Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Το θεμέλιο για την πολιτική ανάλυση των εξελίξεων στο Κυπριακό

Το θεμέλιο για την πολιτική ανάλυση των εξελίξεων στο Κυπριακό, το σημείο απ' το οποίο πρέπει να εκκινεί μια τέτοια ανάλυση το έδωσε ένα εξαιρετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη τον Γενάρη που μας πέρασε, και το οποίο δεν αφορούσε άμεσα το Κυπριακό. Έγραφε εκεί ο ανώνυμος συντάκτης του:

σε όλη την πορεία της καπιταλιστικής Ευρώπης από τις αρχές του 20ού αιώνα εκδηλώνεται μια αντικειμενική, αντιφατική διαπάλη ανάμεσα στην «κοσμοπολίτικη τάση» συμμετοχής των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών σε κάποια μορφή καπιταλιστικής διακρατικής ένωσης και συμμαχίας και από την άλλη στην «εθνικιστική τάση» εξασφάλισης των ιδιαίτερων συμφερόντων των εθνικών αστικών τάξεων στο πλαίσιο αυτής της ένωσης. Με τα πιο ισχυρά καπιταλιστικά κράτη να παλεύουν για την ηγεμονία. 
Ετσι πάντα υπήρχαν αστικές δυνάμεις που έδιναν έμφαση στην προώθηση της συμμετοχής στη διαδικασία της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» και κάποιες που ασκούσαν κριτική τόσο στη διαδικασία της ΕΟΚ, όσο και στη συνέχεια της ΕΕ. 
[...] 
Ο «ευρωσκεπτικισμός» αποτελεί πολιτικό ρεύμα που εκφράζει τμήματα του κεφαλαίου κρατών της ΕΕ που στις σημερινές συνθήκες της κρίσης, της όξυνσης των αντιθέσεων και της αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων θεωρούν ότι δεν εξυπηρετούνται από τη σημερινή ΕΕ και την Ευρωζώνη. Στο στίγμα τους οι περισσότερες τέτοιες πολιτικές δυνάμεις ενσωματώνουν έντονα εθνικιστικά χαρακτηριστικά, αν και σε κάθε χώρα, ανάλογα με το βαθμό σύνδεσής της με την ΕΕ και την οικονομική και πολιτική της δύναμη, εκφράζονται διαφορετικά. 
Οι λεγόμενες ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη εκφράζουν αστικά ρεύματα στις χώρες τους που δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουν ενιαία χαρακτηριστικά, π.χ. άλλο στη Βρετανία άλλο στη Γαλλία κ.λπ. Ενοποιητικό στοιχείο είναι ότι η σημερινή δομή, οι θεσμοί, η λειτουργία της ΕΕ, οι συμφωνίες της δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των δικών τους αστικών τάξεων. Ανεξάρτητα από διακηρύξεις τους όμως, επί της ουσίας εκφράζουν την ανάγκη διαμόρφωσης άλλων διακρατικών ενώσεων και συμμαχιών [...]
Η κόντρα λοιπόν «ευρωσκεπτικιστών» και «φιλοευρωπαίων» έχει ως αντικείμενο το πώς θα εξυπηρετηθούν καλύτερα τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας τους στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και με δεδομένη την όξυνση των ενδοαστικών αντιθέσεων. Το ζήτημα, βεβαίως, είναι το πώς η εργατική τάξη κάθε χώρας δεν θα εγκλωβιστεί σε αυτή την ενδοαστική διαπάλη. Πολύ περισσότερο που η ύπαρξη του «ευρωσκεπτικισμού» αξιοποιείται με σκοπό τον εκφοβισμό ότι η ενίσχυσή του θα δημιουργήσει χάος στην ΕΕ με καταστροφικές συνέπειες για τους λαούς, ενώ από την άλλη σε ορισμένες περιπτώσεις ο αστικός ευρωσκεπτικισμός ντύνεται με ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική συνθηματολογία. Πώς δηλαδή σε αυτές τις συνθήκες η εργατική τάξη θα βάλει τη σφραγίδα με αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή γραμμή, θα χαράξει πορεία για την αποδέσμευση από την ΕΕ και την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων σε κάθε χώρα. Ομως αυτά είναι θέματα διαφορετικού άρθρου.
Εύλογα θα ρωτήσει κανείς: γιατί είναι τόσο σπουδαία αυτή η ανάλυση ως θεμέλιο για την ανάλυση της συγκυρίας στο Κυπριακό;  

Θα απαντήσω: ένας λόγος που είναι σπουδαία είναι ότι κανείς, απολύτως κανένας πολιτικός χώρος στην Κύπρο σήμερα δεν αποπειράται καν να πει τα πράγματα που λέει αυτό το άρθρο.

Και ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι ότι σύσσωμο το πολιτικό πεδίο στην Κύπρο είναι ήδη χωρισμένο ακριβώς ανάμεσα στα δύο "στρατόπεδα" στα οποία αναφέρεται η ανάλυση, δηλαδή στο στρατόπεδο του "κοσμοπολίτικου/φυλοδυτικού κεφαλαίου" (ΔΗΣΥ, πλειοψηφική τάση ΑΚΕΛ) και στο στρατόπεδο του "ευρωσκεπτικιστικού κεφαλαίου" (μερίδα των "ΑΚΕΛΟ-πατριωτών" που συνδέεται με την "Αριστερή Πτέρυγα" του ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ). Σύσσωμο το πολιτικό πεδίο, για να το πω αλλιώς, δομείται και οργανώνεται στη βάση της αναντίρρητης υποταγής των εργατικών συμφερόντων στα αστικά.

Πράγμα που σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, ότι αν βασιστεί κανείς στις δημόσια εκφρασμένες ΑΚΕΛικές θέσεις, η εσωτερική διαφοροποίηση στο ΑΚΕΛ δεν είναι αυτή ανάμεσα ένα "κομμουνιστικό" και ένα "σοσιαλδημοκρατικό" ΑΚΕΛ, αλλά ανάμεσα σε ένα ΑΚΕΛ που υποστηρίζει τα αστικά συμφέροντα σε ευρωενωσιακό πλαίσιο και ένα ΑΚΕΛ που υποστηρίζει τα αστικά συμφέροντα στο πλαίσιο άλλων αστικο-ιμπεριαλιστικών συμμαχιών.

Είναι εντυπωσιακό που ως τώρα το ΚΚΕ δεν έχει πει τα αυτονόητα και άμεσα συναγόμενα απ' την πιο πάνω ανάλυση σε ό,τι αφορά συγκεκριμένα το Κυπριακό. Γιατί το βασικό και θεμελιακό στοιχείο της αντιπαράθεσης που οργανώνεται και θα κλιμακωθεί με γοργούς ρυθμούς είναι ακριβώς η εκκωφαντική απουσία της εργατικής τάξης ως πολιτικού υποκειμένου από την αντιπαράθεση, η αποκλειστική της ενορχήστρωση με όρους του ποια μερίδα αστικών συμφερόντων θα ανακηρυχθεί πιο πειστικά σε "προοδευτική" και "υπηρετούσα τα συμφέροντα του τόπου." Στην Κύπρο, η διαπάλη είναι αποκλειστικά "κάτω από ξένη σημαία", και το κομμουνιστικό ζητούμενο δεν είναι καθόλου να αφεθούμε στην ιδιοποίηση απ' το ένα αστικό στρατόπεδο στην προσπάθειά μας να κριτικάρουμε τις στοχεύσεις του άλλου: αυτό, αντίθετα, είναι συνταγή για Βατερλώ. Το ζητούμενο, μάλλον, είναι αυτό που με παραδειγματική καθαρότητα θέτει στην κατακλείδα του το άρθρο του Ριζοσπάστη, αλλά δεν έχει ακόμα ρητά θέσει το κόμμα στις ως τώρα ανακοινώσεις του για τις κυπριακές εξελίξεις: "το πώς η εργατική τάξη κάθε χώρας δεν θα εγκλωβιστεί σε αυτή την ενδοαστική διαπάλη [...] Πώς δηλαδή σε αυτές τις συνθήκες η εργατική τάξη θα βάλει τη σφραγίδα με αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή γραμμή."

Η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα είναι το καθήκον του Κομμουνιστικού Κόμματος· και η απάντηση αυτή δεν μπορεί να είναι αφηρημένα θεωρητική: πρέπει να είναι απάντηση που εκδηλώνεται απτά μέσα από το εργατικό κίνημα, μέσα από την εμβάθυνση με κάθε μέσο του δικού μας, του προλεταριακού διεθνισμού (και για αυτό, ταυτόχρονα, και του δικού μας προλεταριακού πατριωτισμού) σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο. Είναι μια κρίσιμη μάχη, μια μάχη με τεράστια σημασία για το μέλλον του κομμουνιστικού κινήματος στην κομβική περιοχή της Μεσογείου και των Βαλκανίων, και έχουμε αργήσει χαρακτηριστικά πολύ να ετοιμαστούμε για αυτή. Και είναι επειδή έχουμε εμείς οι ίδιοι ολιγωρήσει στο να θέσουμε τα μόνα θεμέλια στα οποία μπορεί να σταθεί ο δικός μας λόγος που είναι ακόμα εφικτό, μετά από τόσα και τόσα που έγιναν τα τελευταία χρόνια, στην Κύπρο να εκκινεί η συζήτηση από την ολότελα λανθασμένη και αδιέξοδη βάση "επανένωση ή διχοτόμηση" -- ερώτημα με την ίδια αξία για την ταξική πάλη στην Κύπρο που έχει και το ερώτημα "ευρώ ή δραχμή, μνημόνιο ή αντιμνημόνιο" στην Ελλάδα. Δηλαδή, καμία απολύτως σε ό,τι αφορά το εργατικό-λαϊκό κίνημα, μεγάλη σε ό,τι αφορά τα αστικά συμφέροντα στην συσκότιση και παραπλάνηση της ταξικής συνείδησης των εργατικών και λαϊκών μαζών.

18 σχόλια:

  1. Έχω καιρό να σχολιάσω εδώ, θα αφήσω όλα τα σχόλια σε μια μέρα μου φαίνεται...:)

    Κάπου δεν βγαίνουν οι σωστές συνεπαγωγές από την ανάλυση, ίσως κάπου να χρειαζονται καποιες διευκρινήσεις.

    Σωστά αναλύονται εδώ καποιες τάσεις εσωτερικές του κόμματος. Διαφωνώ με το υποθετικό συμπέρασμα όμως πως "αν βασιστεί κανείς στις δημόσια εκφρασμένες ΑΚΕΛικές θέσεις, η εσωτερική διαφοροποίηση στο ΑΚΕΛ δεν είναι αυτή ανάμεσα ένα "κομμουνιστικό" και ένα "σοσιαλδημοκρατικό" ΑΚΕΛ, αλλά ανάμεσα σε ένα ΑΚΕΛ που υποστηρίζει τα αστικά συμφέροντα σε ευρωενωσιακό πλαίσιο και ένα ΑΚΕΛ που υποστηρίζει τα αστικά συμφέροντα στο πλαίσιο άλλων αστικο-ιμπεριαλιστικών συμμαχιών."

    Αδικεί συντρόφους αυτη η υπόθεση. Ας το πω πιο ξεκάθαρα. Εαν όντως υπαρχουν καποιες "τασεις" μέσα στο ΑΚΕΛ και αν όντως η διαφοροποίηση αυτών των "τάσεων" οδηγήσει σε τέτοιο βαθμό εσωτερικής διαφωνίας που καποιοι αποφασίσουν να διαχωρίσουν επισήμως τη θέση τους ή με αλλα λογια αν ενα κομματι του ΑΚΕΛ κινηθεί προς την κατευθυνση της Ιδρυσης ενός Κομμουνιστικού Κόμματος, αυτη δεν θα ειναι καμια από τις προαναφερομενες δυο "τασεις".

    Με λιγα λογια, αν υπαρξει οποιαδηποτε αποσχιση μελων και στελεχών του ΑΚΕΛ, οι δυο προαναφερομενες τασεις δεν θα ανήκουν σε αυτη την απόσχιση. Αντιθετα, θα παραμεινουν και θα ενδυναμωθουν μεσα στο κόμμα, προκειμενου να συγκρατήσουν διαρροες μελών. Ειδικα η φερόμενη και ως "πατριωτική" τάση.

    Αυτό είναι το τοπίο κατ΄εμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξαναπαραθέτω το αρχικό μέρος της πρότασης: "αν βασιστεί κανείς στις δημόσια εκφρασμένες ΑΚΕΛικές θέσεις..."

      Νομίζω ότι είναι εύκολα επαληθεύσιμο ποιες τάσεις εκφράζονται ως τώρα δημόσια από τους κόλπους του ΑΚΕΛ. Και νομίζω ότι είναι εύκολα επαληθεύσιμο ότι είναι αυτές που αναφέρω.

      Αν υπάρχει τρίτη τάση, αυτό δεν έχει εκφραστεί δημόσια, οπότε δεν μπορώ να επεισέλθω σ' αυτό.

      Διαγραφή
    2. Σωστό, το αν εχει εκφραστει ή οχι δημόσια εινα ένα άλλο ζήτημα όμως. Επιπλεόν - εστω κι αν μας πικραίνει - εγώ θα το πω και αμαρτεία δεν έχω, τα δημοσιευματα του Ριζοσπαστη για το πατριωτικό Όχι, τον Αείμνηστο Τάσο, η μη ικανοποιητική αναλυση του τί εστι "διχοτομικο σχέδιο" κ.λ.π τροφοδοτούν την εθνο-πατριωτική ταση και όχι την κομμουνιστική.
      Τροφοδοτουν εκεινη την τάση που σκοπό εχει να συγκρατει τον κόσμο σε μια επικίνδυνη και εν τελει αντι-κομμουνιστική κατευθυνση. Το ειπα και αμαρτία δεν έχω. Να μην απορούμε μετά που το ΑΚΕΛ χρησιμοποιεί τον Ρίζο για να κανει συνέδρια με τον Λαφαζάνη. Κι αυτο το ειπα...

      Διαγραφή
    3. Γι αυτό λέω ότι το θεμέλιο της ανάλυσης για το Κυπριακό δεν μπορεί να είναι διαφορετικό από ό,τι είναι για το ευρύτερο ζήτημα της ενδοαστικής διαπάλης στην Ευρώπη.Επειδή δεν σταματούν οι ξένες σημαίες να είναι ξένες σημαίες επειδή στην Κύπρο μεγάλο ποσοστό μιλάει ελληνικά και είναι Χριστιανοί ορθόδοξοι. Οι σημαίες παραμένουν ξένες και οδηγούν σε σίγουρες ήττες.

      Διαγραφή
  2. Αν δεν με απατά η μνήμη το σύνθημα "δεν είμαι του μπαμπά μου, δεν είμαι της μαμάς μου, είμαι του εαυτού μου" προσδοκούσε χειραφέτηση που τα λεξικά την ορίζουν:
    "το να γίνεται κανείς κύριος της τύχης του, ανεξάρτητος· η απελευθέρωση από τα δεσμά μιας εξουσίας"
    Οι Αστοί από παλιά γύρευαν είτε έναν μπαμπά να τους νουθετήσει είτε μία μαμά να ανοίξει τις αγκάλες της και να χωθούν μέσα.
    Ο Ισραηλινός μπαμπάς που προς στιγμή το έπαιξε "παρένθετος πατέρας" ελλείψει ενδιαφέροντος του φυσικού, τρέχει να βρει τα 25 εκατομμύρια και το κουράγιο για να ζητήσει συγνώμη στο MaviMarmara.
    Αναμενόμενο να στραφεί ο Αστικός κόσμος σε μητέρες (πατρίδες) και σε μπαμπάδες (συμμάχους).
    Ο Αστός θέλει τα φυσικά κοιτάσματα για πάρτη του και μία ντεγιούρε ή ντεφάκτο ή σκέτο φακ το διχοτόμηση δεν τον χαλάει καθόλου.

    Όταν η Αγορά παίρνει μπροστά και πουλιούνται τα πάντα θα έχει ηθικές συνέπειες το παζάρι: "κράτα την Αμμόχωστο, εμείς έχουμε πετρέλαια τώρα"

    Όπου βλέπετε Κύπρο βάλτε Κρήτη σε λίγα χρόνια. Αμάν ρε φίλε σταμάτα λίγο τους μικροσεισμούς με τις εκρήξεις. Εντάξει, το καταλάβαμε μπάνιο στην Νότια Κρήτη δεν θα κάνουμε. Θα έχεις βάλει πλατφόρμες.

    пароксизм

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την αστική τάξη δεν την χαλάει ούτε η de jure ή de facto διχοτόμηση ούτε η κατ' όνομα επανένωση. Την αστική τάξη την ενδιαφέρει το χεράκι στο βάζο με το αέριο να έχει εύκολη και απρόσκοπτη πρόσβαση και οι λαοί να παίρνουν μονίμως τα @@ τους. Και αυτό κινείται να πετύχει.

      Αν νομίζει κάποιος ότι η απάντηση σ' αυτό μπορεί να είναι έτσι γενικά κι αφηρημένα ο "πατριωτισμός", δηλαδή η συμπαράταξη με το άγιο, πατριωτικό κεφάλαιο του Αρχιεπισκόπου είναι βαθιά γελασμένος. Στο νόμισμα που λέγεται Κυπριακό ΚΑΙ οι δύο όψεις γράφουν "κερδίζουν οι αστοί."

      Χρειάζεται ένα άλλο κέρμα, όχι μάταιες ευχές να βγει αυτό που δεν είναι γραμμένο στο αστικό.

      Διαγραφή
    2. Κάτι ακόμα, σε ό,τι αφορά τις αναφορές στις κομματικές ανακοινώσεις στην απόρριψη του Ανάν με 70% απ' τον κυπριακό λαό.

      Ελπίζω να μην θεωρεί το κόμμα ότι θα επαναληφθεί αυτό. Δεν είναι 2004.

      Διαγραφή
    3. και για να τελειώνουμε. Ούτε βοήθεια σε φράξια, ούτε το τι να κάνουν μπορεί να πει κομμουνιστής σε κομμουνιστή άλλης χώρας. (ενίοτε και κόβας)
      Αν γίνει αυτό που η Disdaimona λέει πιθανό και αποκτήσει σάρκα και οστά θα τρέχει σε κάθε συνέδριο το ΚΚΕ και ο Κουτσούμπας, όπως έκανε στην Ιταλία κι ας είναι και λιγότεροι από αυτούς.
      Υπάρχει διαφωνία σε αυτό;

      пароксизм

      Διαγραφή
    4. Όχι, δεν έχω προσωπικά καμία διαφωνία με οτιδήποτε στο πιο πάνω.

      Διαγραφή
  3. Και όμως εγώ δεν κατάλαβα ακόμα που καταλήγει αυτή η ανάλυση. Σε ποια πολιτική θέση; Ναι ή όχι σε ιμπεριαλιστικά σχέδια λύσης; Διότι το ΚΚΕ (και μάλλον αυτός που έγραψε το αρχικό άρθρο στον Ρ) λένε όχι. Εσύ Αντώνη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ λέω ναι στον ιμπεριαλισμό, ένας ιμπεριαλισμός την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα. Ζήτω ο ιμπεριαλισμός.

      Διαγραφή
    2. (Αν θέλεις σοβαρή απάντηση θα πρέπει να προσέξεις λίγο παραπάνω με το πώς θέτεις την ερώτηση).

      Διαγραφή
    3. με κάλυψε η δυσδαιμόνα πιο πάνω και θεωρώ ότι υπεκφέυγεις σε σχέση με την ερώτηση του αρκούδα;
      η συνεπαγωγή της ανάλυσης και του συνθήματος πάνω δεξιά στο μπλογκ είναι η αποχή στη διαδικασία και σε ένα σχέδιο λύσης υπό τις επικρατούσες συνθήκες. όμως και το 2004 και τώρα το ΚΚΕ φαίνεται να συντάσσεται με τον Τασσισμό-Λιλικισμό και τότε και τώρα. ούτε καν το "χλιαρό όχι" του ακελ τότε αλλά το ηχηρό όχι του τάσσου.
      είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω

      Διαγραφή
    4. Η ερώτηση αν εγώ προκρίνω ή όχι ένα ιμπεριαλιστικό σχέδιο δεν έχει κανένα νόημα και δεν είναι σοβαρή ερώτηση.

      Σοβαρό είναι να τεθούν μια σειρά από θεμελιώδη ερωτήματα:

      1. Ποιος πιέζει και για ποιους λόγους πιέζει για επίλυση;
      Αυτό έχει απαντηθεί από τα πράγματα: Οι ΗΠΑ. Για λόγους που άπτονται των ενεργειακών ανταγωνισμών στην περιοχή.

      2. Εφόσον αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο γίνονται οι συνομιλίες, υπάρχει περιθώριο, με την αστική τάξη παντού στο τιμόνι, με τους ενδοϊμπεριαλιαστικούς ανταγωνισμούς παντού οξυμένους, για μια λύση που θα αποβεί σε όφελος των ε/κ και τ/κ εργαζομένων;

      Κατά την άποψή μου δεν υπάρχει κανένα τέτοιο περιθώριο και δεν δικαιολογούνται αυταπάτες μετά την εμπειρία των τελευταίων τεσσάρων ετών.

      3. Σημαίνει αυτό ότι είναι επαρκής μια πολιτική προσέγγιση που κριτικάρει τη βάση της επανέναρξης συνομιλιών; Όχι, εφόσον δεν θέτει το ζήτημα του ποιος καθορίζει αποκλειστικά την "έγκριση" ή την "απόρριψη" του Κοινού Ανακοινωθέντος, και αυτός είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ η αστική τάξη.

      4. Πώς θα πρέπει να τοποθετηθεί ένα ΚΚ λοιπόν και τι πρέπει να κάνει; Κατά την άποψή μου, θα πρέπει να πάρει άμεσες πρωτοβουλίες για συζήτηση του θέματος στην Πρωτοβουλία των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων της Ευρώπης, θα πρέπει να συζητήσει με το TKP και θα πρέπει να εμβαθύνει στο κυπριακό ως κάτι πολύ πιο σύνθετο από ένα ζήτημα γεωπολιτικής, θα πρέπει να εμβαθύνει στον πολιτικό ρόλο του ΑΚΕΛ την τελευταία δεκαετία, θα πρέπει να εμβαθύνει στους ταξικούς συσχετισμούς στην Κύπρο, στο ποιος ωφελείται από τι και γιατί, και θα πρέπει να καταλήξει σε μια πρόταση διαφορετικού πλαισίου για το Κυπριακό. Θα πρέπει να αντιτείνει μια διαφορετική προσέγγιση στο θέμα όπως έχει αντιτείνει μια διαφορετική προσέγγιση στα ψευδοδιλήμματα "ευρώ ή δραχμή" και "Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο." Αυτά είναι για μένα τα καθήκοντα των κομμουνιστών και ως προς αυτά απαντώ.

      Αυτά και για την ερώτηση του Νίκου Τριμ.

      Διαγραφή
    5. "η συνεπαγωγή της ανάλυσης και του συνθήματος πάνω δεξιά στο μπλογκ είναι η αποχή στη διαδικασία και σε ένα σχέδιο λύσης"

      Αν και είναι --υποτίθεται-- νωρίς (εγώ δεν το πιστεύω), ναι, η δική μου προσωπική στάση είναι ότι δεν έχει κανένα νόημα η συμμετοχή στο αλληλοφάγωμα τμημάτων αστικών συμφερόντων για το πώς θα εξυπηρετηθούν αυτά καλύτερα. Μπορείς να με παραθέσεις πάνω σ' αυτό αν θέλεις.

      Διαγραφή
  4. Μου επιτρέπετε να ρωτήσω κάτι όχι συναφές με το κείμενο.
    Η ΕΡΑΣ πολιτικά που κινείται; Απο τα λίγα που διάβασα σε ανακοινώσεις τις πολιτικές ομοιότητες με ΑΝΤΑΡΣΥΑ διέκρινα. Μού φάνηκε κάπως πιο σοβαρή και πιο συγκροτημένη στις πολιτικές της θέσης η ΕΡΑΣ όμως. Παίζει κάποιο ρόλο στην αναμόρφωση του ΑΚΕΛ και αυτού του κλάδου της<>;. Μπορεί να αποτελέσει έστω και κατά συνθήκη.εργαλείο για κάτι ουσιαστικότερο πάνω στην κατεύθυνση που περιγράφεις παραπάνω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ΕΡΑΣ ξεκίνησε ως κάτι σαν ένας άτυπος ΣΥΡΙΖΑ, στην πορεία όμως προέκυψε ο ΣΥΡΙΖΑ Κύπρου, με τον οποίο είχε ένα βαθμό ιδεολογικής και πολιτικής επικάλυψης. Αργότερα, αναδείχθηκαν εντάσεις μεταξύ διαφόρων ρευμάτων εντός της ΕΡΑΣ, με αποτέλεσμα αποχωρήσεις απ' αυτήν. Κυριάρχησε το φιλο-ΑΚΕΛικό ρεύμα, ενώ αποχώρησαν όσοι διατηρούν την αντιπολιτευτική στάση απέναντι στο ΑΚΕΛ και οι Ανταρσυωειδείς, που επίσης είχαν αρχικά ενταχθεί. Αυτοί δημιούργησαν άλλες ομάδες, πάνω-κάτω αντίστοιχες με την Α.Π ΣΥΡΙΖΑ και την νΚα.

      Διαγραφή
  5. erascy.blogspot.gr
    Διορθώνω. Καιρό είχα να δω θέσεις τις και έπεσα σε λάθος.
    Δεν είναι για κάτι ουσιαστικό τα παλικάρια . Οι θέσεις τους μοιάζουν αρκετά και με τις θέσεις Λαφαζάνη αν δεν κάνω πάλι λάθος. Την είχα μάλλον υπερεκτιμήσει

    ΑπάντησηΔιαγραφή