Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Ουκρανία: Είναι μήπως μια Πολωνία του 21ου αιώνα;

ουκρανία: είναι, μήπως, μια “πολωνία”
του 21ου αιώνα;

Η ευρώπη (η ευρωπαϊκή ένωση) είναι συνώνυμη της δημοκρατίας; Αυτό λένε τα δυτικά (ευρωπαϊκά και αμερικανικά) μήντια (και όχι μόνο) ότι πιστεύει η πλειοψηφία των ουκρανών. Αν στ’ αλήθεια συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε είναι πρώτης τάξης ιστορικό παράδοξο: δεν είναι καν βέβαιο ότι η πλειοψηφία των ευρωπαίων πιστεύουν το ίδιο!

Αλλά δεν συμβαίνει έτσι. Ή, για την ακρίβεια, δεν έχει και πολύ σημασία τι πιστεύουν και τι δεν πιστεύουν ποιοί και ποιές στην ουκρανία. Σημασία έχει ότι σε ουκρανικό έδαφος εξελίσσεται ένα ακόμα “επεισόδιο” του (παγκόσμιου) πολέμου δι’ αντιπροσώπων. Στον οποίο πόλεμο τα “δικά μας καθάρματα” (το “δικά μας” αφορά τα αφεντικά διαφόρων κρατών της ευρώπης αλλά και των ηπα) είναι της καλύτερης σύγχρονης σοδειάς: (μετα)φασίστες, (μετα)φασίστες, (μετα)φασίστες· διάφορων ειδών και οργανώσεων (μετα)φασίστες, των οποίων η μόνο διαφορά είναι το πόσο πιο (μετα)φασίστες είναι οι μεν σε σχέση με τους δε.

Η άμεση εμπλοκή διάφορων ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών υπό τις οδηγίες του γερμανικού και του αμερικανικού απ’ την μια μεριά και του ρωσικού απ’ την άλλη είναι τόσο φανερή και ωμή ώστε γίνεται επίσης φανερό και ωμό ότι στον παγκόσμιο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό τα αφεντικά αρχίζουν σιγά σιγά (ή μήπως γρήγορα γρήγορα;) να βγάζουν τα γάντια. Διάφοροι κρατικοί αξιωματούχοι, φίλοι υποτίθεται του νόμου και της τάξης, συμπαρίστανται λόγω και έργω σε “μπαχαλάκηδες” της ουκρανίας, στις καταλήψεις κυβερνητικών κτιρίων, στα τρίμετρα οδοφράγματα, στις μολότοφ· όμως εάν στα δικά τους κράτη γινόταν το 1/1000 μόνο απ’ όλα αυτά, θα είχαν κηρύξει απαγόρευση κυκλοφορίας όχι σε μια περιοχή του Αμβούργου (όπως πρόσφατα το γερμανικό κράτος) αλλά “καθ’ άπασαν την επικράτειαν”. Κι ούτε λόγος, φυσικά, για την στάση του μεγάλου κλάμπ των “φίλων της δημοκρατίας” για την συνεχιζόμενη επί μήνες σχεδόν καθημερινή σφαγή άοπλων διαδηλωτών από την αιγυπτιακή χούντα.

Όμως θα ήταν γελοίο εκ μέρους μας να αναπολούμε την “ηθική τάξη” των αφεντικών. Τα συμφέροντά (τους) είναι που εκδηλώνονται όλο και πιο άγρια· και στο Κάιρο, και στο Κίεβο...

Ποιό είναι λοιπόν το “χρυσό κέρατο” του ουκρανικού κράτους / κεφάλαιου; Ήταν η Madeleine Albright, υπ.εξ της δεύτερης τετραετίας Κλίντον (1997 - 2000), που είχε προσδιορίσει ρητά την ουκρανία σαν περιοχή στρατηγικής σημασίας για τα αμερικανικά συμφέροντα. Μαζί με τη νότια αφρική και την ινδονησία. Μια ματιά στο χάρτη δείχνει τα γεωγραφικά “χρυσά κέρατα” καθ’ ενός απ’ αυτά τα κράτη. Ειδικά όμως για την ουκρανία το περιεχόμενο της “στρατηγικής σημασίας” της για τις ηπα είχε και τον ειδικό στόχο που λέγεται “ρωσία”.

Όταν η Albright έκανε τις δηλώσεις της, πολιτικό αφεντικό στη Μόσχα ήταν ο Γιέλτσιν. Ο Πούτιν δεν υπήρχε καν στον ορίζοντα. Αλλά ήρθε, σαν εκπρόσωπος του σκληρού πυρήνα του στρατοαστυνομικού συμπλέγματος της ρωσίας, για να φρενάρει την παρακμή στην οποία μεθοδικά κυλούσε η πρώην υπερδύναμη. Συνεπώς η υπαγωγή της ουκρανίας στη σφαίρα επιρροής της Ουάσιγκτον δεν μπορούσε πια να γίνει “με το μαλακό”.

Όταν ξέσπασε η “πορτοκαλί επανάσταση” στα τέλη του 2004, η υπογραφή στο φόντο δεν ήταν δυσδιάκριτη: ήταν η ίδια με εκείνη στο φόντο της “επανάστασης των ρόδων” στην κοντινή γεωργία.. Και τότε όπως και τώρα ο άμεσος, “φυσικός” στόχος ήταν ο Victor Yanukovysh, ο οποίος είχε εκλεγεί μεν στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές αλλά (έλεγαν οι διαδηλωτές και οι διεθνείς υποστηρικτές τους) με νοθεία. Η “πορτοκαλί επανάσταση”, που είχε υποστηρικτές στο δυτικό τμήμα της ουκρανίας, και ήταν οργανωμένη σαν “ειρηνική / μαζική” κινητοποίηση κέρδισε. Οι εκλογές κρίθηκαν άκυρες, ξαναέγιναν, και στην δεύτερες νίκησε ο “φίλος της δύσης” Victor Yushchenko, με 52%. Ο Yanukovysh, υποστηριζόμενος κυρίως απ’ τους ψηφοφόρους της ανατολικής ουκρανίας, έμεινε στο 44%...

Αλλά στις επόμενες προεδρικές εκλογές, το 2010, ο Yushchenko πήρε μόλις το 5,5% των ψήφων... Ο Yanukovych κέρδισε, ενώ η πρωθυπουργός υπό τον Yushchenko Yulia Tymoshenko ήταν η αντίπαλός του στον δεύτερο γύρο. Όλα έγιναν τίμια και καθαρά σύμφωνα με τους διεθνείς παρατηρητές· η ουκρανία έμοιαζε να ξεγλυστράει απ’ την επιρροή της Ουάσιγκτον και να επιστρέφει στον “φυσικό” γεωπολιτικό της χώρο, δηλαδή στην επιρροή της Μόσχας.

Αν αυτά είναι πρόσφατα, η ουκρανία έχει “βαριά” ιστορία, ειδικά σε ότι αφορά τα όριά της σαν κράτος. Για να περιοριστούμε μόνο στον 20ο αιώνα, βασικός διεκδικητής εδαφών που σήμερα ανήκουν στο ουκρανικό κράτος ήταν το πολωνικό - κάτι που πρέπει να θυμάται κανείς και σήμερα, εφόσον το πολωνικό καθεστώς με μεγάλη εγκαρδιότητα υποστηρίζει την ουκρανική (δυτική) αντιπολίτευση. Στη διάρκεια του Α παγκόσμιου το μεγαλύτερο μέρος των ουκρανών (3,5 εκατομμύρια στρατιώτες) πολεμούσαν για τον τσάρο· αλλά υπήρχαν και 250.000 που πολεμούσαν στο πλευρό του αυστρο-ουγγρικού στρατού. Με το τέλος των μαχών στο ανατολικό μέτωπο και την επανάσταση των μπολσεβίκων, ένα κομμουνιστικό ενθοαπελευθερωτικό ουκρανικό κίνημα πήρε τον έλεγχο σε μια μεγάλη έκταση της ουκρανίας· αλλά μεταξύ 1917 και 1920 υπήρχαν 4 ουκρανικά κράτη. Ο πολωνικός στρατός δεν έχασε την ευκαιρία: νίκησε τον στρατό της “δυτικής” ουκρανίας, αλλά ηττήθηκε απ’ τους μπολσεβίκους όταν προσπάθησε να καταλάβει και το Κίεβο. Σύμφωνα με την “συνθήκη της Ρίγας” μεταξύ Βαρσοβίας και Μόσχας, το 1919, ένα μέρος της “δυτικής” ουκρανίας (η “ανατολική γαλικία”) έμεινε στην πολωνία, με αντάλλαγμα την αναγνώριση απ’ την βαρσοβία της ουκρανικής σοβιετικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας. Ουκρανικά εδάφη πήραν επίσης η λευκορωσία και η μολδαβία. Ως το 1922 έγιναν κι άλλοι πόλεμοι για την μοιρασιά της ουκρανίας· το 1922 μπορεί να θεωρηθεί η αφετηρία της σταθερής (πολιτικά και εδαφικά) ένταξης της ουκρανίας στην ε.σ.σ.δ.

Η επίσημη διάλυση της ε.σ.σ.δ. στις 21 Δεκέμβρη του 1991, αποτελεί την γενέθλια πράξη του σημερινού ουκρανικού κράτους. Το ανεξάρτητου μπορεί να έχει ή να μην έχει εισαγωγικά, ανάλογα με την οπτική. Τυπικά είναι τέτοιο. Αλλά στο ανατολικό τμήμα, εκτός απ’ τον συγκεντρωμένο ρωσόφωνο πληθυσμό, βρίσκεται και η βιομηχανική ραχοκοκκαλιά του ουκρανικού καπιταλισμού· το μερίδιό του απ’ την διάλυση της ε.σ.σ.δ. Και επειδή είναι έτσι, αυτή η βιομηχανία είναι άμεσα συναρθρωμένη με την ρωσική. Επιπλέον στη χερσόνησο της Κριμαίας βρίσκεται ο μεγάλος ρωσικός ναύσταθμος, η μοναδική πρόσβαση της Μόσχας στην Μεσόγειο και πιο πέρα. Συνεπώς, απ’ το 1991 κι όλας, ένα μεγάλο μέρος του ουκρανικού πληθυσμού, των οικονομικών και πολιτικών ελίτ και του “βαθέος κράτους”, είναι στη σφαίρα επιρροής της Μόσχας. Κι αυτό είναι κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο να αλλάξει. Η Μόσχα δεν θα το επέτρεπε, και (τουλάχιστον) το συγκεκριμμένο “μισό - της - ουκρανίας” δεν το θέλει: οι εισαγωγές της ρωσίας απ’ την ουκρανία είναι μεγαλύτερες απ’ το σύνολο των εισαγωγών της απ’ την ευρώπη· ενώ ο ουκρανικός καπιταλισμός (επιχειρήσεις αλλά και νοικοκυριά) στηρίζονται στην εισαγωγή φυσικού αερίου απ’ την ρωσία.

Υπάρχουν ωστόσο εξελίξεις μεγαλύτερης (ή πολύ μεγαλύτερης) κλίμακας που καθορίζουν τις ζωές μας (και τις ζωές των ουκρανών επίσης) μ’ έναν τρόπο που διαφεύγει. Η πρώην πρωθυπουργός και πρώην αντίπαλος του νυν προέδρου Yanukovysh στις εκλογές του 2010, επικεφαλής της “μείζονος αντιπολίτευσης” έκτοτε Yulia Tymoshenko, αγαπημένη της δύσης ήδη απ’ την πρωθυπουργία της, υπήρξε μια πολιτικός / γιάπης με όλα τα δυτικά κριτήρια. Δεν είναι καθόλου η μοναδική που έβαλε βαθιά το χέρι (ως τον αγκώνα) στο μέλι των σχέσεων με τους ουκρανούς (και ρώσους) επιχειρηματίες· είναι όμως αυτή που κατηγορήθηκε επίσημα.

Τα ουκρανικά δικαστήρια αποφάνθηκαν τον Οκτώβρη του 2011 (όταν πλέον ήταν πρόεδρος ο Yanukovysh...) ότι σαν πρωθ. υπέγραψε ένα deal με την ρωσική gazprom βλαπτικό για τα ουκρανικά συμφέροντα (αυτό σήμαινε ότι “τα έπιασε”...). Καταδικάστηκε σε 7 χρόνια φυλακή. Από εκείνη την ημέρα και μετά διάφοροι δυτικοί (ευρωπαίοι και αμερικάνοι) ευαίσθητοι στα δημοκρατικά δικαιώματα βρήκαν ένα λόγο που ο φρεσκοεκλεγμένος Yanukovysh ήταν σκάρτος: η φυλάκιση της Tymoshenko ήταν πολιτική δίωξη, άρα...

Έρμε Τσοχατζόπουλε! (θα λέγαμε με αναστεναγμό). Γι’ αυτόν κανείς διεθνής παράγοντας, καμία διεθνής επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κανένας υπουργός και κανένας παρατρεχάμενος δεν βρέθηκε να πει μια καλή κουβέντα. Η ποινική πορεία της Tymoshenko όμως (μάλλον “χάδι” σε σχέση με όσα πραγματικά έκανε σαν πρωθυπουργός) έγινε λάδι στα γρανάζια της δυτικής “πρόσληψης” (δηλαδή προπαγάνδας) σχετικά με την ουκρανία του Yanukovysh, απ’ το 2012 και μετά. Και όχι μόνο προπαγάνδας.

Ο ουκρανικός καπιταλισμός ψάχνει μια σταδιακή ολοκλήρωση των οικονομικών / εμπορικών σχέσεών του με εκείνον της ε.ε. απ’ το 1994. Η ε.ε. απ’ την μεριά της δεν έχει σοβαρούς λόγους για κάτι τέτοιο· μόνο να αξιοποιήσει την πρεμούρα του Κιέβου για γεωπολιτικούς λόγους. Προς τα τέλη του 2012 οι τεχνικές επιτροπές της ε.ε. και εκείνες της ουκρανίας, μετά από πολύχρονες διαπραγματεύσεις, κατέληξαν σε συμφωνία “ελεύθερου εμπορίου” και “πολιτικής σχέσης”. Αλλά τα πολιτικά ευρωαφεντικά δήλωσαν ότι αυτή η συμφωνία δεν πρόκειται να εγκριθεί πριν το Κίεβο γίνει “κράτος του νόμου”. Δηλαδή, πριν απελευθερωθεί η Tymoshenko, σαν θύμα πολιτικών διώξεων.

Είναι τόσο σημαντική αυτή η κυρία για την ε.ε.; Όχι, είναι εντελώς ασήμαντη, όπως και κάθε άλλος. Εκείνο που ήταν (το 2012) και εξακολουθεί να είναι σημαντικό, ειδικά για το Βερολίνο και τους συμμάχους του (όπως εξάλλου για την Ουάσιγκτον, αν και όχι σε συγχρονισμό με το Βερολίνο), είναι “να βάλει χέρι” σε ένα σημαντικό “τετραγωνάκι” της σφαίρας επιρροής της Μόσχας.

Γιατί επί προεδρίας Yanukovysh, δηλαδή και μέσα στο 2012 αλλά και στο 2013, η ουκρανική κυβέρνηση διαπραγματευόταν απ’ την μια την “εμπορική απελευθέρωση” με την ε.ε.· απ’ την άλλη διαπραγματευόταν με την Μόσχα την σχέση της ουκρανίας με την υπό διαμόρφωση “ευρασιατική ένωση”. Αλλά στις 25 Φλεβάρη του 2013 ο καλοπληρωμένος υπάλληλος Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόσο το ξεκαθάρισε: το να πατάει η ουκρανία σε δύο βάρκες απαγορεύεται. Χρειάζεται εδώ, λοιπόν, μια παρένθεση.

Η “ευρασιατική ένωση” είναι μια ιδέα / πρωτοβουλία της “Πουτινικής” Μόσχας, που άρχισε να παίρνει μορφή στα μέσα Νοέμβρη του 2011, όταν οι πρόεδροι της λευκορωσίας, της ρωσίας και του καζακστάν υπέγραψαν την βασική “συνθήκη” σύμφωνα με την οποία ως το 2015 θα έχει διαμορφωθεί αυτή η ένωση, κατά τα πρότυπα της ε.ε. Από σατανική (ή όχι) σύμπτωση ήταν ο ίδιος μήνας που καταδικάστηκε η Tymoshenko, οπότε τα κράτη / υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων (θεώρησαν ότι) απέκτησαν “λόγο” για την ουκρανία.

Η “ευρασιατική ένωση”, στις διακηρύξεις της, είναι φιλόδοξο σχέδιο. Σύμφωνα με τους εμπνευστές της σ’ αυτήν μπορούν (ή πρέπει...) να συμμετάσχουν διάφορα κράτη που έχουν ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς, όπως η φιλανδία, η ουγγαρία, η τσεχία, η βουλγαρία, το βιετνάμ, η μογγολία... ακόμα κι αν δεν είναι ούτε ευρωπαϊκά ούτε ασιατικά, όπως η κούβα και η βενεζουέλα. Οπωσδήποτε όμως η ουκρανία.

Το κατά πόσο είναι ρεαλιστικό ένα τέτοιο σχέδιο, και μάλιστα με τέτοιο εύρος, το αφήνουμε σ’ εσάς. Το κιργιζιστάν και η αρμενία (δηλαδή τα οικονομικοπολιτικά τους αφεντικά) έχουν δείξει ήδη ενδιαφέρον. Οι τρεις πρώτοι (ρωσία, λευκορωσία, καζακστάν) έχουν άρει τους τελωνιακούς περιορισμούς στο μεταξύ τους εμπόριο, και έχουν δημιουργήσει ένα πρόπλασμα ομοσπονδιακής πολιτικής διεύθυνσης κατά τα πρότυπα του “συμβουλίου” της ε.ε.

Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι με το καλημέρα η “ευρασιατική ένωση” απέκτησε εχθρούς. Μαντέψτε... Τον Δεκέμβρη του 2012 (είχε-δεν είχε στεγνώσει το μελάνι της αρχικής συμφωνίας) η τότε υπ.εξ. των ηπα Hillary Clinton δήλωσε:

Δεν θα λέγεται ε.σ.σ.δ. Θα λέγεται τελωνειακή ένωση, θα λέγεται ευρασιατική ένωση, τέτοια πράγματα, αλλά δεν πρόκειται να ξεγελαστούμε. Ξέρουμε ποιός είναι ο σκοπός, και ψάχνουμε να βρούμε τους αποτελεσματικούς τρόπους για να το καθυστερήσουμε ή να το εμποδίσουμε.

Πόσο πιο καθαρά να ειπωθεί;

[...]

...η συνέχεια στο έντυπο τεύχος του Sarajevo.

27 σχόλια:

  1. .....

    Και πριν μάθουν τι`πε ο Μαρξ
    στρατιώτες τους πήραν, στον πόλεμο παν
    Ο Πέτρος, Ο Γιόχαν κι ο Φρανς
    σαν ήρωες έπεσαν κάτω απ` τα τανκς.

    ........


    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παραθέτω, πληροφοριακά, δύο διαφορετικές αναγνώσεις της κατάστασης στην Ουκρανία από δύο διαφορετικούς αστούς ιστορικούς. Ο πρώτος είναι ο γνωστός Τίμοθυ Σνάηντερ, συγγραφέας του γνωστού αντικομμουνιστικού πονήματος Bloodlands. Ο δεύτερος είναι ο Στήβεν Κόεν, παλιός ιστορικός της ΕΣΣΔ της αναθεωρητικής σχολής (Γκέτυ, Φιτζπάτρικ κλπ), βιογράφος του Μπουχάριν και προσωπικός φίλος της Άννα Λαρίνα, της γυναίκας του.

    http://www.nybooks.com/articles/archives/2014/mar/20/fascism-russia-and-ukraine/
    http://www.democracynow.org/2014/2/20/a_new_cold_war_ukraine_violence

    Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε και τους δύο ως αριστερούς ή προοδευτικούς φιλελεύθερους. Τα κείμενα τους νομίζω αντικατοπτρίζουν με αρκετό ενδιαφέρον την μετάλλαξη (;) της εν λόγω ιδεολογίας από τα τέλη του 80 - όπως εκφράζεται από τον Κόεν - στο σήμερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διάβασα την σαβούρα του Σνάιντερ, τον Κοέν όχι ακόμη.

      Δεν ξέρω γιατί χαρακτηρίζεις τον Σνάιντερ αριστερό ή προοδευτικό φιλελεύθερο. Στο Bloodlands, λίγο που είχα δει, χρησιμοποιούσε αρκετά μεμονωμένες μαρτυρίες και έβγαζε γενικά συμπεράσματα. Μέθοδος για τα σκουπίδια (ο Καλύβας που πήγε να δοκιμάσει κάτι παρόμοιο κατέληξε να αυτογελοιοποιηθεί -- ίσως δεν είναι τυχαίο το ότι βρίσκονται και οι δυο στο Γέηλ). Ίσως πασάρεται ως προοδευτικός γιατί τον έκραξαν κάποιοι ακροδεξιοί (δλδ. ρεπουμπλικάνοι). Στην Αμερική άλλωστε για να χαρακτηριστείς αριστερός αρκεί να διαφωνήσεις σε κάτι με τον Γκλεν Μπεκ.

      Το κείμενο εξηγεί πολλά πάντως για τις ερευνητικές του μεθόδους. Βέβαια εδώ προσπαθεί να κρύψει το ξεβράκωμά του (ως οργανικός διανοούμενος του φασισμού που είναι που πλέον στηρίζει ανοιχτά τους τύπους με τις σβάστικες -- εξαιρετικά κωμική η αναφορά στο σβόμποντα στο κείμενο που έρχεται μετά το "όλοι κάτω στην πλατεία είναι"), αλλά το να αναλύεις την Ευρασιατική Ένωση (μια καπιταλιστική ένωση) με όρους Σταλινισμού, Εθνικίστικου Μπολσεβικισμού, γαρνιτούρες Σμιτ κτλ δείχνει το πόσο άσχετος είσαι με πολιτική οικονομία. Αυτή είναι η κατάντια του εκφασισμένου εν πολλοίς χώρου της ακαδημίας σήμερα, δυστυχώς.

      Κλείνοντας, μια ερώτηση για τον Κοέν. Γιατί τον βάζεις δίπλα σε Γκέτυ, Φιτζπάτρικ κτλ; Δεν έχω κείμενα άποψης των τελευταίων, μόνο κάποιες σκόρπιες δηλώσεις. Ωστόσο φαίνονταν να κινούνται σε διαφορετική κατεύθυνση από κάποια κείμενα του Κοέν που έχω δει, που λίγο πολύ πετούσε την οκτωβριανή επανάσταση στα σκουπίδια, γκρινιάζοντας που δεν έκανε ο λένιν μια σωστή αστικοδημοκρατική επανάσταση να ήταν όλοι ευχαριστημένοι.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    2. "Δεν ξέρω γιατί χαρακτηρίζεις τον Σνάιντερ αριστερό ή προοδευτικό φιλελεύθερο."

      Γιατί (αν θυμάμαι καλά) έχει αυτοχαρακτηριστεί έτσι. Όπως λες, για να χαρακτηριστείς αριστερός στην Αμερική (που ταυτίζεται με την έννοια του φιλελευθερισμού εκεί, πράγμα που αντικατωπτρίζει την ιστορική απουσία σοσιαλιστικού κινήματος στις ΗΠΑ) αρκεί να μην είσαι ρεπουμπλικάνος πίθηκος. Αυτό που ήθελα να πω, είναι ότι πλέον αυτό είναι το κριτήριο της προοδευτικότητας, πράγμα που δείχνει το πόσο κενες περιεχομένου είναι αυτές οι έννοιες. Ο Σνάηντερ και ο Μακέην έχουν την ίδια θέση για την Ουκρανία. Η σαβούρα του Σνάηντερ, νομίζω χαρακτηρίζει όλο αυτόν τον χώρο και στις δύο ακτές του Ατλαντικού.

      Για τον Κόεν τώρα. Ο άνθρωπος είναι γενικά σοσιαλδημοκρατικών πεποιθήσεων και θεωρεί ότι η γραμμή Μπουχάριν θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα πιο δημοκρατικό σοσιαλισμό, κοινώς στη σοσιαλδημοκρατία. Τον βάζω δίπλα στους Γκέτυ και Φιτζπάτρικ αφενός γιατί είναι αυτής της γενιάς ιστορικών και αφετέρου γιατί όπως και οι προηγούμενοι, στηρίχτηκε στην έρευνά του και έφτασε σε μη τερατολογικά (αν και προφανώς μη κομμουνιστικά) συμπεράσματα, σε αντίθεση με την σχολή του ολοκληρωτισμού της οποίας οι οπαδοί διαστρέβλωναν (συνειδήτα ή όχι μου είναι αδιάφορο) το ιστορικό παρελθόν και ως επι το πλείστον έβγαζαν πράγματα από το κεφάλι τους (με εξαίρεση τον Φάινσοντ).

      Διαγραφή
  3. Είναι εντυπωσιακό πάντως πως οι αντιθέσεις στην συγκεκριμένη χώρα μεταξύ των δύο μεγάλων ιμπεριαλιστικών πόλων ("Δύση"-Ρωσία) έχει πάρει την μορφή κινήματος. Πως τα κατάφεραν ρε γαμώ?

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλά τα γράφει το Sarajevo magazine.
    Αν ρίξεις μια διαγώνια γρήγορη ματιά στις πρόσφατες αναλύσεις περί Ουκρανίας, θα δεις λίγο-πολύ τα ίδια πράγματα, (π.χ.) με μία ουσιαστική διαφορά: Αναφέρονται μεν στα γεωπολιτικά, (κάποιος μάλιστα αποκάλεσε την Ουκρανία σαν την βάνα σε αγωγό φυσικού αερίου που έρχεται απ' τη Ρωσία, που πρέπει να ελέγχεται) σκόπιμα ξεχνώντας .την ενδοκαπιταλιστική αντίθεση μεταξύ ΕΕ και Ρωσίας.
    To KKE κατά καιρούς έχει μιλήσει για μελλοντικές γενικευμένες πολεμικές συγκρούσεις που (ίσως) να σηματοδοτήσουν τον Γ'ΠΠ εξ αιτίας των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων. Όποιος μπορεί να βρει κάποια απ' τα κείμενα αυτά ας τα λινκάρει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η εκτίμησή μου είναι ότι στην παρούσα φάση οι Ρώσοι ΠΑΝΤΑ θα αναζητούν αποφυγή ένοπλης σύγκρουσεις και οι Αμερικανοί ΠΑΝΤΑ θα την επιδιώκουν. Αυτό, για μένα, πηγάζει από την στρατιωτική υπεροπλία και την ταυτόχρονη οικονομική παρακμή των δεύτερων. Οι πρώτοι θα προσπαθούν συνέχεια να κερδίσουν χρόνο. Το ίδιο έγινε στη Συρία.

      Διαγραφή
    2. οι ρωσοι εχουν εμπλακει στρατιωτικα. οχι στην κλιμακα των αμερικανων αλλα το εχουν κανει.
      αυτη κρατησαν το αεροδρομιο και το ξαναπηραν στον πολεμο στην γιουγκοσλαβια, κανενας δεν πιστευει οτι το στελθ οι ρωσοι το εριξαν με Μ1, στην συρια υπαρχει μεγαλος αριθμος αναφορων οτι αυτοι εσωσαν το προεδρικο μεγαρο τιςκρισιμες μερες και μην ξεχναμε οτι εχουν κατεβασει σεβαστο αριθμο σπετσναζ στα πλοια στην μεσογειο. οι βομβιστικες επιθεσεις πριν τους χειμερινους ηταν σαφεστατα μυνημα. δεν ξερω πως θα αντιδρασουν τωρα, αλλα στην γεωργια το θεμα το εληξαν με συνοπτικες

      Διαγραφή
    3. Προφανώς!
      Η στρατιωτική υπεροπλία σε συνδυασμό με την διασπορά των βάσεων των ΗΠΑ στην υφήλιο είναι αδιαμφισβήτητη.

      Διαγραφή
    4. Ας θυμηθούμε Λένιν και πως οι ιμπεριαλιστές μοιράζουν εδάφη και χώρες. Μα φυσικά με το πόσα περισσότερα συσσωρευμένα κεφάλαια έχουν. Στην περιοχή τα συμφέροντα τα έχει η Ρωσία με το φυσικό αέριο και τις περισσότερες ανάγκες τις έχει η Γερμανία που θα πρέπει να ταΐσει με ενέργεια την βιομηχανία της. Ο Αμερικάνος το μόνο που μπορεί να ελπίζει είναι στην πολυδιάσπαση της Ουκρανίας με την καταστροφή της κρατικής της οντότητας και της ίδιας της αστικής της τάξης.
      Ο Αμερικάνος αυτήν την περίοδο οργώνει όλη την υφήλιο με τον νεοφασισμό του που θέλει ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις - χωρίς καμία δημοκρατική επίφαση - σε χώρες - κράτη ώστε να γίνουν ερείπια.
      Το χρηματιστικό κεφάλαιο είναι πίσω από τους Αμερικάνους ενώ το παλαιό - βιομηχανικό με τους Ευρωπαίους - Γερμανούς. Η αναπτυσσόμενη Ρωσία κάθεται πάνω στα ενεργειακά της αποθέματα και περιμένει τον Αμερικάνο να δημιουργήσει την επόμενη κρίση ώστε να ακριβύνει το πετρέλαιο...
      Ναι στο βάθος φαίνεται ο WWIII αλλά ας μην ξεχνάμε τον Κουτσούμπα που φωνάζει πως θα φανεί στην αρχή κάτι σαν χαλάρωση της κρίσης και αναιμική ανάκαμψη πριν....

      Ιδομενεύς

      Διαγραφή
    5. "ας μην ξεχνάμε τον Κουτσούμπα που φωνάζει πως θα φανεί στην αρχή κάτι σαν χαλάρωση της κρίσης και αναιμική ανάκαμψη πριν...."

      Πού το φωνάζει αυτό ο Κουτσούμπας;

      Διαγραφή
    6. Δεν το έχω πρόχειρο αλλά και στον νικολάκη είπε για χαλάρωση και μπορεί να δούμε και αναιμική ανάπτυξη κτλ
      Αν κάποιος το έχει πρόχειρο...
      Γενικά μην πιστεύουμε πως δεν μπορούν να δώσουν ανάσα στην κρίση.
      Ανάσα φυσικά και για άλλους σκοπούς φυσικά!

      Ιδομενεύς

      Διαγραφή
    7. Ότι δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο αναιμικής ανάπτυξης είναι πράγματι θέση του κόμματος. Αλλά το "φωνάζει πως θα φανεί στην αρχή κάτι σαν χαλάρωση της κρίσης και αναιμική ανάκαμψη πριν...." δεν έχει καμία σχέση με τις θέσεις του.

      Διαγραφή
    8. επισης δεν το βλεπω να εχει και πολυ σχεση με το θεμα;;

      Διαγραφή
    9. Ναι έχεις δίκαιο ποιητική αδεία έβαλα το φωνάζει ενώ το σωστό θα ήταν "φωνάζει" ή προβλέπει κτλ,
      Αν ριψοκινδυνέψουμε πρόβλεψη τα στατιστικά λένε πως πρώτα θα γίνει το new deal και μετά ο πόλεμος...

      Ιδομενεύς

      Διαγραφή
    10. @modesto
      Ας προσπαθήσω να απολογηθώ: Ο Λένιν είπε πως ο ιμπεριαλισμός ενέχει τον κίνδυνο πολέμων.
      Αν στην λέξη «ενέχει» δεν δώσουμε την πρέπουσα σημασία θα ασχοληθούμε με τον πόλεμο κατευθείαν και «μπορεί» να πέσουμε θύματα της επιλογής όπως πολλοί κομμουνιστές έκαναν στον WWII. «Με αυτούς ή με τους άλλους»
      Θα πρότεινα να μην ξεχνάμε την ανάλυση του Λένιν για τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις όπου σπουδαίο ρόλο παίζουν τα συσσωρευμένα κεφάλαια που ο κάθε ιμπεριαλιστής διαθέτει. Η θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού δεν είναι έξω από τα δεδομένα αλλά βασίζεται αποκλειστικά σε αυτά.
      Ουκρανία, θέατρο ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων για την ανακατανομή των αγορών πρώτων υλών και προϊόντων, των σφαιρών επιρροής, για την άνοδο της έντασης στις στρατηγικές περιοχές. Διαφωνεί κανείς;
      Πρώτα λοιπόν θα χρησιμοποιηθούν τα συσσωρευμένα κεφάλαια των ιμπεριαλιστών. Τι άλλο δηλαδή είναι το ΔΝΤ που έδινε τα δάνεια στην Ουκρανία; Η Ρωσία έχει μερίδιο στο ΔΝΤ αλλά κακά τα ψέματα είναι ταμείο – συσσωρευμένα κεφάλαια στα χέρια των Αμερικάνων. Τα κεφάλαια της Ε.Ε. έφταναν για να χρησιμοποιηθούν στην Ουκρανία; Μάλλον όχι. Η Ρωσία θα έβαζε τα 15δις μόνη της για την Ουκρανία; Μάλλον ναι.
      Ε, πιστεύω πως πρέπει να γίνει κουβέντα για αυτά τα ζητήματα, είτε για να φανεί πως η Ρωσία μέλος του ΔΝΤ είναι η ίδια χώρα με αυτή που δίνει μόνη της 15Δις και αυτό μάλλον δεν της το συγχωρνάνε οι ιμπεριαλιστές συνεταίροι της κτλ.
      Για παράδειγμα αν αύριο σταματήσουν οι φασαρίες στην Ουκρανία, θα είναι αρκετά τα 15δις για την οικονομία της; Αν ναι, να τολμήσω να πω πως τότε δεν θα σταματήσουν οι φασαρίες αύριο;

      Ιδομενεύς

      Διαγραφή
    11. ενταξει ηταν πολυ τηλεγραφικος ο τροπος που το διατυπωσες και δεν εβγαζε γενικα πολυ νοημα

      Διαγραφή
  5. Αντώνη συγγνώμη για το άσχετο της ανάρτησης, αλλά κάποιοι έχουν ξεφύγει τελείως...

    http://www.mixanitouxronou.gr/i-16chroni-sintrofissa-pou-ekopse-tis-fleves-tis-gia-ton-niko-zachariadi-i-anametrisi-tou-filakismenou-zachariadi-me-ton-patera-tis-pou-egine-desmofilakas-tou/#sthash.EhomgGeS.dpbs

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει κριτική του Μαΐλη για αυτό το βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=349439&publDate=9/7/2000

      Είχε πρωτοαναφερθεί στο εν λόγω βιβλίο επιγραμματικά σε αυτό το άρθρο.
      http://www.rizospastis.gr/story.do?id=328693

      Κάτι πολύ ενδιαφέρον που τώρα πρόσεξα είναι οι πολλοί τίτλοι των εκδόσεων «Καστανιώτης» σχετικά με τον Ζαχαριάδη. Θυμάμαι πρόχειρα -εκτός από το βιβλίο του Γερμανού- τα «Υπέρ βωμών και εστιών», «Ιστορικά διλήμματα, ιστορικές απαντήσεις» (κείμενα το Ν.Ζ), «Οδύσσεια των διδύμων» και «Γεια χαρά - Νίκος» (του Αλέξη Πάρνη).

      ΥΓ Κι εγώ συγγνώμη για το οφφ-τόπικ.

      Διαγραφή
  6. "Τον σκεφτόταν νυχθημερόν και κρατούσε σαν φυλακτό μια φωτογραφία του, που είχε τραβήξει κρυφά...."

    Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr
    Πως οι κουμουνιστές είχαν ανακαλύψει τις compact φωτογραφικές μηχανές με night vision και χρόνο απόκρισης τα 5ms.
    Όταν ο απλός λαός πήγαινε να στηθεί μπροστά στα τεράστια τρίποδα με τις βαριές φωτογραφικές πλάκες οι κουμουνιστές είχαν τα σχέδια από τον σείριο και τραβούσαν φωτογραφίες κρυφά. Το 1924.
    Το 1924. Το 1924.

    Η μηχανή του χρόνου και ουχί της μ@λ@κίας.

    Αδιόρθωτος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί, που ο λιμενεργάτης το '36 μιλούσε σαν Μπαμπινιώτης του μέλλοντος και έλεγε της «Ερατούς»;

      Έφη Α.

      Διαγραφή
  7. Πρόωρες εκλογές στην Ουκρανία και σχηματισμός κυβέρνησης εθνικής ενότητας.
    Νομίζω αυτή η αποκλιμάκωση είναι στη λογική αποφυγής σύγκρουσης και για να κερδηθεί χρόνος από τη μεριά των Ρώσων.

    Decadent

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εγω θα το πω κι ας θεωρηθει βλακεια !
    Το 2010 το καλοκαιρι εληγε η συμβαση της Ουκρανιας με την Ρωσια για τον ελλιμενισμο του Στολου της Μαυρης θαλασσας στην Σεβαστουπολη. Η συμφωνια Ελλαδας -Βουλγαριας- Ρωσιας για τον Μπουργκας -Αλεξανδρουπολη αγωγο ηταν ηδη σε ισχυ απο το 2006 συναντωντας την αντιδραση των Αμερικανων εξ αρχης .Τι σοΪ αγωγος ηταν αυτος ΠΟΤΕ δεν καταλαβα ! Πολυ μικρος και ασυνδετος με τα γενικοτερα πλανα προς Ευρωπη και με το προβλημα της μεταφορας με πλοια απο Αλεξανδρουπολη και μετα ! Δηλωση ΚΚΕ απο τα χειλη Παπαρηγα "Οι Λεωφοροι των αγωγων ειναι ποτισμενοι με το αιμα των λαων "!!!!!Σκαντζα βαρδια στο ΥΠΕΞ απο Πετρο Μολυβιατη στην Αμερικανοντορα !
    Ο Πουτιν ειχε διπλαρωσει καργα τον Καραμανλη .Επισκεψεις συχνες ,Αγιον Ορος ,"Ιερες Ζωνες" ,παντρεια της κορης του στην Τηνο ,παρελασεις αγηματων του Ρωσικου Ναυτικου στην Αλεξανδρουπολη καθε χρονο της 28η Οκτ.και 25η Μαρτ. ....Απο την αλλη η ΠΡΩΤΗ (ή απ τις πρωτες πραξεις ) της κυβερνησης ΓΑΠ ηταν η διαλυση της Συμφωνιας για τον εν λογω αγωγο ,μετα Καστελοριζο -ΔΝΤ -Μνημονια ! (ΜΑΡΤΗΣ 2010)
    Καλοκαιρι του 2010 ανοδος Γιανουκοβιτς (δεν ειμαι σιγουρος γι αυτο) συλληψη της "πορτοκαλιας" κυριας ....Εσπευσμενη συμφωνια Ρωσιας -Ουκρανιας για την Σεβαστουπολη τον Αυγουστο του 2010 και τον ελλιμενισμο του Στολου για αλλα 99 χρονια και 300δις ρουβλια συνολικα ενοικιο !!!!!
    Θα πει καποιος πως συνδεεται το ποτ πουρι απο αυτα τα γεγονοτα και η σειρα που εγιναν με την Ουκρανια τα Βαλκανια και την Ανατολικη Μεσογειο γενικοτερα ?
    Παιξαμε κι εμεις στο καδρο των γεωπολιτικοοικονομικων ανταγωνισμων χωρις να παρουμε χαμπαρι ?
    Ή παιζουμε ακομα ΑΜΕΣΑ συνδεδεμενοι με Ουκρανιες ,Συρια ,Βοσνιες .....ή φταιει το "βρωμικο" μυαλο μου ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μπράβο στα παιδιά του Sarajevo για την πολύ καλή ανάλυση. Επειδή δεν έχω πρόσβαση στην έντυπη έκδοση μήπως μπορεί κάποιος που έχει να μεταφέρει την βιβλιογραφία (αν αυτή υπάρχει στο τέλος, συνήθως έχουν); Με ενδιαφέρει περισσότερο η υπόθεση Τιμοσένκο (που δείχνει την απατεωνιά των δυτικών) και η συλλογή στοιχείων για την Ευρασιατική Ένωση που προσπαθεί να φτιάξει η Ρωσία.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κατ'αρχάς για άρθρο Μπογιόπουλου:

    «Θα το επαναλάβουμε: Σε αυτή τη σύγκρουση, πλατιά λαϊκά στρώματα του ουκρανικού λαού αντιπαρατίθενται αιχμαλωτισμένα κάτω από ξένη σημαία»

    Θεωρώ τη διατύπωση ανόητη. Δεν βλέπω «σύγκρουση» «λαϊκών» στρωμάτων. Όποιος θέλει και μπορεί, ας με βοηθήσει να «δω» τον συγκρουόμενο ουκρανικό «λαό» ή τον «εμφύλιο» καλύτερα.

    http://solidarite-internationale-pcf.over-blog.net/article-le-president-de-l-ue-et-le-premier-ministre-polonais-d-accord-sur-le-financement-de-l-opposition-ukr-122652899.html

    (1) 400 γερμανικές εταιρείες δραστηριοποιούνται στη χώρα: http://solidarite-internationale-pcf.over-blog.net/article-le-president-de-l-ue-et-le-premier-ministre-polonais-d-accord-sur-le-financement-de-l-opposition-ukr-122652899.html

    (2) Από πλευράς άμεσων ξένων επενδύσεων, [μετά την Κύπρο (i.e. Ρωσία)], την πρώτη θέση κατέχει η Γερμανία.

    (3) Με βάση τις υποδείξεις τού ΔΝΤ (25 δις δάνεια) (α) διεσώθη ο τραπεζικός τομέας το 2009, (β) μεταρρυθμίστηκε το ασφαλιστικό («τρεις πυλώνες») (γ) το Δεκέμβριο το ΔΝΤ απαίτησε επιπλέον διαρθρωτικά μέτρα. Στη συνέχεια, οι «επιλογές» που δόθηκαν στη χώρα ήταν (α) συνέχιση του προγράμματος τού ΔΝΤ και «υπόσχεση» 15 δις από ΕΕ με τον όρο επιβολής επιπλέον μέτρων λιτότητας· ή (β) 15 δις από Ρωσία με τόκο 5% και συμμετοχή στην «ένωση» χωρίς εσωτερικούς όρους (λιτότητα, κ.λπ.).

    Επομένως: Φασιστικό πραξικόπημα υποκινούμενο _κυρίως_ από Γερμανία για την προστασία των επενδύσεών της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή