Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

Γκωτιέ, Γολέμης,Μπάιερ-Για μια πολιτική στρατηγική με στόχο την αλλαγή της Ευρώπης

Για μια πολιτική στρατηγική με στόχο την αλλαγή της Ευρώπης
Tων Ελιζαμπέτ Γκωτιέ, Χάρη Γολέμης και Βάλτερ Μπάιερ*

Λίγο πριν από τις ευρωεκλογές του Μαΐου 2014, θέλουμε να καταθέσουμε δημόσια την άποψή μας για το πώς και σε ποια κατεύθυνση πρέπει να αλλάξει η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο ευρωσκεπτικισμός και η συρρίκνωση της εμπιστοσύνης των λαών στην ΕΕ μπορεί να έχουν δυσάρεστες πολιτικές συνέπειες και να οδηγήσουν σε αποτελέσματα αντίθετα από αυτά που επιθυμούμε. Η απόρριψη της ΕΕ, χωρίς την υποβολή εναλλακτικών προτάσεων, ενέχει τον κίνδυνο να αφήσουμε το ευρωπαϊκό πεδίο ελεύθερο στην ακροδεξιά, η οποία εκμεταλλεύεται το κύμα δυσαρέσκειας που σήμερα τρέχει ταχύτερα απ’ τον άνεμο.


Το βάθος και η διάρκεια της κρίσης στην ΕΕ οφείλεται σε δύο λόγους: αφ’ ενός, στη γενικότερη κρίση του καπιταλισμού των χρηματαγορών της οποίας αποτελεί μέρος και, αφ’ ετέρου, στην αντιδημοκρατική θεσμική αρχιτεκτονική της ίδιας της Ένωσης, δηλαδή στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που έχει τις ρίζες του στη Συνθήκη του Μάαστριχτ.


Γι’ αυτό το λόγο, ο αγώνας κατά της κρίσης και για την υπεράσπιση των συμφερόντων των λαών απαιτεί την αλλαγή της ισχύουσας κοινωνικής και οικονομικής λογικής σε όλα τα επίπεδα: μικροοικονομικό και μακροοικονομικό, εθνικό και ευρωπαϊκό. Είναι ένας αγώνας που θα έρθει σε ρήξη με τη λογική του καπιταλισμού των χρηματαγορών και θα στοχεύει στην αναδιανομή του πλούτου και την αλλαγή των συνθηκών ζωής των μισθωτών, καθώς και στην προστασία, ενίσχυση και βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών, του δημόσιου τομέα της οικονομίας και των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης. Είναι, όμως, και ένας αγώνας για τον αναπροσανατολισμό της ΕΕ, με στόχο τη δημιουργία ενός πεδίου συνεργασίας και δημοκρατικής, κοινωνικής και οικολογικής ανάπτυξης, στην προοπτική ενός δημοκρατικού και σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της Ευρώπης και των εθνικών κρατών.

Η ανάγκη για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι επείγουσα. Ορισμένες οικονομίες σχεδόν κατέρρευσαν εξαιτίας των μέτρων λιτότητας που τους επέβαλαν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και το ΔΝΤ, στο πλαίσιο μιας νέο-αποικιακής και ιμπεριαλιστικής πολιτικής.

Η απομάκρυνση της ΕΕ από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ολοκλήρωσης προϋποθέτει αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Γι’ αυτό, τα κόμματα της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής αριστεράς καλούν τους λαούς της Ευρώπης να μην εκφράσουν στις ευρωεκλογές τη διαμαρτυρία τους με ένα συμβολικό τρόπο (με την αποχή ή με επιλογές ανώδυνες για το νεοφιλελευθερισμό), αλλά με την υποστήριξη εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που θέλουν να αλλάξουν ριζικά την ΕΕ με τη δράση τους, τόσο στα κοινοβούλια (τα εθνικά και το ευρωπαϊκό) όσο και στους δρόμους της Ευρώπης. Η κρίση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας δίνει νέες ευκαιρίες για την οικοδόμηση μιας συμμαχίας πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δυνάμεων που θα έχει στόχο την επανίδρυση της Ευρώπης, στη βάση της κοινωνικής και οικολογικής αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, του φεμινισμού και της ειρήνης.

Πώς μπορούμε να βγούμε από την κρίση;

Δεν προκαλεί έκπληξη ότι σ’ αυτή την ιστορική και ασταθή περίοδο προτείνονται διάφορες, αντίθετες μεταξύ τους, εναλλακτικές λύσεις. Σ’ αυτό το πλαίσιο, υπάρχουν ορισμένες απόψεις που υποστηρίζουν ότι η έξοδος από τη ζώνη του ευρώ και ενδεχομένως από την ΕΕ θα βοηθούσε μια χώρα στην αντιμετώπιση της κρίσης ή τουλάχιστον στο μετριασμό των επιπτώσεών της. Δεν συμφωνούμε. Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν συνεπάγεται την αλλαγή της ισορροπίας των κοινωνικών δυνάμεων στο εσωτερικό μιας χώρας ούτε την ιδεολογική και πολιτική ήττα του νεοφιλελευθερισμού. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ένα καλό παράδειγμα χώρας με δικό της νόμισμα η οποία, με πρόσχημα την έξοδο από την κρίση, εφαρμόζει ένα αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας. Η έξοδος από την ευρωζώνη δεν είναι η λύση για την έξοδο μιας χώρας από την κρίση.

Αλλά ούτε η διάλυση της ευρωζώνης -μια διάλυση που δεν μπορεί να αποκλειστεί λόγω των αντιθέσεων που υπάρχουν κυρίως μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών- συνιστά προοδευτική εξέλιξη. Ο τρόπος οικοδόμησης της ΟΝΕ, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ήταν ένα «λάθος» και εκείνη την περίοδο είχαμε εκφράσει τη σφοδρή αντίθεσή μας σ’ αυτήν. Σήμερα, όμως, αν καταργηθεί το ευρώ και διαλυθεί ή υποστεί ρήγμα η ΕΕ, τα πράγματα μπορεί να γίνουν ακόμα χειρότερα για τις υποτελείς τάξεις και τους λαούς της Ευρώπης. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα υπάρξει παλινδρόμηση σε μια κατάσταση νομισματικών υποτιμήσεων, στο πλαίσιο ενός διακρατικού ανταγωνισμού, ακριβώς όπως συμβαίνει σήμερα με τις εσωτερικές υποτιμήσεις. Το τελικό αποτέλεσμα αυτού του ανταγωνισμού θα είναι η μετατροπή της ταξικής πάλης σε διαμάχη μεταξύ κρατών, η οποία αποτελεί προνομιακό πεδίο της ακροδεξιάς και της εθνικιστικής δεξιάς. Γι’ αυτό το λόγο υποστηρίζουμε ότι η έξοδος από την κρίση απαιτεί μια διαφορετική οικονομική και νομισματική πολιτική και μια αλλαγή της ισορροπίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Τι πρέπει να γίνει, λοιπόν;

Πρώτον, είναι αναγκαίο να βρεθεί και να εφαρμοστεί μια άμεση λύση για την αντιμετώπιση του προβλήματος του δυσβάσταχτου και μη βιώσιμου χρέους ορισμένων χωρών. Είναι φανερό ότι μια τέτοια λύση θα μπορούσε να είναι αποτελεσματική μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό απαιτεί την αντιστροφή της κυρίαρχης θέσης για την έξοδο από την κρίση που επικρατεί μέχρι σήμερα. Κακώς δόθηκε προτεραιότητα στη σωτηρία των τραπεζών που, με ένα βιαστικό τρόπο, θεωρήθηκαν «πολύ μεγάλες για να τις αφήσουμε να καταρρεύσουν».

Αυτό που χρειαζόταν και πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα είναι να δώσουμε προτεραιότητα στην οικονομική και κοινωνική ανάκαμψη των χωρών που πλήττονται σοβαρότερα από την κρίση. Κεντρικός πυλώνας των προτάσεων του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) είναι η πραγματοποίηση μιας Ευρωπαϊκής Συνόδου για τα χρέη της Ελλάδας, των χωρών του Νότου και της Ιρλανδίας, αλλά και άλλων κρατών μελών της ΕΕ που αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα. Στη Σύνοδο αυτή πρέπει να αποφασιστεί η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους ορισμένων χωρών, το οποίο σε κάθε περίπτωση είναι αδύνατο να αποπληρωθεί πλήρως, ενώ η πληρωμή του υπόλοιπου χρέους πρέπει να συνδέεται με ρήτρα οικονομικής μεγέθυνσης και ίσως κοινωνικές ρήτρες, έτσι ώστε να σταματήσει η πλήρης καταστροφή των χωρών που έχουν ήδη υποστεί τεράστια πλήγματα.

Η αναγόρευση σε προτεραιότητα της οικονομικής ανάπτυξης με οικολογικό και κοινωνικό πρόσημο σημαίνει τη θέσπιση, σε ένα πλαίσιο ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, οικονομικών πολιτικών εντελώς διαφορετικών από τις ήδη εφαρμοζόμενες. Η ΕΕ οφείλει να βρει τον κατάλληλο τρόπο για τη χρηματοδότηση ενός πανευρωπαϊκού προγράμματος οικονομικής ανάκαμψης που δεν θα εξαρτάται από τις χρηματαγορές, στηριζόμενη μεταξύ άλλων και σε πόρους που θα προέρχονται από τη φορολογία των κερδοσκοπικών συναλλαγών οι οποίες αυξάνονται ταχύτερα από το χρέος. Ένα νέο «Σχέδιο Μάρσαλ» για την Ευρώπη, όπως αυτό που προτείνει η Συνομοσπονδία Γερμανικών Συνδικάτων (DGB), θα μπορούσε να συμβάλει στην έναρξη μιας «παραγωγικής ανασυγκρότησης», ενώ είναι απαραίτητη η ύπαρξη μιας κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής που θα αποσκοπεί στην επανέναρξη μιας διαδικασίας εκβιομηχάνισης.

Για την έξοδο από την κρίση, απαιτούνται αλλαγές στις σχέσεις παραγωγής με βασικό στόχο τη δημιουργία ενός νέου καθεστώτος για τη μισθωτή εργασία, το οποίο θα προβλέπει όχι μόνο την αύξηση των μισθών και των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, αλλά και ένα μεγάλο σχέδιο για την προώθηση της οικονομικής δημοκρατίας. Με τη σειρά του, αυτό το σχέδιο απαιτεί να επανεξετάσουμε τόσο το «σκοπό» της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όσο και το περιεχόμενο ενός σύγχρονου κράτους-πρόνοιας.

Tο Μανιφέστο της Εναλλακτικής Συνόδου (Alter Summit), που συντάχθηκε με τη συμβολή εκατοντάδων οργανώσεων (συνδικάτων, κινημάτων, δικτύων κ.λπ.) μπορεί να αποτελέσει μια χρήσιμη βάση για τη σύνδεση των αγώνων που γίνονται στον ευρωπαϊκό χώρο.

Πώς να εκδημοκρατίσουμε την ΕΕ;

Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί βασίζονται σε συνθήκες, οι οποίες όχι μόνο επισημοποιούν το θεσμικό πλαίσιο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, αλλά και το συνταγματοποιούν. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο έχει μεγάλη δύναμη, υπερισχύουν των εθνικών Κοινοβουλίων και της Ευρωβουλής. Τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων για την έγκριση των συνθηκών, όταν και όπου αυτά γίνονται, αγνοούνται πλήρως εφόσον τα αποτελέσματά τους είναι αντίθετα με τις αποφάσεις των κυβερνήσεων των διαφόρων χωρών και των παραπάνω ευρωπαϊκών οργάνων.

Επιπλέον, το ισχύον ευρωπαϊκό σύστημα διακυβέρνησης χαρακτηρίζεται από μια μεγάλη αντίφαση: η νομισματική και, σε μεγάλο βαθμό, η οικονομική πολιτική καθορίζονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ενώ στην κοινωνική πολιτική ισχύει η αρχή της επικουρικότητας, δηλαδή ασκείται σε εθνικό επίπεδο. Στο πλαίσιο της διαχείρισης της κρίσης, έχουν αυξηθεί οι εντάσεις μεταξύ μιας «αδύνατης», τουλάχιστον σήμερα, ομοσπονδιοποίησης και ευκαιριακών διακυβερνητικών συνεργασιών. Αυτή η ασταθής κατάσταση έχει ως αποτέλεσμα τη μετεξέλιξη της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε αυταρχικά καθεστώτα σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Η προσπάθεια για την αλλαγή της Ευρώπης είναι αντιμέτωπη με δύο προκλήσεις. Αν θέλουμε να επανεξετάσουμε τον τελικό «σκοπό» της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, πρέπει να επινοήσουμε ένα νέο δημοκρατικό σχέδιο που θα εξασφαλίζει τη λαϊκή κυριαρχία. Προκειμένου να υπάρξει αυτό το σχέδιο πρέπει να ανοίξουμε τη συζήτηση για τη θεσμική μορφή της ΕΕ (αν θα είναι ένωση εθνικών κρατών, συνομοσπονδία εθνικών κρατών ή ομοσπονδία). Όμως, η αντιμετώπιση της σημερινής τραγικής κατάστασης απαιτεί την άμεση λήψη συγκεκριμένων μέτρων και δεν μπορεί να περιμένει την ολοκλήρωση αυτής της συζήτησης. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε σήμερα είναι να εκμεταλλευτούμε όλες τις ρωγμές που μπορούμε να δημιουργήσουμε για να αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων εδώ και τώρα.

