Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Μορφές της απόστασης

Δημόσια τρόπαια του ελληνικού κράτους, 2013

οποτε γραφω κατι για τη Βορεια Κορεα λαμβανω απευθειας [ενν., απ' τους "συνέλληνες"] στο inbox βρισιες και ειρωνικα σχολια
Φ. Μεγαλούδη, 11/9/2013

Διαβάζοντας χθες το κείμενο της Φραγκίσκας Μεγαλούδη, που ζει πολύ μακριά από την Ελλάδα, στη Βόρεια Κορέα, είχα μια αίσθηση εντελώς παράδοξη και πρωτόφαντη: αν και το κείμενο δεν είναι απλά πρόσφατο αλλά κάνει διαρκείς αναφορές στην τραγικότητα της αντικειμενικής (οικονομικής δηλαδή) και της υποκειμενικής (νοητικής δηλαδή) κατάστασης στην Ελλάδα, εγώ είχα την αίσθηση ότι διάβαζα κάτι που γράφτηκε, ας πούμε, το 2007, ή το 2004, ή το 1999.


Γιατί αυτό; Γιατί η Φραγκίσκα, ζώντας, επαναλαμβάνω, μακριά απ' την Ελλάδα, σου δίνει μια αίσθηση που έχουν προ καιρού πάψει να σου δίνουν οι δημόσια εκφραζόμενοι Έλληνες, ότι δηλαδή δεν χρειάζεται να είσαι πεπεισμένος κομμουνιστής για να είσαι άνθρωπος με κάποια ηθική ακεραιότητα και κάποια νοητική συγκρότηση. Σου δίνει δηλαδή μια ετεροχρονισμένη γεύση από πράγματα που πίστευες πριν την κρίση, για παράδειγμα, ότι οι "αριστεροί" --με μια "χαλαρή" αντίληψη του όρου-- όχι μόνο υπάρχουν αλλά έχουν και ένα συγκεκριμένο ήθος, μια στάση απέναντι στα πράγματα, μια νηφαλιότητα που αποτρέπει την ιδεολογική σύγχυση, ένα ένστικτο για το δίκαιο, κλπ. Κακά τα ψέματα: η Φραγκίσκα γράφει και σκέφτεται όπως θα έγραφε και θα σκεφτόταν κάποιος που άνετα ψήφιζε Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου πριν κάποια χρόνια. Η "απομόνωσή" της στην Βόρεια Κορέα δείχνει να την έχει σώσει από αυτό που συνέβη σε όσους ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ στην σημερινή Ελλάδα, που είναι, λίγο-πολύ, αυτό:
Ο ρομαντισμός που αποπνέει η προσπάθεια της Φραγκίσκας να είναι δίκαιη στις κρίσεις της, να κρατά τις ισορροπίες, να αντιστέκεται στην επιθετική υπεροψία του "Δυτικού", να μην φείδεται της κριτικής και για την Β. Κορέα, να αντιλαμβάνεται την αδελφοσύνη των απλών ανθρώπων --δεν είναι αυτά τα υποτιθέμενα χαρακτηριστικά του αριστερού "αντιδογματισμού" και ευρύτερα, του "ανθρωπισμού";-- μοιάζει πραγματικά να έρχεται από μια άλλη, ξεχασμένη εποχή, ενώ έρχεται απλώς από μια άλλη γεωπολιτική ζώνη. Στην Ελλάδα, τα "αριστερά/εναλλακτικά" "Κουτί της Πανδώρας" και "Tvxs" όχι μόνο αρνήθηκαν να κατεβάσουν την "είδηση" αλλά γέμισαν, όπως ήταν αναμενόμενο βέβαια, με φασιστικά και χρυσαυγίτικα σχόλια. 

Το μαρξιστικό ερώτημα εδώ νομίζω πως είναι επίσης το φιλοσοφικό ερώτημα: Γιατί είναι αδύνατο να είσαι "Φραγκίσκα" σήμερα στην Ελλάδα; Γιατί, ρε παιδί μου, να πρέπει σώνει και καλά να ξεπουλιέσαι τόσο κραυγαλέα στον ιμπεριαλισμό ως έλληνας "αριστερός", γιατί να πρέπει να επιδεικνύεις διαρκώς τα αντικομμουνιστικά σου δόντια, γιατί να πρέπει, στη διαδικασία αυτή, να εκτρέφεις ο ίδιος, κατ' επανάληψη και ενσυνειδήτως, το φασισμό; Δεν υπάρχουν και στην μη μεταναστευμένη "αριστερά" "Φραγκίσκες", άνθρωποι τέλος πάντων, με τους οποίους διαφωνείς αλλά με τους οποίους μπορείς να συζητήσεις, οι οποίοι σου εμπνέουν ένα σεβασμό, οι οποίοι, αν θέλεις, μπορούν να σε φέρουν και σε δύσκολη θέση σε μια συζήτηση κι έτσι να σε αναγκάσουν και σένα να αναβαθμίσεις το επίπεδο της σκέψης σου αντί να καταντάς να εύχεσαι "ψόφο", όπως, καλή ώρα, η αφεντιά μου σε στιγμές που δεν την παλεύει άλλο; Γιατί να μαζεύει όλο το δίκαιο απ' το τραπέζι ο τόσο σκληρός --κυνικός ίσως-- Μπρεχτ;

Προφανώς, η απάντηση στην ερώτηση με τα έντονα στοιχεία δεν αφορά το γεγονός ότι η Βόρεια Κορέα έχει καλύτερο νερό, καλύτερο κλίμα, καλύτερα τρόφιμα ή καλύτερη ατμόσφαιρα από την Ελλάδα -- ακόμα κι αν συντρέχουν όλα αυτά, δεν εξηγούν κάτι. Είναι αναγκασμένος λοιπόν κανείς να παραδεχτεί ότι υπάρχει κάτι στην Βορειοκορεατική --ναι, στην Βορειοκορεατική!-- κοινωνία που επιτρέπει στην Φραγκίσκα να κάνει κάτι που η ελληνική, η αθηναϊκή κοινωνία δεν επιτρέπει στις Φραγκίσκες να κάνουν: να σκέφτεται. Ορθά, λανθασμένα, κατά προσέγγιση ορθά, ορθά και λανθασμένα μαζί --ναι, ίσως-- αλλά να σκέφτεται. Άραγε οι κύριοι και οι κυρίες του Left.gr, ο κύριος Βαξεβάνης, ο κύριος Κούλογλου -- όλοι αυτοί, έχουν κάποιο ασύμβατο dna και αδυνατούν να σκεφτούν; Όχι, ξέρουν να σκεφτούν όπως και ο μέσος άνθρωπος, απλώς επιλέγουν να σκέφτονται και να δρουν φασιστικά. Γιατί; Διότι προσπαθούν να επιβιώσουν αναπαράγοντας τους ιδεολογικούς όρους της σε μια κοινωνία που αφενός είναι καπιταλιστική και αφετέρου διαλύεται και σαπίζει εξαιτίας της ίδιας της της δομικής, της συγκροτητικής αρχής. Η ελληνική κοινωνία έχει καρκίνο, αλλά ο καρκίνος της είναι το κυτταρικό στοιχείο που αποτελεί το σώμα της, τα όργανά της, τα πνευμόνια της, το συκώτι της, το μυαλό της. Ο  καπιταλισμός δεν είναι ένα εξωγενές στοιχείο που "μόλυνε" τον κοινωνικό οργανισμό, είναι ο ίδιος ο οργανισμός ως τερματικά και ανυπόφορα γηρασμένος, νοσογενής και τοξικός. Αλλά όπως κάθε οργανισμός, η ελληνική αστική κοινωνία είναι, παρά τα τρομακτικά της γηρατειά, επίσης ένας οργανισμός που επιδιώκει, πάσει θυσία, να επιβιώσει. Δεν θέλει να πεθάνει, αν και είναι η ίδια η θανάσιμη αρρώστια του εαυτού της. Και είναι στο έδαφος αυτής της αντίφασης ανάμεσα στην θανάσιμη σήψη και στην βούληση μιας επιβίωσης που για να υλοποιηθεί πρέπει να κρατήσει αυτή τη θανάσιμη σήψη στη ζωή που ανθίζει υποκειμενικά, διαθετικά, ο φασισμός. 

Ήταν πάντα έτσι τα πράγματα; Αυτή είναι μια μεγάλη συζήτηση που πρέπει να διεξαχθεί με στοιχεία και επιστημονικό τρόπο. Αλλά εδώ μπορεί να ειπωθεί πως ναι, η ελληνική κοινωνία ήταν και προτύτερα καπιταλιστική, και πως και στην προηγούμενη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση του 1929 ανταποκρίθηκε με τον Μεταξικό φασισμό. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις πως πολλοί γνώριζαν πως τούτη η κρίση σοβεί απ' το 1973, αλλά επίσης πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών έζησε χωρίς επίγνωση του γεγονότος, και άρα ανέπτυξε προσωπικότητα και ιδέες στο έδαφος μιας γιγάντιας ψευδαίσθησης. Οι ψευδαισθήσεις μπορούν να παράξουν ελκυστικά αποτελέσματα: ανθρώπους με καλλιέργεια, ενδιαφέροντα, ευαισθησίες, ανθρώπους σαν την Φραγκίσκα. Όταν όμως έρθει η ώρα της αλήθειας, η ώρα της αυτοεπιβεβαίωσης του χαρακτήρα του τρόπου παραγωγής, όλα αυτά καταρρέουν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Εκτός αν ζεις στην Βόρεια Κορέα, που σου δίνει την πολυτέλεια να τα διασώσεις στο πρόσωπό σου, στον τρόπο αντίληψης και συμπεριφοράς σου. Διασώζοντας έτσι και την αξιοπρέπειά σου.

Πράγμα που μας φέρνει στο ζήτημα του ποιοι είναι οι άνθρωποι με τους οποίους μπορεί να συνομιλήσει ακόμα κάποιος που ζει επίσης σε απόσταση και σκέφτεται για την ελληνική κοινωνία από μιαν απόσταση -- κι αν έχω κατηγορηθεί για αυτό! Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι κομμουνιστές. Δεν είναι μονομερώς ή χοντροκομμένα κομματικό το ζήτημα. Είναι και ζήτημα συμβατότητας βασικής και στοιχειώδους οπτικής, τρόπου αντίληψης, ανακλαστικών, προσανατολισμού, αισθητικής ακόμα. Γιατί είναι μόνο οι έλληνες κομμουνιστές οι οποίοι είναι ακόμα σε θέση να ανταποκριθούν στην κάθε Φραγκίσκα, παρά το ιδεολογικό χάσμα που τους χωρίζει; Επειδή είναι οι άνθρωποι που όλα αυτά τα χρόνια ζούσαν την ελληνική αστική κοινωνία από απόσταση. Ή που επέλεξαν, λιγότερο ή περισσότερο πρόσφατα, να βάλουν μια απόσταση ανάμεσα στον εαυτό τους και την ελληνική αστική κοινωνία. Απόσταση που δεν περιορίζεται καθόλου στην ρητή ιδεολογικοπολιτική διαφωνία, αλλά είναι επίσης απόσταση συμπεριφορική, ψυχική, συναισθηματική, αισθητική, νοητική, θεωρησιακή. Από την δική μου απόσταση, τα πράγματα δεν χωρούν παρερμηνείες: χωρίς τους κομμουνιστές, η Ελλάδα είναι μια αξιοθρήνητα τελειωμένη υπόθεση. Μια χώρα που θα μπορούσε να εξαφανιστεί από προσώπου γης αύριο με ελάχιστο κόστος για την παγκόσμια ανθρωπότητα, που θα περιοριζόταν, βασικά, στην απώλεια των αρχαίων μνημείων. Αν υπάρχει κάτι ζωντανό σ' αυτό το σώμα-καρκίνωμα, αν υπάρχει κάτι που δεν αποπνέει τη μπόχα του συνολικού θανάτου, είναι αυτοί. Και όσο αυτοί αντέχουν, θα αντέχει και η δική μου επώδυνη νοσταλγία για τη χώρα που δεν υπήρξε, έχει όμως το δικαίωμα και πρέπει να υπάρξει.

10 σχόλια:

  1. Κομίζοντας γλαύκα για πολλοστή φορά, σπουδαίο κείμενο, Αντώνη.
    Καλή χρονιά.

    Ο καπιταλισμός δεν τρώει μόνο σάρκες και μυαλά. Με τη δια βίου εκπαίδευση, από τα σχολεία μέχρι τα ΜΜΕ, μας έχει βγάλει και τα μάτια. Να η απόλυτη κυριαρχία του.

    Στο ερώτημά σου: «Γιατί να μαζεύει όλο το δίκαιο απ' το τραπέζι ο τόσο σκληρός –κυνικός ίσως– Μπρεχτ;», και λίγο πιο κάτω από τα αποσπάσματα που παρατίθενται, στην ενότητα «Λόγος για τη δύναμη αντίστασης της λογικής» (το έχω δημοσιεύσει τρις, μαζί με την δική σου ακουστική μορφή), αυτός ο φτωχούλης, γράφει:

    «Πραγματικά, είναι εκπληκτικός ο τρόπος, που μπορεί να φθαρεί ο νοητικός πλούτος του ανθρώπου.
    Αυτό ισχύει για το λογικό τόσο του μεμονωμένου ατόμου, όσο και ολόκληρων κοινωνικών τάξεων και λαών. […]
    Με κατάλληλα μέσα μπορεί να οργανωθεί η βραδύνοια σε μεγάλη έκταση.
    Κάτω από ορισμένες συνθήκες, ο άνθρωπος είναι σε θέση να μάθει το ίδιο καλά ότι δύο επί δύο κάνει πέντε, και όχι τέσσερα».

    Δυστυχώς, κάνει πέντε, Αντώνη. Γι αυτή τη μονάδα απαιτείται πολύς δρόμο ακόμα. Θα επιμείνουμε. «Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες».
    Με δύναμη πάλι και πάλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πιστευα για πολλα χρονια οτι δυο επι δυο κανει πεντε.Οχι μονο το πιστευα αλλα το υπερασπιζομουν με μανια.Διαβαζα οτι κυκλοφορουσε και ενισχυε την αποψη μου,οτι δηλαδη οντως κανει πεντε.Οταν καποια στιγμη αντιληφθηκα οτι απλα ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΕΝΤΕ.σοκαριστικα.Αρχισα να αντιμετωπιζω οσα εκανα τοσα χρονια και καταλαβα οτι απλα πετουσα τη ζωη μου στα σκατα και ημουν και περηφανος.Ολα τα ¨¨καλᨨ του καπιταλισμου ειχαν γινει πυξιδα.Πιστευα σε επαγγελματικη καταξιωση,πλουτο.ταξιδια και πολλα αλλα...Τωρα ομως καταλαβα και εχω ερθει αντιμετωπος με μια απιστευτη πραγματικοτητα..γινομαι κομμουνιστης και αυτο μου δημιουργει πολλα προβληματα..ανθρωποι του περιβαλλοντος μου με αντιμετωπιζουν πλεον ως ΄΄κουμουνιστη'',ως σφαγεα λαων(!!!!),φασιστα(!!!!) και διαφορα αλλα.Ομως οι κομμουνιστες που εκαναν τη λεξη 'κομμουνιστης'' τιτλο τιμης,και τους λαους βοηθησαν και το φασισμο τον τσακισαν.Στη μνημη τους λοιπον ωφειλω να κανω οτι μπορω για να νικησω και γω το φασισμο.Αν ειναι να χασουμε πολεμωντας,ας ειναι.....παλι νικητες θα ειμαστε..fedor

      Διαγραφή
    2. Σε ένα στίχο (δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα το τραγούδι) πρόσφατα έγραψα:
      "Αποδεικνύω συνεχώς, δυό και δύο ίσον πέντε,
      για πολύ μεγάλες ποσότητες του δύο, κοπρέντε;"
      Ισχύει.
      Απόδειξη:
      ( 1 ) στρογγυλοποιημένο το 2,4 είναι 2. ->
      ( 2 ) 2,4 + 2,4 δια στρογγυλοποίησης = 2 + 2 ->
      ( 3 ) αλλά επίσης 2,4 + 2,4 = 4,8 ->
      ( 4 ) στρογγυλοποιημένο το 4,8 είναι 5.
      ( 1 ) x ( 2 ) x ( 3 ) x ( 4 ) = μπράβο μου.
      Το αυτό ισχύει και για το δύο επί δύο.
      a.k.a. 2,2 x 2,2 = 4,84
      Παρακαλώ, ειδοποιήστε τη σουηδική ακαδημία να μου στείλει το νόμπελ μαθηματικών στο συνδικάτο, θα παίρνω τηλέφωνα.
      Καλημέρες...

      Διαγραφή
  2. Το κείμενό σου είναι εξαιρετικά εύστοχο και καίριο συνδυάζοντας σκέψη-απόσταση-αριστερός (με ή χωρίς εισαγωγικά)-κομμουνιστής... Κάτι ανάλογο αισθάνομαι και με βοηθάει εδώ στην άλλη άκρη του κόσμου και ίδια είναι τα συναισθήματά μου μ αυτά της ΦΜ όταν γυρνάω στην Ελλάδα και προσπαθώ να συζητήσω ειδικά με πρώην συντρόφους... και συχνά η κατηγορία (άμεσα ή έμμεσα) είναι αυτή που αναφέρεις:"μιλάς χωρίς να ξέρεις γιατί λείπεις απ τη χώρα".... που είναι όμωςκαι το πλεονέκτημά που τόσο εύστοχα αναλύεις... και κρατάω ειδικά αυτό: "Από την δική μου απόσταση, τα πράγματα δεν χωρούν παρερμηνείες: χωρίς τους κομμουνιστές, η Ελλάδα είναι μια αξιοθρήνητα τελειωμένη υπόθεση."
    Απλά προσθέτω οτι η "επώδυνη νοσταλγία" των κομμουνιστών χωράει -ευτυχώς ή δυστυχώς!!!!- κάμποσες άλλες χώρες....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για εμένα, το κείμενο σου Αντώνη, μου έφερε αυτό στο μυαλό. http://www.youtube.com/watch?v=d0zl4C6qC9w

    Να 'στε καλά σύντροφοι! Καλή χρονιά!
    Αλέξανδρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αντώνη, γράφεις φοβερά κείμενα τις τελευταίες 2 εβδομάδες.

    Και για πολλοστή φορά, περιγράφεις με καταπληκτική ενάργεια πράγματα που κι εγώ και πολλοί άλλοι έχουμε νοιώσει και μισοσκεφτεί, ξανά και ξανά από το τέλος της δεκαετίας του '80, ζώντας μέσα στην ελληνική πραγματικότητα και βλέποντας τους εαυτούς και το περιβάλλον μας άλλοτε απ' τη σκοπιά του ενσωματωμένου κι άλλοτε απ' την απόσταση εκείνη που επιβάλλονταν για να μην καταντήσουμε 100% κάλπικοι, βλάκες ή υποκριτές. Σε ότι με αφορά, δεν κατάφερα να προσδώσω συνοχή στη σκέψη μου, ούτε να είναι οι επιλογές μου συνεπείς με την οπτική μου. Και μόνο τώρα αρχίζω να βλέπω γιατί...

    Χρειάστηκε η "κρίση" και πολλά χαμένα χρόνια για να καταλάβω αυτό που νόμιζα ότι ξέρω: Δίχως συλλογικότητα που να πατάει στο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ και όχι στο ευκταίο, στο ζητούμενο, σε ηθικές, βολονταρισμούς κλπ. ούτε σκέψη μπορεί να υπάρξει και η δράση είναι καταδικασμένη να αναπαράγει τα ίδια λάθη και τα ίδια αδιέξοδα.

    gdmn1973

    ΥΓ: Ναι, είναι απίστευτο πόσο ασύνειδα πορεύονται άτομα, ομάδες ή ολόκληρες κοινωνίες προς την απόλυτη εξαχρείωση (= καθολική χαύνωση + εκφασισμός) και υπάρχει εδώ ένα τραγικό παράδοξο: Είναι απίστευτο ακριβώς για εκείνους που ΜΠΟΡΟΥΝ να το δουν, γιατί οι περισσότεροι δε βλέπουν τίποτα και είναι διατεθειμένοι να πιστέψουν τα πάντα. Παράδοξο δεν είναι, για όποιον μπορεί να το ερμηνεύσει διαλεκτικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημέρα, διάβασα το κειμενο σας σημερα, διοτι γενικα απέχω απο οςα γράφονται για μενα. Το εχω ξαναζήσει τον περασμένο Απρίλιο και το ζω καθε φορα που θα γράψω τα αυτονόητα ( για μενα αλλα οχι για τους περισσότερους). Καταρχάς να σας ευχαριστήσω για τα καλα σας λόγια. Θα ήθελα να διευκρινίσω κατι, βρίσκομαι στη Βορεια Κορεα ( προτιμω να χρησιμοποιω τον αγγλικο όρο παντως DPRK και οχι Βορεια κορεα οταν αναφέρομαι στην χωρα ) εδω και 1,5 χρονο περίπου. Τους πρώτους μήνες οηγαινοερχομουν επειδη εργαζομουν στην Μπανγκοκ και τον τελευταίο χρονο ειμαι συνεχόμενα εκει ( με εξαίρεση καποιες διακοπες οπως πχ τωρα που βρίσκομαι για 3 εβδομάδες στην ελλαδα). Θα παραμεινω για καποιο διατςημα ακομα, χωρις να γνωρίζω ποσο ακριβώς καθώς ολα εξαρτώνται απο την δουλεια μου. Εκανα μια επιλογη πριν περίπου πέντε χρονια. Εγκατέλειψα μια ανερχόμενη πανεπιστημιακή καριερα ( δίδασκα στπ πανεπιστημιο της Δυτικής Αυστραλίας) γιατι ενιωθα οτι ο δυτικός τρόπος ζωής ( πείτε το καπιταλισμό αλλα δεν θα το έθεταν τοσο περιοριστικά) δεν με αντιπροσωπεύει. Ξεκίνησα απο ανθρωπιστικές αποστολές στη Μεση ανατολή, για αν βρεθω στην Αφρικη και απο εκει να περάσω στο ανθρωπιστικό ρεπορτάζ στη ΝΑ Ασία. Τη ΒΚ δεν την καλυπτω δημοσιογραφικα, ηταν επιλογη μου να παω οταν παρουσιάστηκε μια ευκαιρια σε καποιο γραφείο εκει και με τη βοήθεια ενός δικού μου ανθρώπου που εργαζόταν ηδη εκει πήγα και εγω με το γιο μου. Ειναι μια επιλογη που δεν εχω μετανιώσει στιγμη και που με διδάσκει καθημερινα. Δεν ειμαι ουτε υποστηρικτής ουτε απολογητης της πολιτικής της χώρας και το γεγονός οτι βρίσκομαι εκει δε σημαινει οτι αποδέχομαι και οςα συμβαίνουν. Ομως η αλήθεια ειναι πολυεπίπεδη και εχει πολλές γκρίζες ζώνες. Θα ειχα πολλα να πω για τη ζωη εκει αλλα νομιζω δεν εχει ερθει ακομα το πλήρωμα του χρονου για να το κανω. Μπορω ομως να πω για το λαό της χώρας οτι διατηρει ακομα μια αγνότητα που δεν συναντάς συχνα. Αυτο που με ενδιαφέρει πανω απο ολα ειναι ο άνθρωπος πιςω απο τις πολιτικες και πιςω απο τους αριθμούς. Δεν ξερω αν ειναι αριστερή η κοσμοθεωρία μου, ειναι ομως βαθια ανθρωπιστικη και προσπαθώ να την κανω και πράξη. Εχω δει αρκετη φτωχεια και εξαθλίωση, εχω δει παιδια να εκπορνευονται στην Ασία για ενα δολάριο, άρρωστους στην Αφρική να πεθαίνουν επειδη απλα δνε εχουν προσβαση στο συστημα υγείας, εχω δει την πάλη του ανθρώπου να ξεφύγει απο την μοίρα του. Γι αυτο το λόγο σέβομαι τη ζωη απόλυτα και υποκλίνομαι στο μεγαλείο της, ειναι κατι που μου δίδαξε η Αφρική και που μου δείχνει καθημερινα και η ζωη μου στη ΒΚ. Δέχομαι καθημερινα πολλές ύβρεις σε οτι αφορά τη ΒΚ, γράφονται για μενα ψέμματα κ αυθαίρετα συμπεράσματα. Δέχομαι οτι ειανι το παιχνίδι των εντυπώσεων και με αφήνει ανέγγιχτη. Δεν επιθυμώ δημοσιότητα, δεν βγαζω χρηματα ουτε απο επισκέψεις στο μπλογκ ουτε απο τα likes στο ΦΒ. Ομως διατηρώ την ελευθερία της γνώμης μου και την ικανότητα μου αν σκεφτομαι. Δεν περιμένω να συμφωνήσει κάποιος μαζι μου, ομως αρνούμαι να παίξω το παιχνίδι των πολιτικών παρατάξεων και να πω αυτα που περιμένουν κάποιοι. Σημερα στην ελλαδα το κοινο δεν σκέφτεται. Δεχεται άκριτα τα παντα συνεχίζει να αγκαλιάζει τα ίδια σύμβολα, τους ιδιους πολιτικους, τους ιδιους τηλεαστερες. Ο κοσμος ειτε φοβάται, ειςτε εχει παραιτηθεί. Και αυτο ακριβώς ειναι που ζηταει η καθε εξουσία πολίτες υποταγμένους που δνε σκέφτονται, πολίτες που φοβούνται. Ο φόβος γίνεται θυμός και μισος και ξεσπάει εκει που δνε πρεπει. Εαν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει τη δύναμη του κάποτε, το συστημα που μας πνίγει θα γκρεμιστεί. Βιώνουμε μια κριση στην ελλαδα που πλέον ειναι ανθρωπιστικη και οχι μονο οικονομικη. Οι οικονομικές επιλογές δεν ειανι μονο θεμα ανάπτυξης και ελλειμμάτων αλλα ζήτημα ζωής και θανάτου. Αυτα τα λίγα απο μενα, ελπιζω να μη σας κούρασα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα, και ευχαριστώ και εγώ για το σχόλιο.

      Κατ' αρχήν, νομίζω ότι οι άνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις που πήρατε εσείς στη ζωή σας αξίζουν σεβασμού έτσι κι αλλιώς. Δεν το κάνει ο καθένας και δεν είναι το απλούστερο πράγμα στη ζωή για την τεράστια πλειοψηφία.Θέλει γενναιότητα και αντοχές μεγάλες.

      Δεύτερον, το στίγμα σας είναι επίσης και κατανοητό και σεβαστό. Εκπροσωπείτε όμως, αυτό πρέπει να το δεχτείτε, ένα είδος ανθρωπισμού που ούτε προβάλλεται ούτε κατανοείται συχνά στις δυτικές κοινωνίες, οι οποίες διδάσκονται ότι "ανθρωπισμός" είναι να ρίξεις μερικές (πάρα πολλές) βόμβες πάνω σε έναν λαό για να τον "ελευθερώσεις" απ' τους "τυράννους" του. Τον ανθρωπισμό που εκπροσωπείτε εσείς ξέρετε πολύ καλύτερα από μένα πώς τον αντιμετωπίζουν. Διότι δεν είναι μόνο οι βρισιές που τρώτε. Σας ρώτησε κανείς από όλους τους "ειδήμονες" για τη Βόρεια Κορέα να πείτε δυο λόγια για πώς ζείτε εσείς την κατάσταση; Όχι.

      Δυστυχώς, αν και για σας δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι αυτό που κάνετε δεν είναι ζήτημα κομματικό και στενά ιδεολογικοπολιτικό, το πώς αντιμετωπίζεται η Βόρεια Κορέα ως χώρα ΕΙΝΑΙ τέτοιο ζήτημα. Αν δίνατε στο ιδεολογικοπολιτικό σύστημα κάτι που χρειάζεται και επιζητά θα σας είχε κάνει φίρμα. Αλλά δεν του δίνετε τίποτε τέτοιο, κι έτσι του είστε άχρηστη. Βεβαίως, είστε χρήσιμη για όποιον αντιστέκεται έστω ενστικτωδώς στη διασπορά του εθνοτικού μίσους και της απαξίας άλλων λαών στη βάση της άγνοιας και του ιμπεριαλιστικού ρατσισμού, και για αυτό νομίζω πως θα πρέπει να αισθάνεστε περήφανη. Οι χώρες και οι λαοί δεν εκφασίζονται αυθόρμητα και τυχαία αλλά με σχέδιο και στόχευση, και δεν εκφασίζονται σε μια μέρα αλλά υπόγεια και για πολύ καιρό, και με πάρα πολλούς συνενόχους και συμμετέχοντες, και το να υπάρχουν ελάχιστες έστω φωνές που αποστασιοποιούνται από την μαζική αποβλάκωση είναι πάντα πολύτιμο.

      Διαγραφή
    2. Δεν θα διαφωνησω σε κατι από αυτά που λετε εδώ. Σε πολλα δεν εχει κανει τον κοπο να με ρωτησει κανεις-θυμαμαι και τον απριλιο που ειχε ξεσπασει η ιστορια με τις πυρημικες απειλες και με πιεζαν από τα καναλια να πω ότι υπαρχει πανικος στην Πιονγκ Γιανγκ. Και τους ελεγα δεν εχει αλλαξει τιποτα, όλα είναι όπως πριν, δεν υπαρχει καθολου πολεμικο κλιμα εκτος από καποια διαγγέλματα στην τηλεοραση. Δεν ειχα λογο να πω ψεμματα ουτε να ωραιοποιησω κατι. Φυσικα εγω είμαι τελειως αντιθετη με τα πυρηνικα και τους εκβιασμούς της βορειοκορεατικης ηγεσιας αλλα πολεμικο κλιμα δεν υπηρξε ποτε στην πρωτευουσα. Παλι ότι ελεγα ψεμματα με κατηγορουσαν και ότι εφυγα από φοβο, ενώ η αληθεια ηταν ότι επειδή ειχα το γιο μου μαζι, ο ΟΗΕ΅ειχε κανει συσταση (στην ουσια υποχρεωση) να βγουμε από τη χωρα οσοι είχαμε ανηλικα παιδια. Τελικα σε μια εβδομαδα ξαναγυρισα- τσαμπα η ταλαιπωρια που περασα στην ΚΙνα...

      Διαγραφή
    3. Δείτε αν θέλετε το "ρεπορτάζ" της Daily Mirror εδώ: http://leninreloaded.blogspot.com/2014/01/blog-post_832.html

      Αν δεν το έχετε δει, αξίζει τον κόπο να δείτε πόσο κωμικοτραγική είναι η "ενημέρωση" στη Δύση.

      Διαγραφή