Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Τεστ στη λογική ανάλυση

Το θέμα του αποψινού τεστ αφορά το πιο κάτω απόσπασμα από ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στο "Ίσκρα" με τίτλο "Για την επικαιρότητα του κομμουνισμού", του Θ. Βακαλιού*:
Είναι ενδιαφέρον ότι μαρξιστές που γνωρίζουν τον αποφασιστικό ρόλο του υποκειμενικού παράγοντα στην επαναστατική πράξη ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος, γνωρίζουν ότι σ αυτή τη φάση της ιστορίας αυτό είναι το μεγάλο έλλειμμα, μιλούν για την επικαιρότητα του κομμουνισμού. Μιλούν για την επεξεργασία στρατηγικής μετάβασης στον κομμουνισμό. 
Πρέπει να πω ότι θεωρώ αναγκαία την εξεργασία ενός σύγχρονου θεωρητικού μοντέλου του κομμουνισμού. Αυτό το έχει ανάγκη το σύγχρονο επαναστατικό μαρξιστικό κόμμα. Όμως θεωρώ άκαιρη, ανεπίκαιρη την επεξεργασία μιας στρατηγικής μετάβασης στον κομμουνισμό, πολιτικά άμεσα δεσμευτική για το σύγχρονο μαρξιστικό επαναστατικό κόμμα- το οποίο δεν υπάρχει. Άλλωστε δεν υπάρχει το σύγχρονο επαναστατικό εργατικό κίνημα από το οποίο θα μπορούσε και θα έπρεπε να αναδειχτεί το σύγχρονο μαρξιστικό επαναστατικό (κομμουνιστικό) κόμμα.! 
Εξάλλου εκκρεμεί η απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον όρο εργατική τάξη, το εύρος, τη σύνθεσή της και το ρόλο της στη σύγχρονη οικονομία, στη σύγχρονη κοινωνία. Σύμφωνα με το Μαρξ στην εργατική τάξη ανήκουν όσοι κάνουν εξαρτημένη μισθωτή εργασία, όσοι ζουν πουλώντας την εργατική τους δύναμη στο κεφάλαιο ή στο κράτος. Αυτό σημαίνει ότι με εξαίρεση την ελίτ, που αντί μεγάλης αμοιβής και άλλων πλεονεκτημάτων, υπηρετεί συνειδητά το κεφάλαιο, την εξουσία του κεφαλαίου, όλοι οι εργαζόμενοι ανήκουν στην εργατική τάξη. Επομένως η δημιουργία ενός σύγχρονου επαναστατικού κινήματος αφορά όλο αυτόν τον κόσμο. Πως μπορεί κανείς με τέτοιες εκκρεμότητες να μιλά για στρατηγική μετάβασης στον κομμουνισμό; 
Στην επεξεργασία της στρατηγικής ερώτημα αποφασιστικής σημασίας είναι το ερώτημα αν ο στόχος της είναι εφικτός. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν μπορείς να μιλάς για τη στρατηγική αν δεν τη συνδέσεις με το πρόβλημα ή με τα προβλήματα της τακτικής. Πρόκειται για αλήθεια η οποία αναφύεται μέσα από την κριτική.
Συνοψίζω την επιχειρηματολογική δομή του αποσπάσματος:

α) Στην παρούσα φάση, υπάρχει "έλειμμα" του "υποκειμενικού παράγοντα", αν και αυτός παίζει "αποφασιστικό ρόλο στην επαναστατική πράξη του καπιταλιστικού συστήματος."

β) Ως εκ τούτου, χρειάζεται άμεσα να γίνει "επεξεργασία ενός "σύγχρονου θεωρητικού μοντέλου του κομμουνισμού." Αυτό είναι αναγκαίο για το "σύγχρονο επαναστατικό μαρξιστικό κόμμα."

γ) Όμως είναι άκαιρη η "στρατηγική μετάβασης στον κομμουνισμό".

δ) Επίσης, το "σύγχρονο επαναστατικό μαρξιστικό κόμμα" για το οποίο είναι αναγκαία η επεξεργασία ενός θεωρητικού μοντέλου του κομμουνισμού" δεν υπάρχει. 

ε) Ούτε όμως "επαναστατικό εργατικό κίνημα" υπάρχει.

στ) Και δεν ξεκαθαρίσαμε τι είναι η εργατική τάξη και τι ρόλο έχει στην σύγχρονη κοινωνία.

ζ) Ο Μαρξ μας λέει ότι όλοι είναι εργατική τάξη, εκτός απ' τις "ελίτ" (ο Μαρξ το λέει αυτό).

ι) Επομένως, η δημιουργία του επαναστατικού εργατικού κινήματος, που δεν υπάρχει, αφορά την τεράστια πλειοψηφία.

ια) Αλλά επειδή έχουν μαζευτεί πολλές θεωρητικές εκκρεμότητες, όπως διαφαίνεται από τα α-ι, δεν μπορεί, ασφαλώς, να γίνει λόγος για "στρατηγική μετάβασης στον κομμουνισμό."

ιβ) Αλλά το πιο σημαντικό στη στρατηγική είναι αν συνδέεται με την τακτική.

Καλούνται οι αναγνώστες του ιστολογίου να εξηγήσουν τις λογικές σχέσεις ανάμεσα στα α-ιβ (πχ, αίτιο-αποτέλεσμα, αντίφαση, ταυτοχρονία, πρωθύστερο, μέρος και όλο, κανόνας και εξαίρεση, κλπ).**

* Ο Θ. Βακαλιός είναι έντυπα δημοσιευμένος συγγραφέας, με πολλά βιβλία πολιτικής και κοινωνικής θεωρίας στο ενεργητικό του.

** Σε περίπτωση που αυτό βοηθά τους εξεταζόμενους, ο συγγραφέας καταλήγει στα κάτωθι συμπεράσματα, προφανώς στην βάση των πιο πάνω αναλυθέντων:

ιγ)"Η λενινιστική παράδοση που έχει την καταβολή της στις ειδικές συνθήκες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου δεν έχει διαχρονική ισχύ. Άλλωστε τώρα κανείς δεν υποστηρίζει δημόσια αυτή την άποψη. Το ζητούμενο είναι ο συνδυασμός της αρχής της δημοκρατίας με την αρχή της ταξικής σύγκρουσης. Αυτό σημαίνει ότι η σύγχρονη μαρξιστική αριστερά δεν μπορεί εξ ορισμού να απορρίπτει την ιδέα του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού δρόμου προς το σοσιαλισμό.

Όμως, σπεύδω να πω ότι η μαρξιστική αριστερά χάνει τον επαναστατικό της χαρακτήρα όταν αποφασίζει και επιχειρεί να εφαρμόσει ως αυτόνομο το πρώτο σκέλος αυτής της συνάφειας, αδιαφορώντας για το δεύτερο, για την αρχή και την πρακτική της σύγκρουσης με την εξουσία του κεφαλαίου και των πολιτικών που την εκφράζουν και τη στηρίζουν.

Και κάτι άλλο, επίσης σημαντικό. Το κόμμα που επιλέγει αυτό το δρόμο έχει το πλεονέκτημα, έναντι του κομμουνιστικού κόμματος που ακολουθεί τη λενινιστική παράδοση, ότι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας και μετάβασης στο σοσιαλισμό, μαθαίνει τον τρόπο διακυβέρνησης με βάση τις αρχές, τους κανόνες και τις αξίες του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού –στο βαθμό που σ’ αυτή τη διαδικασία πραγματοποιούνται αλλαγές κομμουνιστικού χαρακτήρα. Για ένα τέτοιο κόμμα είναι μικρός ο κίνδυνος εθισμού του στελεχικού του δυναμικού σε καταστάσεις, που η μετάβαση από μια φάση ρήξης με το κεφάλαιο σε μια άλλη φάση ο χρόνος είναι μεγάλος, με αποτέλεσμα την αδυναμία ή και την απροθυμία στελεχών του να προχωρήσουν στην επόμενη, περισσότερο ριζοσπαστική φάση.

Η αποφυγή αυτού του κινδύνου – σε πιο βαθμό δεν μπορώ να το ξέρω- έχει να κάνει με την ιδεολογική συγκρότηση των στελεχών του κόμματος και τη λειτουργία του κόμματος ως συλλογικού διανοούμενου, με σταθερές ηθικές αρχές και αξίες."

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΤΥΧΗ!

21 σχόλια:

  1. κομμουνιστικό κόμμα
    κομμουνιστική τάση
    κοανιστικιστική αριστερουά

    Στη δεύτερη παράγραφο σκεφτόμουνα : μα τι λέει, μιλάει λες και δεν έχει γίνει ποτέ Οκτωβριανή, λες και δεν πέτυχε κανένα κομμουνιστικό κόμμα ο,τιδήποτε εδώ και έναν αιώνα, λες και δε γεννήθηκε Λένιν και πρέπει να ξαναγράψουμε τα πάντα από την αρχή. Το ΚΚΕ τί ρόλο βαράει; Τα άλλα ΚΚ;

    Στην τρίτη παράγραφο σκεφτόμουν : δηλαδή αν ξεκαθαρίσουμε το ποιος είναι στην εργατική τάξη, γεννιέται ξαφνικά το επαναστατικό κίνημα από το οποίο θα γεννηθεί και κομμουνιστικό κόμμα... το οποίο τελικά δεν το πολυχρειαζόμαστε γιατί ο στρατηγικός στόχος έτσι και αλλιώς δε βγαίνει. Κι όλα αυτά αν ξεκαθαρίσουμε ποιο είναι το επαναστατικό κίνημα και ποια η εργατική τάξη; Εμείς εργατική τάξη είμαστε; Που ανήκουμε; Που πάμε;


    Και φτάνω στο ιγ) για να κατλάβω ότι ο τύπος δε γουστάρει Λένιν. Και έχει δίκαιο. Τι είναι ο Λένιν και τι να μου πει εμένα ο Λένιν; Κανας επαναστάτης είναι; Ένας χαρτογιακάς είναι που το βάλανε βιτρίνα οι μπολσεβίκοι. 7 μέρες τη βδομάδα να δούλευε δε θα με έφτανε. Άσε μας ρε Νικολάι ήσυχους να κάνουμε τη δουλειά μας.


    αληθινός δάσκαλος - γεμιστό κοάν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πολύ θετικό ότι σε κάθε παράγραφο σκεφτόσουν διαφορετικά πράγματα. Αυτό σε φέρνει κοντά στο πνεύμα του συγγραφέα, ο οποίος φαίνεται να σκεφτόταν επίσης διαφορετικά πράγματα σε κάθε πρόταση, έχοντας ξεχάσει την προηγούμενη.

      Διαγραφή
  2. Μια φιλότιμη προσπάθεια ενός αριστερού συριζαίου να πείσει τα μέλη του ότι είναι κομμουνιστές. Ο ίδιος πιστεύει αυτά που γράφει στο τέλος? Αφού δεν υπάρχει στρατηγική μετάβασης στον κομμουνισμό ούτε επαναστατικό κόμμα, τότε ποια στρατηγική μετάβασης θα εφαρμόσει ο σύριζα (που τελικά δεν είναι επαναστατικό κόμμα)? Έχει ενδιαφέρον πάντως το τι υπόσχονται στα μέλη τους: ότι θα προχωρήσουν στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας με τις πλάτες ενός κινήματος (που είναι ανύπαρκτο?) στο οποίο δεν θα έχουν δώσει τίποτα για να υπερασπιστεί και να οργανώσει τον εαυτό του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέχασες το ψευδώνυμο.

      Ούτε ότι είναι αριστερός συριζαίος δεν κατάλαβα. Από πού βγαίνει αυτό;

      Διαγραφή
  3. Καλούνται οι αναγνώστες του ιστολογίου να εξηγήσουν τις λογικές σχέσεις ανάμεσα στα α-ιβ--->

    Δεν μπορώ να τις περιγράψω με λόγια, μπορώ όμως να τις περιγράψω με την επιτελεστική τέχνη τής Μελάτι Σούργιονταρμο:

    https://www.youtube.com/watch?v=E9pW6PwEayQ

    Από το 1:20 περίπου

    (περισσότερα εδώ:

    https://www.youtube.com/watch?v=73MJxB7tCkk )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι κατά τη γνώμη μου απλό:
    Είναι νωρίς να μιλάει κανείς για στρατηγική μετάβασης στον κομμουνισμό διότι υπάρχουν ακόμη πολλές εκκρεμότητες. Τα προβλήματα όμως δεν είναι αξεπέραστα και μπορούν να ξεπεραστούν με απλά και μικρά βήματα:
    1. Αναζητούμε και βρίσκουμε ένα σύγχρονο ορισμό της εργατικής τάξης. Αφού διατυπωθεί ο ορισμός απευθυνόμαστε στην - κατά τον άνω ορισμό - εργατική τάξη.
    2. Έτσι, δημιουργούμε ένα σύγχρονο επαναστατικό εργατικό κίνημα. Αν και επαναστατικό, το κίνημα δεν μπορεί να κάνει επανάσταση, διότι ελλείπει η τακτική.
    3. Έτσι, καθορίζουμε την τακτική. Αφού βρεθεί η σωστή τακτική,
    4. Το κίνημα θα καταστρώσει τη σωστή στρατηγική, η οποία δε θα έρχεται σε αντίθεση με την τακτική η οποία προυπάρχει και έτσι η στρατηγική θα υπηρετεί την τακτική και όχι το αντίθετο που είδαμε όλοι που οδήγησε.
    5. Από το ώριμο υποκειμενικά κίνημα που απευθύνεται στη σύγχρονη εργατική τάξη, θα ξεπηδήσει και το σύχρονο επαναστατικό εργατικό κομμουνιστικό κόμμα.
    Δηλαδή, μικρά και απλά βήματα: τάξη, κίνημα, τακτική, στρατηγική, κόμμα, επανάσταση. Τι δεν καταλαβαίνετε;
    Θ.Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Αναζητούμε και βρίσκουμε ένα σύγχρονο ορισμό της εργατικής τάξης. Αφού διατυπωθεί ο ορισμός απευθυνόμαστε στην - κατά τον άνω ορισμό - εργατική τάξη."

      Συνεπώς, αυτή τη στιγμή δεν κάνουμε τίποτε στην πράξη, περιμένουμε επιτροπή σοφών να καταλήξει στο τι είναι η εργατική τάξη για να ξέρουμε σε ποιον πρέπει να απευθυνθούμε.

      Με τέτοιο μυαλό, δεν είναι καθόλου παράξενο ότι δεν βρήκες εντελώς ακατανόητο αυτό που διάβασες.

      Διαγραφή
    2. "Έτσι, δημιουργούμε ένα σύγχρονο επαναστατικό εργατικό κίνημα."

      Μόλις λοιπόν η επιτροπή σοφών αποφασίσει τι είναι η εργατική τάξη και της απευθυνθούμε εμείς, τσουπ! φτιάχνεται το εργατικό κίνημα. Έτσι φτιάχνεται το εργατικό κίνημα, το δείχνει και η ιστορία. Πρώτα κατέληξε ο Μαρξ στον ορισμό του τι είναι η εργατική τάξη (όλοι εκτός απ' τις ελίτ, όπως λέει στα Απόκρυφα της μαλακίας στο τετράγωνο, τόμος 15), και μετά φτιάχτηκε εργατικό κίνημα. Όχι ότι υπήρχε εργατικό κίνημα πριν ανοίξει το στόμα του ο Μαρξ. Α πα πα πα.

      Διαγραφή
    3. Το σχόλιο ήταν ειρωνικό.
      Θ.Κ.

      Διαγραφή
  5. Ενας τσοπανακος ειναι με τον τσοπανη του κατω στον καμπο .Το βραδυ τον στελνει ο τσοπανης να παει στο μαντρι στην κορφη του βουνου να ταισει τα προβατα .Το μαντρι εχει και ταμπελα απ εξω "EΕ" (2 ε) ,επισης το κορδονακι που αναβει το φως βρισκεται στο κεντρικο δοκαρι ,στη μεση του μαντριου .Παει λοιπον το τσοπανακι ,περναει σπρωχνοντας τα προβατα με τα ποδια του μεσα στο σκοταδι και αναβει το φως .Και τοτε ανακαλυπτει εντρομο οτι αντι για προβατα το μαντρι ειναι γεματο Λυκους !!! Τι κανει?
    1) Οσο πιο γρηγορα μπορει προσπαθει να φυγει απ το μαντρι
    2) Τα χανει ! Δεν κανει τιποτα ...Μενει καγκελο και τον τρωνε οι Λυκοι
    3) Καθεται και περιμενει να μεταλλαχθουν οι Λυκοι ....σε προβατα

    Εδω ρε παιδια στο παραπανω τριλημμα σαν κομμα οι ΣΥΡΙΖΕΣ απαντουν το 3 !!! Και περιμενετε εσεις λογικη ,θεσεις ,τακτικη κλπ σε πιο συνθετα πραγματα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μπορεί τα επιστημονικά του άρθρα να μην εχουν ίχνος λογικής, συνοχής η συνάφειας τα ποιήματα του όμως είναι η επιτομη της λογικης, έχει ξεπεράσει κι εμένα που οταν διδαχθηκαμε τα ηλεκτρομαγνητικα πηνία στο λύκειο καθισα κι έγραψα το πρωτο μου -και τελευταιο-ερωτικό ποίημα.

    Το αίσθημα
    Το αίσθημα. Τί είναι το αίσθημα;
    Το υπόγειο ρεύμα της ψυχής
    Που αναδύεται άξαφνα
    Πότε απαλά και ειρηνικά
    και πότε βίαια
    Σαν ηφαίστειο που βγάζει
    στην επιφάνεια
    Ό,τι ήταν κρυμμένο βαθιά
    Στην ψυχή και στο σώμα
    Στην καρδιά και στο στήθος
    Στους ιστούς του σώματος
    που το δένουν
    Και το δέρνουν όταν ξεσπά
    Η θύελλα της ψυχής
    Απρίλης, 2007

    http://thanasisvakalios.blogspot.gr/search/label/%CE%A0%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «Πότε απαλά και ειρηνικά / και πότε βίαια / Σαν ηφαίστειο»

      Ποίημα πωποκαταπέλτης. Ανατρίχιασα.

      Διαγραφή
    2. Δες κι αυτο για να συνελθεις λιγο:

      ΚΑΤΙ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ
      Κάτι μου συμβαίνει και ξεχνώ ν ανάψω το φως
      όταν το σκοτάδι είναι πυκνό
      Κι αντί γι αυτό ψάχνω επίμονα μέσα στο σκοτάδι
      να βρω ό,τι μου λείπει.
      Κάτι μου συμβαίνει,
      μια παράδοξη αίσθηση κι ακόμα πιο παράδοξη παρόρμηση
      με κάνει να θέλω να συνηθίσω να βλέπω στο σκοτάδι.
      Είναι η παρόρμηση αυτή κάτι σαν το έπαθλο
      μιας αφύσικης προσπάθειας να μάθω να βλέπω στο σκοτάδι
      Μιας προσπάθειας που με παρακολουθεί χρόνια πολλά
      χωρίς ούτε καλά - καλά να το ξέρω.
      Θαρρείς και κάτι θέλει να μου πει :
      Αν θέλεις να σε προσέξουν
      και να σε εκτιμήσουν ως φωτισμένο άνθρωπο,
      θα πρέπει να μάθεις να βλέπεις στο σκοτάδι
      ό,τι οι άλλοι δεν μπορούν να δουν
      ό,τι οι άλλοι θέλουν να δουν ή ό,τι υποψιάζονται ότι βλέπουν
      Έτσι θα αποκτήσεις συμπάθειες και κοινωνική αναγνώριση
      Η κοινωνία θα σε αμείψει
      επειδή τη βοηθάς να βρει το δρόμο της, όπως νομίζει,
       χωρίς να αρνηθεί το σκοτάδι.
      Τη βοηθάς, όπως νομίζει, να βρει την αλήθεια,
      που της υπόσχεται την αιωνιότητα...
      Αλεξανδρούπολη 1993

      Διαγραφή
    3. Να πούμε εδώ οτι έγραψε και ομιλία για το Ινστιτουτο Πουλαντζα ο κος Θανάσης Βακαλιος:

      Σκέψεις για την αυτονομία του σοσιαλιστικού συστήματος*

      *Βελτιωμένο κείμενο της ομιλίας μου στο σεμινάριο του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς με θέμα «Ο σοσιαλισμός στον 21ο αιώνα». Περιέχεται στην έκδοση «Για το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα» χωρίς  την προσθήκη του ΕΠΙΜΕΤΡΟΥ . Συλλογικό έργο, εκδόσεις Νήσος, 2009.

      (τελευταίο κομμάτι του επιμετρου)
      "Έτσι τώρα, μετά την κατάργηση της Σ.Ε και του υπαρκτού σοσιαλισμού στη νέα πραγματικότητα, με απόλυτο κυρίαρχο στον κόσμο τον καπιταλισμό, την εξουσία του κεφαλαίου, ο κομμουνισμός ως οικουμενική  μορφή οργάνωσης και λειτουργίας της κοινωνίας, της ανθρωπότητας δεν μπορεί να αποτελέσει πολιτικά και ιδεολογικά λειτουργικό στόχο  της ριζοσπαστικής αριστεράς, που είναι και η μόνη πολιτική και κοινωνική δύναμη η οποία μπορεί να αποτρέψει την πορεία της ανθρωπότητας προς την αυτοκαταστροφή, ανοίγοντας νέους δρόμους για την δρομολόγηση κοινωνικοιστορικών διαδικασιών υπέρβασης του καπιταλισμού. Σ αυτή την αντίληψη η παραδοχή ότι  η διαδικασία υπέρβασης του καπιταλισμού δεν μπορεί να είναι μονοσήμαντη είναι βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη και εφαρμογή διάφορων εναλλακτικών υπερβατικών ριζοσπαστικών πολιτικών  – ανάλογα με τη χώρα ή μια ομάδα χωρών, ανάλογα και  με τις συνθήκες μέσα στις οποίες είναι υποχρεωμένη να λειτουργεί η αριστερά, γενικότερα οι δυνάμεις της κοινωνικής αλλαγής, με κύριο παράγοντα στην επιλογή της μιας ή της άλλης πολιτικής, του ενός ή του άλλου υπερβατικού δρόμου το συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων, των δυνάμεων της κοινωνικής αλλαγής και της κοινωνικής  συντήρησης. Αυτή η σκέψη διαπερνά και διακατέχει την  πρόταση – πλαίσιο σοσιαλισμού την οποία έχω αναπτύξει στο βιβλίο μου Η Αριστερά χθες, σήμερα, αύριο."
      http://thanasisvakalios.blogspot.gr/

      Διαγραφή
    4. "ο κομμουνισμός ως οικουμενική μορφή οργάνωσης και λειτουργίας της κοινωνίας, της ανθρωπότητας δεν μπορεί να αποτελέσει πολιτικά και ιδεολογικά λειτουργικό στόχο της ριζοσπαστικής αριστεράς".

      Καλά τα λέει το παλικάρι. Στόχος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι οι χαρούμενοι φορολογούμενοι, τι κομμουνισμός και κουραφέξαλα τώρα.

      "του ενός ή του άλλου υπερβατικού δρόμου"

      Είναι και του Βουδισμού, Κοανιτζής γερός.

      "Αυτή η σκέψη"

      Εδώ τον βρίσκω λίγο υπερβολικό.

      Διαγραφή
  7. Και αυτό είναι ωραίο, (φαντασου να ηταν και δουλεμενο δηλαδη):

    Τα όνειρά μας (αδούλευτο)
    Τα όνειρά μας
    Έγιναν παρανάλωμα
    Ενός άνισου αγώνα
    Με πολύ αίμα και δάκρυ
    Και μια μεγάλη Ελπίδα
    Που θα φωτίζει
    Τη σκέψη και το αίσθημα
    Εκείνων
    Που μπορούν να υψώσουν
    Το ανάστημά τους
    Στην αδικία και στο φόβο
    Πιστοί στο όνειρο
    Του αιώνιου ανθρώπου
    Για έναν κόσμο της ελευθερίας
    Της αλληλεγγύης και της αγάπης

    Ηλιούπολη 14.6.2008

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Προφανώς συμφωνώ με τα σχόλιά σου Αντώνη. Πάντως, ο Βακαλιός δεν έχει στα γραπτά του τη χυδαιότητα του Ρούση και άλλων παρόμοιων. Και μερικές φορές, εμφανίζεται και διανοητικά έντιμος: π.χ. στο βιβλίο του "η αριστερά χτες, σήμερα, αύριο" γράφει ανοιχτά ότι πρέπει να ξαναδιαβάσει η (δικιά του) "αριστερά" τον Καουτσκυ (εννοεί τον Κάουτσκυ, όχι της εποχής που ήταν μαρξιστής, αλλά αφού είχε αποστατήσει). Κάτι τέτοιο πχ ούτε στον Πουλαντζά θα βρεις παρόλο που αρκετές φορές ο Πουλαντζάς στη σκέψη του Κάουτσκυ γυρνά, αλλά δεν έχει τη διανοητική εντιμότητα να το παραδεχτεί.

    Κάποιος που είχε άλλο nick

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν υπονόησα ασφαλώς ότι είναι χυδαίος, ότι δεν βγαίνει νόημα απ' τα γραπτά του είπα. Και μιας και ανέφερες τον Κάουτσκι, που είναι εμφανής επίδραση, by all means, φίλοι, διαβάστε Κάουτσκι. Και ιδιαίτερα την πολεμική ενάντια στους Μπολσεβίκους. Μην σπαταλάτε χρόνο σε φτηνές και άγαρμπες αντιγραφές (Πουλαντζά του 1980 περιλαμβανομένου), διαβάστε τον ορίτζιναλ.

      Διαγραφή