Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Η εξαπάτηση του λαού ως τρόπος ζωής , ή το Ίσκρα ξαναχτυπά


ΔΕΙΓΜΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: 
Η επανάσταση του 1905 και αυτή του Φλεβάρη του 1917 ήταν επαναστάσεις αστικοδημοκρατικές.

Ποια στάση μπορούσε να κρατήσει απέναντι στην επανάσταση αυτή το κόμμα των εργατών; Στο ερώτημα αυτό η απάντηση δεν ήταν ενιαία. Οι απαντήσεις που δίνονταν ήταν δύο ή και τρεις. Η πρώτη απάντηση ήταν ότι από τη στιγμή που η επανάσταση θα έχει αστικοδημοκρατικό χαρακτήρα είναι υπόθεση της αστικής τάξης, η εξουσία πρέπει να περιέλθει στην αστική τάξη και σ' αυτό πρέπει να συμβάλει το προλεταριάτο, ώστε να λυθούν τα αστικοδημοκρατικά προβλήματα και όταν ωριμάσουν οι κοινωνικές προϋποθέσεις, ώστε στην επόμενη ιστορική φάση και στην επόμενη επανάσταση να διεκδικήσει εργατική τάξη την εξουσία. Μια δεύτερη απάντηση ήταν ότι παρά το γεγονός ότι πρόκειται για αστική επανάσταση, η εργατική τάξη πρέπει να προπαγανδίζει και να δρα για τη δική της εξουσία, για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αντιλαμβάνεται ο καθένας τι σημαίνει αυτό. Απόλυτη περιθωριοποίηση της εργατικής τάξης και του κόμματος της, αφού θα ήταν έξω από τα αιτήματα του λαού, από την κίνηση της ιστορίας. Η τρίτη απάντηση ήταν μια πραγματικά μαρξιστική απάντηση με βάση τη μαρξιστική θεωρία για το αδιάκοπο της επανάστασης. Αυτή την απάντηση έδωσαν οι μπολσεβίκοι και ο Λένιν. 

Διαπίστωσαν ότι το προλεταριάτο, παρότι ολιγάριθμο και ασθενές ακόμη, ήταν στην πλειοψηφία του συγκεντρωμένο σε μεγάλες μονοπωλιακές επιχειρήσεις, είχε ειδικό βάρος και επιρροή στη ρωσική κοινωνία μεγαλύτερο από τον αριθμό του και καθοδηγούνταν από ένα επαναστατικό κόμμα που είχε τις προϋποθέσεις να οδηγήσει την εργατική τάξη στην ολοκλήρωση της επανάστασης. Από την άποψη αυτή η Ρωσία με 1905 και του 1917 δεν βρίσκονταν στο ίδιο σημείο που βρισκόταν η Γαλλία και η Γερμανία στη μεγάλη επανάσταση του 1848, όσον αφορά την ανεπάρκεια της εργατικής τάξης και του εργατικού κινήματος, για να μπει επικεφαλής των Επαναστατικών δυνάμεων και να οδηγήσει την επαναστατική διαδικασία. Ταυτόχρονα όμως υπολόγιζαν τη σημασία και το τεράστιο βάρος της αγροτιάς, τέτοιο που χωρίς τη συμμαχία της εργατικής τάξης μαζί της δεν ήταν δυνατή η νίκη της επανάστασης. Όλα αυτά οδήγησαν τους μπολσεβίκους στις συνθήκες της Ρωσίας τότε, στη βάση της αντίληψης του μαρξισμού για το αδιάκοπο της επανάστασης που είχαν επεξεργαστεί οι κλασσικοί στην εποχή τους, στη διατύπωση του στόχου για Λαοκρατική δημοκρατία προσαρμοσμένη στις συνθήκες της Ρωσίας την οποία ονόμασαν Δημοκρατική Δικτατορία του Προλεταριάτου και της Αγροτιάς και την ανέλυσε ο Λένιν στο έργο του ‘‘Δύο τακτικές του Σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση’’ καθώς και στα υπόλοιπα έργα του εκείνης της περιόδου.[...] Από τις τρεις εκδοχές που προαναφέραμε την πρώτη υποστήριζαν οι μενσεβίκοι και οι διάφοροι ρεφορμιστές αντιγράφοντας τους ρεφορμιστές της Β΄ Διεθνούς. Με τη δεύτερη απάντηση φαίνεται ότι τάσσεται εκτός από διάφορες σεχταριστικές και αριστερίστικες ομάδες και η ηγετική ομάδα του Κ.Κ.Ε. σήμερα. Η τρίτη ήταν η ταξική απάντηση από τη σκοπιά του προλεταριάτου και στη βάση του μαρξισμού.

ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΠΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ ΤΟΥ 1917:

ΠΡΩΤΟ ΨΕΜΑ:
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: "Η επανάσταση του 1905 και αυτή του Φλεβάρη του 1917 ήταν επαναστάσεις αστικοδημοκρατικές."

ΛΕΝΙΝ: "Κατά την παλιά αντίληψη προκύπτει πως: Ύστερα από την κυριαρχία της αστικής τάξης, μπορεί και πρέπει να ακολουθήσει η κυριαρχία του προλεταριάτου και της αγροτιάς, η δικτατορία τους.

Στη ζωντανή όμως πραγματικότητα, τα πράγματα ήρθαν ήδη διαφορετικά: Προέκυψε μια εξαιρετικά πρωτότυπη, νέα, πρωτοείδωτη σύμπλεξη του ενός με το άλλο. Υπάρχουν δίπλα, μαζί, ταυτόχρονα και η κυριαρχία της αστικής τάξης (η κυβέρνηση Λβοφ και Γκουτσκόφ) και η επαναστατική - δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς, που παραδίνει θεληματικά την εξουσία στην αστική τάξη, που μετατρέπεται θεληματικά σε εξάρτημά της."

ΔΕΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ:
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: "Η τρίτη απάντηση ήταν μια πραγματικά μαρξιστική απάντηση με βάση τη μαρξιστική θεωρία για το αδιάκοπο της επανάστασης. Αυτή την απάντηση έδωσαν οι μπολσεβίκοι και ο Λένιν."

ΛΕΝΙΝ: "Κατά την παλιά αντίληψη προκύπτει πως: Ύστερα από την κυριαρχία της αστικής τάξης, μπορεί και πρέπει να ακολουθήσει η κυριαρχία του προλεταριάτου και της αγροτιάς, η δικτατορία τους.

Στη ζωντανή όμως πραγματικότητα, τα πράγματα ήρθαν ήδη διαφορετικά. [...] Στην εξουσία βρίσκεται η αστική τάξη. Αλλά μήπως και η μάζα των αγροτών δεν αποτελεί επίσης αστική τάξη διαφορετικού στρώματος, διαφορετικού είδους, διαφορετικού χαρακτήρα; Από πού βγαίνει ότι αυτό το στρώμα δεν μπορεί να έρθει στην εξουσία, «αποτελειώνοντας» την αστικοδημοκρατική επανάσταση; Για ποιο λόγο αυτό είναι αδύνατο; Ετσι σκέπτονται συχνά οι παλιοί μπολσεβίκοι.

Απαντώ: Αυτό είναι πολύ πιθανό. Ο μαρξιστής όμως στην εκτίμηση της στιγμής δεν πρέπει να ξεκινά από το πιθανό, αλλά από το πραγματικό.Και η πραγματικότητα μας παρουσιάζει το γεγονός ότι οι ελεύθερα εκλεγμένοι στρατιώτες και αγρότες βουλευτές συμμετέχουν ελεύθερα στη δεύτερη, την παράπλευρη κυβέρνηση, και ελεύθερα τη συμπληρώνουν, την αναπτύσσουν, την ολοκληρώνουν. Και άλλο τόσο ελεύθερα παραδίνουν την εξουσία στην αστική τάξη - φαινόμενο που δεν «παραβιάζει» καθόλου τη θεωρία του μαρξισμού, γιατί εμείς ξέραμε πάντα και πολλές φορές το τονίσαμε ότι η αστική τάξη κρατιέται όχι μόνο με τη βία, αλλά και με την έλλειψη συνειδητότητας, τη ρουτίνα, την αποβλάκωση και την ανοργανωσιά των μαζών."


ΤΡΙΤΟ ΨΕΜΑ:
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: "Μια δεύτερη απάντηση ήταν ότι παρά το γεγονός ότι πρόκειται για αστική επανάσταση, η εργατική τάξη πρέπει να προπαγανδίζει και να δρα για τη δική της εξουσία, για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αντιλαμβάνεται ο καθένας τι σημαίνει αυτό. Απόλυτη περιθωριοποίηση της εργατικής τάξης και του κόμματος της, αφού θα ήταν έξω από τα αιτήματα του λαού, από την κίνηση της ιστορίας. [...] Με τη δεύτερη απάντηση φαίνεται ότι τάσσεται εκτός από διάφορες σεχταριστικές και αριστερίστικες ομάδες και η ηγετική ομάδα του Κ.Κ.Ε. σήμερα."

