Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

ΣΥΡΙΖΑ και Κυπριακό: Η συνέντευξη Τσίπρα στο "Βήμα" και η ανακοίνωση της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ

Είναι πιθανό οι αναγνώστες του LR να νιώσουν κάποια έκπληξη μ' αυτό, αλλά θεωρώ ότι η συνέντευξη Τσίπρα στο "Βήμα" περιέχει ορισμένα στοιχεία άξια ερμηνευτικής επεξεργασίας και πολιτικού προβληματισμού -- για αυτό άλλωστε και την αναδημοσίευσα. Τα στοιχεία αυτά αφορούν, τουλάχιστον, σε όσα πολύ ενδιαφέροντα δήλωσε ο Τσίπρας σχετικά με το Κυπριακό. Πιο συγκεκριμένα, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε τα εξής (οι ερωτήσεις του "Βήματος" με πλάγια, με έντονα τα σημαντικά σημεία στις απαντήσεις Τσίπρα):
Σε μια ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση πρέπει να διαθέτεις «ισχυρά χαρτιά». Ποια είναι τα δικά σας;
«Η Ευρώπη γνωρίζει ότι η Ελλάδα είναι ο ισχυρός ενεργειακός εταίρος του 2020. Γνωρίζουν οι υπόλοιποι εταίροι ότι η χώρα μας δεσπόζει στη ζωτικής σημασίας για την Ευρώπη ενεργειακή ζώνη της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, που ξεκινά από το Ισραήλ, περνά από την Κύπρο και περιλαμβάνει το Αιγαίο, το Λιβυκό, το Ιόνιο».
Το «κλειδί» της διαπραγμάτευσης είναι γεωπολιτικό;
«Σε σημαντικό βαθμό, ναι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η έκβαση της διαπραγμάτευσης συναρτάται με την ισχυρή γεωπολιτική και ενεργειακή δυναμική της χώρας. Στη μεγάλη διαπραγμάτευση προσερχόμαστε με όπλο το μέλλον. Η ευρωζώνη χρειάζεται την Ελλάδα εξίσου όσο η Ελλάδα χρειάζεται την ευρωζώνη. Διεκδικούμε τα αυτονόητα επειδή είμαστε έτοιμοι να συμβάλουμε με πολύ περισσότερα στον σχεδιασμό για την Ευρώπη του 2020 και του 2030».
Η σπουδή για την επίλυση του Κυπριακού προφανώς συνδέεται με τους ενεργειακούς σχεδιασμούς. Ποια είναι η θέση σας; Σχεδιάζετε να επισκεφθείτε την Κύπρο;
«Είναι πιθανό να επισκεφθώ τη Λευκωσία. Συνομίλησα τηλεφωνικά με τον Πρόεδρο κ. Αναστασιάδη. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί λύση του Κυπριακού στην κατεύθυνση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, με μια κυριαρχία, χωρίς στρατούς κατοχής και τρίτες εγγυήτριες δυνάμεις. Ωστόσο είμαι επιφυλακτικός γιατί η χρονική συγκυρία δεν είναι η ενδεδειγμένη ούτε για την Κύπρο ούτε για την Ελλάδα. Οι δύο χώρες βρίσκονται υπό την ασφυκτική πίεση ενός πολύ σκληρού προγράμματος προσαρμογής. Ελπίζω να μη φαντάζονται κάποιοι ότι αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει εργαλείο πίεσης για άδικες επιλογές, διότι δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτές».
Ας δούμε ένα-ένα τα σημαντικά απορρέοντα από αυτές τις δηλώσεις:

1.  Ο Τσίπρας εγκαταλείπει το βασικό επιχείρημα του κόμματός του σε ό,τι αφορά τη φύση του "διαπραγματευτικού χαρτιού" που θα είχε μια κυβέρνηση υπό τη δική του διεύθυνση απέναντι στην ΕΕ. Το επιχείρημα αυτό ήταν, κατά βάση, ότι η πανευρωπαϊκή φύση της κρίσης καθιστά την Ελλάδα έναν "αδύναμο κρίκο" ο οποίος θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα την ευρωζώνη αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματα μερίδας της ελληνικής αστικής τάξης για αλλαγή πλεύσης στη γερμανική πολιτική. Το επιχείρημα ήταν ο "εκβιασμός" ότι "αν μας αφήσετε στο έλεος της πολιτικής λιτότητας, θα σας πάρουμε μαζί μας." Το ότι το επιχείρημα αυτό έχει εξαντλήσει την στοιχειώδη του ρητορική βιωσιμότητα λόγω των δεσμεύσεων ΣΥΡΙΖΑ στις ΗΠΑ και την ΕΕ αναδεικνύεται και από την κωμική αντίφαση των λεγομένων Τσίπρα σε άλλο σημείο:
Είναι η συμμετοχή στην ευρωζώνη αδιαπραγμάτευτη για εσάς;
[1]«Δεν μπορεί από τη μία πλευρά να είμαι υποψήφιος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και από την άλλη να επιδιώκω την αποχώρηση από την ευρωζώνη. Η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας από τον ΣΥΡΙΖΑ ισοδυναμεί με εντολή σκληρής διαπραγμάτευσης και απόρριψης λύσεων λιτότητας. [2] Δεν θα προβούμε σε μονομερείς κινήσεις. [3] Ούτε όμως θα διστάσουμε να τις κάνουμε αν τις επιβάλλει το εθνικό συμφέρον».
Τι εννοείτε «μονομερείς κινήσεις»;
«Αφορούν τη διαχείριση του χρέους. Εάν οι συνομιλίες οδηγήσουν στην απόρριψη κάθε συζήτησης για την περικοπή του χρέους, τότε [4] θα διακόψουμε τις δαπάνες για την εξυπηρέτηση του χρέους, ακόμα και μονομερώς, αν χρειαστεί, για να εξυπηρετήσουμε τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. [5] Ωστόσο δεν πιστεύω ότι αυτό θα συμβεί. Δεν θα φτάσουμε ως εκεί. Δεν συμφέρει άλλωστε κανέναν».
Τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα στον οξύμωρο χαρακτήρα τους: Στο τρίτο και το τέταρτο παράθεμα σε έντονα, ο Τσίπρας "απειλεί" με μονομερείς ενέργειες όπως η διακοπή εξυπηρέτησης του χρέους. Στο πρώτο, δεύτερο και το πέμπτο αναιρεί την απειλή και την κηρύσσει ανενεργή, "κενό λόγο". Όμως όλοι ξέρουμε ότι κανείς δεν απειλεί, ούτε καν δοκιμαστικά, αν την ίδια στιγμή δηλώνει ότι δεν πρόκειται να υλοποιήσει την απειλή του -- αυτό είναι ενάντιο στις βασικές σημασιολογικές προϋποθέσεις μιας απειλής.

2. Το σημαντικό όμως εδώ δεν είναι η ούτως ή άλλως γνωστή κωμωδία σε ό,τι αφορά τη ρητορική περί "διαπραγματευτικού χαρτιού". Το σημαντικό είναι η μετατόπιση από τη ρητορική της "απειλής" στη ρητορική των "αναπτυξιακών προοπτικών." Το διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας με την ΕΕ, λέει ο Τσίπρας, είναι η συμφωνία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ (που σύναψε η κυβέρνηση Σαμαρά, παρεμπιπτόντως), για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου της περιοχής. Το "κλειδί της διαπραγμάτευσης" δεν είναι η κωμικά αυτοαναιρούμενη "μπλόφα" αλλά "η γεωπολιτική".

3. Ο Τσίπρας δηλώνει με τον τρόπο αυτό, άμεσα και ρητά, ότι η Κύπρος, και πιο συγκεκριμένα, ο υποθαλάσσιος πλούτος της σε φυσικό αέριο, είναι άκρως σημαντικό ζήτημα για την ελληνική "διαπραγμάτευση" με την ΕΕ, δηλαδή για την επιδίωξη μιας καλύτερης συμφωνίας με την ΕΕ για τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης -- όπου "καλύτερη" σημαίνει, κατά βάση, "σε περισσότερο διευρυμένη αστική βάση, αφήνοντας μικρότερο ποσοστό της αστικής τάξης έξω απ' τις εισροές κεφαλαίου" (αυτό είναι το  κατά ΣΥΡΙΖΑ "λαϊκό κίνημα", άλλωστε).

4. Σ' αυτό το πλαίσιο, είναι σημαντικό να "μεταφράσουμε" για τους εν Ελλάδι παροικούντες την σημασία των δύο αναφορών, σε ξεχωριστές μάλιστα ερωτήσεις, του Τσίπρα στο έτος 2020. Θυμίζουμε τις αναφορές: "Η Ευρώπη γνωρίζει ότι η Ελλάδα είναι ο ισχυρός ενεργειακός εταίρος του 2020" και "Διεκδικούμε τα αυτονόητα επειδή είμαστε έτοιμοι να συμβάλουμε με πολύ περισσότερα στον σχεδιασμό για την Ευρώπη του 2020". Για έναν Έλληνα, η αναφορά φαίνεται να είναι απλώς στην αναπυξιακή στρατηγική της ΕΕ με τον κωδικό "Ευρώπη 2020". Αλλά αυτό δεν εξηγεί γιατί ο Τσίπρας τονίζει ότι η Ελλάδα θα είναι "ο ισχυρός ενεργειακός εταίρος" μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, ούτε γιατί οι δύο αναφορές στο "Ευρώπη 2020" εμπλέκουν αμφότερες την Κύπρο.

5. Αυτά συμβαίνουν επειδή η αναφορά στο 2020 δεν είναι απλώς αναφορά στο αναπτυξιακό πλάνο της ΕΕ. Είναι επίσης, και κεκαλυμμένα, αναφορά στο έτος στο οποίο αναμένεται να ξεκινήσει η εμπορική εκμετάλλευση του κυπριακού φυσικού αερίου:
Το 2020 η εκμετάλλευση του ΦΑ
ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ευρεία ενδοκυβερνητική σύσκεψη χθες για τα θέματα ενέργειας
Παρουσιάστηκε ο οδικός χάρτης από την εξόρυξη έως και την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένων όλων των σταδίων της διαδικασίας.
Γύρω στο 2020 τοποθετείται η εκμετάλλευση του φυσικού αερίου στην Κύπρο, σύμφωνα με τα χρονοδιαγράμματα που έχουν τεθεί, δήλωσε ο Αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Βίκτωρας Παπαδόπουλος. Χθες, πραγματοποιήθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο ευρεία ενδοκυβερνητική σύσκεψη αναφορικά με θέματα ενέργειας, κατά την οποία, συμφώνως προς την ενημέρωση του Αν. Κυβ. Εκπροσώπου, ο Υπουργός Ενέργειας, Γιώργος Λακκοτρύπης, ανέλυσε στους συναδέλφους του υπουργούς τον οδικό χάρτη που αφορά τις εξελίξεις στο θέμα, από την εξόρυξη μέχρι και την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου. «Έγινε μια λεπτομερέστατη καταγραφή για το τι απομένει να γίνει, ποιον δρόμο θα ακολουθήσει η Κυπριακή Δημοκρατία, ποια στάδια, και πότε προβλέπουμε να έχουμε την ευτυχή κατάληξη να χρησιμοποιούμε το δικό μας φυσικό αέριο και να το εκμεταλλευόμαστε εμπορικά», τόνισε ο κ. Παπαδόπουλος. Κληθείς, συγκεκριμένα, να πει κατά πόσον έχουν τεθεί χρονοδιαγράμματα, ο κ. Παπαδόπουλος είπε ότι «η εκμετάλλευση του φυσικού αερίου τοποθετείται γύρω στο 2020». (Σημερινή, 5 Ιουνίου 2013)
6. Εν ολίγοις, το "διαπραγματευτικό χαρτί" απέναντι στην ΕΕ που προτάσσει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι η πρόσβαση της ελληνικής αστικής τάξης στα κέρδη από την εκμετάλλευση, σε πρώτο στάδιο, του κυπριακού φυσικού αερίου. Το ότι δηλαδή, η αστική τάξη της Ελλάδας έχει την πολιτική, ιστορική και γεωστρατηγική θέση να εκμεταλλευτεί, μέσω των συμφωνιών της κυβέρνησης Σαμαρά, μια νέα πηγή πλούτου. Όταν λοιπόν ο Τσίπρας λέει "Στη μεγάλη διαπραγμάτευση προσερχόμαστε με όπλο το μέλλον", δεν το ρίχνει στην γνωστή συριζαϊκή ποίηση· μιλά πολύ πιο πεζά από όσο φαίνεται, για τις προσδοκίες πλουτισμού που τρέφει η ελληνική αστική τάξη μετά την έναρξη εκμετάλλευσης του κυπριακού φυσικού αερίου το 2020. Αναφέρεται στο "χαρτί" το οποίο θα πει στην ΕΕ: "χαλαρώστε λίγο τα μέτρα και αφήστε μας λίγο χώρο ανάκαμψης, γιατί έχουμε λαμβάνειν."

