Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

Αθέατες όψεις του οπορτουνισμού Ι: Η σημειωτικοποίηση

Το ζήτημα του οπορτουνισμού, της "διείσδυσης της αστικής ιδεολογίας στο εργατικό κίνημα" κατά έναν από τους ορισμούς του, απασχολεί έντονα την κομμουνιστική θεωρία από την εποχή του Λένιν. Η κεντρικότητά του αντανακλάται στο πολύ εκτεταμένο τμήμα που αφιερώνει στο θέμα η έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ Θεωρητικά ζητήματα στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ, στον τόμο Ο σύγχρονος δεξιός οπορτουνισμός, επίσης της ΚΕ του ΚΚΕ, καθώς και στην αρθρογραφία στην ΚΟΜΕΠ και τον Ριζοσπάστη σε τακτική βάση.


Θα ήθελα ωστόσο να αφιερώσω λίγο χώρο στην εξέταση κάποιων σχετικά αθέατων, λιγότερο συζητημένων και όχι ακόμα αποκρυσταλλωμένων στην θεωρητική ανάλυση όψεων του οπορτουνισμού. Σ' αυτό το πρώτο μέρος θέλω να αναφερθώ σε αυτό που θα αποκαλέσω "σημειωτικοποίηση." Με αυτόν τον όρο αναφέρομαι σε ένα ζήτημα που έχει πολλές μορφές έκφανσης. Ας πάρω μία συγκεκριμένη ως παράδειγμα. Τον Δεκέμβρη του 2013, ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε ένα ιδιαίτερα εκνευρισμένο άρθρο για το συνέδριο του ΚΕΑ (Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς) που επικύρωσε και την υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα για την Προεδρία της Κομισσιόν. Ο εκνευρισμός αφορούσε το γεγονός ότι οι σύνεδροι, που μεταξύ άλλων επιτέθηκαν στην σοσιαλιστική Κούβα για "έλειμμα ανθρώπινων δικαιωμάτων", είχαν το θράσος να το ρίξουν στα "Μπαντιέρα Ρόσα" και να τραγουδάνε "eviva il comunismo e la liberta."

Ο Ριζοσπάστης προσεγγίζει το γεγονός από τη σκοπιά της λενινιστικής κριτικής στην χρήση της επαναστατικής ρητορικής "επί ματαίω", από χώρους που καμία πολιτική σχέση δεν έχουν με την παράδοση που καταχρώνται. Το ζήτημα όμως της σχέσης του οπορτουνισμού με την κομμουνιστική παράδοση δεν περιλαμβάνει μόνο τις διαστάσεις της κατάχρησης, του σφετερισμού και της ουσιαστικής γελοιοποίησης αυτής της παράδοσης, καθώς και της εξαπάτησης του ακροατηρίου: όλες αυτές οι διαδικασίες εξαρτώνται από μια πρότερη διαδικασία, αυτή της αναγωγής της κομμουνιστικής παράδοσης σε μια σειρά από "σημεία" τα οποία έχουν τη λειτουργία μεταμοντέρνων "σουβενίρ". Πραγμοποιούνται, και πραγμοποιούμενα, αποσπώνται από κάθε οργανικό πλαίσιο αναφοράς και κάθε αναφορά στην συλλογική εμπειρία και μετατρέπονται σε κενά απτών πολιτικών δεσμεύσεων σημαίνοντα, όπως τα γνωστά και ευρέως διαδεδομένα μπλουζάκια "Τσε" ή "CCCP." Αυτή είναι η διαδικασία που ονομάζω "σημειωτικοποίηση".

Η σημειωτικοποίηση προϋποθέτει ότι το κομμουνιστικό παρελθόν είναι ένας, ουσιαστικά, σωρός από ερείπεια, θραύσματα τα οποία έχουν χάσει κάθε λειτουργική σημασία και κάθε σύνδεση με μια ολότητα -- με ένα σύνολο πεποιθήσεων, αξιών, τρόπων σκέψης και δράσης, κλπ. Με άλλα λόγια, είναι μια διαδικασία στην οποία η "νοσταλγία" είναι απλώς η άλλη πλευρά της άρνησης της συνάφειας του παρελθόντος με το παρόν. "Νοσταλγείς" ακριβώς στον βαθμό που ταυτόχρονα υπογραμμίζεις πως αυτό που νοσταλγείς είναι νεκρό, οριστικά ξεπερασμένο και συνεπώς επίσης "ακίνδυνο", σαν κάποια βαλσαμωμένη αρκούδα ή τίγρη την οποία μετατρέπεις, με όλο το θράσος του ζωντανού απέναντι στους νεκρούς, σε διακόσμηση.

Ακριβώς λόγω των σιωπηρών της προϋποθέσεων όμως, η σημειωτικοποίηση εξηγεί και ορισμένα φαινομενικά παράδοξα φαινόμενα. Παράδειγμα: από όλα τα ελληνικά κόμματα της λεγόμενης αριστεράς, το ΚΚΕ είναι αναντίρρητα αυτό το οποίο έχει πιο ρητή και εμφατική σχέση με τον Σοβιετισμό, με την θετική αποτίμηση της ΕΣΣΔ, του υπαρκτού σοσιαλισμού, κλπ, ενώ άλλα κόμματα είναι είτε ρητά αντισοβιετικά (ΣΥΡΙΖΑ) είτε κριτικότερα διακείμενα προς την ΕΣΣΔ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Σημειωτικά όμως, και εξαιρώντας βέβαια την πολιτική ουσία του σφυροδρέπανου και όσων αυτό συμβολίζει, το ΚΚΕ είναι επίσης το ελληνικό κόμμα με την μικρότερη σχέση με την "σοβιετική σημειολογία", την "σοβιετική αισθητική" στην προπαγάνδα του (εκτός από όταν παρουσιάζει υλικό με ρητά ιστορική σχέση με την ΕΣΣΔ, όπως το φετινό αντιφασιστικό ημερολόγιο). Ας πάρουμε κάποιες ενδεικτικές αφίσες:

ΚΚΕ/ΠΑΜΕ:

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ:




ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ:


Η σύγκριση είναι νομίζω αρκετά εύγλωττη: Οι αφίσες του αντισοβιετικού ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και του έντονα κριτικού απέναντι στον υπαρκτό σοσιαλισμό ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποπνέουν έναν έντεχνο και πειστικό σοβιετισμό, καθώς δανείζονται άμεσα στοιχεία από τον σοβιετικό κονστροκτουβισμό, την αισθητική proletkult, ακόμα και αυτούσια πόστερ ή εικόνες από την πρώτη περίοδο της Ρωσικής επανάστασης· αντίθετα, οι αφίσες του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ δεν έχουν καμία συγκροτητική αισθητική αρχή και οδηγούνται πολύ περισσότερο από το περιεχόμενο (λεκτικό ή οπτικό) παρά από υφολογικά κριτήρια. Επικεντρώνονται είτε στην απλή παράταξη πληροφοριών (αφίσες ΠΑΜΕ) είτε στην πρόταξη της εικόνας της εργατικής τάξης (αφίσες ΚΚΕ), χωρίς όμως να παραπέμπουν σε καμία συγκεκριμένη αισθητική. Γι αυτό άλλωστε είναι και οι λιγότερο ελκυστικές για το αισθητικά εκπαιδευμένο μάτι.

Όσο πιο έντονος ο ιδεολογικός αντισοβιετισμός λοιπόν, τόσο πιο έντονη η παρουσία της ΕΣΣΔ ως "σημείου"· και αντίστροφα, όσο πιο έντονη η σημασία του σοβιετισμού ως απτής πολιτικής ιδεολογίας, της ΕΣΣΔ ως ιδεολογικής πυξίδας, τόσο πιο υποτονισμένη η σημασία τους "αισθητικά", σημειολογικά: ακριβώς επειδή η "σημειωτικοποίηση" παραπέμπει στην απονέκρωση της ιστορίας σε "επικράτεια των σημείων", το ΚΚΕ είναι το κόμμα με τον χαμηλότερο βαθμό σημειωτικοποίησης του κομμουνιστικού παρελθόντος, για αυτό και το λιγότερο "σημειωτικά ελκυστικό".

Ανάλογα παραδείγματα, ασφαλώς, μπορούν να εντοπιστούν παντού στον πολιτικό χώρο. Η εικόνα του αντικομμουνιστή Ζίζεκ με το πόστερ του Στάλιν πίσω του είναι ήδη γνωστή, όπως είναι και οι απόπειρες του να συσχετιστεί σημειολογικά με τον Λένιν· αξίζει να σημειώσει κανείς πόσο ολοκληρωτικά παράδοξο θα φαινόταν αν η "σταλινική" Παπαρήγα ή ο Κουτσούμπας πόζαραν μπροστά σε πόστερ του Στάλιν ή μιμούνταν πόζες του Λένιν:

Όπως συμβαίνει γενικότερα στον μεταμοντερνισμό, η ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος μετατρέπεται για τον οπορτουνισμό σε αντικείμενο σημειωτικού κανιβαλισμού. Ο κανιβαλισμός είναι κεντρικής σημασίας έννοια για την σημειολογική πολιτική του οπορτουνισμού: ανθρωπολογικά, είναι μέρος του θριάμβου πάνω στον ηττημένο αντίπαλο· παρόμοια, ο οπορτουνιστικός κανιβαλισμός του κομμουνιστικού παρελθόντος είναι ακριβώς ένδειξη νίκης πάνω στον ιστορικό κομμουνισμό. Ταυτόχρονα, ο κανιβαλισμός είναι "εγκόλπωση", "ενσωμάτωση" του ηττημένου αντιπάλου· παρομοίως, ο σημειολογικός κανιβαλισμός του οπορτουνισμού είναι μέσο "ενσωμάτωσης", μετατροπής σε κάτι ακίνδυνο, ελεγχόμενο, του κομμουνιστικού "άλλου"· ο κανιβαλισμός είναι φόνος και συνάμα πένθος για το φόνο, απόπειρα να κρατηθεί το ίχνος του ακίνδυνου πλέον νεκρού ως "σουβενίρ" --εξού και η αποτρόπαια κανιβαλική συνήθεια για "σουβενίρ" των θυμάτων, από συρρικνωμένα κεφάλια ως δόντια, τρίχες της κεφαλής, κλπ· παρομοίως, στον σημειολογικό κανιβαλισμό του οπορτουνισμού, η κομμουνιστική ιστορία "πενθείται" ως τρόπαιο, ως βίαια αποσπασμένη από το σώμα ανάμνηση του τώρα πια τεμαχισμένου, κατακερματισμένου (ακριβώς σε "σημεία") σώματος (θυμηθείτε εδώ και το κατεξοχή αντικομμουνιστικό "τρόπαιο", τα κομμάτια απ' το τείχος του Βερολίνου). Όπως ο κυριολεκτικός κανιβαλισμός, ο σημειολογικός κανιβαλισμός υποδηλώνει ταυτόχρονα σαδιστική βία και φαντασιακή ταύτιση με το αντικείμενο αυτής της βίας (τον άλλο που καταπίνω και μετατρέπω στον εαυτό μου), έχει δηλαδή σαδιστικό και ταυτόχρονα ναρκισσιστικό χαρακτήρα: είναι μια ακραία μορφή ταυτόχρονου μίσους για τον άλλο και ναρκισιστικής λιμπίντο τόσο ανεξέλεγκτης που μετατρέπει αυτόν τον μισητό άλλο σε κομμάτι του δικού μου Εγώ (σκεφτείτε εδώ τις αλλόκοτες εκδηλώσεις καθημερινής λατρείας που συνοδεύονται απ' την φονική φράση "θα σε φάω!").

Χωρίς αυτήν την χαρακτηριστικά νοσηρή ψυχική δυναμική, ο οπορτουνισμός δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να κινητοποιήσει την επιθυμία, να ικανοποιήσει την φαντασιακή λιμπίντο του οπορτουνιστή· αν ο κομμουνισμός ήταν απλώς κάτι προς απόρριψη και απαξίωση, ο οπορτουνισμός θα έχανε αμέσως ένα τεράστιο κομμάτι απ' τη γοητεία του. Για αυτό και η διαδικασία της σημειωτικοποίησης δεν είναι απλό επιφαινόμενο στον οπορτουνισμό, αλλά κλειδί στους τρόπους με τους οποίους ελκύει και μαγεύει τα ασυνείδητα θύματά του, η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων προέρχεται από τη νεολαία, που βρίσκει σ' αυτόν μια αντανάκλαση της δικής της αμφιθυμίας απέναντι στον κομμουνισμό: της συμμόρφωσης με τη διαταγή της κυρίαρχης ιδεολογίας να τον απαξιώσει και να τον περιθωριοποιήσει, και ταυτόχρονα, της απόλαυσης της απαγορευμένης επιθυμίας για αυτόν μέσα από "ακίνδυνα" υποκατάστατα.

Ακριβώς στον βαθμό που η σημειωτικοποίηση είναι επίσης εμπορευματοποίηση, ικανοποιεί στο επίπεδο του φαντασιακού επιθυμίες που απαγορεύονται και λογοκρίνονται "στο πραγματικό". Κι έτσι, ένα σεβαστό κομμάτι της (μικρο)αστικής κοινωνίας μπορεί να βρει έκφραση για τις αμφιθυμίες του και να τις διαπραγματευτεί σιγοτραγουδώντας "Μπαντιέρα Ρόσα" ενώ απαξιώνει στην πράξη με κάθε μέσο αυτό που τραγουδά, και μάλιστα χωρίς καν να έχει συνείδηση της ύπαρξης κάποιου είδους αντίφασης. Άλλωστε, όπως μας θυμίζει και η "Καταστροφή του Λόγου" του Λουκάτς, ο φασισμός ήταν ακριβώς ιδεολογικά "αποδεκτός σοσιαλισμός": σοσιαλισμός που απαξίωνε και κατέστελλε τον σοσιαλισμό, που μετέφραζε τον σοσιαλισμό σε "επιθυμία για τη συλλογικότητα" και την επιθυμία για τη συλλογικότητα σε επιθυμία για υπακοή στον αυταρχικό μονοπωλιακό καπιταλισμό του Ράιχ.

34 σχόλια:

  1. Συγγνώμη για το ψιλοάσχετο, πιστεύω να το είδες:

    http://unfollow.com.gr/web-only/10201-mnimi/

    Ο αυριανισμός σε όλο του το μεγαλείο, τόση χυδαιότητα δεν την περίμενα να πω την αλήθεια, αλλά με τις εκλογές τα χειρότερα έρχονται. Δεν ξέρω τι σόι πολιτική απάντηση μπορεί να δοθεί χωρίς να πέσεις στο επίπεδο του μεϊμαρακισμού των χαραλαμπόπουλων. Είναι κι η ψυχραιμία περιορισμένη με τις φυλακές που πέφτουν κάθε βδομάδα (και έρχονται πολλαπλάσιες).

    Ijon Tichy

    ΥΓ: Συγχαρητήρια στον μπογιόπουλο για τον "φίλο" του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σκόπιμα δεν έχω ανοίξει ποτέ το στόμα μου για το θέμα αυτό, αλλά νομίζω ότι ο κόμπος έχει φτάσει πια στο χτένι: αρνούμαι να αποδεχθώ ότι μέλος του ΚΚΕ συνεργάζεται με αυτό το γαμημένο αρχίδι. Υπάρχουν και όρια.

      Ζητώ συγγνώμη από τον Αντώνη για τις εκφράσεις μου.

      Διαγραφή
    2. Ένα περιοδικό δεν είναι μια φάμπρικα και ο δημοσιογράφος δεν είναι ανθρακωρύχος. Γίνονται επιλογές.
      Όπως επιλογή επίσης είναι να είσαι κομμουνιστής.

      Διαγραφή
  2. Αυριανισμός δε θα πει τίποτα. Θυμίζει επίσης αρκετά τα άρθρα του Βήματος και της Ελευθεροτυπίας των αρχών της δεκαετίας του '90 που είναι αρκετές φορές αναδημοσιευμένα. Με αυτή τη λογική να απολογηθεί το ΚΚΕ για για το Σωκράτη Κόκκαλη επειδή ο Πέτρος Κόκκαλης ήταν πατέρας του και είχε τη διαδρομή που είχε. Να λάβει γνώση το Κόμμα κι ας υπάρξει μια καλή απάντηση στο νεοπασόκο αυτό.
    Λίγο πήρε τα πάνω σε καναδυο δημοσκοπήσεις το ΚΚΕ κι άρχισαν τα όργανα, ξεκινάει κι ο Λαζόπουλος...κι ακόμα είναι Φλεβάρης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αναλύεις Αντώνη κατά μια έννοια αυτό που με μια φράση συμπύκνωνε ο Χαρίλαος λέγοντας: "Παινεύουν τους νεκρούς για να θάψουν τους ζωντανούς".

    Όσο για το άρθρο του χαβαλέ του Σπορ-φμ με τη σταθερή παρουσία σε "αντικειμενική" εφημερίδα που τόσα χρόνια διαμορφώνει την οπαδική καφρίλα, έχει το ρόλο που του αρμόζει.

    Ernest Everhard.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μία διόρθωση.
      Μιλάμε για τον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο -εκδότη του unfollow-
      Μιλάς (προφανώς) για τον Χρήστο Χαραλαμπόπουλο του Σπορ φμ.
      Πρόκειται για διαφορετικά πρόσωπα

      Διαγραφή
    2. Ορθά τα λέει ο de rerum, κι εγώ αναρωτιόμουν τι σχέση έχει το σπορ-φμ.

      Αν και μάλλον ο άλλος Χαραλαμπόπουλος είναι σοβαρότερος δημοσιογράφος.

      Διαγραφή
    3. Αυτός που λες πάντως είναι ο Χρίστος Χαραλαμπόπουλος, ο γνωστός "τσακατσούκας", όχι ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος του Unfollow.

      Η πλάκα είναι ότι κι ο άλλος Χαραλαμπόπουλος (του σπορ φμ) συνασπισμένος του κερατά είναι από παλιά!

      Διαγραφή
    4. Λ. Χαραλαμπόπουλος με μεγάλη θητεία και στο "συγκρότημα"
      βλεπε http://www.tovima.gr/editors/editor/?edid=2600

      Και για του λόγου το αληθές λίγο πρόσφατο γλύψιμο στο Ψυχάρη από τον κατά τα άλλα απηνή διώκτη των καπιταλιστών (επωνυμων, ανώνυμων και γενικώς)
      http://unfollowapantiseis.wordpress.com/2012/01/29/%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%B7-%CF%80%CF%84%CF%8E%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B7-%CF%87/

      "Αν και μάλλον ο άλλος Χαραλαμπόπουλος είναι σοβαρότερος δημοσιογράφος"
      Και εγώ την ίδια γνώμη έχω Αντώνη

      Διαγραφή
    5. Mea culpa.

      Ernest Everhard.

      Διαγραφή
  4. Με αυτά αμέλησα και να σχολιάσω και το πολύ ενδιαφέρον άρθρο σου Αντώνη. Η παρατήρησή σου είναι εύστοχη και είναι κάτι που παρατηρείς όχι μόνο σε αφίσες, αλλά και στο lifestyle μερικών. "Οπορτουνιστικό κανιβαλισμό" συναντάς μαζικά σε κάθε πανεπιστημιακό ίδρυμα.
    Ο Ζίζεκ μπορώ να σου πω ότι του έχει δώσει νέα ώθηση και άλλη διάσταση πλέον. Αν ξανακούσω αστείο για γκουλάγκ από πρωτοετή φοιτητή φιλοσοφίας με μπλούζα Τσε και τζίβες νομίζω ότι θα κάψω το πτυχίο μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Νομίζω πως βρήκα την φωτό που συμπυκνώνει σε μια εικόνα το άρθρο σου Αντώνη.
    Είναι προσεγμένη ως προς τον σκοπό που λες μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια:
    http://rwmios.files.wordpress.com/2013/06/psarianos.jpg

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετική! Συμπύκνωσες τα πάντα και ακόμα περισσότερα.

      Διαγραφή
    2. Σίγουρα είναι στημένη, ο Ψαριανός είναι συνειδητός "καννίβαλος".

      http://www.musical.gr/cddetails.php?gui_language=1&CD_code=PR1028-2

      ημιάγριος

      Διαγραφή
  6. Πιθανώς το πιο ενδιαφέρον, για μένα τουλάχιστον, δεν είναι τόσο ο σημειωτικός κανιβαλισμός των οπορτουνιστών αλλά ο σημειωτικός ασκητισμός των κομμουνιστών. Τίποτε πιο απλό ή εύκολο για το ΚΚΕ απ' το να πουλάει σέξι αφίσες κονστρουκτουβισμού για το ΠΑΜΕ ή τις δικές του εκδηλώσεις, πχ. Αλλά βλέπεις ότι δεν το κάνει, ακριβώς επειδή η σχέση του με την ιστορία είναι κάτι ακόμα ζωντανό, δηλαδή είναι κάτι που πονάει. Δεν μπορεί να μετατρέψει το παρελθόν σε έκθεμα προς κατανάλωση γιατί πιστεύει σ' αυτό το παρελθόν. Εξού και η φαινομενικά παράδοξη απουσία "σοβιετισμού" απ' την οπτική προπαγάνδα του, το απαράδεκτο του να ποζάρει κομμουνιστής με πόστερ Στάλιν, κλπ, το εξίσου απαράδεκτο του παρελθοντολογικού κιτς σε κηδείες αγωνιστών (φαντάσου να το ρίχνανε σε τραγούδια του ΔΣΕ στην κηδεία του Κολοζώφ), η απέχθεια για την "πόζα" και το "γκλάμουρ" του παρελθόντος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αγαπητέ Ijon Tichy ησύχασε
    Ο κάθε χαραλαμπόπουλος χρησιμοποιεί - όπως παλιά την αποδελτίωση - ένα rss feed που φιλτράρεται με τις λέξεις κλειδιά που τον αφορούν. Η λέξη "μελισσανίδης" είναι μία από αυτές που τον ενδιαφέρουν και για αυτό τσίμπησε την "είδηση".

    Από κει και πέρα @Ijon Tichy νομίζω πως πρέπει να παίρνουμε και τα πράματα από την αστεία τους πλευρά.
    Ο Ζώρας το 2010 δια χειρός Σάββα Καλεντερίδη - ναι του γνωστού - έγινε βιβλίο αλλά μάλλον όχι best seller.
    http://www.dealnews.gr/leaders/item/1469-Ο-Δημήτρης-Μελισσανίδης-και-ο-Ζώρας-του-Πόντου

    Ο Ζώρας του 2012 έγινε όνομα για Ποντιακή Λέσχη. http://www.elliniki-gnomi.eu/archives/30583

    Ο Ζώρας το 2014 έγινε μνήμη αγωνιστή. Ε, και λοιπόν; Θέλουν οι δικοί του άνθρωποι να τον μνημονεύσουν στο Κόμμα των λαϊκών αγώνων, το ΚΚΕ και θα τους το αρνηθείς;

    Το 2016 κάτι καινούργιο θα σκεφτεί ο "τίγρης" - όχι δεν είναι ο "Τίγρης" που βούτηξε στο τρίκυκλο του Γκοτζαμάνη.

    Ξαναγυρνώντας σε δημοσιογράφους των αστικών μέσων θα πρέπει να θυμηθούμε πως οι πλουσιότεροι από αυτούς όσο περισσότερο επιθετικά κινούνται προς το θέμα τους τόσο περισσότερο αποζημιώνονται ...γενικώς.

    Σαν ένας από τους πολλούς που γνωρίζουν την σχολή οδηγών στο Περιβολάκι μπορώ να βεβαιώσω πως πάρα πολλοί Κομμουνιστές πήραν το δίπλωμά τους από αυτήν. Είμαι σίγουρος πως αν η σχολή ήταν στην Παναγιά την Σουμελά θα ήταν πάρα πολλοί οι Πόντιοι που θα έπαιρναν δίπλωμα από κει.

    Νικαιώτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο αθεόφοβος έγραψε ένα κείμενο στο οποίο εγκαλεί τον "Ρ" ότι εξαγοράστηκε απ' τον Μελισσανίδη επειδή δέχτηκε τη δωρεά στη μνήμη του πατέρα του (από όλους δέχεται συνεισφορές το κόμμα, κι απ' τον Κόκκαλη θα την δεχόταν, παρεμπιπτόντως, και δεν το κρύβει, το βγάζει δημόσια. Απλώς γνωστοποιεί ότι δεν πρόκειται να σε "ευγνωμονήσει" για τις δωρεές σου αλλάζοντας πολιτική στάση). Και συ βρίσκεις τον Ijon υπερβολικό που εξανίσταται για τέτοια αισχρή χυδαιότητα;

      Διαγραφή
    2. Εγώ δεν βλέπω καμία "αστεία πλευρά" του πράγματος.
      Είναι χυδαίος αντικομμουνισμός. Είναι φασισμός. Είναι απανθρωπιά.

      Διαγραφή
    3. Τέτοια άρθρα οπλίζουν φασίστες. Επιβάλλουν την απόλυτη σιωπή απέναντι στο κυνήγι και στην φυλάκιση κομμουνιστών.

      Διαγραφή
    4. όχι φυσικά!
      απλά ας έχουμε τον νου μας να μην απαντάμε στις προκλήσεις όταν θέλουν αυτοί.
      Μία παράμετρος είναι το χαμόγελο που μου δημιουργείται για τον τσίπη "τίγρη" που απλά επειδή δεν θυμόμουν το όνομα του πατέρα του ως Ζώρας έψαξα και βρήκα ΜΟΝΟΝ τρία δημοσιεύματα για αυτόν.
      Ως δεύτερη παράμετρο είδα τον χαραλαμπόπουλο που μου βγήκε αυθόρμητα το ρίξε - ρίξε κι άλλο για να τα σημειώσουμε.

      Ρίζος του 2000(που είχε δουλειές σε Ελλάδα ο "τίγρης"): Οι «νονοί» έπιασαν δουλιά!
      http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=334772
      Ρίζος για το γήπεδο της ΑΕΚ : Οι πραγματικοί στόχοι...
      http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7531626
      Είναι γραμμένα με αόρατο μελάνι κατά τον χαραλαμπόπουλο.

      Νικαιώτης

      ΥΓ. Περιμένω εναγωνίως τον ρούση να γράψει για σταλινική εφημερίδα αφού από κάτω απο τον μελισσανίδη υπάρχει εικοσάευρω για την μνήμη του Στάλιν και του Λένιν.

      Διαγραφή
    5. Τους είπα να διαβάσουν τα 2 αυτά άρθρα του Ρ,έδωσα και τις παραπομπές.
      Αποτέλεσμα? Έσβησαν το σχόλιο και με μπλόκαραν απ΄τη σελίδα χαχα

      Decadent

      Διαγραφή
    6. "Ο εν λόγω εφοπλιστής, φανερά ενοχλημένος από τις τεκμηριωμένες αποκαλύψεις της Πανελλήνιας Ενωσης Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού και άλλων σωματείων, προχτές το απόγευμα, σκέφτηκε να ...εκφοβίσει τον πρόεδρο της αγωνιστικής ναυτεργατικής Ενωσης Γιώργο Τούσσα, εκτοξεύοντας εναντίον του, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας, απειλές και άκρως υβριστικές εκφράσεις. Ορισμένες μόνο από αυτές, «ποιος είσαι εσύ, που ζητάς εξηγήσεις από το ΝΑΤ για το ναυτολόγιο του "ΣΛΟΠΣ"... το καταλαβαίνεις ότι ανοίγεις λογαριασμούς μαζί μου» (!), παρατίθενται σε χτεσινή επιστολή - καταγγελία της ΠΕΜΕΝ, στην οποία γίνεται σαφές ότι ο Δ. Μελισσανίδης «χτύπησε λάθος πόρτα»."

      Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει;

      Αλλά είπαμε, εμείς την δουλειά μας και αυτοί την δική τους. Θέλουμε δουλειά μυρμηγκιού για να φέρουμε έστω και έναν που θα μας ρωτήσει για το τι έγραψε ο Ρίζος για τον "τίγρη" και όχι βρυχηθμούς της ζούγκλας που θέλουν ντε και καλά κάποιοι να μας ρίξουν.

      Νικαιώτης

      Διαγραφή
  8. Για να συνεχίσω λίγο πάνω στην αντιπαραθετική σημειολογία: προσέξτε την ανικανότητα του ΚΚΕ να χρησιμοποιήσει τον μεταφορικό, συνδηλωτικό κώδικα. Στην αφίσα "Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά" έχουμε μια γκροτέσκα έμφαση στην κυριολεξία, καθώς ο εργάτης γυρνά με τα χέρια του ένα τεράστιο γρανάζι (στην πράξη, θα του κοβόταν τα χέρια αν "γύρναγε" τέτοια γρανάζια κυριολεκτικά). Δείτε, σε αντιπαράθεση, πόσο στην καλή χαρά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με την μη κυριολεκτική έκφραση, με τη χαλαρότητα της μεταφοράς: στην αφίσα "Προχωράμε. Έχουμε τη δύναμη στα χέρια μας", το χέρι του ψηφοφόρου με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται χέρι του Δία με τη δύναμη του κεραυνού. Ρίχνοντάς το στον ΣΥΡΙΖΑ, αποκτάς υπερφυσικές δυνάμεις: ο κοινοβουλευτισμός σε κάνει σούπερμαν. Ενώ με το ΚΚΕ δεν γίνεται τίποτε υπερφυσικό και τίποτε εντυπωσιακό, ο εργάτης απλώς γυρνάει το τεράστιο γρανάζι. Είναι ο λενινιστικός αντι-ουτοπισμός του κόμματος, η ασκητικότητα απέναντι σε εικόνες ουτοπικά "απογειωμένες."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. [1] Δύο πράγματα: εγώ το βλέπω σαν δυο διαφορετικές μορφές μετωνυμίας, μια κανονική (εικόνα-σύμβολο αποτελεί αναγνωρίσιμο μέρος ενός επίσης αναγνωρίσιμου, εντοπισμένου ( όλου ή απείρου: να το πούμε απλά, ελληνική πραγματικότητα) --- και μια παθολογική-ψυχονευρωτική (δεν υπάρχει ή δεν είναι ανιχνεύσιμο το σύμπαν αναφοράς ή, ακόμα, η ίδια η σχέση σημείου-σύμπαντος είναι προβληματική· πράγμα που καθιστά το σημείο μη αναγνώσιμο φετίχ).

      [2] Τώρα, για τον φυσιολογικό και μη-«κανιβαλισμό» (το έργο ή την απουσία θρήνου) [όμως τι «σκότωσαν», τι «έχασαν» και τι (δεν) θρηνούν οι Συριζαίοι;]


      [long-distance haunting]
      (1) omnipotence of thoughts [...] must first assert itself as the death wish. Since absence happens, [the child]] makes sure that, anyway, he wished the one who’s not there gone [...]. Because your death wish cannot be accepted [...], it gets projected in long shot. That is, you have to share it with the goner. (καθημερινή και συνηθισμένη προβολή και αμφιθυμία)

      [...]

      (2) The other’s death [πραγματικός θάνατος] creates a disturbance that comes at you with the force of the occult. But on the inside, it’s a case of secret death wishes running for the cover of a projection that brings back the dead. (παραψυχολογία-παράνοια-μανία καταδίωξης, κατατονία κ.ο.κ.) L.Rickels

      (3) Το τρίτο σενάριο (στην πραγματικότητα είναι η άλλη όψη του δεύτερου) είναι μάλλον αυτό που περιγράφεις: τεχνοφετιχισμός, το φετίχ σαν φυλαχτό ενάντια στα «δαιμόνια».

      Διαγραφή
  9. Μπες στο ΦΒ να δεις τι γινεται απο ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ ! Φωτο του ΤΣΕ ,του Αρη ,του Λενιν στα προφιλ τους !
    Μια με τον ΤΣΕ στην εικονα της εβριζε τον Σταλιν .....της εβαλα αποσπασματα του ΤΣΕ για τον Σταλιν και της εφυγε η μαγκια ...εξαφανιστηκε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι ''μοντερνοι αριστεροι'' θα εφριτταν αν ηξεραν(γιατι συνηθως ειναι πραγματικα ασχετοι,δεν το κανουν επιτηδες) οτι τα ειδωλα τους,οπως ο Τσε,ή η Ροζα,ηταν φουλ ''σταλινικοι'' στις ιδεες και τις πραξεις τους.

      Γιατι δεν βγαζουν μπλουζακια με τον Καουτσκι που ειναι και πιο κοντα στις ιδεες τους?Στο πηγαδι κατουρησε?Ουτε οι κομμουνιστες ουτε οι οπορτουνιστες τον θελουν.Ειναι αυτο που λενε ''τον οπορτουνισμο πολλοι αγαπησαν,τον οπορτουνιστη ουδεις''.

      Παπουτσωμενος Γατος

      Διαγραφή
  10. Πάντως η αισθητική της Σοβιετικής αφίσας έχει καθιερωθεί σαν επαναστατική, τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. h**p://www.youtube.com/watch?v=HwmETw66NVQ&feature=youtu.be

    Νομιζω οχι ασχετο ... Αυτο το τραγουδι παιζει σε ολη την ΛΔΚορεας απο το πρωι κ θα παιζει ετσι μεχρι την Κυριακη...Στις 16 Φεβρουαριου ειναι τα γεννεθλια του Κιμ Γιονγκ Ιλ και εχει την τιμητικη του ( το τραγουδι ειναι ο επισημος υμνος του Κιμ Γιονγκ Ιλ).Το τραγουδι ειναι επικο ΓΙΑΤΙ επικος ηταν και ο αγωνας αυτου του λαου εναντια στους Ιμπεριαλιστες Αμερικανους ,αγωνας του οποιου ηγηθηκε ο Κιμ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Και νέο κρούσμα μετά τον Μπογδάνο. Η Έλλη Στάη με μπλουζάκι Τσε. https://pbs.twimg.com/media/BgQdjSmCQAAr2Zj.jpg:large

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Άλλη μία για την συλλογή σου:

    http://left.gr/news/rednotebook-valentines-party-tin-paraskeyi-14-fevroyarioy

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυστηρά μιλώντας, τόσο η πόζα Ψαριανού όσο και το συγκεκριμένο (που το είχα δει) εντάσσονται όχι στην σημειωτικοποίηση του Μ-Λ ως πηγής "ριζοσπαστικής νομιμοποίησης" (που με ενδιέφερε στα παραδείγματα που έδωσα), αλλά στην εσκεμμένη γελοιοποίησή του, είτε δια της ειρωνείας (Ψαριανός) είτε δια του λεγόμενου trivialization (Left.gr).

      Διαγραφή
    2. @Δεν ξέρω εάν παίζει κάποιο ρόλο πως ο Ψαριανός την εποχή της φωτογράφησης ήταν ΣΥΡΙΖΑ...

      Διαγραφή
  14. Ερώτηση (σχετικά άσχετη)

    Από πού είναι το ασπρόμαυρο, 3D & mirror, σφυροδρέπανο, επάνω δεξιά?

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή