω τα χτικιά!!!

    Αίσχος και Εμετός!!

    Να ενημερώσει καποιος την κοκότα αυτή, πως 25 εκατομμύρια Ουκρανων πολιτών ειναι Ρώσοι και πως μας τελείωσαν τα πογκρομ για τους μη καθαρούς πληθυσμούς!!

    Και πως η κρυφή τους χαρά που το Κιεβο πέρασε σε ναζιστικά χέρια καθώς και όλοι οι σχετικοί συμβολισμοί για το πότε θα περάσει και η Μοσχα θα μεινουν μόνο στα τρελα τους όνειρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάποιος να πει στα τσουτσέκια που νομίζουν ότι συντάσσουν εμπνευσμένα κείμενα πολιτικής θεωρίας ότι στην Ουκρανία το ευρωπαικό όνειρο του Συριζα το πραγματοποιεί ο χειρότερος αστικός ιστορικός εφιάλτης .

    "Η άλλη Ευρωπη με τον Τσίπρα" (το κεντρικό εκλογικό σλόγκαν για τις ευρωεκλογλες στην Ιταλία, όπου οι απατεώνες δεν τολμάνε να αναφέρουν καν τη λέξη Αριστερά) είναι εκ των πραγμάτων αδελφοποιτή με την Ευρώπη των ταγμάτων εφόδου. Κι αυτό δεν είναι πολιτικό θεώρημα του Δημητρώφ ή ένα αξίωμα του Στάλιν, αλλά ακόμη χειρότερα και ανεξαρτήτως προθέσεων ή δικαιολογιών, αποτελεί σαφές εμπειρικό δεδομένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. γροθιές στο στομάχι η φωτο με την ηλικιωμένη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. στελθ, νιώθω λίγο καλύτερα βλέποντας πως δεν είμαι ο μόνος.

    κδ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρειάζεται να πούμε πως νιώθουμε όταν βλέπουμε τέσσερις μαντράχαλους να κλωτσούν μια πεσμένη στο έδαφος ηλικιωμένη γυναίκα για οποιονδήποτε λόγο; Υπάρχει περίπτωση να μην σε πιάνει ναυτία;

      Διαγραφή
    2. Μάλλον τα αυτονόητα θα πρέπει να τα λέμε πλέον γιατί μερικοί μπορεί να τα ξεχάσουν.

      Διαγραφή
  5. Ε ναι, αλλά τα γράφουν γιατί είναι ελεύθεροι να τα γράψουν.
    Δεν έχουν και κανέναν δικτάτορα σαν το Στάλιν από πάνω να τους πει τι να κάνουν.
    #δημοκρατιατωρα #τηναληθειαρε

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. νομιζω δεν ειναι τυχαιο οτι το πρωτο που κανανε ειναι να γκρεμισουν το αγαλμα του λενιν αγροτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή