Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Τρεις παρατηρήσεις για την κατάσταση της επαγγελματικής φιλοσοφίας της αριστεράς στη σημερινή Ευρώπη

Edouard Manet, "Ο ρακοσυλλέκτης", 1869
1. Σε γενικές γραμμές, η πολιτική αντιπαράθεση στο επίπεδο της φιλοσοφίας θεωρείται η ανώτατη μορφή ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης. Ωστόσο αυτή η παραδοσιακή άποψη, η οποία είχε νόημα, για παράδειγμα, στην εποχή της αντιπαράθεσης των "συντηρητικών" και των "αριστερών" εγελιανών στις δεκαετίες του 1830 και 1840, ή της αντιπαράθεσης Λένιν, Λούξεμπουργκ και Κάουτσκι στους κόλπους της ΙΙ Διεθνούς, μοιάζει να έχει χάσει την αξία της σήμερα.



Ιστορικά, η φιλοσοφική αντιπαράθεση οδηγούσε σε διαμόρφωση των όρων της πολιτικής αντιπαράθεσης, απ' την οποία αντλούσε επίσης έμπνευση. Σήμερα, η φιλοσοφική αντιπαράθεση αποδεικνύεται φενάκη μπροστά στην απόλυτη ισοπέδωση των διαφορών στο πολιτικό επίπεδο. Ακόμη και ο πιο άπειρος φοιτητής φιλοσοφίας και πολιτικής θεωρίας θα ήταν σε θέση να πει, αν ερωτούνταν για τις δεκαετίες του 1990 και του 2000, ότι μια άβυσσος χωρίζει τον Ζίζεκ απ' τον Λακλάου, τον Νέγκρι από τον Χάμπερμας, τον Αγκάμπεν από τον Νέγκρι, τον Ζίζεκ απ' τον Χάμπερμας: οι πολεμικές τους συγκρούσεις γέμιζαν σελίδες βιβλίων και περιοδικών, και μαζί, ατέλειωτες ώρες φοιτητικής μελέτης και σεμιναριακής συζήτησης τα τελευταία 20 χρόνια. Σήμερα, η ιδεολογικοπολιτική συναίνεση έχει πολτοποιήσει τις υποτιθέμενες φιλοσοφικές και θεωρητικές διαφορές. Συνεπώς, η φιλοσοφική αντιπαράθεση αποκαλύπτεται εκ των υστέρων ως απλή show business, χωρίς πολιτικές συνεπαγωγές εκεί που οι πολιτικές συνεπαγωγές μετρούν, στο χρονικό σημείο δηλαδή της κρίσης του οικονομικού συστήματος - ήτοι, του καπιταλισμού.