7. Αλλά βέβαια, το "διαπραγματευτικό χαρτί" στο οποίο αναφέρεται ο Τσίπρας είναι πολυπόθητο για ιμπεριαλιστικές δυνάμεις πολύ ισχυρότερες της Ελλάδας. Δεν βρίσκεται στην αποκλειστική διάθεση της ελληνικής αστικής τάξης. Αντιθέτως, γίνονται γοργά βήματα για να περάσει --για οικονομικούς βεβαίως λόγους-- στα χέρια της Αμερικανικής, της Τουρκικής, κλπ. Για αυτόν ακριβώς όμως τον λόγο και ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ αιφνιδίασε τα μάλα τους μονίμως ανύποπτους "επαναπροσεγγιστές" του άξονα Βρυξέλλες/Ουάσινγκτον που βρίσκουν βήμα στον "διεθνισμό" αλά Red Notebook και έκανε μια δήλωση για το Κυπριακό αρκετά πιο απαισιόδοξη για το Κοινό Ανακοινωθέν απ' αυτή του ΑΚΕΛ (8 Φεβρ. 2014): 
είμαι επιφυλακτικός γιατί η χρονική συγκυρία δεν είναι η ενδεδειγμένη ούτε για την Κύπρο ούτε για την Ελλάδα. Οι δύο χώρες βρίσκονται υπό την ασφυκτική πίεση ενός πολύ σκληρού προγράμματος προσαρμογής. Ελπίζω να μη φαντάζονται κάποιοι ότι αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει εργαλείο πίεσης για άδικες επιλογές, διότι δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτές.
8. Για να μην υπάρξει καμία παρεξήγηση για το ποιος επικράτησε στις ως τώρα διεργασίες για το Κυπριακό στον ΣΥΡΙΖΑ, κυκλοφόρησε, στο ίδιο Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, και η ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του Κόμματος, που αναπαράγει πολύ πιστά το "κρύο ντους" Τσίπρα στους ενθουσιώδεις υποστηρικτές της "λύσης" ΗΠΑ/ΕΕ στην "αριστερά" της Κύπρου:

Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ για το Κυπριακό  
Η Κύπρος βρίσκεται μπροστά σε ένα εξαιρετικά δύσκολο και κρίσιμο σταυροδρόμι σύνθετων προβλημάτων. Η επίλυσή τους απαιτεί νηφαλιότητα, δημιουργικότητα, στήριξη σε αρχές και αξίες. Η Μεγαλόνησος έχει ανάγκη και δικαιούται μιας συνολικής λειτουργικής λύσης με επανένωση της σε μια δικοινοτική και εδαφικά διζωνική ομοσπονδία, στη βάση των αποφάσεων του ΣΑΟΗΕ και ψηφισμάτων της ΓΣ του ΟΗΕ (όπως 541/1983, 550/1984, 1251).

Στόχος είναι μια Κύπρος ειρηνική, κοινό σπίτι όλων των Κυπρίων. Με το λαό κυρίαρχο. Με διασφάλιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων όλων των πολιτών της, μακριά από ρατσισμούς και φυλετικές διακρίσεις. Μια Κύπρο στην οποία θα ζουν ειρηνικά και με ίσα δικαιώματα Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Μαρωνίτες και Λατίνοι. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει κάθε προσπάθεια εξεύρεσης δίκαιης και σταθερής λύσης του Κυπριακού. Την μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε μια αυθεντική Δημοκρατική Ομόσπονδη Κύπρο με μια κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα, μια ιθαγένεια. Με δημοκρατικό καταμερισμό αρμοδιοτήτων ,εντός του πολυεπίπεδου συστήματος διακυβέρνησης και σαφή ιεράρχηση κανόνων. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει μια Κύπρο απαλλαγμένη από κατοχικά στρατεύματα και πολιτικές εποικισμού. Με πλήρη άρση των «τετελεσμένων» του 1974. Υποστηρίζει μια Κύπρο Ομοσπονδιακή, με δομές και θεσμούς που θα στοχεύουν στην κοινή διαβίωση και όχι στο διαχωρισμό των πληθυσμών. Στην ουσιαστική προσέγγιση των δύο κοινοτήτων, καθώς και στην αρμονική συμβίωση και συνεργασία τους. Θεωρεί θεμελιακό το δικαίωμα των δυο κοινοτήτων, όπως και των αναγνωρισμένων μειονοτήτων, να ζουν σε μία κυρίαρχη Κύπρο, χωρίς εγγυήτριες δυνάμεις. Χωρίς τρίτοι να μπορούν να ορίζουν την τύχη του κοινού σπιτιού του κυπριακού λαού. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει μια δίκαιη και λειτουργική διευθέτηση του εδαφικού ζητήματος στα πλαίσια των ευρωπαϊκών αρχών. Την ελεύθερη διακίνηση και εγκατάσταση προσώπων και την ακώλυτη διακίνηση αγαθών. Την διευθέτηση του περιουσιακού στο πνεύμα της νομολογίας των αποφάσεων του ΕΔΑΔ. 
Επειδή στο Κοινό Ανακοινωθέν υπάρχουν ασάφειες και γκρίζες ζώνες, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις για την τελική του κατάληξη. Για να γίνουν οι διαπραγματεύσεις παράθυρο ευκαιρίας πρέπει να διεξαχθούν χωρίς έξωθεν πιέσεις, στη βάση της διεθνοποίησης του Κυπριακού και όχι της αντιμετώπισής του ως ένα διμερές πρόβλημα Ελλάδας – Τουρκίας, αποδιεθνοποιημένο σε τετραμερή πλαίσια με την αξιοποίηση όλων των φίλιων δυνάμεων της Κύπρου και με την επίβλεψη των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει ότι περνά από το χέρι του προκειμένου να αποτρέψει τη χρήση των μνημονίων Ελλάδας και Κύπρου ως εργαλείο πίεσης για άδικες επιλογές. Η γνήσια, ανεπηρέαστη έκφραση της βούλησης του κυπριακού λαού πρέπει οπωσδήποτε να στηριχτεί και να ανατραπούν τυχόν προσπάθειες εκβιασμού ή επιβολής παραπλανητικών διλημμάτων. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί κάθε έλληνα και ελληνίδα, να συμπαραταχθούν στον κυπριακό λαό. Να συμβάλλουν στη διαμόρφωση του ευρύτερου δυνατού κινήματος συμπαράστασης για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού.
9. Αν βγάλει κανείς έξω την αναφορά στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό (που βεβαίως δεν υπάρχει στο κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ και δεν θα μπορούσε να υπάρχει, καθώς δεν υπάρχει ιμπεριαλιστής που να μπορεί να καταδικάσει "τον δικό του" ιμπεριαλισμό αν και υπάρχουν άπειροι πρόθυμοι να καταδικάσουν τον ιμπεριαλισμό του άλλου), οι βασικές συνταγματικο-πολιτικές παράμετροι της τοποθέτησής αυτής τον φέρνουν κοντύτερα στο ΚΚΕ παρά στο ΑΚΕΛ -- και πολύ μακριά από την επανενωτική εξω-ΑΚΕλική αριστερά της Κύπρου, που για τίποτε από όσα τίθενται παραπάνω δεν προβληματίζεται: Πρόκειται για ένα πολλαπλά εντυπωσιακό παράδοξο, επειδή:

α. Οι θέσεις αυτές δεν έχουν καμία σχέση με την στάση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ουκρανία, όπου η ωμή παρέμβαση της ΕΕ στα εσωτερικά μιας χώρας χαιρετίστηκε ως "παράθυρο ελπίδας", και όπου στελέχη του κόμματος πέταξαν ρητά στα σκουπίδια το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των Ουκρανών και ισχυρίστηκαν ότι δεν αποτελούν ούτε έθνος ούτε λαό του οποίου η κυριαρχία να πρέπει να τύχει σεβασμού. Από τις ίδιες σελίδες του "Red Notebook" που έφαγε τη χυλόπιτα για το Κυπριακό, ο ΣΥΡΙΖΑ προώθησε (και στην "Αυγή") θέσεις για την Ουκρανία εκ διαμέτρου αντίθετες σε ό,τι υποστηρίζει τώρα για την Κύπρο.

β. Ενώ, με άλλα λόγια, για το εξωτερικό ο ΣΥΡΙΖΑ συντάσσεται πλήρως με τον άξονα Βρυξέλλες-Ουάσινγκτον με τον οποίο συντάσσεται και η εν Κύπρω εξω-ΑΚΕΛική αριστερά της επανένωσης με κάθε κόστος, σε ό,τι αφορά την ίδια την Κύπρο κάνει στροφή 180 μοιρών και την αφήνει στα κρύα του λουτρού παρά τις προσδοκίες της. Γιατί;

Επειδή, βεβαίως, και όπως έδειξε ξεκάθαρα ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ιδιαίτερα "πατριωτικός" όταν εμπλέκονται τα συμφέροντα της "δικής του" αστικής τάξης. Σε αντίθεση λοιπόν με το ΚΚΕ, που ουδεμία αντίφαση δεν παρουσιάζει στις τοποθετήσεις του για Ουκρανία και Κύπρο (και στις δύο περιπτώσεις καταδίκη της επέμβασης του ξένου παράγοντα, και στις δύο επιμονή στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών), ο ΣΥΡΙΖΑ ισορροπεί πάνω στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στον "πατριωτισμό του αερίου" σε ό,τι αφορά την Κύπρο και τον "κινηματισμό της Ουάσινγκτον" σε ό,τι αφορά την Ουκρανία.

Δεν γνωρίζω, στη φάση αυτή, αν η επικείμενη τρίτη επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ θα κόψει λίγο τον αέρα απ' τα "πατριωτικά πανιά" του ΣΥΡΙΖΑ για το Κυπριακό· είναι αρκετά πιθανό. Οι αντιφάσεις που δημιουργούνται όμως ανάμεσα στην μειοψηφία όσων προσδοκούν τα κέρδη τους απ' τις Βρυξέλλες, τις ΜΚΟ τους και τα ευρευνητικά τους προγράμματα και την πλειοψηφία όσων θεωρούν ότι δεν μπορεί να επιβιώσει η ελληνική αστική τάξη χωρίς την πλούσια σε υδρογονάνθρακες πάτρια ατμόσφαιρα της Αθήνας και της Λευκωσίας (και οι αντηχήσεις των αντιφάσεων αυτών στους κύπριους "διεθνιστές των Βρυξελλών" και "πατριώτες των 'εθνικών' μονοπωλίων"), είναι οπωσδήποτε ενδιαφέρουσες και αποκαλυπτικές.

2 σχόλια:

  1. Τολμώ να πω ότι είχα κάνει παρόμοιες σκέψεις για την στάση του Σύριζα χωρίς να μπορούσα να βγάλω συμπέρασμα. Ηταν περίεργο που τηρούσε αυτή την αποριπτική ή επιφυλακτική στάση για το Κυπριακό. Το αναμενόμενο ήταν να ξεσπάσει, όπως έκαναν συριζαίοι διανοούμενοι της ''βάσης'' και άλλοι συριζαίοι στην Κύπρο, σε έναν αχαλίνωτο χιππιδοαριστερό makelove not war ενθουσιασμό, ιδεολογική επικάλυψη βεβαίως της στάσης του απέναντι στα συμφέροντα ΕΕ και ΗΠΑ. Σκέφτηκα ότι κάποια συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου έπρεπε να ήταν η εξήγηση. Και ιδού...οι αγωγοί! Το αέριο θα περνούσε μέσω Ελλάδας. Τώρα μάλλον μέσω Τουρκίας.
    Υπαρχει όμως και η εξής ένθερμη στάση του ΣΕΒ απέναντι στη λύση. http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=555432
    Εχει να κερδίσει περισσότερα ο ΣΕΒ από ότι έχει να χάσει από την αλλαγή πλάνων στον αγωγό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι όπως τα λες στην πρώτη παράγραφο. Αυτές είναι οι συνέπειες της υποτίμησης της έννοιας του ιμπεριαλισμού βέβαια -- κατά τα άλλα, εσύ έχεις άγνοια για τον Μ-Λ, όχι ότι τον έχουν πετάξει προ πολλού στα σκουπίδια οι "επικριτές" σου...

    Για ΣΕΒ, πρέπει να το ψάξω, και πιθανώς θα χρειαστεί χρόνος για να καταλάβουμε καλύτερα πού το πάει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή