Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Ν. Μόττας-Φιλοευρωπαϊσμός-Ευρωσκεπτικισμός: Λυκοσυμμαχίας το ανάγνωσμα

Φιλοευρωπαϊσμός-Ευρωσκεπτικισμός:
Λυκοσυμμαχίας το ανάγνωσμα
Του Νικόλαου Μόττα*.

Η περίοδος της καπιταλιστικής κρίσης αποτέλεσε αφορμή για να βγουν πολλά και ενδιαφέροντα συμπεράσματα για τους μηχανισμούς που η αστική εξουσία ενεργοποιεί προκειμένου να διατηρήσει την ηγεμονία της. Ένας απ' αυτούς τους μηχανισμούς γίνεται φανερός σε ευρωπαϊκό επίπεδο – στο επίπεδο της Ε.Ε. - και σχετίζεται με την υποτιθέμενη κόντρα μεταξύ των λεγόμενων «ευρωσκεπτικιστών» και των αποκαλούμενων «φιλοευρωπαϊκών» δυνάμεων. Μια κόντρα που τα αστικά μέσα ενημέρωσης επιχειρούν να την παρουσιάσουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως τη «μητέρα των μαχών», η έκβαση της οποίας (με αφορμή και τις επικείμενες ευρωεκλογές) θα κρίνει την έξοδο από την οικονομική κρίση. Το ερώτημα που γεννιέται βεβαίως είναι το εξής: προς όφελος ποιανού θα επέλθει – όταν επέλθει – η πολυσυζητημένη έξοδος απ' την κρίση; Και εδώ ακριβώς είναι που πρέπει να επικεντρωθεί η συζήτηση.


Το σημείο σύγκλισης ευρωσκεπτικισμού και φιλοευρωπαϊσμού είναι το γεγονός ότι κανένα από τα δύο ρεύματα δεν αμφισβητεί τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και την αστική εξουσία. Τουναντίον μάλιστα. Η ίδια η πολιτική ύπαρξη και δράση ευρωπαϊστών και ευρωσκεπτικιστών είναι η αντανάκλαση των ενδοαστικών αντιθέσεων που υπάρχουν σε καπιταλιστικές ενώσεις όπως η Ε.Ε. Στο σημερινό, μονοπωλιακό στάδιο του Καπιταλισμού, η ύπαρξη ενδοαστικών αντιθέσεων στην ευρωπαϊκή λυκοσυμμαχία είναι απόρροια των άλυτων αντιφάσεων του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αντιφάσεων που γίνονται ακόμα πιο έντονες, ακόμα πιο κραυγαλέες σε περιόδους που τρίζουν τα θεμέλια του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό, λοιπόν, το σύστημα επιχειρούν, με διαφορετικές «συνταγές», να αναστηλώσουν τα διάφορα ρεύματα που αναπτύσσονται εντός της ΕΕ, είτε φορούν φιλοευρωπαϊκό προσωπείο είτε ευρωσκεπτικιστικό.

Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσονται συγκρούσεις για το μέλλον της ευρωζώνης, την αρχιτεκτονική του ευρώ, την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, τη λανθασμένη ή μη συνταγή της λιτότητας, τους «Μερκελιστές», τις «συμμαχίες του Νότου», κλπ. Ποιός διαμορφώνει αυτό το πλαίσιο; Το πλαίσιο διαμορφώνεται από τον κατά καιρούς συσχετισμό δυνάμεων εντός της αστικής εξουσίας: τον ανταγωνισμό τμημάτων του Κεφαλαίου για αύξηση της κερδοφορίας και όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες από την κρίση. Έγραφε ο Λένιν, σχεδόν έναν αιώνα πριν, στο κείμενο για το “σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης” (1915): «[...] Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης στις συνθήκες του καπιταλισμού θα ισοδυναμούσαν με συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Στον καπιταλισμό, όμως, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή μοιρασιάς, εκτός από τη δύναμη». Σε αυτή τη βάση, σε αυτό το πλαίσιο, αναπτύσσονται δύο βασικές τάσεις εντός της αστικής εξουσίας: Η φιλοευρωπαϊκή, τα συμφέροντα της οποίας εξυπηρετούνται απ' την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης και την ενίσχυση της παρούσας διακρατικής λυκοσυμμαχίας και η ευρωσκεπτικιστική, η οποία εκφράζει τμήματα εθνικών αστικών τάξεων που θα επιθυμούσαν «μιαν άλλη Ένωση», περισσότερο ευνοϊκή για τα συμφέροντα τους. Κοσμοπολιτισμός και Εθνικισμός, με λίγα λόγια, αστικά ιδεολογήματα και τα δύο, έχουν πάρει θέσεις μάχης στην ευρωαρένα με κύριο σκοπό τον εγκλωβισμό των λαϊκών συνειδήσεων σε ψευτοδιλήμματα τύπου «περισσότερη ή λιγότερη ΕΕ», «ευρώ ή εθνικό νόμισμα», «σκληρός μονεταρισμός ή νέο σχέδιο Μάρσαλ».

Το δίπολο φιλοευρωπαϊσμός-ευρωσκεπτικισμός ποντάρει ακριβώς σε αυτά τα ψευτοδιλήμματα. Κάθε φορά άλλωστε που η αστική εξουσία ένιωθε τον κίνδυνο της όξυνσης της ταξικής πάλης, χρησιμοποιούσε εναλλάξ άλλοτε κοσμοπολίτικες (φιλοευρωπαϊκές) και άλλοτε εθνικιστικές (ευρωσκεπτικιστικές) προτάσεις διαχείρισης. Να θυμήσουμε πως την εξουσία του Κεφαλαίου υπηρέτησαν πιστά, είτε με σοσιαλδημοκρατικό είτε με νεοφιλελεύθερο πρόσημο, τόσο γνωστοί φιλοευρωπαϊστές ηγέτες (Κ. Σημίτης, Ρ. Πρόντι, Λ. Ζοσπέν, Γκ. Σρέντερ, κλπ) όσο και διαβόητοι ευρωσκεπτικιστές (Μ. Θάτσερ, Β. Κλάους, Λ. Κατσίνσκι, κλπ).

Ο ευρωσκεπτικισμός – η τάση δηλαδή μερίδας του Κεφαλαίου για την εξασφάλιση των ιδιαίτερων συμφερόντων εθνικών αστικών τάξεων εκτός της ΕΕ – δεν είναι νέο φαινόμενο. Δεν εμφανίστηκε εξαιτίας της καπιταλιστικής κρίσης. Ο ίδιος, άλλωστε, ο χαρακτήρας της ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας γεννούσε και γεννά από μόνος του τις συγκρούσεις μεταξύ τμημάτων του Κεφαλαίου. Η τάση προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση ενισχύονταν όσο υπήρχαν η ΕΣΣΔ και τα ανατολικά σοσιαλιστικά κράτη, αμβλύνοντας (χάρην ενός ενιαίου μετώπου ενάντια στον σοσιαλισμό) τις όποιες αντιθέσεις εντός της ΕΟΚ/ΕΕ. Η νίκη της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και η παλινόρθωση του Καπιταλισμού στην ανατολική Ευρώπη απελευθέρωσε φυγόκεντρες ευρωσκεπτικιστικές τάσεις. Οι γεωπολιτικές αλλαγές κυρίως τη δεκαετία του '90 αποτέλεσαν το έναυσμα για την αλλαγή στρατηγικής μερίδας των αστικών τάξεων που δεν έβλεπαν πλέον τα συμφέροντα τους να εξυπηρετούνται από την εμβάθυνση της λεγόμενης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Ενάντια στην ΕΕ, αλλά υπέρ του Κεφαλαίου.

Ευρωσκεπτικιστές, όπως ο περιβόητος ευρωβουλευτής Νάϊτζελ Φάρατζ του βρετανικού Κόμματος της Ανεξαρτησίας (UKIP) βάλουν συχνά ενάντια στις δομές της ΕΕ, τον τρόπο άσκησης πολιτικής, τον «αυταρχισμό» θεσμικών οργάνων της Ένωσης, χρησιμοποιώντας ένα μείγμα εθνικιστικής και αντιευρωπαϊκής ρητορικής. Κατηγορούν την Ένωση, όχι γι' αυτό που πραγματικά είναι (δηλαδή μια ιμπεριαλιστική συμμαχία μεταξύ καπιταλιστικών κρατών), αλλά για το γεγονός ότι συγκεντρώνει εξουσίες αποσπώντας τες από τις (αστικές) εθνικές κυβερνήσεις. Ασφαλώς, η ρητορική των ευρωσκεπτικιστών παρουσιάζει διαφορές από χώρα σε χώρα, ανάλογα με τα συμφέροντα των ντόπιων τμημάτων της αστικής τάξης που αντιπροσωπεύουν. Κοινό τους σημείο ωστόσο, είναι πως, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, επιθυμούν την αντικατάσταση της ΕΕ με άλλου είδους ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Την στιγμή, για παράδειγμα, που το βρετανικό κόμμα της Ανεξαρτησίας ζητεί την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου απ' την ΕΕ, αποδέχεται τη δημιουργία μιας ένωσης στα πλαίσια της βρετανικής κοινοπολιτείας και το Λεπενικό Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας αναζητεί μιαν άλλου είδους Ένωση, στην οποία το γαλλικό Κεφάλαιο θα παίζει πρωτεύοντα ρόλο.

Εξετάζοντας την περίπτωση του...πιονέρου του ευρωσκεπτικισμού, του Νάϊτζελ Φάρατζ (ο οποίος χαίρει εκτίμησης «αντιμνημονιακών» δυνάμεων και στην Ελλάδα), αξίζει να σημειώσουμε τα εξής:

• το βρετανικό κόμμα της Ανεξαρτησίας (UKIP), ένα αντιδραστικό μόρφωμα αποτελούμενο από πρώην μέλη του κυβερνώντος Συντηρητικού Κόμματος και συμπαθούντες του νεοφασιστικού BNP (Εθνικό Βρετανικό Κόμμα), ανήκει στην ίδια ομάδα του ευρωκοινοβουλίου μαζί με το τέως συγκυβερνών ΛΑ.Ο.Σ του Καρατζαφέρη, το εθνικιστικό κόμμα «Αληθινοί Φινλανδοί», την ακροδεξιά «Λίγκα του Βορρά» (Ιταλία), τα αντιδραστικά, αντικομμουνιστικά κόμματα «Σλοβακικό Εθνικό Κόμμα» και «Ενωμένη Πολωνία».

• Ο ίδιος ο N. Φάρατζ, στην προσπάθεια του να υποστηρίξει με τις ρητορικές του ικανότητες τα συμφέροντα τμήματος της βρετανικής αστικής τάξης, έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει την ΕΕ ως... «Νέο Κομμουνισμό»(!!!). Μιλώντας στο ευρωκοινοβούλιο στις 17 Απρίλη 2013 είπε ανάμεσα σ' άλλα: “This European Union is the new Communism. It is power without limits. It is creating a tide of human misery, and the sooner it is swept away the better”. (Αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο νέος Κομμουνισμός. Είναι ισχύς χωρίς όρια. Δημιουργεί παλίρροια ανθρώπινης μιζέριας και όσο το συντομότερο εξαφανιστεί τόσο το καλύτερο). Να πως διαστρεβλώνεται με τον πλέον έντεχνο τρόπο η πραγματικότητα και πως μια καπιταλιστική διακρατική συμμαχία υπέρ των μονοπωλιακών συμφερόντων βαφτίζεται... «κομμουνιστική», κάνοντας κυριολεκτικά το άσπρο-μαύρο.

• Ο Ν.Φάρατζ μπορεί να κατακεραυνώνει το κατεστημένο της ΕΕ, την ευρωζώνη και τα μνημόνια, αυτό όμως ουδόλως τον εμποδίζει απ' το να έχει εκλεκτικές φιλίες με μεγιστάνες τύπου Ρούπερτ Μέρντοχ. Να σημειωθεί ότι τα μέσα ενημέρωσης που ανήκουν στον πανίσχυρο όμιλο Μέρντοχ (όπως η δημοφιλής ταμπλόϊντ εφημερίδα “The Sun”) προωθούν συχνά αντιλήψεις υπέρ της αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ, εκφράζοντας την ταύτιση μερίδας του βρετανικού Κεφαλαίου με ευρωσκεπτικιστικές τάσεις όπως αυτήν που εκπροσωπεί ο Φάρατζ.

Από την ακροδεξιά της Λε Πεν στη Γαλλία μέχρι την ανερχόμενη σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και από το κόμμα των γερμανών βιομηχάνων «Εναλλακτική για τη Γερμανία» μέχρι το εθνικιστικό «Κόμμα των Φινλανδών», η αστική εξουσία δείχνει να έχει πολλές ακόμα εφεδρείες. Εφεδρείες που ακόμη κι' αν δείχνουν πολιτικά ετερόκλητες, εντούτοις αποτελούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, υποστηλώματα του καπιταλιστικού συστήματος. Σε αυτό το πλαίσιο μπαίνουν στο τραπέζι κάλπικες υποσχέσεις άλλοτε περί «Ευρώπης των λαών» και άλλοτε περί μιας πολιτικής που «θα βάζει τους ανθρώπους πάνω απ' τα κέρδη». Πάντα, βέβαια, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης, ο οποίος αντιμετωπίζεται από φιλοευρωπαϊστές και ευρωσκεπτικιστές περίπου ως θέσφατο, ως «μονόδρομος». Σε αυτόν το μονόδρομο, ενόψει και των επικείμενων ευροεκλογών, επιχειρείται να εγκλωβιστούν και πάλι εργατικές, λαϊκές συνειδήσεις, ώστε να απορροφηθούν οι κραδασμοί της λαϊκής αγανάκτησης απέναντι σε θεσμούς και πολιτικές της Ε.Ε.

Η Ε.Ε. λοιπόν ούτε αλλάζει, ούτε μεταρρυθμίζεται. Όπως δεν αλλάζει και δεν μεταρρυθμίζεται ο Καπιταλισμός. Η λαϊκή οργή οφείλει να στραφεί ενάντια στην πηγή του κακού, ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα και τις πολιτικές δυνάμεις που το αντιπροσωπεύουν, είτε έχουν φιλοευρωπαϊκό είτε ευρωσκεπτικιστικό προσωπείο. Το πραγματικό δίλημμα, πέρα από κάθε αυταπάτη, δε μπορεί να είναι άλλο από αυτό που με κρυστάλλινη σαφήνεια έχει θέσει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας: Ναι ή όχι στην ΕΕ και τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου», ναι ή όχι στα κόμματα που υπερασπίζονται τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.


* Ο Ν.Μόττας είναι υποψήφιος διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, ιδρυτής και διαχειριστής του Ελληνικού Αρχείου Τσε Γκεβάρα (guevaristas.net).

22 σχόλια:

  1. Nα λοιπον γιατι εκτος απο :
    1) ΕΞΟΔΟΣ απο την ΕΕ
    2) Μονομερη διαγραφη χρεους ....

    Το ΚΚΕ συμπληρωνει την προταση του με :
    3) Κοινωνικοποιηση πλ.παραγωγικων πηγων και Μονοπωλιων
    και 4) Λαικη Εξουσια με αμεσα ανακλητους Λαικους Αντιπροσωπους -Σχεδιασμενη Οικονομια

    ...γιατι πολυ απλα τα δυο πρωτα απο μονα τους δεν σου λυνουν το προβλημα Ουσιαστικα ...αν δεν ξεμπερδεψεις με την Αστικη σου Ταξη και τον Καπιταλισμο σαν οικονομικο συστημα στην χωρα σου .Χονδρικα θα ελεγα οτι τα δυο πρωτα ,χωρις τα δυο επομενα ΜΟΝΟ σε ανοδο του εθνικισμου ,σωβινισμου και Φασισμου οδηγουν ....με μαθηματικη ακριβεια μαλιστα ,ΜΙΑ ΚΑΙ Η ΑΣΤΙΚΗ ΣΟΥ ΤΑΞΗ θα υπαρχει ,θα ζει και θα βασιλευει εν μεσω κρισης και θα ελυνε μια χαρα τα χερια της απεναντι στην εργ.ταξη και το λαο ετσι,ψαχνοντας "επιβιωση" εναντι των αλλων Αστικων Ταξεων της Ευρωπης !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δηλαδη λες πως σε περιπτωση που υπαρχει δυνατοτητα εξοδου απο την ΕΕ και διαγραφης του χρεους χωρις να μπορει να γινει κοινωνικοποιηση των μεσων παραγωγης (πχ διοτι ενδοαστικες συγκρουσεις μπορει να τα επιφερουν ή ενα ρεφορμιστικο κομμα το επιδιωξει) θα πρεπει να επιδιωξουμε την παραμονη μας στην ΕΕ και την αποπληρωμη του χρεους γιατι αυτο ,μονο σε ανοδο του εθνικισμου φασισμου οδηγουν?
      Κ.Μ.

      Διαγραφή
    2. @Κ.Μ.:
      -Η βασική αντίθεση που πρέπει να λυθεί δεν είναι μεταξύ φιλό-ΕΕ και σκεπτό-ΕΕ αστικών αντιλήψων, αλλά μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.
      -Ακόμη η έξοδος από την ΕΕ δεν είναι από μόνη βήμα για την επίλυση της βασικής αντίθεσης που αναφέρθηκε πιο πάνω.
      -Πολύ κακώς συνδέεις την έξοδο από την ΕΕ με την όποια διαγραφή χρέους. Μπορεί κάλιστα να συμβεί το πρώτο χωρίς το δεύτερο.
      -Ξεχνάς να πεις ποιού το χρέος θα διαγραφεί. Της αστικής τάξης ή του λαού;
      Αν καταφέρουν δηλαδή οι αστοί να διαγράψουν το δικό τους χρέος, την άλλη μέρα θα έχουμε δουλειές, σχολεία, νοσοκομεία, συλλογικές συμβάσεις, διαγραφή χρεών στις τράπεζες, ανθρώπινα ωράρια και αξιοπρεπείς μισθούς, ή απλά η άρχουσα τάξη θα συνεχίσει να μας απομυζά όπως και πριν έχοντας απλά ξεφορτωθεί το δικό της (κρατικό) χρέος;

      Για όλα τα παραπάνω το αίτημα για έξοδο από την ΕΕ δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποσυνδέεται από το αίτημα για λαϊκή εξουσία-οικονομία.

      Έτσι λοιπόν η έξοδος από την ΕΕ επιδιώκεται άμεσα μεν (ή όσο άμεσα μπορεί να γίνει), αλλά συνδεόμενη πάντα με το αίτημα για λαϊκή εξουσία-οικονομία, ακριβώς για να ΜΗΝ καταλήξει ως μεταβατικό στον φασισμό στάδιο.

      Διαγραφή
    3. @Κ.Μ
      τρικυμια εν κρανιο.
      το ΚΚΕ λεει οτι αν κανεις τα 2 πρωτα που αναφερει ο Γκεόργκυ Ζούκωφ χωρις τα αλλα 2, το μονο που θα καταφερεις ειναι να αλλαξεις τα οικονομικα αστικα δεδομενα με αποτελεσμα μα σημερα μα αυριο να ξαναβρεθεις στο ιδιο σημειο γιατι δεν εχει αλλαξει κατι ουσιαστικα στο οικονομικο υποκειμενο.
      αυτο που με λιγα λογια λεμε οτι ο τσυριζα ζηταει ενα φτιασιδομα του καπιταλισμου και οχι την ανατροπη του.

      Διαγραφή
    4. Κάτι μου λέει ότι αυτή την παπάτζα ("α δηλαδή εσύ μέχρι να ρθει σοσιαλισμός είσαι υπέρ της παραμονής στην ΕΕ;") θα την ακούσουμε πολλές φορές μπροστά στις ευρωεκλογές.

      Να είστε προετοιμασμένοι όλοι. Το τρολλόμετρο θα σπάσει.

      Διαγραφή
    5. Παίζει ήδη εδω και καιρό η "γραμμή" αυτή, θα την ακούσουμε κι άλλες φορές.

      Διαγραφή
  2. Επιτρέψτε μου να ξαναποστάρω το σχόλιο που έγραψα τρεις μερες πριν για μια ανάρτηση παρόμοιου θέματος. Ξέρω ότι είναι λίγο βαρετό να ξαναγράφω τα ίδια αλλά επειδή η επικαιρότητα ξαναθέτει το ζήτημα "Ε.Ε. και Ελλάδα", επιτρέψτε μου να παραθέσω τις ίδιες σκέψεις. Επίσης, αν θέλετε προσδιορίστε τα σημεία με τα οποία διαφωνείτε.

    "Προφανώς και υπάρχουν ολοένα και διογκούμενα τμήματα της αστικής τάξης που επιδιώκουν διαφοροποίηση της εθνικής πολιτικής των χωρών τους με αυτήν της Ε.Ε. Στις δε βόρειες χώρες ορισμένα από αυτά τα τμήματα θέλουν και συνολική ρήξη με το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Πράγματι, δεν εξυπηρετεί άμεσα την "υπόθεση της επανάστασης" η έξοδος π.χ. της Ελλάδας από την Ε.Ε. και το ευρώ. Αν θες να το πάμε ποιο μακριά, είναι από οικονομίστικη "μαρξιστική" άποψη πρόοδος η ειρηνική συνένωση αστικών κρατών και η δημιουργία κοινωνικοποιημένης παραγωγής τεράστιας κλίμακας μέσω ενός Ευρωπαϊκού υπερκράτους.
    Αυτό που δεν γίνεται αντιληπτό όμως είναι πως απο άποψη τακτικής η ρήξη της χώρας με την Ευρώπη θα επιφέρει τεράστιες αλλαγές. Μια Ελλάδα εκτός δεν θα μπορεί να κυβερνηθεί όπως τώρα. Οι από πάνω "δεν θα μπορούν". ΄Μια έξοδος και κυρίως ψιλοαπρογραμμάτιστη θα επιτάχυνε τις εξελίξεις. Ή θα ωρίμαζε απότομα ο υποκειμενικός παράγοντας και ΄το κίνημα θα έκανε δεκάδες βήματα μπρος, ή θα επιβαλλόταν ανοιχτή δικτατορία η οποία με την σειρά της θα ωρίμαζε τις μάζες. Το αποτέλεσμα σχεδόν το ίδιο. Όσο υπάρχει αυτή η δυτικού τύπου αστική δημοκρατία μην περιμένεις "επαναστάσεις" και "κομμουνισμούς". Ανοίγοντας την ιστορία του 20ού αιώνα θα δεις ότι όλες μα όλες οι επαναστάσεις του προηγούμενου αιώνα έγιναν σε έδαφος πολιτικής ανωμαλίας (δικτατορίες, πόλεμοι, έντονες ενδοαστικές συγκρούσεις, πραξικοπήματα κτλ.). Όσο οι αστοί λύνουν ειρηνικά τις διαφορές τους δεν ικανοποιείται η συνθήκη "οι πάνω δεν μπορούν" και δεν δημιουργείται το απαραίτητο "ρήγμα" που θα βοηθήσει την σύγκρουση και την νίκη.

    Με απεριόριστο θαυμασμό στην δουλειά που κάνεις μέσω του LR."

    Μάκης

    (συνεχίζεται...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάκη, ζητάς να επισημάνουμε συγκεκριμένες διαφωνίες με όσα έγραψες. Δεν ξέρω αν έχω διαφωνίες, ξέρω ότι έχω ερωτήσεις. Αναγκαστικά, θα επαναληφθώ κι εγώ σε ορισμένα ζητήματα που προκύπτουν.

      1. Γράφεις:

      "Αυτό που δεν γίνεται αντιληπτό όμως είναι πως απο άποψη τακτικής η ρήξη της χώρας με την Ευρώπη θα επιφέρει τεράστιες αλλαγές. Μια Ελλάδα εκτός δεν θα μπορεί να κυβερνηθεί όπως τώρα. Οι από πάνω "δεν θα μπορούν"."

      Όπως νομίζω ήδη έγραδα, θα ήταν καλό να αναλύσεις ποιες ακριβώς αλλαγές αναμένεις από μια έξοδο από την ΕΕ χωρίς άλλες προϋποθέσεις, γιατί θεωρείς ότι θα ήταν "τεράστιες" και από ποιας τάξης της σκοπιά (ή αν θα είναι ίδιες για όλες τις τάξεις), και τέλος για ποιους συγκεκριμένους λόγους θεωρείς ότι "οι από πάνω δεν θα μπορούν." Σαφέστατα η πλειοψηφία της αστικής τάξης επιθυμεί παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ, ωστόσο θα πρέπει να συζητήσουμε τα παραπάνω σε συγκεκριμένη βάση.

      Γράφεις:

      "Μια έξοδος και κυρίως ψιλοαπρογραμμάτιστη θα επιτάχυνε τις εξελίξεις. Ή θα ωρίμαζε απότομα ο υποκειμενικός παράγοντας και ΄το κίνημα θα έκανε δεκάδες βήματα μπρος, ή θα επιβαλλόταν ανοιχτή δικτατορία η οποία με την σειρά της θα ωρίμαζε τις μάζες."

      Αφήνοντας έξω το πρώτο σενάριο, το κίνημα δηλαδή να κάνει δεκάδες βήματα προς τα μπρος (προσωπικά, δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω αυτό, αλλά ας το επιτρέψουμε εν είδει υπόθεσης), το δεύτερο σενάριο, ότι η ανοιχτή δικτατορία θα ωρίμαζε τις μάζες δηλαδή, πού στηρίζεται;

      Ωρίμασε τις γερμανικές μάζες το NSDP ή τις οδήγησε στον όλεθρο;

      Ωρίμασε τις ιταλικές μάζες ο Μουσσολίνι;

      Ωρίμασε τις ελληνικές μάζες η δικτατορία του 1967-74; Σε ποιο πράγμα; Στη λατρεία του αστικού κοινοβουλευτισμού με κάθε κόστος;

      Γράφεις:

      "Ανοίγοντας την ιστορία του 20ού αιώνα θα δεις ότι όλες μα όλες οι επαναστάσεις του προηγούμενου αιώνα έγιναν σε έδαφος πολιτικής ανωμαλίας (δικτατορίες, πόλεμοι, έντονες ενδοαστικές συγκρούσεις, πραξικοπήματα κτλ.)"

      Σαν γενική διαπίστωση, αυτό είναι σωστό κατά την άποψή μου, ωστόσο διαφωνώ με την ομοιογενοποίηση ανόμοιων πολιτικά καταστάσεων. Πράγματι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ήταν κρίσιμης σημασίας για το ξέσπασμα επιτυχημένων και αποτυχημένων επαναστάσεων. Όχι όμως η δικτατορία, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω. Εδώ επιστρέφουμε στο δεύτερο σημείο, το ότι δηλαδή θεωρείς την ανοιχτή δικτατορία "παραγωγική" για επαναστάσεις, ισχυρισμό που δεν μπορώ να δω σε ποια ιστορική εμπειρία βασίζεται.

      Διαγραφή
    2. Μια ενδεχόμενη έξοδος της χώρας από την ε.ε., ιδιαίτερα απρογραμμάτιστη ή όχι και τόσο μελετημένη, θα είναι κατάσταση win/win. Ή θα οδηγήσει σε ριζοσπαστικοποίηση των μαζών με ότι αυτό συνεπάγεται ή σε δικτατορία και μάλιστα όχι "φιλελεύθερη" τύπου Παπαδόπουλου αλλά "ασιατικού τύπου" (Ασαντ, Ιράν κτλ). Το να συνεχιστεί η βιωσιμότητα της δυτικου τυπου αστικης δημοκρατιας,
      οπως την ξέρουμε εδώ και 40 χρόνια, είναι κάτι απίθανο.

      Τι "προσέφεραν" οι πόλεμοι και οι δικτατοριες στις επαναστασεις.
      Ακριβώς δεν μπορώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό που ευνοεί τις επαναστατικές συνθήκες σε εμπολεμη κατασταση ή σε μη αστικοδημοκρατικά καθεστώτα όμως ξέρουμε ότι:
      1. Το τέλος του Αππ συνοδεύτηκε με την Οκτωβριανή επανασταση που με την σειρά της πυροδότησε δεκάδες άλλες στην δυτική Ευρώπη.
      2. Μετά το 1945 η μισή Ευρώπη έγινε κόκκινη και στην Κίνα κατα την διαρκεια του Κινεζοιαπωνικού πόλεμο επικράτησαν οι κομμουνιστές
      .3. Αργότερα, όταν δηλαδή το κέντρο βάρους της επανάστασης έγινε ο τρίτος κόσμος, μόνο σε τριτοκοσμικές χώρες με δικτατορικά καθεστώτα ευδοκίμησαν ένοπλες συγκρόυσεις που οδήγησαν σε εθνικοαπελευθερωτικές και σοσιαλιστικές επαναστάσεις (πετυχημένες ή αποτυχημένες).
      4. Στην Ελλάδα μετά την κατοχή γράφτηκε η τρίχρονη εποποιήα του ΔΣΕ και με την μεταπολίτευση επήλθε μια ανευ προηγουμένου ριζοσπαστικοποίηση (άσχετα με το που κατέληξε).

      Πουθενά στον κόσμο δεν υπήρξε επανάσταση και δη μαζική και ένοπλη σε χώρα με εδραιωμένο αστικό δημοκρατικό καθεστώς. Ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο.

      Επί του θέματος. Στην χώρα μας υπάρχει ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό της εργατικής τάξης θεωρεί την παραμονή μας στην Ε.Ε. ασύμφορη. Με το να λέμε "πάρτε τα όπλα και διεκδικίστε δικτατορία του προλεταριάτου" θα είμαστε πάντα ισχνή μειοψηφία. Ο ισχυρισμός ότι πρέπει να πάρουμε τα όπλα είναι μια σωστή, μαρξιστική άποψη αλλά δεν ενδύκνυται σε συνθήκες δημοκρατικής ομαλότητας όση φτώχεια και δυστυχία και να υπάρχει. Δεν γίνεται ο κόσμος να πάρει τα όπλα σε μία κυβέρνηση που ο ίδιος εξέλεξε. Το πολύ πολύ αυτήν την κυβέρνηση να την ρίζει με τις "πλατείες" και να προκυρηχθούν εκλογές. Άρα το κόμμα θα έπρεπε να είχε ως προμετωπίδα το ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩ χωρίς να αρνείται τον στρατηγικό του στόχο. Αλλά αυτό θα έπρεπε να το ρίξει ως σύνθημα από χθες. Στη βράση κολάει (ή μάλλον κολούσε...) το σίδερο.

      Μάκης

      Διαγραφή
    3. Η δικτατορία Παπαδόπουλου ήταν "φιλελεύθερου τύπου";! Και ο Ασαντ "δικτατορία ασιατικού τύπου";! Ποιο πραξικόπημα έκανε ο Άσαντ και δεν το γνωρίζω; Τι είναι η "δικτατορία φιλελεύθερου τύπου" και "ασιατικού τύπου"; Πού τα βρήκες αυτά;

      Άρχισες να λες περίεργα πράματα.

      Διαγραφή
    4. Δεν τα στηρίζω κάπου αυτά που έγραψα. Σχεδόν όλα είναι δικές μου σκέψεις με τον λίγο μ-λ που ξεφύλλισα. Τα περι δικρατορίας δεν τα έθεσα σωστά. Απλώς πιστεύω ότι υπάρχει ποιοτητική διαφορά μεταξύ των παλιών αμερικανοκίνητων δικατοριών ιδιαίτερα επί ευρωπαικού εδάφους και των σημερινών καθεστωτων στην Ασία με τις "πολιτοφυλακές", την φαραωνική λατρεία κτλ.

      Διαγραφή
    5. Εντάξει, κατάλαβα.

      Don't call us, we' ll call you.

      Διαγραφή
  3. Μια ενδεχόμενη ψυχρότητα ή και εχθρότητα μεταξύ αστικών χωρών αναπόφευκτα γιγαντώνει τον φασισμό και τον σοβινισμό. Ήδη με τα πρωτοβρόχια της κρίσης στην Ελλάδα ξεπρόβαλαν οι ναζί (60 χρόνια μετά τον β ππ!). Αυτό σημαίνει ότι οι αστοί λαμβάνουν θέσεις μάχης. Αρχικά για να λύσουν τις μεταξύ τους διαφορές. Σε αυτό ακριβώς το σημείο ένα πλατύ δημοκρατικό κίνημα με πυρήνα το ΚΚΕ οφείλει να τραβήξει με το μέρος του τον λαό και να καταδείξει ποιοι τον ρίχνουν στην πείνα και τον πόλεμο (δεν αναφέρομαι επουδενί σε παναριστερές συσπειρώσεις και κυβερνήσεις της αριστεράς και άλλα εμετικά). Για να γίνει αυτό όμως είναι απαραίτητη προϋπόθεση οι αστοί να απεκδυθούν τον μανδύα της αστικής δημοκρατίας. Δεν γίνεται να ριζοσπαστικοποιηθεί ο κόσμος σε συνθήκες σύγχρονης αστικής "ελευθερίας και δημοκρατίας" όσο και αν πεινάει. Πουθενά στον κόσμο δεν έγινε κάτι τέτοιο.

    Η ήττα της αστικής τάξης προϋποθέτει μια κάποιου είδους "τελική σύγκρουση" πιθανότατα στρατιωτικού τύπου σύγκρουση. Σε μια τέτοια απαραίτητη σύγκρουση (εκτός και αν μιλάμε για ειρηνικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό) οι "απο πάνω" θα έχουν βγάλει την οποιαδήποτε μάσκα τους. Δεν γίνεται πχ να σφάζουν χιλιάδες στους δρόμους και να λένε ότι είναι αστοδημοκράτες και να κάνουν ελέθευρες εκλογές και να καλούν στα πάνελ εκπροσώπους του ΚΚΕ σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Αυτή η σύγκρουση όμως προϋποθέτει δύο. Εφόσον λοιπόν ο λαός κοιμάται πρέπει να δώσει το πρώτο "χτύπημα" η άρχουσα τάξη για να αρχίσει το ματς Ένα τέτοιο χτύπημα θα μπορούσε να είναι μια δικτατορία και ένα πόλεμος που θα προέκυπτε από ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις εντός Ευρωπαϊκού εδάφους.

    Μάκης

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  4. Ολίγη από θεωρία των άκρων δια χειρός Ικόνομιστ:
    Charlemagne: Aegean stables | The Economist
    για να φρενάρουμε και λίγο τους "ευρωσκεπτικιστές" που ξέρουμε (και καλά!) ποιοι είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. μπερδευουμε πολλα πραγματα μακης
    το συμπερασμα οτι αν φυγει με οποιονδηποτε τροπο απο την εε η ελλαδα δεν θα μπορουν οι απο πανω να κυβερνουν πως το βγαζεις;;;; πριν μπουμε στην εε δεν κυβερνουσε η αστικη ταξη; οταν μπηκαμε δεν κυβερνουσε; αν φυγει απο την εε θα φυγει γιατι θα εχει παρει κεφαλι το κομματι της αστικης ταξης που θελει εξοδο. δλδ εφοπλιστες, ξενοδοχοι, κατασκευαστικες.... ας δουμε ποιοι πολιτικοι φορεις ειναι τακιμιασμενοι με αυτες τις φαρες.
    η μια που κυκλοφορει βρωμα και απο το εξωτερικο ειναι τα ασπονδυλα και οι εφοπλιστες και αν παρουμε υποψη και τα της ζωνης αποδυκνειονται.
    η αλλη δυναμη που βγαζει το κομματι της αστικης ταξης αυτης στην εφημεριδα της ποια ειναι; ποια δυναμη συναντιεται με τους εφοπλιστες και επιτιθεται στα ταξικα σωματεια της ζωνης; ποια ειναι καθε τρεις και λιγο στα θινκ τανκ του σορος;;;;
    δημοκρατικο κινημα με πυρηνα το ΚΚΕ απεναντι στους φασιστες;
    τι ειναι οι φασιστες; το αλλο νομισμα της αστικης οταν βρισκει ζορια. επομενως για να αντιπαρατεθεις στους φασιστες πρεπει να αντιπαρατεθεις με το συστημα που τους γεναει.
    με ποιον λοιπον θα κανω δημοκρατικο μετωπο που θελουν να ξεριζωσουν τον καπιταλισμο; να σου πω την απαντηση; οσοι (αντε οι περισσοτεροι) πολιτικοι φορεις εχουν τετοια χαρακτηριστικα με το ΚΚΕ ειναι ηδη απο τις μαχες στον οικονομικο τομεα!
    προς επιβεβαιωση δες την επιστολη του μητροπουλου για τα ασπονδυλα και διαβασε το 8σελιδο της ανταρσυα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Έγραψα και σε άλλο άρθρο την άποψη μου, αλλά μια και έγινε συζήτηση και εδώ, θα προσπαθήσω να ανακεφαλαιώσω.
    Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι απλά μέσα ή έξω από την ΕΕ, αλλά ποιος το θέτει και γιατί. Πιστεύω ότι πρέπει να το θέτουμε συνεχώς εμείς και φυσικά με τους δικούς μας όρους. Όχι βέβαια σαν μοναδικό αλλά σαν προμετωπίδα της πολιτικής μας. Αφενός για να μπορέσουμε να διευρύνουμε την Λαϊκή συμμαχία και αφετέρου για να δημιουργήσουμε προβλήματα στους αστικούς σχεδιασμούς. Το θεωρώ καίριο ζήτημα γιατί ολόκληρο το καπιταλιστικό οικοδόμημα στηρίζεται στην ύπαρξη της ΕΕ. Δεν θα αποφασίσουν ποτέ οι αστοί (ντόπιοι και ξένοι) την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ. Ίσως την έξοδο από το ευρώ, όχι την έξοδο από την ΕΕ. Κανένα αστικό κόμμα (ούτε και ο «μικρός» Αλαβάνος) θέτει τέτοιο ζήτημα και δεν θα θέσει ποτέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελπίζω να μη με παρεξηγήσεις Cos, αλλά θα επανέλθω κι εγώ για άλλη μια φορά.
      Ο τρόπος με τον οποίον προσεγγίζεις το ζήτημα, έτσι όπως διατυπώνεται, είναι πολύ κοντά στη θέση του Κόμματος, αλλά είμαι υποχρεωμένος να πω ότι δεν τον βρίσκω απόλυτο σωστό.

      1) Δεν ισχύει ότι ολόκληρο το καπιταλιστικό οικοδόμημα (προφανώς στην Ελλάδα εννοείς) στηρίζεται στην ύπαρξη της ΕΕ. Η εγχώρια αστική τάξη προφανώς έχει ευνοηθεί όλα αυτά τα χρόνια απ' την εισροή ευρωπαϊκών κεφαλαίων (κάποια τμήματά της λιγότερο και κάποια περισσότερο), αλλά δεν έχει "ανάγκη" από τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ. Είτε μέσα είτε έξω από την ΕΕ έχουν διαμορφωθεί αυτή τη στιγμή, με τη ριζική υποτίμηση της εργατικής δύναμης, οι όροι για τη διευρυνόμενη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Οπότε από κει και πέρα είναι θέμα ποσοστού κερδοφορίας. Στα πλαίσια του εσωτερικού συσχετισμού δυνάμεων της αστικής τάξης, αν επικρατήσουν εκείνα τα τμήματα που θα έβγαζαν μεγαλύτερο κέρδος αν η χώρα ήταν έξω απ' την ΕΕ, η αστική τάξη δε θα διστάσει ούτε στιγμή να αποδεσμεύσει τη χώρα.

      2) Υποτιμάς τις δυνατότητες ελιγμών και εύρεσης εναλλακτικών λύσεων που έχει η αστική τάξη, τόσο μέσα από τα καθαρά αστικά κόμματα όσο και μέσα από τον οπορτουνισμό. Η Αλέκα, αν θυμάμαι καλά, είχε πει κάποτε, μιλώντας για τον πάλαι ποτέ Συνασπισμό, ότι αν χρειαστεί μπορεί να υιοθετήσει ακόμα και τη δικτατορία του προλεταριάτου ως σύνθημα, προκειμένου να αποπροσανατολίσει και να παγιδεύσει συνειδήσεις. Ακραίο παράδειγμα που επαναφέρω ακριβώς για να δείξω ότι προκειμένου να περιφρουρήσει την εξουσία της, η όπως πάντα αδίστακτη αστική τάξη θα μεταχειριστεί οτιδήποτε και φυσικά δεν αποκλείεται να προχωρήσει και σε τακτικές υποχωρήσεις/ελιγμούς/συμβιβασμούς, θυσιάζοντας ενδεχομένως ένα ή και περισσότερα κόμματά της στο βωμό του "greater good" που λένε και στο χωριό μου, δηλαδή της προστασίας του συστήματος. Και δεν κάνω καν καμιά τρελή μαντεψιά εδώ, όλα αυτά τα έχουμε δει ξανά και ξανά στο παρελθόν από τους απατεώνες του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης. Τον Οκτώβρη του '44 στην απελευθέρωση της Αθήνας ο Γ. Παπανδρέου έλεγε για "λαοκρατία" και οι δικοί μας κοιταζόντουσαν σαν χαζοί, μην έχοντας καταλάβει ότι πολύ απλά είχαν υιοθετήσει στόχους πάλης "μέσα" στους οποίους χωρούσαν και οι αστικοί σχεδιασμοί. Τη δεκαετία του '80 πάλι τα ίδια. Η επόμενη γενιά της οικογένειας των απατεώνων έλεγε για σοσιαλισμό, αλλαγή και κάτω ο ιμπεριαλισμός και οι δικοί μας για άλλη μια φορά ψαχνόντουσαν, μην έχοντας τι να πουν από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς και οι ίδιοι από χρόνια για "αλλαγές" μιλούσαν... Κρίμα δεν είναι να την ξαναπατήσουμε;
      Αν αυτά δεν τα έχουμε καθαρά, αν δεν εξασφαλίζουμε ανά πάσα στιγμή ότι θα έχουμε στόχους πάλης στην κατεύθυνσης της κομμουνιστικής στρατηγικής, οι οποίοι δε θα μπορούν να ενσωματωθούν, κινδυνεύουμε να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος μια ζωή.

      Τέλος αν θες ξεκαθάρισε κάτι:
      'Οταν λες "να διευρύνουμε τη Λαϊκή Συμμαχία" τι εννοείς; "Να την ενισχύσουμε", να ελπίσω; Γιατί η έννοια της διεύρυνσης είναι αρκετά αμφιλεγόμενη. Νομίζω καταλαβαίνεις πού το πάω.

      Διαγραφή
    2. @dearg Doom
      Χωρίς παρεξήγηση και από μένα:
      Δεν διαφωνώ σε τίποτα από ότι γράφεις. Απλά το θέμα που θέτω είναι ότι η ΕΕ είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, η παραμονή της χώρας σε αυτή κύριο θέμα για ολόκληρο το καπιταλιστικό οικοδόμημα όχι μόνο της Ελλάδας και πιστεύω ότι πρέπει να το θέτουμε με μεγαλύτερη ένταση (και φυσικά με τους δικούς μας όρους), με δεδομένο άλλωστε ότι μόνο εμείς ουσιαστικά μιλάμε για άμεση αποδέσμευση από την ΕΕ. Επίσης νομίζω ότι στο κόμμα γενικά και κυρίως σε μεμονωμένους συντρόφους, υπάρχει η εντύπωση ότι είναι κακό για την ΕΤ η έξοδος από την ΕΕ (ακόμα και από το ευρώ) λόγω τέτοιας επιλογής των καπιταλιστών και με την άποψη αυτή δεν συμφωνώ. Το αντίθετο, είναι αδιανόητο να "ανησυχεί" η ΕΤ μήπως φύγουμε από το ευρώ (για την ΕΕ σπάνια γίνεται συζήτηση). Ας μην ξεχνάμε ότι ο Σαμαράς χαρακτήρισε ακραίους και τρομοκράτες αυτούς που ζητούν την έξοδο από την ΕΕ, δηλαδή εμάς.
      Για την ΛΣ κανένα πρόβλημα, το ίδιο εννοούμε, "να την ενισχύσουμε".

      Διαγραφή
    3. Σήμερα είδα ένα ωραίο άρθρο του Γιώργου Σαρρή για το θέμα που συζητάμε.

      Διαγραφή
    4. D.D. θα μου επιτρεψεις να σου "δανειστω" τις δυο παραγραφους που εγραψες για "πασα χρηση " .Στο επιπεδο της προπαγανδας εχει μεγαλη σημασια η εκλαικευση των θεσεων κι εδω συντροφακο ..."ζωγραφησες" !!!...καλυτερα και απλουστερα δεν θα μπορουσε κανεις να το γραψει .

      Διαγραφή
    5. Αν και δε νομίζω ότι έγραψα και τίποτα το ιδιαίτερο ή που δεν έχει ξαναδιατυπωθεί (κάπως) έτσι στο παρελθόν, σ' ευχαριστώ σ/φε Στρατάρχα. Ναι, προφανώς και μπορείς να κάνεις ό,τι θες μ' αυτά που έγραψα, δε χρειαζόταν καν να ζητήσεις την άδεια.

      Διαγραφή