2. Αν αναρωτιόταν κανείς ποιο είναι το μαγικό σύνθημα που αναιρεί τις υποτιθέμενες διαφορές ανάμεσα στους επαγγελματίες διανοούμενους της ευρωπαϊκής αριστεράς, το πρόταγμα της "σωτηρίας" είναι πιθανότατα ο υπαριθμόν ένα υποψήφιος. Στην στιγμή της μεγαλύτερης κρίσης του συστήματος εδώ και δεκαετίες, οι επαγγελματίες διανοούμενοι της αριστεράς έριξαν μονομιάς τα σπαθιά του θεωρητικού διαξιφισμού και τη ρομφαία της φιλοσοφικής κριτικής θεσμών, πρακτικών και άλλων φιλοσόφων και συνωστίζονται ως εθελοντές σε "στρατό σωτηρίας": "μόνο μια νέα αίρεση --την οποία αυτή τη στιγμή εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ-- μπορεί να σώσει αυτό που αξίζει να σωθεί απ' την ευρωπαϊκή κληρονομιά: τη δημοκρατία, την εμπιστοσύνη στον κόσμο, την εξισωτική αλληλεγγύη, κλπ" (Ζίζεκ)· "Η Ευρώπη είναι ένα πρόγραμμα πολιτισμού, που δεν πρέπει να του επιτραπεί να αποτύχει [...] να σώσουμε τον βιότοπο της γηραιάς Ευρώπης" (Χάμπερμας)· "Αν δεν το θέλουμε η Ευρώπη να τελειώσει από μία αναπόφευκτη κατάρρευση [...] αρμόζει να τοποθετηθούμε προσεχτικότερα στο ζητούμενο του πως το ευρωπαϊκό Σύνταγμα [...] θα μπορούσε να αρθρώσει ξανά με νέα δροσερή πνοήΚατ΄αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσαμε να επιχειρήσουμε να ξαναδώσουμε σε μία πολιτική πραγματικότητα, κατιτί που να ομοιάζει με εκείνο, που ο Kojève έχει ονοματίσει ως λατινική Αυτοκρατορία" (Αγκάμπεν)· "Φυσικά, η Ευρώπη σήμερα είναι «η γερμανική Ευρώπη», της οποίας η οικονομική και πολιτική γεωγραφία αναδιοργανώνεται γύρω από ακριβείς σχέσεις δύναμης και εξάρτησης που αντικατοπτρίζονται και στο νομισματικό επίπεδο. Μόνο όμως τα μάγια του νεοφιλελευθερισμού μπορούν να κάνουν τον κόσμο να συγχέει τη μη αναστρεψιμότητα της διαδικασίας ολοκλήρωσης [της ΕΕ] με το ανέφικτο της αναπροσαρμογής του περιεχομένου και της κατεύθυνσής της [της ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης], το ανέφικτο της ενεργοποίησης, μέσα στον χώρο της Ευρώπης, της δύναμης και του πλούτου μιας νέας συντακτικής υπόθεσης" (Νέγκρι).

Όπως σημειώναμε πριν λίγες μέρες, η εποχή μας είναι εποχή απαγόρευσης του φιλοσοφικού μηδενισμού, ακόμα και σε φιλοσόφους που φλέρταραν εντονότατα μ' αυτόν (ακριβέστερα, με μια έντονα αισθητικοποιημένη και θεολογικοποιημένη εκδοχή του) μέχρι να έλθει η κρίση (Αγκάμπεν), ή σε φιλοσόφους που πρότειναν, πάρα πολύ ατρόμητα, την ανάγκη "να τελειώνουμε" με τις ψευδαισθήσεις του κλασικού, εγελιανού Μαρξισμού (Νέγκρι) και να ξανοιχτούμε, έχοντας χαρούμενα και χωρίς ενοχές καταστρέψει την εγελιανο-μαρξιστική παράδοση, στην "άγρια ανωμαλία" που εκπροσωπεί η εναλλακτική κληρονομιά του Σπινόζα.

Όμως καμία "αγριάδα" και καμία "ανωμαλία" δεν διαφαίνεται στους "διανοούμενους της αριστεράς" στην Ευρώπη, και ο πραγματικός νικητής όλων των καυγάδων τους τις περασμένες δύο δεκαετίες φαίνεται να είναι ο Χάμπερμας, που πρώτος εγκατέλειψε κάθε αναφορά στον Μαρξισμό και πρώτος πρόταξε την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως το απόλυτο εγχείρημα φιλοσοφικής νομιμοποίησης της εποχής. Στην ουσία, η κρίση χαμπερμασοποίησε σχεδόν τους πάντες στην ευρωπαϊκή αριστερά, είτε εκκινούσαν από τον "δικό τους Σπινόζα", είτε από τον "δικό τους Μπένγιαμιν και Φουκώ", είτε από "τον δικό τους Λακάν".

Τα "κακά παιδιά" της φιλοσοφίας με τα αντικαθεστωτικά ή έστω μυστήρια και ασαφώς ελκυστικά παρελθόντα έγιναν υπάκουα σχολιαρόπαιδα που διαβάζουν τα μαθήματά τους και σέβονται τους ευρωαρχιτέκτονες δασκάλους τους, αφήνοντας μόνους τους τους Μαρξ και τους Λένιν να φωνάζουν κακότροπα για την αναγκαιότητα "καταστροφής" της "υφιστάμενης τάξης πραγμάτων" και του Κράτους.

3. Όσο για το δεδηλωμένο αντικείμενο της από κοινού καμπάνιας σωτηρίας που εξαπέλυσε η δυτική φιλοσοφία της αριστεράς στην τελευταία πενταετία, δεν είναι βέβαια κάποια τάξη. Αναμφίβολα, δεν είναι η εργατική τάξη, αφού αυτή έχει προ πολλού ρητώς εξαϋλωθεί στην "κοινωνία των πολιτών", το "πλήθος", το "πρεκαριάτο", το "λαό", τα "κινήματα", τους "homines sacri" και τα "επαναστατικά υποκείμενα". Και δεν είναι ούτε η αστική, αφού κι αυτή εξαϋλώθηκε στην "τραπεζιτική" ή "γραφειοκρατική" ελίτ, αφήνοντας πίσω της ασώματους και θεολογικοποιημένους "θεσμούς", "παραδόσεις", "κληρονομιές", "πολιτισμό", "συντάγματα", "ελευθερίες", κλπ, που βεβαίως πρέπει να σωθούν. 

Η φιλοσοφία θέλει να σώσει την "Ευρώπη" --την "Ευρώπη" ως φιλοσοφική αφαίρεση-- και για αυτό αποδύεται σε ευγενή αγώνα απότομης "ωρίμανσης" και "ευθυνοποίησης", ο οποίος όλως τυχαίως έχει ως σκοπό την Παλινόρθωση της ίδιας της προπαγάνδας (ούτε καν "ιδεολογίας") που εγκατέλειψε χωρίς δισταγμό η αστική τάξη για το τι είναι και τι θέλει η "Ευρώπη." Σήμερα, η φιλοσοφία δεν έχει τίποτε καλύτερο να κάνει απ' το να "επαναδιεκδικεί", να "επανανοηματοδοτεί", να "επανοικειοποιείται", να "ανασύρει" και να "ανανεώνει", την αστική προπαγάνδα που η αστική τάξη έπαψε να χρειάζεται, σαν κάποιου είδους αποτρελαμένο ρακοσυλλέκτη που φαντάζεται ότι ανακάλυψε αμύθητης αξίας αντικείμενα στους σκουπιδοτενεκέδες και γεμίζει το σπίτι του σαβούρα φαντασιωνόμενος ότι το μετέτρεψε σε κρατικό μουσείο.

Η φιλοσοφία, με άλλα λόγια --η "αριστερή" ευρωπαϊκή φιλοσοφία--, αποκαλύπτεται ως το προνομιακό και "υψηλό" πεδίο έκφρασης της αθεράπευτης μελαγχολίας του μικροαστού, που βασικά θέλει μόνο να επιστρέψει στο 2007 και "να τον αφήσουν ήσυχο". Δανείζει τον σαρακοφαγωμένο μανδύα της "υψηλότητάς" της στην ανήμπορη προσκόλληση των μικροαστικών στρωμάτων σε ένα κατεστραμμένο παρελθόν, ευλογεί με τη ρητορική της την αποσύνθεση της ταξικής συνείδησης σε κακομαθημένη εμμονή πεντάχρονου να ξανακούσει το αγαπημένο του παραμύθι για τριακοστή φορά, προκειμένου επιτέλους να αποκοιμηθεί.

Αλλά για αυτό το λόγο, η "φιλοσοφία της ευρωπαϊκής αριστεράς" καταλήγει η ίδια στα σκουπίδια στα οποία ψαχουλεύει σε αναζήτηση "προγραμματικών αρχών", "προγραμματικών συμφωνιών", "θεσμικών πλαισίων" και άλλων παρόμοιων ξύλινων και πλαστικών σπαθιών που έχει, στο συρρικνωμένο μυαλουδάκι της, μπερδέψει με την ρομφαία κάποιας σφριγηλής από τις συνεχείς πλαστικές θεάς του αστικού Δικαίου που υποκαθιστά την δήθεν "ξεπερασμένη" ταξική πάλη. Η "ολοκλήρωσή" αυτής της φιλοσοφίας, η πλήρης αποκάλυψη του εύρους και του βάθους της συναίνεσης στην "καμπάνια σωτηρίας", συμπίπτει με το ρήμαγμά της, την εσωτερική της κατάρρευση, τον θάνατό της, όχι δια της αυτο-υπέρβασης, βέβαια, αλλά δια της ριζικής και αναπόδραστης σήψης της, της αποσύνθεσής της.

Ασφαλώς, απ' τη σκοπιά τούτης της φιλοσοφίας, ο επαναστατικός Μαρξισμός δεν είναι παρά ερείπειο, όπου κυκλοφορούν μονάχα κουκουβάγιες, αράχνες και νυχτερίδες· ωστόσο, στα γοτθικού χαρακτήρα ερείπεια φωλιάζει πάντα ο τρόμος της άθαφτης ιστορίας, που ποτέ δεν καταδέχτηκε να κάνει κονάκι του τις αξιοθρήνητα ξεπερασμένες μόδες του πολύ πρόσφατου παρελθόντος.

12 σχόλια:

  1. "χαμπερμασοποίησε"! Εξαιρετικό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η "χαμπερμασοποίηση" της "θεωρητικής ευρωπαϊκής'' αριστεράς ίσως είναι η έκφραση της βαθύτερης υποταγής ακόμα και των ''αριστερότερων" εκπροσώπων της σε θεμελιακά στοιχεία της σοσιαλ-δημοκρατικής θεωρίας και πρακτικής. Θυμήθηκα τώρα τι έλεγε ο Γκράμσι για τον ''κορπορατισμό" κάποιων από τους "επαναστατες συνδικαλιστές" της εποχής του και την γενική θεωρία περί των "παραγωγικών δυνάμεων" και φλάσαρα με την ομοιότητα των τότε "αριστερών-αριστεριστών" με τις απόψεις λ.χ του Νέγκρι ακόμα και στις "καλές" εποχές του. Κάτω από το ριζοσπαστικό περίβλημα και τις αναφορές στην εποχή του Όρντινε νουόβο έβραζε μια σοσιαλδημοκρατική θεωρία περί των παραγωγικών δυνάμεων (προλεταριακή αυτοαξιοποίηση). Άλλος ένας "κόπρος του Αυγεία" που πρέπει να καθαριστεί, ή μια φλούδα που πρέπει να φύγει για να αναδειχτούν τα βαθύτερα ελαττώματα θέσεων που κάποτε είχαν και "σκληρό" περίβλημα και "γκραμσιανές" βάσεις (αυτός ο άνθρωπος πρέπει να κουνιέται πιό πολύ στον τάφο του ακόμα και από τον Λένιν). Ένα παράδειγμα φέρνω, που δεν είναι άσχετο και με την πραγματική θεση για την "ολοκλήρωση" και την κορπορατιστική θέση για τον Νότο. Βέβαια δεν υπάρχει πλήρης ταύτιση. Όπως καταλαβαίνεις σε περιμένει πολύ δουλειά....μόνος σου το ανήγγειλες..περιμένω εναγωνίως τις θέσεις σου για τον ''σοσιαλδημοκρατικό'' πυρήνα του νεο-αριστερισμού (έτσι μεταφράζω την νύξη σου)
    Καθημερινός Άγνωστος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει και μια άλλη γκραμσική διάσταση που αφορά τις θέσεις που εκφράζουν οι Ιταλοί Αγκάμπεν και Νέγκρι, και αυτή είναι η επισταμένη ενασχόλησή του με τον "κοσμοπολιτισμό της ιταλικής διανόησης" και τη σχέση του με τον ευρωπαϊκό Καθολικισμό. Θυμίζω ότι το σημείο αναφοράς του Ζίζεκ στο άρθρο περί ΣΥΡΙΖΑ ως "αιρετικού σωτήρα" είναι ο Αμερικανογενημμένος αλλά αγγλοκεντρικός Τ.Σ Έλιοτ που έγραψε για την ανάγκη ανανοηματοδότησης της Ευρώπης μετά την μεταστροφή του στον Καθολικισμό (http://www.abc.net.au/religion/articles/2010/08/03/2972229.htm).

      Θυμίζω τέλος ότι το πολιτικό στίγμα της εξέλιξης του Καρλ Σμιτ, που παίζει έναν ελάχιστα κατανοητό στην Ελλάδα ρόλο στην ιδεολογία της ιταλικής "Αυτονομίας", είναι αδιανόητο χωρίς τον Καθολικισμό του και τον θαυμασμό του για τους Καθολικούς αντιδραστικούς της Ιταλίας/Ισπανίας (Ντονόζο, κλπ).

      Διαγραφή
    2. Εν προκειμένω, η δυσκολία αντίληψης της συνάφειας οφείλεται στον υποτιθέμενο «παγανισμό» των Ναζί. Πρόκειται για μύθο.* (πβ. Λούκατς) Το ναζιστικό κόμμα είχε επανειλημμένα λάβει αποστάσει από το «έργο» τού Ρόζενμπεργκ, παρ' όλο που αυτός θεωρούνταν ως ο επίσημος ιδεολόγος τού κόμματος. Το ναζιστικό κόμμα αυτοπαρουσιαζόταν ως κόμμα της οικογένειας, τής θρησκείας και τής κάθαρσης-ηθικής καθαρότητας (δες πιο κάτω) --- ειδικά μετά από το κογκορδάτο που έλυσε τα εκκρεμή ζητήματα μεταξύ Βατικανού και Ράιχ. Ένα άλλο στοιχείο που δυσχεραίνει την κατανόηση είναι το γερμανικό φαινόμενο τού Kulturkampf, ο «αγώνας για την κουλτούρα» [εκκοσμίκευση] που όμως _δεν_ αναβίωσε τη ναζιστική περίοδο. --- Τώρα μεταφράζω το κεφάλαιο Λοζούρντο με τίτλο «Πόλεμος Απόσχισης» με αναφορά σε Σουμπέτερ** & Σμιτ (Πολιτεία) κ.λπ. Είναι 15.000 λέξεις, όταν ολοκληρωθεί (2 βδομάδες), μάλλον θα ασχοληθώ με το κείμενο τής Lacroix-Riz που αφορά τη σύναψη τού κογκορδάτου, τη ναζιστική εκστρατεία εναντίον τής παιδοφιλίας στην καθολική εκκλησία και τής παράνομης εξαγωγής κεφαλαίων από μοναχούς και μοναχές.

      * Να σημειώσω εδώ ότι η στήριξη που έδωσε ο Γιουνγκ στο ναζισμό στο δοκίμιο με τίτλο «Βόταν» (που ας σημειωθεί μεταπολεμικά «αναθεώρησε», αφαίρεσε τα «επίμαχα» σημεία) είναι επίσης κακός οδηγός στο ζήτημα, όπως και οι γενικές αναφορές στη βαγκνερολατρεία της ναζιστικής Γερμανίας.
      ** ανέβασα τμήμα τής μετάφρασης σε σχόλιο.

      Διαγραφή
    3. Ωραία, ακούγεται πολύ ενδιαφέρον. Αναμένω την μετάφραση.

      Πες μου λίγα περισσότερα για Ρόζενμπεργκ αν μπορείς.

      Διαγραφή
  3. Και καλα τον Μαρξ ας πουμε "ηταν πριν διακοσια χρονια" ,"αλλα τα ιστορικα δεδομενα τοτε" ,"περασε η μπογια του" ,....παει στο διαολο .
    Αμ να λειπει παντελως απ τις αναλυσεις τους οποιαδηποτε ταξικη θεωρηση των πραγματων ?
    Κι αυτη η "ερμη" εργατικη ταξη εξαφανιστηκε ως δια μαγειας ? Καμμια αναφορα ? Και ποιοι δουλευουν μωρε στα εργοστασια ,στα καρναγια ? Ποιοι σας φκιαχνουν τα Μεγαρα και τα σπιτια ?
    Και κοντα στην εργατικη ταξη εξαφανιστηκαν και οι Αστοι και τα Μονοπωλια και οι Πολυεθνικες και ο ρολος τους στο κοινωνικο γιγνεσθαι !!!
    Μα ΕΔΩ ειναι το κουμπι ολης αυτης της μπουρδολογιας ...
    Ολοι τουτοι οι διεθνεις τσαρλατανοι ΑΥΤΟΝ τον ρολο επιτελουν .Επειδη ειναι οι τσανακογλυφτες των Αστων ριχνουν σταχτη στα ματια και νεφη αμπελοφιλοσοφιας στις κοινωνιες ....Για να κρυβουν απο τους λαους τον εχθρο !!! Τα αφεντικα και χρηματοδοτες τους δηλαδη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ σημαντική, κατά την ταπεινή μου γνώμη, η ανάδειξη του σημείου σύγκλισης των "φιλοσοφικών ρευμάτων": Το πρόταγμα της σωτηρίας των κατεστημένων "θεσμών"!

    Αν ένα τέτοιο πρόταγμα είναι από τη φύση του συντηρητικό, σε τι προάγεται όταν αυτό που "πρέπει / αξίζει να σωθεί" έχει σαπίσει οριστικά και αμετάκλητα; Είναι πολύ τολμηρό να υποθέσουμε ότι η συστρατευμένη υπέρ της σωτηρίας των θεσμών "ημών" διανόηση τρέφει ήδη ιδεολογικά τον αυριανό φασισμό και χωρίς μάλιστα να αναλάβει ποτέ την ευθύνη που της αναλογεί για μια τέτοια κατάληξη;

    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Είναι πολύ τολμηρό να υποθέσουμε ότι η συστρατευμένη υπέρ της σωτηρίας των θεσμών "ημών" διανόηση τρέφει ήδη ιδεολογικά τον αυριανό φασισμό και χωρίς μάλιστα να αναλάβει ποτέ την ευθύνη που της αναλογεί για μια τέτοια κατάληξη; "

      Ας πάρουμε τον Νέγκρι. Το επιχείρημά του είναι πάρα πολύ συγκεκριμένο: η διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, η διαδικασία της ενσωμάτωσης στην ΕΕ, είναι αμετάκλητη και ανεπίστρεπτη. Κάθε προσπάθεια να έρθουμε σε ρήξη με την ΕΕ είναι καταδικασμένη να προάγει τον σωβινισμό και την ακροδεξιά. Έτσι, ανεξάρτητα από τις συνέπειες που έχει η παραμονή μιας χώρας στην ΕΕ, πρέπει να συνεχίσουμε να την στηρίζουμε. Αυτό λέει. Το ότι προσθέτει κάτι ανέμπνευστες ανοησίες περί "αγώνων" που πρέπει να γίνουν στο πλαίσιο της ΕΕ δεν τον διαφοροποιεί από τον Ράμφο ως προς την ουσία.

      Αναπτύξτε τις συνεπαγωγές.

      Διαγραφή
    2. Με άλλα λόγια, αφού ο Νέγκρι ζητά "η αριστερά" να αγνοήσει τις συνέπειες της παραμονής στην ΕΕ για διάφορες χώρες και να "αγωνιστεί" μέσα στην ΕΕ, ποιος θα είναι ο ωφελημένος από την οργή και τη δυσαρέσκεια του λαού άλλος από την άκρα δεξιά;

      Διαγραφή
    3. Κάτι ακόμα για Νέγκρι, που είναι και ο πιο πρόσφατος: αυτός δεν είναι που απέρριπτε τον εγελιανό μαρξισμό ως ντετερμινιστικό και έδινε έμφαση στη βουλησιαρχία; Τώρα, ξαφνικά, η διαδικασία ενοποίησης της ΕΕ είναι "μη αναστρέψιμη", δεν γίνεται τίποτα, είναι αδιάσειστη αντικειμενικότητα, ξεχάστε το;

      Για να μου το ερμηνεύσει κάποιος αυτό πού κολλάει με όλα τα περί "αυτοαξιοποίησης" της εργασίας και όλα τα σόλο εργατίστικης βουλησιαρχίας!

      Διαγραφή
  5. Νομίζω πως η αναζήτηση μιας "αδιάσειστης αντικειμενικότητας" όπως την καταλαβαίνουν άνθρωποι σαν τον Νέγκρι, (που δεν έχει σχέση με την "αντικειμενική πραγματικότητα που είναι ανεξάρτητη από την θέλησή μας"), αν και παραλάσσει στον χρόνο, είναι ίδια στους βασικούς της άξονες, αν και το πολιτικό πρόσημο είναι "διαφορετικό". Η "ζωτική δύναμη" μέσα στο προλεταριάτο , με την μεταφυσική βιταλιστική έννοια, ως μια υπερ-ουσία ζωής, ένα ΟΝ, ένα παράξενο νιτσεϊκό πράγμα δηλαδή, και η "αυτοκρατορία-οικουμένη-πλήθος...τσουπ! ευρωπαϊκή ένωση" μοιάζουν πολύ αν το δείς από...απόσταση. Δεν θα εκφράσω την καχυποψία μου προς κάθε τι "νιτσεϊκό-νιστεοειδές", ούτε θα αναλύσω πόσο συντηρητική είναι η οντολογία του Νίτσε κλπ κλπ, πράγματα αμφισβητούμενα (προσωπικά θεωρώ τον νεο-νιτσεϊσμό και νεο-βιταλισμό από τον μεσοπόλεμο και μετά τον πόλεμο, πέρα από μόδα κάτι επικίνδυνο) απλά θα θυμηθώ έναν άλλο -πραγματικό όμως- στοχαστή, τον Π.Π.Παζολίνι και την καχυποψία του προς το φοιτηταριάτο-φιλοπρολεταριάτο-αυτονομάτο του 68, και όλη την βουλησιαρχική του μεταφυσική...κάτι προέβλεψε αυτός ο άνθρωπος για τα παιδιά των "μικρών αφεντικών", υπαλλήλων, αλλά και μεγαλοαστών...δε θυμάμαι καλά πως το είπε, αλλά το είπε πολύ νωρίς. Όταν μεγαλώνει ο νεαρός ρομαντικός-βιταλιστής-νιτσεϊκός-μαρξίζων-αναρχίζων-μέγας θεωρητικός νεανίας καταλήγει...βολονταριστικά στην Ευρ.Ενωση...Μετά την "αίρεση" επιστροφή στην Μαμά Εκκλησία. Οι σταλινικοί φταίνε...αυτοί φταίνε για όλα...η Παπαρήγα και ο Μαίλης. Κατέστρεψαν μια ολόκληρη γενιά αυτοί οι κακοί άνθρωποι που δεν άφησαν τον Νίτσε να καθοδηγήσει το προλεταριάτο..Για να μιλήσω σοβαρά (δεν μπόρεσα δυστυχώς να απαντήσω σοβαρά στο ερώτημά σου, παρασύρθηκα..ας προσπαθήσω) οι άνθρωποι σαν τον Νέγκρι είναι κλασικοί αιρετικοί της αστικής τάξης, όχι ταξικοί αποστάτες της, ίδιοι ήταν ίδιοι παραμένουν και τα ίδια θα λένε αν "επαναστατικοποιηθούν". Στο βάθος όμως είναι υποστηρικτές κάποιας "αδιάσειστής" πραγματικότητας. 'Αλλοι είναι αυτοί που αν και συκοφαντούμενοι ως "λάτρεις" της νομοτέλειας σπάνε τα στομάχια τους για την ένωση του (εργατικού) υποκειμένου με την νομοτέλεια...
    Καθημερινός Άγνωστος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τροφή για σκέψη...κρατάω ιδιαίτερα τον παραλληλισμό ΕΕ -Μαμάς Εκκλησίας. Νομίζω ότι απευθύνεται άμεσα σ' αυτό που έχω κατά νου με τα γραπτά του Γκράμσι για τον ιταλικό κοσμοπολιτισμό. Του βγήκαν πολλά "amor" και "caritas" του Γκράμσι τα τελευταία χρόνια, αλλά νόμιζε ότι τα λέει ο Σπινόζα, όχι ο Πατήρ Τζιουζέπε ξερωγω της παιδικής του ηλικίας...

      Διαγραφή