Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Και πάλι για τον αντισημιτισμό, την ΕΣΣΔ και τον Δημήτρη Ψαρρά (ΙI)

Είπαμε, στο προηγούμενο μέρος αυτού του άρθρου, ότι το βιβλίο του Ιβάνωφ, στο οποίο αναφέρεται ο κύριος Ψαρράς μέσω πληροφοριών που αντλεί από τη Χρυσή Αυγή, και τελικά, από τη wikipedia --βιβλίο το οποίο κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 1970 από την Progress Publishers της Μόσχας-- έγινε αρκετά γνωστό στη Δύση εξαιτίας της μετάφρασης.

Στις 29 Νοέμβρη του 1973, και σε απάντηση βιβλιοκρισίας στο βιβλίο του Ιβάνωφ, δημοσιεύτηκε στο New York Review of Books η ακόλουθη επιστολή της Ethel Dunn, την οποία μεταφράζω ολόκληρη.


Σοβιετικός αντισημιτισμός
της Ethel Dunn
Σε απάντηση στο:
"Πουλώντας αντισημιτισμό στη Μόσχα", στο τεύχος 16 Νοεμβρίου 1972 
Προς τους συντάκτες: 
Θα ήθελα να εκφράσω την σφοδρή μου διαμαρτυρία για την βιβλιοκρισία στο βιβλίο του Γιούρι Ιβάνωφ Προσοχή: Σιωνισμός! από τον Mikhail Agursky, στην οποία δώσατε τον τίτλο "Πουλώντας αντισημιτισμό στη Μόσχα" (16 Νοεμβρίου, 1972)…. 
1) Ο Agursky έχει χαλκεύσει και έχει διαστρεβλώσει τα περιεχόμενα του βιβλίου, και ο Reddaway έδειξε ανεπαρκή επαγγελματισμό, διότι δεν έλεγξε την αγγλική μετάφραση σε σχέση με το ρωσικό πρωτότυπο. Εγώ όμως την έλεγξα, και ανακάλυψα ότι οι σελίδες 141-164 της αγγλικής εκδοχής του Προσοχή: Σιωνισμός! δεν υπάρχουν στο ρωσικό βιβλίο του 1969 καν. Κρίνοντας από τα εσωτερικά τεκμήρια, οι σελίδες αυτές γράφτηκαν το 1970, κι έτσι η αγγλική εκδοχή είναι στην πραγματικότητα δεύτερη έκδοση, κατά βάση για εξαγωγή. Επιπρόσθετα, οι περισσότερες αντισημιτικές όψεις του βιβλίου βρίσκονται σ' αυτές τις σελίδες, πράγμα που δείχνει ότι ο αντισημιτισμός του Γιούρι Ιβάνοφ αντί να μετριαστεί απ' την μετάφραση υπερτονίστηκε. Ο συνηθισμένος αναγνώστης του NYRB θα δυσκολευόταν να ανακαλύψει από την βιβλιοκρισία του Agursky ότι το μεγαλύτερο μέρος του Προσοχή: Σιωνισμός! (τα τρία από τα πέντε κεφάλαια) δεν ασχολείται με τους Εβραίους της ΕΣΣΔ αλλά με τον Σιωνισμό, και ιδιαίτερα με τον πολιτικό σιωνισμό, ο οποίος εδραίωσε και συντηρεί το κράτος του Ισραήλ.  Οποιοσδήποτε αναγνώστης δεν ήθελε να εκμεταλλευτεί απλώς το βιβλίο ως μέσο για τις δικές του φιλοδοξίες, θα έπρεπε να ασχοληθεί με τον ισχυρισμό του Ιβάνωφ ότι οι Σιωνιστές συνεργάστηκαν με τους Ναζί και υποστηρίζουν τους δυτικογερμανούς Νεοναζί (σελ. 73-81, 149-151), καθώς και με την κατηγορία του ότι η πολιτική του Ισραήλ είναι ρατσιστική, όπως φαίνεται στο ζήτημα του ποιος είναι Εβραίος (σελ. 161-162), στην κατώτερη κοινωνική και οικονομική θέση των ανατολιτών Εβραίων του Ισραήλ (σελ. 103, 114), τη συμπεριφορά προς τους Άραβες, και τη στάση ακόμα και μικρών παιδιών ότι δεν είναι απλώς επιτρεπτό αλλά σωστό να εξαλείφεται ένα αραβικό χωριό (σελ. 37-38, 104-108). 
2) Δεν είναι καθόλου δεδομένο συμπέρασμα ότι όταν ο Ιβάνωφ λέει "Σιωνιστής" εννοεί "Εβραίος", και ένας σοβαρός κριτής του βιβλίου θα έπρεπε να είχε ασχοληθεί με το ερώτημα του αν το να είσαι αντι-Σιωνιστής (όπως αναμφίβολα είναι ο Ιβάνωφ)  σημαίνει ότι είσαι επίσης αντισημίτης. Αφιέρωσα το μεγαλύτερο τμήμα της καριέρας μου στην μελέτη της Σοβιετικής θρησκευτικής πολιτικής, και αυτό που ένιωσα εγώ ήταν ότι ο Ιβάνωφ γράφει στην κλαστική γλώσσα της σοβιετικής πολεμικής, μέσα σε μια ιδεολογική δομή η οποία δεν θα αναμενόταν να ανέχεται τη θρησκεία και δεν σκοπεύει να ανεχτεί την πολιτική διαφωνία. Μέσα σ' αυτό το μάλλον άκαμπτο πλαίσιο, ο Ιβάνωφ πρότεινε δύο μάλλον ενδιαφέροντα πράγματα: ότι οι ρίζες του αντισημιτισμού είναι οικονομικές και ότι ο εθνικισμός συντηρεί τον αντισημιτισμό.  
3) Ο Agursky χρησιμοποιεί τη βιβλιοκρισία για να προωθήσει τη δική του θέση πως η μοναδική λύση στο Εβραϊκό ζήτημα στην ΕΣΣΔ είναι να μεταναστεύσουν οι Εβραίοι στο Ισραήλ, θέση που βρίσκεται επικίνδυνα κοντά στην θέση των "Μαυροεκατονταρχιτών", για την οποία ισχυρίζεται πως επιβιώνει στην ΕΣΣΔ από την προεπαναστατική εποχή. Οι Μαυροεκατονταρχίτες, παρά τα όσα λέει ο μεταφραστής Reddaway, ήταν παραστρατωτική ομάδα με πολιτική οργάνωση και με τη σιωπηλή στήριξη τόσο του Τσάρου όσο και της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι Μαυροεκατονταρχίτες κατηγορούσαν τους ξένους για τα βάσανα της Ρωσίας, ιδιαίτερα δε τους Εβραίους, λέγοντας πως πρέπει "να πάνε από εκεί που ήρθανε." Αλλά αυτό που λέει ο Ιβάνωφ είναι ότι οι Εβραίοι ανήκουν εκεί που βρίσκονται, ότι δεν έχουν μία και μοναδική κουλτούρα (κάτι που ισχυρίζεται και ο ιστορικός  Salo Baron), και ότι χάνουν εντελώς το δρόμο τους όταν υποστηρίζουν οτιδήποτε άλλο από τον κομμουνιστικό διεθνισμό.   
4) Ο Agursky διαστρέβλωσε επίσης την πορεία της Ρωσικής Επανάστασης. Τα δύο πρώτα κεφάλαια του βιβλίου του Ιβάνωφ κάνουν πολύ ξεκάθαρο ότι πριν την επανάσταση, ο Σιωνισμός ήταν ισχυρός αντίπαλος της επανάστασης και ότι ανταγωνιζόταν την επανάσταση με στόχο την αφοσίωση του εβραϊκού προλεταριάτου. Το ζήτημα ήταν ποιος έπρεπε να ηγηθεί της επανάστασης. Οι Εβραίοι ήταν σημαντικό στοιχείο, γιατί οι μαρξιστές θεωρητικοί —οι Lenin, Trotsky, Stalin—συμφωνούσαν ότι βάσει εδάφους και γλώσσας, οι Εβραίοι δεν ήταν έθνος. Παρ' όλα αυτά, έπρεπε να παίξουν, και έπαιξαν, έναν σημαντικό ρόλο στην σοβιετική πολιτική για την εθνικότητα, μια πολιτική για την οποία ο Στάλιν παραδέχτηκε πως ήταν μόνο προσωρινή. Σ' αυτή όμως τη φάση, η Σοβιετική πολιτική για την εθνικότητα έχει σχεδόν πλήρως αφομοιωθεί...
Ethel Dunn
ΕΣΣΔ, Berkeley, California
Όπως βλέπετε, Ψαράδες υπήρχαν πάντα. Όπως και θολά νερά. Και ψάρια επίσης.

10 σχόλια:

  1. Πολύ ωραία μπίζνα η συκοφάντηση του σοσιαλισμού. Ξεκούραστη (κλόπι-πέιστ) και δημιουργική (πρόσθεση κειμένων που δεν υπάρχουν στο πρωτότυπο).

    Πάντως ο Έλληνας, που είναι τσακάλι, ενημερωνόταν χρόνια και χρόνια απ' τον Ιό....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απολαυστική είναι και η γελοία απάντηση του Reddaway μετά το ξεβράκωμα:


    Peter B Reddaway replies:

    Mrs. Dunn seems anxious to impute dishonorable motives, and implies that Mr. Agursky is “using the book as a springboard for his own ambitions.” The least one might expect to accompany ad hominem insinuations of this sort would be a frank admission that the reprisals for publishing critical writings abroad can be very severe in the USSR, and that Mr. Agursky was therefore showing courage in the face of a considerable risk. But Mrs. Dunn chooses to ignore this: she is not imputing any ambition to achieve martyrdom.

    In fact, however, no drastic reprisals have—at any rate as yet—befallen Mr. Agursky. He has simply, along with thousands of other Soviet Jews, been refused permission to exercise one of the most basic human rights and emigrate to Israel. Nonetheless we may at least hope that sooner or later he will get his permission, and that he will then reply to Mrs. Dunn as he sees fit.

    In the meantime may I make three brief points? First, NYRB is not, as Mrs. Dunn surely knows, a specialized academic journal, and it is not therefore unusual for it to carry review-articles which focus on a book’s specially interesting aspects and do not aspire to comprehensiveness.

    Second, Mrs. Dunn’s description of the Black Hundreds does not in fact differ so very much from my own, and is certainly not a “contrary” one.

    And third, Mrs. Dunn is right about the additional pages in Mr. Ivanov’s English edition, and their clear composition in 1970; it is possible that she is right too in judging that on balance they make the English edition more anti-Semitic than the Russian. Such nuances are not easy to measure. Let me record, though, that I was struck by the elimination from the English edition of a phrase rich in racist overtones—“national juices.” Readers may recall how Agursky summarized Ivanov’s views on this point: “The Jews do not have the right to claim as their own any outstanding men and women, since these people were able to develop only by feeding off the ‘national juices’ of other peoples (the Jews having no juices of their own).”

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα που μου ανέβασε το αίμα στο κεφάλι::
    Δεν θα λείψει και η ταύτιση του σιωνισμού με τον καρκίνο, σύμφωνα με τη σύγχρονη αντισημιτική μεταφορά που έχει περιγράψει η Σούζαν Σόνταγκ: «Ο σιωνισμός αποτελεί την πιο επικίνδυνη αρρώστια», θα διαβάσουμε σε μια επιστολή αναγνώστριας του «Ριζοσπάστη». «Σκοπός της επιστολής μου είναι να σου ζητήσω να βοηθήσεις τον κόσμο να μάθει περισσότερα για τον καρκίνο που λέγεται σιωνισμός». Ακόμα και για τις πυρκαγιές του 1982 θα θεωρηθούν υπεύθυνοι «πράκτορες του σιωνισμού»Ριζοσπάστης», 25.2.1982
    (λέει ο Ψαρράς και το βρήκα στην ψηφιακή βιβλιοθήκη)
    Δηλαδή η άποψη ενός αναγνώστη στον Ρ της εποχής καθορίζει τη γραμμή του Κόμματος; Τι παπάρια τεκμηρίωση είναι αυτή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλιστα. Ο "αντισημιτισμός" του Ριζοσπάστη τεκμηριώνεται στη βάση επιστολής αναγνώστριας το 1982.

      Εντυπωσιακό;

      Διαγραφή
    2. ...Η οποία αναφέρεται αποκλειστικά στον καταδικασμένο το 1982 ως μορφή ρατσισμού Σιωνισμό.

      Εντυπωσιακότερο;

      Διαγραφή
  4. Ο κύριος Ψαράς έχει κάνει ερευνα και έχει γράψει ένα αρκετά γνωστό και πετυχημένο βιβλίο για την δημιουργία και δράση της νεοναζιστικής χρυσής αυγής.
    Εφόσον μιλάμε και με ψυχολογικούς ορους και με βάση τα γραπτά του Ψαρά για τον αντισιωνισμό, ποιος θα μπορούσε να αποκλείσει ότι η ερευνα του για τους ναζιστές δημιούργησε μια λανθάνουσα ταύτιση και αντίστροφο θαυμασμό για το αντικείμενο που ερευνούσε; Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει σε πολλούς μελετητές, δηλαδή η υπερβολική εμβρίθεια στην ιδεολογία του εχθρού για λόγους ερευνας, κάνει το υποκείμενο αυθόρμητα να ταυτιστεί με το αντικείμενο και να αναπαράγει ασυνείδητα τις ιδέες του.
    Όπως έλεγε και ο Χατζιδάκης "Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μακάρι να ήταν έτσι όπως τα λες, αλλά ο "κύριος" κάνει χρόνια καλοπληρωμένη δουλίτσα με συγκεκριμένους στόχους. πολύ βρώμικος μια ζωή ήταν, αντικομμουνιστής μέχρι τα μπούνια και μεγάλος λακές.
      @ψηρίς

      Διαγραφή
  5. Είναι, ξέρεις, λίγο περίεργο να έχω συμφοιτητή (μπήκαμε μαζί σε διαφορετική σχολή) μέλος της ΚΝΕ απ' το Λύκειο, να μας ζαλίζει μες την περηφάνια ότι, ο πρώτος γραμματέας της -πριν το ΣΕΚΕ και ΚΚΕ- Φεντερασιόν ήταν Εβραίος της Σαλονίκης.
    Μπας και ήταν Πόντιος ο συμφοιτητής και σύντροφος; Όχι, Εβραίος της Σαλονίκης ήταν κι αυτός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εκτός από γνήσιο αντικομουνισμό το κείμενο του Ψαρρά υπηρετεί και άλλες σκοπιμότητες
    Είναι ένα ‘αριστερό΄ πλυντήριο του σιωνισμού στην αναζήτηση του Συριζα αξιόπιστων συμμάχων εκτός ΕΕ. (θυμηθείτε τον Τσιπρα να συναντιέται με τον Περεζ).
    Ας πάει ο Ψαρράς στην Παλαιστίνη στη Σαμπρα και Σατιλα στη Γάζα να εξηγήσει στους κατοίκους ότι ο σιωνισμός δεν είναι ένας καρκίνος που τους τρώει καθημερινά τη ζωή

    Μια ζωή στο πλευρό των ιμπεριαλιστών οι συριζαίοι

    υγ μπράβο αντώνη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς

      Εμ σφάζαν οι σοβιετικοί τον αθώο λαό του αφγανιστάν (ταλιμπάν δηλαδή) εμ και τους αθώους εβραίους (αντισιωνιστική προπαγάνδα).
      Επίσης είναι γνωστό πώς πίσω από τους μπολσεβίκους ήταν οι εβραίοι καθώς και ότι ο μαρξισμός θέλει να εξαφανίσει κάθε θρησκεία και κάθε ανθρωπιά από τη γη.
      Τέλος ας μην ξεχνάμε πώς και ο ίδιος ο μαρξισμός είναι θρησκεία και έτσι την ερμηνεύουν οι σταλινικοί κομμουνιστές.

      Κομμουνισμός: Το άθεο αντιχριστιανικό αντιεβραικό κίνημα που σφάζει αθώους μουσουλμάνους και εβραίους και κυνηγάει τους χριστιανούς, τη στιγμή που θέλει να τους αντικαταστήσει ως δόγμα. Α και που το ελέγχουν οι εβραίοι.

      Ποια αντίφαση;

      Διαγραφή