Η πολιτική αλλαγή σε μια ή περισσότερες χώρες θα έχει ως συνέπεια τη σύγκρουση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η οποία δεν θα είναι μόνο κοινωνική και πολιτική αλλά θα έχει και έναν συντακτικό χαρακτήρα. Μια σημαντική μεταβολή του συσχετισμού δυνάμεων στην Ευρώπη θα έχει άμεσες συνέπειες στη λειτουργία των σημερινών ευρωπαϊκών θεσμών και της εξέλιξής τους. Η ενίσχυση της δύναμης της αριστεράς στο ευρωκοινοβούλιο θα μπορούσε, επίσης, να συμβάλει στην αλλαγή της κατάστασης, αυξάνοντας τόσο τις δυνατότητες κοινοβουλευτικής δράσης της, όσο και τη συνεργασία της με την κοινωνία των πολιτών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η ευθύνη της αριστεράς

Η εξέταση του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη δείχνει, αφ’ ενός, τη σαφή υποχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας και, αφ’ ετέρου, τη μεγάλη άνοδο της ακροδεξιάς, η οποία συνιστά το μεγάλο πρόβλημα στην Ευρώπη σήμερα. Η ακροδεξιά έχει καταφέρει να γίνει μια μεγάλη πολιτική δύναμη σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Το ανησυχητικό είναι ότι έχει αυξηθεί η ώσμωση μεταξύ αυτής και της «κλασικής» δεξιάς, ενώ παράλληλα στο εσωτερικό της υπάρχουν σήμερα ναζιστικές ομάδες και κόμματα.

Οι προαναφερθείσες εξελίξεις συνεπάγονται μεγάλες ευθύνες για την αριστερά, γιατί μόνο μια εναλλακτική πρόταση κατά της λιτότητας μπορεί να αποτελέσει αποτελεσματικό ανάχωμα στην ακροδεξιά. Πρέπει να ενώσουμε με έναν αξιόπιστο τρόπο όλες τις διαμαρτυρίες και τις εναλλακτικές προτάσεις μας - σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο- έτσι ώστε να καταπολεμήσουμε κάθε εθνικιστική λογική που διαστρεβλώνει το ταξικό περιεχόμενο των αγώνων.

Ποιες συμμαχίες χρειάζονται

Όταν σχεδιάζουμε τη στρατηγική μας, πρέπει να έχουμε υπόψη την πολυπλοκότητα της ΕΕ, που οφείλεται στο γεγονός ότι αυτή αποτελείται από εθνικά κράτη και γι’ αυτό το σχέδιό μας πρέπει να έχει μια πολυδιάστατη δομή. Η πάλη κατά των πολιτικών που έχουν στόχο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας και οδηγούν σε αντιπαράθεση τους ευρωπαϊκούς λαούς δεν μπορεί να διεξάγεται μόνο σε εθνικό επίπεδο. Υπάρχουν πολιτικές της ΕΕ που ανοίγουν ένα παράθυρο ευκαιρίας για τη διεξαγωγή κοινών ευρωπαϊκών αγώνων, όπως αυτοί που έγιναν στο παρελθόν κατά της οδηγίας Μπόλκεσταϊν, αλλά και εκείνων που πρέπει να γίνουν σήμερα κατά των διαπραγματεύσεων για τη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ. Δεν είναι εύκολος ο συντονισμός και ο συγχρονισμός των αγώνων που γίνονται σε διάφορες χώρες. Ακόμα και οι συμφωνημένες «κοινές δράσεις» κατά της λιτότητας -που πλήττει τις εργατικές τάξεις και τα λαϊκά στρώματα όλων των ευρωπαϊκών χωρών- διοργανώνονται με μεγάλη δυσκολία. Παρά ταύτα, πρέπει να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για να πετύχουμε το στόχο σύνδεσης του εθνικού με το ευρωπαϊκό.

Το τοπίο των δυνάμεων που εναντιώνονται στη λιτότητα, ή σε κάποιες πλευρές της, χαρακτηρίζεται από μεγάλη ποικιλομορφία. Υπάρχουν ενδιαφέρουσες εξελίξεις στα κοινωνικά κινήματα -για παράδειγμα, η εμφάνιση του κινήματος των «αγανακτισμένων» σε διάφορες χώρες, καθώς και των κινημάτων αλληλεγγύης (όπως τα κοινωνικά ιατρεία, τα κοινωνικά φαρμακεία και η «Αλληλεγγύη για Όλους» στην Ελλάδα, οι λαϊκές κουζίνες στην Πορτογαλία κ.λπ.). Στο συνδικαλιστικό επίπεδο, η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ) και οι περισσότερες εθνικές συνομοσπονδίες που ανήκουν σ’ αυτήν απέρριψαν το Δημοσιονομικό Σύμφωνο. Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η ΣΕΣ αντιτίθεται σε μια ευρωπαϊκή συμφωνία/συνθήκη. Το Μανιφέστο του Alter Summit δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει σύγκλιση μεταξύ συνδικάτων, κοινωνικών κινημάτων και πολιτικών δυνάμεων, ενώ είναι μεγάλη η σημασία της προαναφερθείσας πρότασης της γερμανικής συνομοσπονδίας DGB για ένα πανευρωπαϊκό «σχέδιο Μάρσαλ».

Στο πολιτικό επίπεδο

Στο πολιτικό επίπεδο, ένα καλό παράδειγμα των δυνατοτήτων που υπάρχουν για κοινές ευρωπαϊκές δράσεις είναι η ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς/Βόρειας Πράσινης Αριστεράς (GUE/NGL) στο Ευρωκοινοβούλιο, που αναπτύσσει ποικίλες δραστηριότητες σε συνεργασία και με κοινωνικά κινήματα και ομάδες πολιτών. Πρόκειται για πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία που αξίζει να παρουσιαστεί και να συζητηθεί ευρέως και δημοσίως, την περίοδο πριν από τις επερχόμενες ευρωεκλογές. Σημαντική θέση στο ευρωπαϊκό, αριστερό πολιτικό τοπίο έχει το ΚΕΑ. Έχει καταφέρει να γίνει ένα χρήσιμο σημείο αναφοράς στην ευρωπαϊκή σκηνή, αποκτώντας σταδιακά την ικανότητα να δρα ως ευρωπαϊκή πολιτική δύναμη και, ταυτόχρονα, να συμβάλει στην ενημέρωση των πολιτικών δυνάμεων που μετέχουν σ’ αυτό για τις ιδέες και την πρακτική της αριστεράς στις επιμέρους χώρες, αλλά και στην αναζήτηση συνθέσεων σε προγραμματικά θέματα.

Υπάρχουν πολλές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που συμμερίζονται τον κοινό στόχο να αλλάξει η πολιτική και πολιτιστική ηγεμονία στην Ευρώπη. Η νίκη της αριστεράς σε μια ευρωπαϊκή χώρα θα μπορούσε να είναι μια αποφασιστική στιγμή για το μέλλον της Ευρώπης, υπό την προϋπόθεση ότι οι ενεργές πολιτικές δυνάμεις σε άλλες χώρες θα εμπνευστούν από αυτήν και θα καταφέρουν να αυξήσουν και τη δική τους εθνική επιρροή, ορθώνοντας ταυτόχρονα μια ασπίδα αλληλεγγύης και προστασίας της χώρας στην οποία η αριστερά θα καταφέρει να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες.

Στο άμεσο μέλλον μπορούν να αναπτυχθούν ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες, που θα συσπειρώνουν τους πολίτες της Ευρώπης με στόχο τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Ήδη υπάρχει η έκκληση του γαλλικού Αριστερού Μετώπου να δημιουργηθούν «Συνελεύσεις για την Επανίδρυση της ΕΕ», που θα απευθύνονται σε όλες τις πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, τα κινήματα, τα δίκτυα και τους αιρετούς αντιπροσώπους σε διάφορα επίπεδα.

Από την πλευρά του, ο Αλέξης Τσίπρας, υποψήφιος του ΚΕΑ για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κάνει έκκληση σε ένα ευρύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων -που πέραν των διαφόρων εκφάνσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς μπορεί να περιλαμβάνει τους Πράσινους, αλλά και εκείνους τους σοσιαλδημοκράτες που δεν πιστεύουν στην ΤΙΝΑ- να συμμετάσχουν στην κατάρτιση και προώθηση ενός κοινού προοδευτικού σχεδίου για την ΕΕ. Αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα είναι συλλογικές προσπάθειες και δράσεις διαφόρων ταχυτήτων οι οποίες θα εξαρτώνται από τον τόπο (δηλαδή τη χώρα) και το χρόνο, αλλά θα έχουν όλες τον ίδιο στόχο: την αλλαγή της Ευρώπης.


* Απόδοση στα ελληνικά των βασικότερων σημείων άρθρου της αγγλικής έκδοσης του περιοδικού «transform!» με τίτλο «Europe: There is another way» («Ευρώπη: Υπάρχει άλλος δρόμος»). Το πλήρες περιεχόμενο του άρθρου θα το βρείτε στην ελληνική έκδοση που θα κυκλοφορήσει στις αρχές Μαρτίου. Οι συγγραφείς είναι μέλη του Δ.Σ. του ευρωπαϊκού δικτύου transform! H Ελιζαμπέτ Γκωτιέ είναι επίσης διευθύντρια της οργάνωσης Espaces Marx (Γαλλία), ο Χάρης Γολέμης διευθυντής του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς και νόμιμος εκπρόσωπος του transform! και ο Βάλτερ Μπάιερ συντονιστής του δικτύου.
Red Notebook


Το Transform! είναι ένα δίκτυο ευρωπαϊκών, κατά βάση, ιδρυμάτων που ασχολούνται με την πολιτική εκπαίδευση και την κριτική επιστημονική ανάλυση. Αυτή η συνεργασία ανεξάρτητων μη κερδοσκοπικών οργανισμών, ινστιτούτων, ιδρυμάτων και ατόμων στοχεύει στην αξιοποίηση του έργου τους στην κατεύθυνση της συμβολής σε μία ειρηνική συνύπαρξη και στο μετασχηματισμό του κόσμου.

Οι απώτεροι στόχοι του εγχειρήματος μας είναι η υπέρβαση του πολέμου, της κυριαρχίας του κεφαλαίου, της κοινωνικής αδικίας, της πατριαρχίας, του ιμπεριαλισμού και του ρατσισμού καθώς και η ανάπτυξη μίας κοινωνίας όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων μας. Η ισότητα και η αλληλεγγύη των ανθρώπων είναι οι θεμελιώδεις αξίες στις οποίες στηρίζεται η δράση του Transform!.

Όταν τίθεται το ζήτημα για τις δημοκρατικές και κοινωνικές διαστάσεις που θα πρέπει να χαρακτηρίζουν την Ευρώπη του αύριο, δεν μπορεί παρά να συμπεριλαμβάνονται σε αυτή τη συζήτηση και οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Ο ρόλος των πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων πρέπει να ενισχυθεί προκειμένου να καταστούν ισχυροί πυλώνες της οικοδόμησης μίας πανευρωπαϊκής ένωσης. Είναι σημαντικό να εμπλακούν όλοι στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ένα πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση αποτελεί η συγκρότηση του ευρωπαίκού δικτύου Transform! που συνδυάζει τη δράση αριστερών και σοσιαλιστών διανοουμένων και θα συμβάλει στο μετασχηματισμό και την ολοκλήρωση της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω της επικοινωνίας και των προτάσεων.

Τα μέλη του Transform! συντονίζουν το επιστημονικό και εκπαιδευτικό τους έργο, πραγματοποιούν θεωρητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα, διοργανώνουν συζητήσεις για θέματα θεμελιώδη για την δημοκρατική Αριστερά στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο, εργάζονται από κοινού για δημοσιεύσεις και εκπαιδευτικά υλικά και για έναν διηπειρωτικό διάλογο της Αριστεράς και των επιστημονικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της. Το Transform! αποτελεί ένα ανοικτό δίκτυο. Μέλη του μπορούν να γίνουν όσοι αποδέχονται τους στόχους και τις δεσμεύσεις του και επιθυμούν να συμμετέχουν ενεργά στην προώθηση των ιδανικών και των αξιών του, όπως ορίζονται από τα μέλη του.

Από το 2008 το Transform! λαμβάνει ετήσια επιδότηση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.


8 σχόλια:

  1. Οι υπογραμμίσεις είναι πράγματι όλο το ζουμί.
    Τι μας λένε λοιπόν οι "αριστεροί" μας; Καθίστε στα αυγά σας που τολμάτε να αμφισβητείται την ΕΕ και ψηφίστε μας. Αλλά επίσης μας λένε και ότι τα κονδύλια της ΕΕ για την προπαγάνδιση της έχουν αρχίσει ήδη και εκταμιεύονται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η σύγχρονή μας εκδοχή του κογκρέσσου για την ελευθερία και της δράσης του ιδρύματος Φορντ... αλλά απροκάλυπτα πλέον: αυτοδιαφημίζονται οτι χαίρουν αναγνώρισης και χρηματισμού απ την ΕΕ κι οτι δουλεύουν για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση... υπάρχουν ακόμη "καλόπιστοι αριστεροί" στον ΣΥΡΙΖΑ με τους οποίους μπορεί κάποιος να συζητήσει περί "σοσιαλιστικής" προοπτικής;;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από τον λογιστικό έλεγχο για το έτος 2012 (Γραφείο Ernst and Yound Βρυξελλών, για λογαριασμό του Ευρωκοινοβουλίου):

      "Έχουν ικανοποιηθεί οι υποχρεώσεις που απορρέουν από τον Κανονισμό ΕΕ2004/2003

      Έχουν ικανοποιηθεί οι υποχρεώσεις που απορρέουν από την απόφαση της 29 Μάρτη 2004,
      ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ [TRANSFORM!], ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ ΚΑΙ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ ΤΟΥ, ΔΕΝ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΕΙΧΑΝ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΝΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ (Άρθρο ΙΙ.4. της συμφωνίας).

      Σελ. 3 του pdf:
      http://transform-network.net/fileadmin/transform_files/TE_Audit_Report_FINAL_13DV0542.pdf

      Διαγραφή
    2. "Έχουν ικανοποιηθεί οι υποχρεώσεις που απορρέουν από τον Κανονισμό ΕΕ2004/2003"

      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/10/20042003.html

      Διαγραφή
  3. "Η νίκη της αριστεράς σε μια ευρωπαϊκή χώρα θα μπορούσε να είναι μια αποφασιστική στιγμή για το μέλλον της Ευρώπης...". Με την Γαλλία και τον Ολάντ τι παίχτηκε τελικά ρε παιδιά; O Oλάντ δεν είναι αριστερός, ή η Γαλλία δεν είναι στην ΕΕ;
    Νομίζω μετά την ανάγνωση αυτού του κειμένου και της εισήγησης του ΓΑΠ στο δείπνο του Κύρκου, είμαι έτυμος για λοβοτομή.

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρόσεξε γιατί αν την κάνεις τη λοβοτομή θα νομίζεις ότι ο ΓΑΠ ήταν "προδότης" και ο Αλέξης είναι η "ελπίδα του τόπου", δηλαδή ότι είναι κάποιου είδους αντίθετα και ασυμφιλίωτα πράματα. Θα γίνεις ένας αριστερός ψηφοφόρος του 2012, δηλαδή.

      Διαγραφή
    2. Άσε που κατά το 2016 θα αρχίσεις να λες ότι "μεταλλάχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και υποτάχτηκε στην ΕΕ!" Ουαί τοις λοβοτομημένοις...

      Διαγραφή
    3. Η αλήθεια είναι ότι είμαι στριμωγμένος. Νομίζω θα περιμένω για να δω την αλλαγή της Ευρώπης που "ξεκίνησε λάθος"...
      Σορι και για τα ορθογραφικά, όταν φτάνεις τόσο κοντά στην λοβοτομή, λογικό είναι να υπάρχουν παρενέργειες :P

      Κώστας

      Διαγραφή