Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Ποιητές

Κάποια στιγμή μεσοβδόμαδα έκανα μια απόπειρα να κατανοήσω τα επίδικα, που λένε και οι σύντροφοι οι αριστερισταί, της καταστάσεως ολίγον ως πολύ κώλος ανάμεσα σε Αλαβάνο και Ανταρσύα μετά την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΜΑΑ. Είδα κάπου μια αναφορά της Ανταρσύα ότι αγνοήθηκε το κείμενο που υπέβαλλε προς συζήτηση απ' την πολιτική απόφαση του συνεδρίου και κάτι τέτοια.

Μπαίνω να βρω την πολιτική απόφαση του συνεδρίου, δεν ξέρω αν τη βρήκα, αλλά φαίνεται να ναι ένα σεντόνι κάποιου Τ. Σταυρόπουλου, εισηγητή, που ξεκινάει:
«Κωπηλάτες των ματαίων λιμνών
αντιμέτωποι στη μοναξιά του ονείρου» [Ο.Ελύτης]
Αν όπως εγώ, είσαι φιλόλογος που παραστράτησε στην πολιτική, με κάτι τέτοια θυμάσαι τον πρώτο σου έρωτα και την πατάς. Τι ωραία που τα λένε στο σχέδιο Βου! Αυτό είναι εισήγηση! Κάθεσαι και σκέφτεσαι: ποιοι είναι οι "κωπηλάτες των μάταιων λημνών"; Μπηχτή για το ΝΑΡ είναι; Παίζει κανας κωπηλάτης στο ΝΑΡ; Μήπως κανένας με τέτοιο παρατσούκλι; Μήπως δεν το λέει για το ΝΑΡ, αλλά για την Ανταρσύα εν γένει; Μήπως η αναφορά στη ματαιότητα δεν αφορά τους άλλους, αλλά το Σχέδιο Βου; Μήπως δεν είναι περιπαικτική αλλά εγκωμιαστική; Ας πούμε "εμείς του Σχεδίου Βου δεν κάνουμε πολιτική συνηθισμένη, είμαστε κωπηλάτες των μάταιων λιμνών αντιμέτωποι στη μοναξιά του ονείρου;" Κάπου αλλού που βρήκα την ομιλία είχε και μια φωτογραφία από Θ. Αγγελόπουλο, κάτι λίμνες, κάτι σχεδίες, κάτι μαυροφορεμένους, κάτι μαύρες σημαίες, λέω αναρχικές είναι, του πένθους είναι, της απουσίας, της μοναξιάς, του Βαλκανισμού, τι είναι ρε παιδί μου, τι θέλει να πει ο ποιητής και τέλος πάντων το πράγμα ξέφυγε και δεν διάβασα ποτέ την πολιτική απόφαση.

Σήμερα ρίχνω μια κλεφτή ματιά στο Λαφαζανέικο, βλέπω είχε άλλο άρθρο για το ίδιο θέμα, πάλι από Σχέδιο Βου:
Το Σχέδιο Β' δεν πρόκειται να συμπράξει ώστε να γίνει η αριστερά το δέντρο που πληγώναμε.
Μου φυγε ο τάκος δικέ μου. Τύφλα να χει ο Λαπαθιώτης, ο Καρυωτάκης και ο Αβδελιώδης μαζί δηλαδή. Τι απαντησάρα έδωσαν ρε παιδί μου στην Ανταρσύα; Στρέιτ άουτ οβ ε θολοκουλτουρέ καφέ όπου μια μοιραία διαβάζει στον μοιραίο της τα Τρία Κλικ Αριστερά της Κατερίνας Γώγου. Πάντα μ' άρεζε αυτό το πράμα στην αριστερά, η ατάκα η μελαγχολικιά, να χει έτσι μια εσάνς καπνού Γκολουάζ και ουίσκι ρε παιδί μου, να ακούει ο άλλος και να μελώνει, να τραβάει τα βυζά του με την έμπνευση! Δεν θα συμπράξουμε εμείς κύριοι να γίνει η αριστερά το δέντρο που πληγώναμε. Το λες, σηκώνεις περιφρονητικά το πηγούνι, δίνεις μια στο κασκόλ να πάει απ' την άλλη, και κλείνεις την πόρτα. Και φυσάει ο αγέρας απ' το παραθύρι, και στάζει η οροφή σε μια κανάτα, καθώς αυτή που έμεινε πίσω σκουπίζει τα δάκρυά της στη λευκή εσάρπα της και ανοίγει το Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ, ενώ στο πικάπ παίζει Σαρλ Αζναβούρ ή Εντίθ Πιάφ.

Ούτε αυτό το άρθρο το διάβασα, γιατί με πιασαν απ' το σβέρκο οι συνειρμοί και με ταξίδευαν, κι έβλεπα διάφορα με τη φαντασία μου.  Κάποια στιγμή όμως έμεινα να καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που η ανάγκη έσπρωξε και μένα και δαύτους να ασχοληθούμε με την πολιτική. Άμα δεν είχε κρίση και δεν ήταν μπαρουταποθήκη κάτω απ' τον κώλο μου, θ' άκουγα σιωπηλός, θα ξυνα κανά μούσι και θα ρέμβαζα στο υπερπέραν. Όσο για κριτικές παρατηρήσεις, δεν θα χα καμιά. Μόνο ότι αυτό το "Σχέδιο Βου" μες στα πληγωμένα δέντρα βραχυκυκλώνει λίγο το εφέ της σοφιστικέ εβδομηντίλας που τόσο γουστάρω και με πάει σε ταινία του Βέγγου. 

2 σχόλια:

  1. Διάβασε κυριακάτικο Ρίζο, άρθρο-σχόλιο σελ.9: ΑΝΤΑΡΣΥΑ - "ΣΧΕΔΙΟ Β" Νόθος αντικαπιταλισμός

    graf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7843589&textCriteriaClause=%2B%CE%9D%CE%9F%CE%98%CE%9F%CE%A3+%2B%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%91%CE%A0%CE%99%CE%A4%CE%91%CE%9B%CE%99%CE%A3%CE%9C%CE%9F%CE%A3

    graf

    ΑπάντησηΔιαγραφή