ΛΕΝΙΝ: "Και στο πρώτο μου «Γράμμα από μακριά» («Το πρώτο στάδιο της πρώτης επανάστασης»), που δημοσιεύτηκε στην «Πράβντα», αρ. φύλ. 14 και 15, της 21 και 22 του Μάρτη 1917, και στις θέσεις μου καθορίζω την «ιδιομορφία της τρέχουσας στιγμής στη Ρωσία», σαν περιόδου περάσματος από το πρώτο στάδιο της επανάστασης στο δεύτερο. Και γι' αυτό βασικό σύνθημα, «καθήκον της ημέρας» γι' αυτή τη στιγμή θεωρούσα: «Εργάτες, δείξατε θαύματα προλεταριακού, λαϊκού ηρωισμού στον εμφύλιο πόλεμο ενάντια στον τσαρισμό, πρέπει να δείξετε θαύματα προλεταριακής και παλλαϊκής οργάνωσης, για να προετοιμάσετε τη νίκη σας στο δεύτερο στάδιο της επανάστασης» [...] Είναι άγνωστο, αν μπορεί τώρα να υπάρξει ακόμη στη Ρωσία μια ιδιαίτερη «επαναστατική - δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς» ξεκομμένη από την αστική κυβέρνηση. Και δεν επιτρέπεται να βασίζουμε τη μαρξιστική τακτική στο άγνωστο.

Αν όμως αυτό μπορεί ακόμη να συμβεί, τότε ο δρόμος που οδηγεί σ' αυτό είναι ένας και μόνο ένας: Άμεσος, αποφασιστικός, αμετάκλητος διαχωρισμός των προλεταριακών, κομμουνιστικών στοιχείων του κινήματος από τα μικροαστικά.

Γιατί;

Επειδή όλη η μικροαστική μάζα στράφηκε, όχι τυχαία, μα αναγκαστικά προς το σοβινισμό (= αμυνιτισμό), προς την «υποστήριξη» της αστικής τάξης, προς την εξάρτηση από αυτή, προς το φόβο να μείνει χωρίς αυτή κ.τ.λ., κ.τ.λ. [...]

Εκείνος που ξεχωρίζει τώρα κιόλας, αμέσως και αμετάκλητα, τα προλεταριακά στοιχεία των Σοβιέτ (δηλ. το προλεταριακό, κομμουνιστικό, κόμμα) από τα μικροαστικά, αυτός εκφράζει σωστά τα συμφέροντα του κινήματος [...]

Οποιος καθοδηγείται στη δράση του μόνο από τη διατύπωση: «Η αστικοδημοκρατική επανάσταση δεν έχει τελειώσει», είναι σαν να εγγυάται έτσι πως οι μικροαστοί είναι ασφαλώς ικανοί να τραβήξουν ανεξάρτητα από την αστική τάξη. Αυτός παραδίνεται έτσι ανίσχυρος τη στιγμή αυτή στο έλεος των μικροαστών."

ΤΕΤΑΡΤΟ ΨΕΜΑ:
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: "Απόλυτη περιθωριοποίηση της εργατικής τάξης και του κόμματος της, αφού θα ήταν έξω από τα αιτήματα του λαού, από την κίνηση της ιστορίας. [...] Με τη δεύτερη απάντηση φαίνεται ότι τάσσεται εκτός από διάφορες σεχταριστικές και αριστερίστικες ομάδες και η ηγετική ομάδα του Κ.Κ.Ε. σήμερα."

ΛΕΝΙΝ: "Ο σ. Κάμενεφ αντιπαραθέτει το «κόμμα των μαζών» στην «ομάδα των προπαγανδιστών». Μα, οι «μάζες» είναι ακριβώς που παρασύρθηκαν τώρα από τη μέθη του «επαναστατικού» αμυνιτισμού. Δε θα ήταν, άραγε, πολύ καλύτερα και για τους διεθνιστές να ξέρουν σε μια τέτοια στιγμή να αντιστέκονται στη «μαζική» μέθη, παρά να «θέλουν να μείνουν» με τις μάζες, δηλαδή να παρασυρθούν από το γενικό ρεύμα; Δεν είδαμε, μήπως, πως οι σοβινιστές σε όλες τις εμπόλεμες ευρωπαϊκές χώρες δικαιολογούσαν τον εαυτό τους με την επιθυμία «να μείνουν με τις μάζες»; Δεν είναι, μήπως, υποχρεωτικό να ξέρει κανείς για ένα χρονικό διάστημα να είναι μειοψηφία απέναντι στη «μαζική» μέθη; "

ΠΕΜΠΤΟ ΨΕΜΑ:
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: "Διαπίστωσαν [Ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι] ότι το προλεταριάτο, παρότι ολιγάριθμο και ασθενές ακόμη, ήταν στην πλειοψηφία του συγκεντρωμένο σε μεγάλες μονοπωλιακές επιχειρήσεις, είχε ειδικό βάρος και επιρροή στη ρωσική κοινωνία μεγαλύτερο από τον αριθμό του και καθοδηγούνταν από ένα επαναστατικό κόμμα που είχε τις προϋποθέσεις να οδηγήσει την εργατική τάξη στην ολοκλήρωση της επανάστασης."

ΛΕΝΙΝ:  "[...] η πραγματικότητα μας παρουσιάζει το γεγονός ότι οι ελεύθερα εκλεγμένοι στρατιώτες και αγρότες βουλευτές συμμετέχουν ελεύθερα στη δεύτερη, την παράπλευρη κυβέρνηση, και ελεύθερα τη συμπληρώνουν, την αναπτύσσουν, την ολοκληρώνουν. Και άλλο τόσο ελεύθερα παραδίνουν την εξουσία στην αστική τάξη - φαινόμενο που δεν «παραβιάζει» καθόλου τη θεωρία του μαρξισμού, γιατί εμείς ξέραμε πάντα και πολλές φορές το τονίσαμε ότι η αστική τάξη κρατιέται όχι μόνο με τη βία, αλλά και με την έλλειψη συνειδητότητας, τη ρουτίνα, την αποβλάκωση και την ανοργανωσιά των μαζών."

ΕΚΤΟ ΨΕΜΑ: 
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: "Ταυτόχρονα όμως υπολόγιζαν τη σημασία και το τεράστιο βάρος της αγροτιάς, τέτοιο που χωρίς τη συμμαχία της εργατικής τάξης μαζί της δεν ήταν δυνατή η νίκη της επανάστασης. "

ΛΕΝΙΝ: "Θα ήταν σοβαρότατο λάθος να ξεχνάμε το αγροτικό κίνημα και το αγροτικό πρόγραμμα, θα ήταν όμως εξίσου λάθος να ξεχνάμε την πραγματικότητα που μας παρουσιάζει το γεγονός της συμφωνίας - ή, για να χρησιμοποιήσω μια πιο ακριβή, λιγότερο νομική και περισσότερο οικονομικοταξική έκφραση - το γεγονός της ταξικής συνεργασίας της αστικής τάξης και της αγροτιάς. [...] Ο μαρξιστής, που, εξαιτίας της δυνατότητας ενός τέτοιου μελλοντικού σταδίου, θα ξεχνούσε τις υποχρεώσεις του σήμερα, τώρα που η αγροτιά συμφωνεί με την αστική τάξη, θα μεταβαλλόταν σε μικροαστό. Επειδή στην πράξη θα καλλιεργούσε στο προλεταριάτο την εμπιστοσύνη προς τους μικροαστούς («οι μικροαστοί αυτοί, η αγροτιά αυτή πρέπει να αποσπαστεί από την αστική τάξη ακόμη μέσα στα πλαίσια της αστικοδημοκρατικής επανάστασης»). Ο μαρξιστής αυτός, εξαιτίας της «δυνατότητας» ενός ευχάριστου και ωραίου μέλλοντος, τότε που η αγροτιά δε θα είναι ουρά της αστικής τάξης, και οι εσέροι, οι Τσχεΐτζε, οι Τσερετέλι και οι Στεκλόφ δε θα είναι εξάρτημα της αστικής κυβέρνησης, εξαιτίας της «δυνατότητας» ενός ευχάριστου μέλλοντος, θα ξεχνούσε το δυσάρεστο παρόν, τώρα που η αγροτιά παραμένει ακόμη ουρά της αστικής τάξης και οι σοσιαλεπαναστάτες και οι σοσιαλδημοκράτες δεν παραιτούνται ακόμη από το ρόλο του εξαρτήματος της αστικής κυβέρνησης, από το ρόλο αντιπολίτευσης της «αυτού μεγαλειότητας» του Λβοφ.

Ο άνθρωπος που υποθετικά πήραμε θα έμοιαζε με έναν γλυκανάλατο Λουί Μπλαν, με έναν γλυκερό καουτσκιστή, αλλά σε καμιά περίπτωση με επαναστάτη μαρξιστή."

ΕΒΔΟΜΟ ΨΕΜΑ:
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ: "Όλα αυτά οδήγησαν τους μπολσεβίκους στις συνθήκες της Ρωσίας τότε, στη βάση της αντίληψης του μαρξισμού για το αδιάκοπο της επανάστασης που είχαν επεξεργαστεί οι κλασσικοί στην εποχή τους, στη διατύπωση του στόχου για Λαοκρατική δημοκρατία προσαρμοσμένη στις συνθήκες της Ρωσίας την οποία ονόμασαν Δημοκρατική Δικτατορία του Προλεταριάτου και της Αγροτιάς."

ΛΕΝΙΝ:"Η «επαναστατική - δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς» έχει ήδη πραγματοποιηθεί στη ρωσική επανάσταση [...] Η διατύπωση αυτή πάλιωσε πια. [...] Οποιος μιλάει σήμερα μόνο για «επαναστατική - δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς», αυτός έμεινε πίσω από τη ζωή και για το λόγο αυτό πέρασε στην πράξη με το μέρος των μικροαστών ενάντια στην προλεταριακή ταξική πάλη, αυτόν πρέπει να τον παραδώσουμε στο αρχείο των «μπολσεβίκικων» προεπαναστατικών σπάνιων αντικειμένων (μπορούμε να το ονομάσουμε: αρχείο «παλιών μπολσεβίκων»).[...] Όποιος βάζει με τον παλιό τρόπο το ζήτημα του «αποτελειωμού» της αστικής επανάστασης, αυτός θυσιάζει το ζωντανό μαρξισμό στο νεκρό γράμμα. [...] Πρέπει να ξέρει κανείς να προσαρμόζει τα σχήματα στη ζωή και όχι να επαναλαμβάνει λέξεις για «δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς» γενικά, λέξεις που έχασαν κάθε νόημα.[...] Το ζήτημα του «αποτελειωμού» της αστικοδημοκρατικής επανάστασης τοποθετήθηκε λαθεμένα. Στο ζήτημα αυτό δόθηκε μια αφηρημένη, απλή, μονόχρωμη, αν μπορούμε να εκφραστούμε έτσι, τοποθέτηση, που δεν ανταποκρίνεται στην αντικειμενική πραγματικότητα. Οποιος βάζει το ζήτημα έτσι, όποιος ρωτάει σήμερα: «Τέλειωσε, άραγε, η αστικοδημοκρατική επανάσταση;» και σταματά εδώ - αυτός στερεί από τον εαυτό του τη δυνατότητα να καταλάβει την εξαιρετικά πολύπλοκη, τουλάχιστο «δίχρωμη», πραγματικότητα. Αυτό στη θεωρία. Και στην πράξη παραδίνεται ανίσχυρος στη μικροαστική επαναστατικότητα.

Και στ' αλήθεια. Η πραγματικότητα μας δείχνει και πέρασμα της εξουσίας στην αστική τάξη («τελειωμένη» αστικοδημοκρατική επανάσταση συνηθισμένου τύπου) και ύπαρξη, πλάι στην πραγματική κυβέρνηση, μιας άλλης παράπλευρης κυβέρνησης, που αποτελεί «επαναστατική - δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς». Αυτή η τελευταία «παρακυβέρνηση» παραχώρησε μόνη της την εξουσία στην αστική τάξη, μόνη της προσδέθηκε στην αστική κυβέρνηση.

Αγκαλιάζει, άραγε, αυτήν την πραγματικότητα η παλαιομπολσεβίκικη διατύπωση του σ. Κάμενεφ: «η αστικοδημοκρατική επανάσταση δεν έχει τελειώσει»;

Οχι. Η διατύπωση έχει παλιώσει. Είναι εντελώς άχρηστη. Νεκρή. Οι προσπάθειες να την αναστήσουν θα είναι μάταιες."

13 σχόλια:

  1. Μα ο άνθρωπος το λέει εξ'αρχής πως θα πουλήσει παππάτζα.
    Γράφει επί λέξη:
    " Οι απαντήσεις που δίνονταν ήταν δύο ή και τρεις"
    Ούτε δηλαδή ο ίδιος είναι αρκετά σίγουρος για να τεκμηριώσει πως οι "απαντήσεις" ήταν τρεις και όχι δύο. Παρόλα αυτά σαν σωστός παππατζής προχωράει στην συνέχεια του συλλογισμού του λες και το έχει αποδείξει ήδη!
    Υ.Γ.
    Αυτό με τις "τρεις απαντήσεις" γιατί μου θυμίζει πολύ (και ανατριχιαστικά) τον "τρίτο δρόμο για τον σοσιαλισμό" που ολοκληρώθηκε με το μνημόνιο επί Γιωργάκη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πώς καταφέρνει κάποιος να πει τόσα πολλά ψέματα με τόσες λίγες λέξεις;

    Άλλο δείγμα:

    "Αναγκασμένοι τότε να απαντήσουν στις εξελίξεις και στις προκλήσεις που διαμόρφωνε το επαναστατικό κύμα που σάρωσε αρκετές χώρες της Ευρώπης και μελετώντας βαθιά την πείρα αυτών των επαναστάσεων διαμόρφωσαν τη θεωρία της αδιάκοπης (διαρκούς) επανάστασης. Απλές αναφορές σε αυτήν βρίσκουμε στο παλαιότερο έργο τους από την εποχή που ο Μαρξ έγραψε το ‘‘Εβραϊκό ζήτημα’’, αργότερα στο ‘‘Κομμουνιστικό Μανιφέστο’’ και με πολύ μεγάλη σαφήνεια και με τη χρήση του όρου διαρκής επανάσταση στα έργα τους που μελετούν την πείρα της επανάστασης του 1848 - 1850. Συγκεκριμένα στα έργα ‘‘Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία 1848- 1850’’, ‘‘Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη’’, ‘‘Προσφώνηση στην κεντρική επιτροπή της Ένωσης Κομμουνιστών.Οι επαναστάσεις αυτές ήταν αστικοδημοκρατικές και αυτό προέκυπτε από το επίπεδο ανάπτυξης των κοινωνιών αυτών, από τις αντιθέσεις, οι οποίες κινούσαν τις επαναστατικές εξελίξεις.’’

    α. Πού είναι η έννοια της "διαρκούς επανάστασης" στο έργο του Μαρξ μετά την "Προσφώνηση";
    β. Η 18η Μπρυμαίρ αφορά την "διαρκή επανάσταση";
    γ. Η 18η Μπρυμαίρ είναι ημερομηνία "αστικής επανάστασης" ή στρατιωτικού πραξικοπήματος του Λουδοβίκου Φιλίππου που βάζει τέλος στις επαναστατικές προοπτικές του 1848-1850 και μαζί στην ιδέα της "διαρκούς επανάστασης" στον Μαρξ; Το έργο του Μαρξ με τον ίδιο τίτλο αφορά "αστική επανάσταση" ή ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Αντώνης:
      Δεν είναι δυνατόν να γράφονται τέτοια πράγματα!
      Εννοώ πως θέλει μεγάλο θράσος, από την άποψη πως ο καθένας μπορεί να τα τσεκάρει (με ματιά στο νετ) ωε καθαρά ψεύδη!
      Αλλά μάλλον εκεί ακριβώς ποντάρουν. Στο πως είναι τόσο χοντρά που κανείς δεν θα μπει στον κόπο να τσεκάρει!
      Ειδικά για την 18η, ο Μαρξ μιλάει εντελώς αντίστροφα κιόλας.
      Για το πως η κατάσταση ξεφεύγει από τα χέρια του προλεταριάτου για να περάσει διαδοχικά σε αυτά τηνς μικροαστικής, της φιλελεύθερης αστικής και τέλος της πλήρως αντιδραστικής αστικής τάξης.
      Σε τι απευθύνονται;
      (Ξέρω, στο πνευματικό επίπεδο των ψηφοφόρων τους...)
      Υ.Γ.
      Την έννοια της "διαρκούς επανάστασης", εγώ από τον Τρότσκι την ξέρω. Σαν όρος δεν ξέρω να υπήρχε πριν.
      Υ.Γ.2
      Τα (καθυστερημένα) χρόνια πολλά και από εμένα. Από άλλους σχολιαστές το είδα -ούτε εγώ είμαι καλός με τις γιορτές....

      Διαγραφή
    2. Η φράση και η αρχική θεωρητική σύλληψη είναι όντως του Μαρξ, πχ, Προσφώνηση στην ΚΕ της Ένωσης Κομμουνιστών, 1850 (σόρι, στα αγγλικά):

      "While the democratic petty bourgeois want to bring the revolution to an end as quickly as possible, achieving at most the aims already mentioned, it is our interest and our task to MAKE THE REVOLUTION PERMANENT until all the more or less propertied classes have been driven from their ruling positions, until the proletariat has conquered state power and until the association of the proletarians has progressed sufficiently far – not only in one country but in all the leading countries of the world – that competition between the proletarians of these countries ceases and at least the decisive forces of production are concentrated in the hands of the workers."
      https://www.marxists.org/archive/marx/works/1847/communist-league/1850-ad1.htm

      Αλλά ξαναρωτάω: την κρατά αυτή την αντίληψη ο Μαρξ μετά το 1852 που γράφει τη Μπρυμαίρ; Βρίσκει κανείς την έννοια της "διαρκούς επανάστασης", πχ στον Εμφύλιο Πόλεμο στη Γαλλία, τους Ταξικούς Αγώνες στη Γαλλία, την Κριτική της Γκότα, την ίδια τη Μπρυμαίρ;

      Διαγραφή
    3. @Αντωνης:
      Δεν το είχα υπόψην.
      Στην Πρυμαίρ πάντως λέει ακριβώς το ανάποδο από τον παππατζή. Πως εάν τελικά δεν επιβάλει το προλεταριάτο την δική του αντζέντα, θα βρεθούν ηττημένες και όλες οι ενδιάμεσες αντιλήψεις.
      Και αυτό είναι μεγάλη χοντράδα να παρουσιάζεται αντίστροφα...

      Διαγραφή
    4. Κι εγώ αυτή την αντίληψη της Μπρυμαίρ έχω, και αυτή την αντίληψη των μαθημάτων που άντλησε ο Μαρξ από την ήττα του 1848 και το πραξικόπημα. Αλλά μπορεί ο Δημητριάδης να ξέρει τον Μαρξ καλύτερα.

      Όπως και τον Λένιν. Μπορεί ας πούμε το ένα κείμενο για τον Φλεβάρη του 1917 που βρήκα εύκαιρο (υπάρχουν πολλά άλλα, αλλά όχι δημοσιευμένα στο νετ στα ελληνικά) να μην τον κατάλαβα εγώ και να συμφωνεί με την περιγραφή που δίνει στο τι έλεγε ο Λένιν ο Δημητριάδης.

      Για πείτε.

      Διαγραφή
    5. Η 18η για όσους ενδιαφέρονται να βγάλουν συμπεράσματα, είναι εδώ πάντως:
      http://www.scribd.com/doc/53070738/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%BB-%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%BE-%CE%97-18%CE%B7-%CE%9C%CF%80%CF%81%CF%85%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CF%81-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9B%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%BF%CE%B2%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%92%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7-%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%9A%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BF

      Διαγραφή
  3. δειτε και ενα ακομα σημειο: Ο δημητριαδης -φανταζομαι ειναι ψευδώνυμο- ασκει κριτικη στο ΚΚΕ με βάση αρχικη διατύπωση του β τομου ιστοριας και οχι του τελικού κειμενο. Ασκει κριτικη για κατι που πλεον δεν υπάρχει , που διορθώθηκε απο την εσωκομματικη συζήτηση. Για τέτοια καταντια. Παντελης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η διαρκής επανάσταση υπάρχει στα έργα του Μαρξ την περίοδο των αστικών επαναστάσεων 1848-1850 στη Δυτική Ευρώπη, αλλά και αργότερα μέχρι την Κομμούνα. Τι είναι όμως η διαρκής επανάσταση; Ο διαχωρισμός του προλεταριάτου πολιτικά, οργανωτικά και ιδεολογικά από την αστική τάξη, έτσι ώστε αυτοτελώς να συμμετέχει στις αναπόφευκτες τότε αστικές επαναστάσεις με σκοπό να προχωρήσει στη σοσιαλιστική επανάσταση όταν ανατραπεί η φεουδαρχία και η αστική τάξη είναι ακόμα αποδυναμωμένη. Καμία σχέση λοιπόν με ολοκληρώσεις των αστικών επαναστάσεων, μετατροπή αυτών σε σοσιαλιστικές κτλ. Πράγματι, στη 18η Μπρυμαίρ δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο, αλλά αυτό το πνεύμα διαπνέει το Μανιφέστο, την προσφώνηση της ΚΕ στην Ένωση των Κομμουνιστών, την ιδρυτική διακήρυξη της ΔΕΕ κ.α. Αυτή η γραμμή για τη Δυτική Ευρώπη φτάνει στο τέλος της μετά την Κομμούνα, όπου πλέον είναι φανερό ότι μόνο το προλεταριάτο είναι ικανό για επαναστατική δράση. Ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι σχηματικά το 1871 ο καπιταλισμός ήταν στην ανοδική, προοδευτική φάση, τσακίζοντας τη φεουδαρχία. Από το 1871 πέρασε σε νέα φάση και στις αρχές του 20ου στον Ιμπεριαλισμό.
    Στη Ρωσία το 1905 και το 1917 Φλεβάρη τώρα, έχεις το εξής σύμπλεγμα. Ιμπεριαλισμός, κυριαρχία του καπιταλισμού οικονομικά, με την έννοια ότι αυτός δίνει τον τόνο και κυριαρχία των πριγκήπων, του τσάρου πολιτικά. Ο Λένιν διαμορφώνει αρχικά την Επαναστατική Δημοκρατική Δικτατορία του Προλεταριάτου και της Αγροτιάς για να λύσει αυτό τον γόρδιο δεσμό. Να μπει δηλαδή το προλεταριάτο μπροστά στην αναπόφευκτη αστική επανάσταση, όχι για να αναπτύξει τον καπιταλισμό και κουραφέξαλα, αλλά για να προχωρήσει στη σοσιαλιστική επανάσταση γρήγορα και με καλύτερους όρους.
    Όταν το 1917 η αστική επανάσταση υλοποιήθηκε, ο Λένιν πρώτος και μόνος σε μεγάλο βαθμό συνειδητοποίησε ότι πλέον αυτή η γραμμή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και έγραψε τις Θέσεις του Απρίλη για σοσιαλιστική επανάσταση. Τα υπόλοιπα γνωστά...

    Εν κατακλείδι, η λαθροχειρία του ψωραλέου Λιοσοκαλτσωνικού δεν έγκειται τόσο στη βιβλιογραφία, αν και η ημιμάθεια του βγάζει στην επιφάνεια και τέτοιες πλευρές, αλλά στο πως μεταφέρει επεξεργασίες με χαρακτηριστική ευκολία από την προηγούμενη φάση του καπιταλισμού στην ιμπεριαλιστική, στο πως στην ουσία βάζει τη μάσκα του Λένιν για να κατηγορήσει το ΚΚΕ που δεν θέλει να γίνει ουρά της αστικής τάξης. Υπάρχει σήμερα ζήτημα αστικής επανάστασης; Μόνο τρελός ή βλάκας θα το υποστήριζε αυτό. Υπάρχουν άλυτα αστικοδημοκρατικά ζητήματα; Θα μας πουν τα καλόπαιδα του Μικροαστικού Αγώνα η εξάρτηση της χώρας. Μα αυτό δεν είναι ζήτημα αστικής δημοκρατίας, είναι εγγενές στοιχείο του καπιταλισμού ως ιμπεριαλισμού. Μόνο με σοσιαλισμό και απόσπαση της χώρας από την ιμπεριαλιστική πυραμίδα λύνεται. Άρα; Στο δια ταύτα ΣΥΡΙΖΑ καταλήγει η "λενινιστική" αντίληψη τους!

    ΡΓ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ πλήρως με το πνεύμα του σχολίου, και συμφωνώ επίσης απόλυτα για το ποιο είναι το ουσιαστικό θέμα όπως το θέτεις στην τελευταία παράγραφο (το έχω γράψει, θέλουν να φαντασιώνονται ότι δεν έχει καν ανακύψει ιστορικά ο ιμπεριαλισμός), και με την περιοδοποίηση -- με το 1871 να είναι η ημερομηνία ορόσημο (δες το κείμενό μου για Μαρξ, Χέγκελ και φιλοσοφία της ιστορίας.

      Ωστόσο, από τα έργα που αναφέρεις για τη "δικτατορία του προλεταριάτου" μόνο η Ιδρυτική Διακήρυξη της Διεθνούς Ενωσης Εργατών γράφτηκε μετά την Μπρυμαίρ, και συγκεκριμένα το 1864. Το Μανιφέστο είναι του 1848 και η Προσφώνηση του 1850. Όμως περαιτέρω, δεν βλέπω κάποια αναφορά σε "permanent revolution" στην Ιδρυτική Διακήρυξη: http://www.marxists.org/archive/marx/works/1864/10/27.htm

      Διαγραφή
    2. Τώρα που το ξαναείδα έχεις δίκιο. Αν πάρουμε υπόψιν μας ότι Μαρξ και Ένγκελς αναφέρονται στις τότε αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Δυτικής Ευρώπης η "Διαρκής Επανάσταση" δεν διαπερνά τη σκέψη τους μετά το 1850. Και τα δύο έργα που αναφέρονται στη Γαλλία επίσης δεν περιέχουν τη σκέψη αυτή. Άλλωστε έχουν αρκετά διαφορετικό χαρακτήρα από ότι η "Προσφώνηση". Πρόκειται για έργα μελέτης και συμπερασμάτων από τις επαναστάσεις του 1848 και εστιάζουν στις αυταπάτες του εργατικού κινήματος. Αποτελούν δε μια υποδειγματική εφαρμογή του ιστορικού υλισμού στη ζωντανή κοινωνική πραγματικότητα με αποτύπωση των σχέσεων ανάμεσα στις τάξεις και τα κόμματα τους. Αντίθετα η "Προσφώνηση" προσπαθεί να καθορίσει τα καθήκοντα της εργατικής τάξης στη γερμανική αστική επανάσταση και εμφανίζεται η "Διαρκής Επανάσταση" καθαρά.
      Να σημειώσουμε ότι αυτή η γραμμή δεν πέτυχε. Όμως αυτό οφείλεται στο ότι με την μέχρι τότε ανάπτυξη του καπιταλισμού δεν θα μπορούσε το προλεταριάτο να νικήσει. Αντίθετα αποδείχθηκε ότι η διαδικασία ήταν πολύ πιο μακρόχρονη από όσο θα μπορούσε να προβλέψει ο Μαρξ και ο Ένγκελς.
      Κατά τ' άλλα η ουσία είναι η παραπάνω.

      ΡΓ

      Διαγραφή
  5. Ο Δημητριάδης τι λέει εδώ με λίγα λόγια; Ότι το ΚΚΕ πρέπει να βοηθήσει στην αποκατάσταση της αστικής δημοκρατίας; Αυτό καταλαβαίνω. Γιατί σε μετα-επαναστατική κατάσταση δε βρισκόμαστε απ όσο ξέρω, ώστε να σταθεροποιηθεί η "δημοκρατία" των αστών.

    Άρα, χρησιμοποιεί το ότι το Σύνταγμα δεν ακολουθείται, για να πει ότι δεν έχουμε αστική δημοκρατία. Μα αν είχαμε προεδρική δημοκρατία; Ή μήπως δεν υπάρχουνε "παραθυράκια" που ευνοούν μία και μόνο τάξη; Τελικά, ποια τάξη είναι στην εξουσία στην Ελλάδα και ποιος λέει ότι οι αστοί κυβερνούν δημοκρατικά;

    Αυτά ήταν λίγο πιο πρακτικά ερωτήματα και όχι κοπυπάστες και ανούσιες προσπάθειες προσαρμογής του Λένιν στο πρόγραμμα (?) του ΣΥΡΙΖΑ.

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μήπως αυτό που λέει τελικά, είναι να μπει το ΚΚΕ σε μια κυβέρνηση, για να ψηφίζονται οι νόμοι των αστών με μεγαλύτερη πλειοψηφία;

    Αυτό μάλιστα! Αυτό είναι δημοκρατία κ επανάσταση!

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή