Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Ναι, αλλά στην Κύπρο θα κάνουν μια εξαίρεση γιατί η καρδιά τους χτυπά με την "αντιεθνικιστική αριστερά"!


6 σχόλια:

  1. Συγκρίνετε:
    [1] ΗΠΑ «it was revealed that the US Embassy in Sarajevo had sponsored a “reform proposal” of the FBiH drawn up by the “Law Institute in Bosnia and Herzegovina” NGO, reducing the number of cantons from 10 to 6...»
    https://www5.wsws.org/development/en1998/backup/bosn-f19.html
    http://www.theguardian.com/world/2014/feb/13/international-community-rally-behind-bosnia-protesters

    [2] Γερμανία-ΕΕ
    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7837371&publDate=19/2/2014
    «Διάσπαση της χώρας σε τρία κράτη (κροατικό, μουσουλμανικό, σερβικό, με εγγύηση των συνόρων της σημερινής «Σερβικής Δημοκρατίας»), μετά από διεθνή διάσκεψη και συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ - ΕΕ και... Τουρκίας έως το 2020.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κυπριακή "αντιεθνικιστική" Δημαριά:

    "Rena Choplarou
    < Ένα εξαιρετικό κείμενο του Stavros Tombazos με το οποίο συμφωνώ σε όλα (εκτός από την τελευταία πρόταση). Φαίνεται ότι η ευχή που είχε εκφράσει ο Giorgos Stogias στο κείμενό του στο To Feleki να ακουστούν αριστερές φωνές, από Κύπρο και Ελλάδα, που να ασκούν κριτική στην επικρατούσα θέση της ελλαδικής Αριστεράς σε σχέση με τις εξελίξεις στο Κυπριακό, γίνεται πραγματικότητα. Μένει να δούμε κάτα πόσο παρεμβάσεις όπως αυτή του Σ. Τομπάζου, αλλά και εκείνες της Σίας Αναγνωστοπούλου, του Μάριος Θρασυβούλου, του Βασίλη Ιωακειμίδη, μπορούν να επηρεάσουν τη θέση, τουλάχιστον του ΣΥΡΙΖΑ.

    Δεν μπορώ εδώ να μην σχολιάσω και κάτι άλλο: Η διαφορά μας (κι εδώ εννοώ τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες της Κύπρου, μερικοί από τους οποίους συμμετέχουμε στην Πρωτοβουλία για την παραμονή της Κύπρου στην Ε.Ε. και το ευρώ ) είναι ότι δεν έχουμε κάνένα πρόβλημα να δείξουμε την ευαρέσκειά μας και να μοιραστούμε κείμενα ανθρώπων με τους οποίους διαφωνούμε σε άλλα ζητήματα. Αντίθετα, αρκετοί αριστεροί της Κύπρου και όλοι οι αριστεριστές μάς, ακόμη κι αν συμφωνούν με μερικά από αυτά τα οποία υποστηρίζουμε, μας αντιμετωπίζουν σαν πανούκλα (όταν μερικοί δεν χυδαιολογούν και γράφουν λίβελους προσωπικά εναντίον μας).

    Δεν πειράζει... Νιώθω τέτοια αυτοπεποίθηση ότι αγωνιζόμαστε στη σωστή κατεύθυνση, που δεν πτοούμαι. Αγάπη... (μέχρι βέβαια να έρθει η ώρα της επανάστασης, όταν ο κόκκινος κυπριακός στρατός -γελάω που μερικοί κομμουνιστές δηλώνουν αντιμιλιταριστές- μου πάρει το κεφάλι στην κεντρική πλατεία :) ) >"
    http://disdaimona.blogspot.com/2014/02/blog-post_19.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νέα δεδομένα, παλαιές υστερίες
      Το Κυπριακό, η ελληνοκυπριακή προθυμία για λύση και οι συνήθεις επιφυλακτικοί
      Παναγιώτης Θανασάς | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 08:00 | ΤΑ ΝΕΑ, 19.2.2014, σ. 7.

      Δέκα χρόνια μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, η πρόσφατη απόφαση για την επανέναρξη συνομιλιών θέτει εκ νέου το Κυπριακό σε κινητικότητα. Προηγήθηκε η υπογραφή ενός κοινού ανακοινωθέντος: ήταν το εκτενέστερο κείμενο που συνυπέγραψαν οι δύο πλευρές στα 50 χρόνια του προβλήματος και κατοχυρώνει σε πρωτοφανή βαθμό τις προσδοκίες της ελληνοκυπριακής πλευράς. Πρωτοφανής ήταν επίσης η επιδοκιμασία της διεθνούς κοινότητας, με αναφορές οι οποίες τόνιζαν τη στήριξη στη νομική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την ανάγκη διατήρησης της συνέχειάς της κατά τη μετεξέλιξη σε ομοσπονδιακό κράτος. Τι έχει αλλάξει λοιπόν από το 2004, ώστε να είναι κανείς σήμερα αισιόδοξος πως το Κυπριακό μπορεί να οδηγηθεί σε λύση; Πιστεύω ότι έχουν αλλάξει τέσσερα πράγματα:

      1. Τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα της περιοχής σχεδόν «απαιτούν» να πάψει η Κύπρος να αποτελεί απλώς νησίδα προσωρινής ηρεμίας, να μετεξελιχθεί σε χώρα διαρκούς ειρήνης και σταθερότητας. Αυτό θα της επιτρέψει να καταστεί ενεργειακό κέντρο και να αναλάβει διεθνή ρόλο που υπερβαίνει κατά πολύ το μέγεθός της.

      2. Η στάση της ελληνοκυπριακής κοινότητας το 2004 καθορίστηκε εν πολλοίς από μια απροθυμία αποδοχής του «ρίσκου» που εμπεριείχε η εγκατάλειψη ενός status quo το οποίο λειτουργούσε ομαλά στο νότιο μέρος του νησιού παράγοντας ευημερία. Το «σκάσιμο» της κυπριακής φούσκας δεν επιτρέπει πλέον ψευδαισθήσεις. Δεν πρόκειται πλέον για εξώθηση των πλούσιων Ελληνοκυπρίων να μοιραστούν τον πλούτο τους με τους φτωχούς Τουρκοκυπρίους, αλλά για την κοινή ανάγκη δύο οιονεί χρεοκοπημένων να σταματήσουν τους καβγάδες και να αξιοποιήσουν από κοινού την κοινή τους κληρονομιά (και των υδρογονανθράκων).

      3. Το ίδιο το περίγραμμα της λύσης που περιέχεται στο κοινό ανακοινωθέν φαίνεται ότι απαντά πειστικότερα στις ανάγκες και προσδοκίες των δύο κοινοτήτων. Οι ομολογουμένως πολύπλοκες πρόνοιες του σχεδίου Ανάν δίνουν τη θέση τους σε μια σαφή δομή: κεντρική κυβέρνηση με ισχυρές εξουσίες που περιορίζονται στον «σκληρό πυρήνα» της κρατικής υπόστασης και κυριαρχίας (κυρίως όσον αφορά τη διεθνή εκπροσώπηση), ενώ όλες οι άλλες αρμοδιότητες αποδίδονται στις δύο κοινότητες. Αν στην πορεία του χρόνου «αγαπηθούν» περισσότερο, τίποτε δεν θα τις εμποδίζει να έρθουν ακόμη πιο κοντά.

      4. Η ποιότητα της σημερινής ελληνοκυπριακής ηγεσίας συνιστά επίσης τομή με το παρελθόν. Το 2004, ο αείμνηστος Παπαδόπουλος απέφυγε συστηματικά την ουσιαστική διαπραγμάτευση, αποδέχθηκε την υποχρεωτική επιδιαιτησία και στη συνέχεια, εν μέσω ενός πρωτοφανούς διχαστικού κλίματος, κάλεσε τον λαό να απορρίψει με δημοψήφισμα όσα εκείνος είχε επιτρέψει να προκύψουν. Με την επιμονή του στο πλαίσιο και το περιεχόμενο του κοινού ανακοινωθέντος, αντίθετα, ο Αναστασιάδης δείχνει σήμερα έτοιμος να λάβει υπόψη όλες τις εύλογες ανησυχίες που ενδέχεται να εγείρονται, ενώ είναι γνωστό πως ανήκει στους πολιτικούς που δεν κρύβονται, αλλά είναι έτοιμοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Συγχρόνως, το αριστερό ΑΚΕΛ φαίνεται πως επιζητεί με ειλικρίνεια την ιστορική εξιλέωση για τις πολιτικές αμαρτίες του παρελθόντος.

      Διαγραφή
    2. Υπάρχουν, ωστόσο, και δύο πράγματα που δεν έχουν αλλάξει. Το ένα είναι η ευκολία με την οποία ξεσηκώνεται, σπεύδοντας να δημιουργήσει διχαστικό κλίμα, ο εσμός υπερπατριωτών, γραφικών ή παρανοϊκών αναλυτών και κυρίως ιδιοτελών πολιτικών που έχτισαν τις καριέρες τους πάνω στη διαιώνιση του Κυπριακού. Ο Παπαδόπουλος junior, το σκάνδαλο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που λέγεται ΕΔΕΚ και οι Οικολόγοι δίπλα στην κυπριακή Χρυσή Αυγή - όλοι μαζί ετοιμάζονται να ξεδιπλώσουν τις σημαίες του μίσους, της υστερίας και της παραπληροφόρησης, ακόμη και με αφορμή μια απλή απόφαση εκκίνησης των συνομιλιών.

      Το δεύτερο πράγμα που δεν αλλάζει είναι η ατολμία και διστακτικότητα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας. Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Καραμανλή του 2004, ο Σαμαράς του 2014 συστήνει προσοχή και ο Βενιζέλος περίπου κρύπτεται. Στον δε ΣΥΡΙΖΑ φωνές που επιχειρούν να εκφράσουν μια συνεπή αριστερή στάση επαναπροσέγγισης και επανένωσης της Κύπρου δύσκολα θα ακουστούν, συνθλιβόμενες μεταξύ του διαμαρτυρόμενου εθνικισμού του Γλέζου και της ιδεοληπτικής επαναστατικότητας των Ροζ Χμερ.

      Ίσως, βέβαια, αυτή η απόσταση της ελληνικής πολιτικής τάξης από ό,τι συμβαίνει στην Κύπρο να συνιστά θετική εξέλιξη. Ίσως πρέπει, επιτέλους, οι «έλληνες αδελφοί» να επικεντρωθούν στις δικές τους δημοτικές και περιφερειακές εκλογές και να αφήσουν τους «κυπρίους αδελφούς» να αποφασίσουν μόνοι τους για το δικό τους μέλλον.

      Ο Παναγιώτης Θανασάς είναι επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας στο ΑΠΘ.

      Διαγραφή
  3. Επιτέλους που είναι η καλή η Ευρώπη?
    Υπήρξε ποτέ?
    Και εαν ναι, πότε?
    Ευχαριστώ εκ των προτερων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα βλέπετε τα πράγματα με στενή οπτική, γιατί δεν υπολογίζετε την παρέμβαση της "διπλωματίας των πολιτών και των κινημάτων".

    http://www.avgi.gr/article/1909980/gia-tin-eiriniki-epanenosi-mias-anexartitis-kuprou

    και η απάντηση: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7840559&publDate=21/2/2014

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή