Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Ορισμένες πρώτες σκέψεις για τον "ευρωσκεπτικισμό"

Η συζήτηση για τη συγκρότηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης έχει ξεκινήσει στους κόλπους της ευρωπαϊκής αστικής τάξης ήδη κατά τη διάρκεια των αστικών επαναστάσεων και των ευρωπαϊκών εθνικών κινημάτων του 19ου αιώνα ως ένα αστικό - δημοκρατικό αίτημα. Ανάμεσα στους υποστηρικτές του ήταν ο Γάλλος συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκό, ο Ιταλός αστός επαναστάτης Τζιουζέπε Ματσίνι κ.ά. Το πέρασμα του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του αντικειμενικά οδήγησε στο να ενταθεί η συζήτηση σχετικά με αυτό το ζήτημα στις αρχές του 20ού αιώνα και ειδικά την περίοδο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (ΠΠ).


Η συζήτηση εντάθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και επέδρασε στο εργατικό κίνημα όταν ετίθετο το ζήτημα της υιοθέτησης αυτού του συνθήματος. Θυμίζουμε ότι σε αυτή τη συζήτηση παρεμβαίνει ο Λένιν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και το 1915 στο κείμενό του για το «σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» όπου αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Από την άποψη των οικονομικών όρων του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και του μοιράσματος του κόσμου από τις "προηγμένες" και "πολιτισμένες" αποικιακές δυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες, είτε είναι αντιδραστικές. Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης στις συνθήκες του καπιταλισμού θα ισοδυναμούσαν με συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Στον καπιταλισμό όμως, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή μοιρασιάς, εκτός από τη δύναμη.

Φυσικά, είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες ανάμεσα σε καπιταλιστές και ανάμεσα σε κράτη. Μ' αυτήν την έννοια μπορεί να δημιουργηθούν και οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σαν συμφωνία των Ευρωπαίων καπιταλιστών... Με ποιο σκοπό; Μόνο με το σκοπό να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, να περιφρουρήσουν από κοινού τις ληστεμένες αποικίες ενάντια στην Ιαπωνία και στην Αμερική...».1

Τα χρόνια μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο το ζήτημα της ένωσης της καπιταλιστικής Ευρώπης γίνεται αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στα ισχυρότερα καπιταλιστικά κράτη, συνδέεται με την ανάγκη αντιμετώπισης της ΕΣΣΔ και της δράσης των Κομμουνιστικών Κομμάτων. Η διαπάλη που εκδηλώνεται στις συνθήκες του μεσοπολέμου και μπαίνει ουσιαστικά στην ατζέντα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Στους κόλπους της γερμανικής αστικής τάξης είχε ξεσπάσει μια εσωτερική σύγκρουση, η οποία ανάμεσα στα άλλα αφορούσε το με ποιον τρόπο θα πρέπει να επιδιώξει η Γερμανία να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια διαδικασία ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η μια τάση, που εκφράζεται με τους φιλελεύθερους κυρίως καθολικούς και Εβραίους επιχειρηματίες, προσανατολίζεται σε στρατηγική συμφωνία με τη Γαλλία και διαμόρφωση ενός γαλλο-γερμανικού άξονα γύρω από τον οποίο θα διαμορφωθεί μια ευρωπαϊκή ενότητα. Πολιτικά εκφράζεται από τα αστικά κόμματα του Συντάγματος της Βαϊμάρης, δηλαδή τα αστικά κόμματα που έχουν αποδεχθεί τις δεσμεύσεις της Συνθήκης των Βερσαλιών και τους σοσιαλδημοκράτες. Η άλλη τάση, που τελικά κυριαρχεί, επιδιώκει μια γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη με πυρήνα τα εδάφη του γερμανικού Ράιχ και της Αυστροουγγαρίας πριν το 1918, αποδυναμώνοντας τη Γαλλία και εκτοπίζοντας τη βρετανική επιρροή από την ηπειρωτική Ευρώπη. Την τάση αυτή εκφράζουν βασικά τμήματα των Γερμανών βιομηχάνων που συνδέονται πολιτικά με τα εθνικο-λαϊκιστικά δεξιά κόμματα και βεβαίως τελικά συσπειρώνονται γύρω από το ναζιστικό κόμμα.

Το 1943 οι υπουργοί της ναζιστικής Γερμανίας Χοακίμ Φον Ρίμπεντροπ και Σεσίλ φον Ρένθε Φινκ πρότειναν τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας που θα έχει κοινό νόμισμα, κεντρική τράπεζα στο Βερολίνο, περιφερειακές αρχές, κοινή εργατική πολιτική και κοινές οικονομικές και εμπορικές συμφωνίες. Οι χώρες που προτείνονταν να ενταχθούν στην ένωση ήταν: Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Δανία, Νορβηγία, Φινλανδία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Κροατία, Σερβία, Ελλάδα και Ισπανία. Μια τέτοια ένωση προτεινόταν ως ένα ισχυρό αντίβαρο στη Σοβιετική Ενωση.

Χαρακτηριστική των αντιλήψεων είναι επίσης η δήλωση του μετέπειτα υπουργού Εξωτερικών της ναζιστικής Γερμανίας Αρθουρ Σέιζ Ινκβαρτ, ότι: «Η νέα Ευρώπη της αλληλεγγύης και της συνεργασίας μεταξύ των λαών της θα γνωρίσει ραγδαία αναπτυσσόμενη ευημερία, όταν τα εθνικά οικονομικά όρια καταργηθούν». Στόχος που προωθούνταν με την προέλαση των ναζιστικών στρατευμάτων.

Αντίστοιχα, βεβαίως, την αναγκαιότητα του ενωμένου ευρωπαϊκού καπιταλιστικού οικονομικού και πολιτικού χώρου αναδεικνύουν εκπρόσωποι και άλλων αστικών τάξεων, ιδιαίτερα της Γαλλίας . Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Ζακ Μπενοΐστ Μεσίν υπουργού της κυβέρνησης του Βισί ότι «η Γαλλία οφείλει να εγκαταλείψει τον εθνικισμό και να πάρει θέση με τιμή στην ευρωπαϊκή κοινότητα». Ο πατέρας της ΕΟΚ, Ζακ Μονέ, υπήρξε υπουργός της Εθνικής γαλλικής κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το Σχέδιο Μάρσαλ, η ίδρυση του ΝΑΤΟ το 1949 και της ΕΚΑΧ, αργότερα ΕΟΚ, αποτέλεσαν τους βασικούς πυλώνες οικονομικής και πολιτικής στήριξης στην ανασυγκρότηση του καπιταλισμού στην Ευρώπη σε συνθήκες όξυνσης της αντιπαράθεσης με την ΕΣΣΔ και τα κράτη της σοσιαλιστικής εξουσίας.

Παρόλο που τα χρόνια που ακολούθησαν η πορεία συγκρότησης της ΕΟΚ αποτελεί αντικείμενο σκληρών συγκρούσεων και διαπραγματεύσεων, εντούτοις η σύγκρουση καπιταλισμού - σοσιαλισμού στο έδαφος της Ευρώπης ενισχύει τις τάσεις ενοποίησης.

Η συζήτηση για την ένωση των ευρωπαϊκών κρατών προκύπτει στη βάση της διεθνοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας, η οποία παίρνει μεγάλες διαστάσεις στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού. Ολη αυτή η διαδικασία διαπερνιέται από μια αντίφαση η οποία στον καπιταλισμό είναι άλυτη: Ενώ διατηρείται και αναπαράγεται η εθνοκρατική συγκρότηση, η εθνική βάση του κεφαλαίου, ταυτόχρονα διευρύνεται η διεθνής δράση του, η διαπλοκή του με άλλης εθνικής καταγωγής κεφάλαια.

Είναι, λοιπόν, καθαρό ότι σε όλη την πορεία της καπιταλιστικής Ευρώπης από τις αρχές του 20ού αιώνα εκδηλώνεται μια αντικειμενική, αντιφατική διαπάλη ανάμεσα στην «κοσμοπολίτικη τάση» συμμετοχής των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών σε κάποια μορφή καπιταλιστικής διακρατικής ένωσης και συμμαχίας και από την άλλη στην «εθνικιστική τάση» εξασφάλισης των ιδιαίτερων συμφερόντων των εθνικών αστικών τάξεων στο πλαίσιο αυτής της ένωσης. Με τα πιο ισχυρά καπιταλιστικά κράτη να παλεύουν για την ηγεμονία.

Ετσι πάντα υπήρχαν αστικές δυνάμεις που έδιναν έμφαση στην προώθηση της συμμετοχής στη διαδικασία της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» και κάποιες που ασκούσαν κριτική τόσο στη διαδικασία της ΕΟΚ, όσο και στη συνέχεια της ΕΕ.

Στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και της όξυνσης των αντιθέσεων, με την ανάδειξη νέων διεθνών και περιφερειακών δυνάμεων, τις τάσεις αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων, η συζήτηση για το μέλλον και την προοπτική της ΕΕ και της Ευρωζώνης έχει ανοίξει πιο καθαρά. Το μέλλον της ΕΕ και της Ευρωζώνης με τη μορφή που σήμερα ξέρουμε είναι αβέβαιο.

Ο «ευρωσκεπτικισμός» αποτελεί πολιτικό ρεύμα που εκφράζει τμήματα του κεφαλαίου κρατών της ΕΕ που στις σημερινές συνθήκες της κρίσης, της όξυνσης των αντιθέσεων και της αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων θεωρούν ότι δεν εξυπηρετούνται από τη σημερινή ΕΕ και την Ευρωζώνη. Στο στίγμα τους οι περισσότερες τέτοιες πολιτικές δυνάμεις ενσωματώνουν έντονα εθνικιστικά χαρακτηριστικά, αν και σε κάθε χώρα, ανάλογα με το βαθμό σύνδεσής της με την ΕΕ και την οικονομική και πολιτική της δύναμη, εκφράζονται διαφορετικά.

Οι λεγόμενες ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη εκφράζουν αστικά ρεύματα στις χώρες τους που δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουν ενιαία χαρακτηριστικά, π.χ. άλλο στη Βρετανία άλλο στη Γαλλία κ.λπ. Ενοποιητικό στοιχείο είναι ότι η σημερινή δομή, οι θεσμοί, η λειτουργία της ΕΕ, οι συμφωνίες της δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των δικών τους αστικών τάξεων. Ανεξάρτητα από διακηρύξεις τους όμως, επί της ουσίας εκφράζουν την ανάγκη διαμόρφωσης άλλων διακρατικών ενώσεων και συμμαχιών. Για παράδειγμα:

Η Λεπέν και το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία αναφέρεται στην ανάγκη αντικατάστασης της ΕΕ από μια ένωση Ελεύθερων Εθνικών Κρατών στα πρότυπα της σκέψης του Ντε Γκολ, επιδιώκοντας επί της ουσίας μια ΕΕ χωρίς τον ηγεμονικό ρόλο της Γερμανίας, αλλά με πρωτοπόρο ρόλο της Γαλλίας.

Η Ιταλική Λίγκα του Βορρά, που πρόσφατα σύναψε σχέσεις συνεργασίας με το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν, υποστηρίζει την ανάγκη διαμόρφωσης ενός «νέου ευρωπαϊσμού», ενώ ταυτόχρονα θέτει την ανάγκη προσανατολισμού στη συνεργασία με Κίνα και Ρωσία.

Το βρετανικό Κόμμα της Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζει την αποχώρηση της Βρετανίας από όλες τις συμφωνίες της ΕΕ και τη διαμόρφωση μιας Ζώνης Ελευθέρου Εμπορίου της Κοινοπολιτείας (δηλαδή ανάμεσα στη Βρετανία και τις χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας οι οποίες περιλαμβάνουν: Καναδά, Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία, Ινδία, Πακιστάν, Ν. Αφρική και μια σειρά άλλες πρώην αποικίες της Βρετανίας).

Ευρωσκεπτικιστικές αντιλήψεις δεν υπάρχουν μόνο σε κράτη που αντιτίθενται στον ηγετικό ρόλο της Γερμανίας στην ΕΕ, αλλά και στην ίδια τη Γερμανία. Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο πρώην πρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδίας Βιομηχάνων Χανς Ολαφ Χένκελ, που συμμετέχει στο κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (ΕγΓ), σημείωσε ότι το ευρώ είναι καταστροφή, επειδή για να σωθεί το ευρώ πρέπει να αντιμετωπισθεί η διαφορά ανταγωνιστικότητας Βορρά - Νότου στο πλαίσιο της ΕΕ και επειδή είναι αδύνατον η ανταγωνιστικότητα των χωρών του Νότου να φτάσει του Βορρά, αντικειμενικά αυτό θα οδηγήσει στο να επιβληθεί μείωση της ανταγωνιστικότητας του Βορρά και ειδικά της Γερμανίας. Γι' αυτό το λόγο προτείνει 3 διαφορετικές εναλλακτικές για την κατάργηση του ευρώ. Ταυτόχρονα ο Χένκελ με έμφαση σημειώνει ότι είναι αρνητική εξέλιξη η αποδυνάμωση του γαλλο-γερμανικού άξονα.

Η κόντρα λοιπόν «ευρωσκεπτικιστών» και «φιλοευρωπαίων» έχει ως αντικείμενο το πώς θα εξυπηρετηθούν καλύτερα τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας τους στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και με δεδομένη την όξυνση των ενδοαστικών αντιθέσεων. Το ζήτημα, βεβαίως, είναι το πώς η εργατική τάξη κάθε χώρας δεν θα εγκλωβιστεί σε αυτή την ενδοαστική διαπάλη. Πολύ περισσότερο που η ύπαρξη του «ευρωσκεπτικισμού» αξιοποιείται με σκοπό τον εκφοβισμό ότι η ενίσχυσή του θα δημιουργήσει χάος στην ΕΕ με καταστροφικές συνέπειες για τους λαούς, ενώ από την άλλη σε ορισμένες περιπτώσεις ο αστικός ευρωσκεπτικισμός ντύνεται με ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική συνθηματολογία. Πώς δηλαδή σε αυτές τις συνθήκες η εργατική τάξη θα βάλει τη σφραγίδα με αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή γραμμή, θα χαράξει πορεία για την αποδέσμευση από την ΕΕ και την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων σε κάθε χώρα. Ομως αυτά είναι θέματα διαφορετικού άρθρου.

Παραπομπές
1. Β. Ι. Λένιν, «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», «Απαντα», τ. 26 σελ. 359-363.

Κ

Ριζοσπάστης

18 σχόλια:

  1. Προφανώς και υπάρχουν ολοένα και διογκούμενα τμήματα της αστικής τάξης που επιδιώκουν διαφοροποίηση της εθνικής πολιτικής των χωρών τους με αυτήν της Ε.Ε. Στις δε βόρειες χώρες ορισμένα από αυτά τα τμήματα θέλουν και συνολική ρήξη με το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Πράγματι, δεν εξυπηρετεί άμεσα την "υπόθεση της επανάστασης" η έξοδος π.χ. της Ελλάδας από την Ε.Ε. και το ευρώ. Αν θες να το πάμε ποιο μακριά, είναι από οικονομίστικη "μαρξιστική" άποψη πρόοδος η ειρηνική συνένωση αστικών κρατών και η δημιουργία κοινωνικοποιημένης παραγωγής τεράστιας κλίμακας μέσω ενός Ευρωπαϊκού υπερκράτους.
    Αυτό που δεν γίνεται αντιληπτό όμως είναι πως απο άποψη τακτικής η ρήξη της χώρας με την Ευρώπη θα επιφέρει τεράστιες αλλαγές. Μια Ελλάδα εκτός δεν θα μπορεί να κυβερνηθεί όπως τώρα. Οι από πάνω "δεν θα μπορούν". ΄Μια έξοδος και κυρίως ψιλοαπρογραμμάτιστη θα επιτάχυνε τις εξελίξεις. Ή θα ωρίμαζε απότομα ο υποκειμενικός παράγοντας και ΄το κίνημα θα έκανε δεκάδες βήματα μπρος, ή θα επιβαλλόταν ανοιχτή δικτατορία η οποία με την σειρά της θα ωρίμαζε τις μάζες. Το αποτέλεσμα σχεδόν το ίδιο. Όσο υπάρχει αυτή η δυτικού τύπου αστική δημοκρατία μην περιμένεις "επαναστάσεις" και "κομμουνισμούς". Ανοίγοντας την ιστορία του 20ού αιώνα θα δεις ότι όλες μα όλες οι επαναστάσεις του προηγούμενου αιώνα έγιναν σε έδαφος πολιτικής ανωμαλίας (δικτατορίες, πόλεμοι, έντονες ενδοαστικές συγκρούσεις, πραξικοπήματα κτλ.). Όσο οι αστοί λύνουν ειρηνικά τις διαφορές τους δεν ικανοποιείται η συνθήκη "οι πάνω δεν μπορούν" και δεν δημιουργείται το απαραίτητο "ρήγμα" που θα βοηθήσει την σύγκρουση και την νίκη.

    Με απεριόριστο θαυμασμό στην δουλειά που κάνεις μέσω του LR.

    Μάκης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Αυτό που δεν γίνεται αντιληπτό όμως είναι πως απο άποψη τακτικής η ρήξη της χώρας με την Ευρώπη θα επιφέρει τεράστιες αλλαγές. Μια Ελλάδα εκτός δεν θα μπορεί να κυβερνηθεί όπως τώρα. Οι από πάνω "δεν θα μπορούν". "

      Ανέλυσε τους λόγους για τους οποίους έχεις αυτή την άποψη. Να το συζητήσουμε το θέμα, είναι σημαντικό να συζητηθεί. Πάρε λοιπόν το σενάριο αποχώρησης όποιας χώρας της ΕΕ θέλεις από την ΕΕ, με την αστική τάξη να κρατά βεβαίως την εξουσία, και γράψε τι περιμένεις να δεις από κει και πέρα. Για παράδειγμα, πώς, με αυτό το δεδομένο, θα αποτραπεί η γιγάντωση του φασισμού ως μέσου εξασφάλισης για το κεφάλαιο ακόμα μεγαλύτερης έντασης της εκμετάλλευσης της εργασίας ώστε να εξισορροπηθούν τα "χαμένα." Ή πού θα πάει ο εθνικισμός εν όψει πολλαπλασιασμού των εθνικών συγκρούσεων, και η πίεση στα λαϊκά στρώματα σε σωβινιστική κατεύθυνση ("μας τρώνε το ψωμί απ' το στόμα οι Τούρκοι, οι Βούλγαροι, μας παίρνουν τις δουλειές, κλπ κλπ).

      Διαγραφή
    2. Ανέλυσε τους λόγους=Ανάλυσε

      Διαγραφή
    3. Το θέμα της ΕΕ είναι κύριας σημασίας και το θεωρώ σημαντικότατο πεδίο πάλης. Δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση ότι μια πιθανή έξοδο της χώρας από την ΕΕ, επειδή έτσι αποφάσισαν τμήματα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, τίποτα δεν θα αποφέρει σαν κέρδος για τους εργαζόμενους. Όμως το ζήτημα μπορεί να τεθεί και με άλλο τρόπο, όπως λέει στο πρώτο σχόλιο ο Μάκης. Συγκεκριμένα:
      Η έξοδος από την ΕΕ σίγουρα δεν σημαίνει κάποιο κέρδος για την εργατική τάξη, ταυτόχρονα όμως δεν σημαίνει και κάποια ζημιά για αυτήν. Με την έξοδο από την ΕΕ το πραγματικό επίπεδο των μισθών θα μειωθεί άμεσα σε ποσοστό περίπου 30%, αλλά αυτό θα γίνει έτσι και αλλιώς. Θα γίνει δηλαδή ακόμα και παραμένοντας στην ΕΕ, απλά σε αυτή την περίπτωση θα γίνει σταδιακά. Επιπλέον θα κουρευτούν οι καταθέσεις, μόνο που και αυτό είναι αρκετά πιθανό να γίνει και εντός της ΕΕ και κυρίως είναι ένα θέμα που απασχολεί την αστική τάξη μόνο, η εργατική απλούστατα δεν έχει πλέον ούτε εκείνες τις μικρές καταθέσεις που είχε στο παρελθόν. Επομένως ναι μεν η εργατική τάξη δεν θα κερδίσει κάτι με την έξοδο από την ΕΕ, αλλά δεν έχει και να χάσει.
      Όμως είναι τελείως άλλο ζήτημα η έξοδος επειδή αυτό επέλεξαν οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις (και η ελληνική βέβαια) από την συσπείρωση των εργαζόμενων γύρω ΚΑΙ από ένα τέτοιο αίτημα. Αφενός μεν γιατί μπορεί να δημιουργήσει μια δυναμική στη Λαϊκή συμμαχία και αφετέρου γιατί στη παρούσα φάση που οι αστοί έχουν επιλέξει την παραμονή στην ΕΕ (και αγωνίζονται με νύχια και με δόντια για αυτό) θα δημιουργείτο σοβαρό πρόβλημα στα σχέδια τους. Αυτό, το να δημιουργεί δηλαδή το εργατικό κίνημα προβλήματα στους αστικούς σχεδιασμούς, είναι που θα δημιουργήσει κενά στην εξουσία των αστών, που αυτή την στιγμή, παρότι οι αντικειμενικές συνθήκες δεν τους ευνοούν, δείχνουν παντοδύναμοι και «κάνουν παιχνίδι» μόνοι τους. Αν μάλιστα το εργατικό κίνημα μπορούσε να επιβάλει την έξοδο από την ΕΕ παρά την θέληση των αστών, αυτό θα κλυδώνιζε ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, πιθανώς μάλιστα να το οδηγούσε σε κατάρρευση αν λάβουμε υπόψη μας τις συνέπειες που οι ίδιοι οι αστοί κατά καιρούς έχουν ομολογήσει, από μια πιθανή έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.
      Συμπερασματικά θεωρώ ότι η πάλη του εργατικού κινήματος εναντίον της ΕΕ θα μπορούσε να οδηγήσει στο δυνάμωμα της Λαϊκής συμμαχίας και στο αδυνάτισμα της εξουσίας «των από πάνω». Αν αφήσουμε τους αστούς να εκτελούν απροβλημάτιστα τους σχεδιασμούς τους, όπως έχουν ουσιαστικά κάνει μέχρι σήμερα, τότε η εξαθλίωση της ΕΤ είτε με ευρώ είτε χωρίς αυτό, είτε μέσα στην ΕΕ είτε εκτός, θα συνεχιστεί αμείωτη. «Πολεμικές» συνθήκες μπορούν να δημιουργηθούν και χωρίς πραγματικό πόλεμο, αλλά χρειάζεται η αστική εξουσία να αδυνατίσει για να δημιουργηθεί χώρος για την ανάπτυξη του κινήματος.

      Διαγραφή
  2. Μια ενδεχόμενη ψυχρότητα ή και εχθρότητα μεταξύ αστικών χωρών αναπόφευκτα γιγαντώνει τον φασισμό και τον σοβινισμό. Ήδη με τα πρωτοβρόχια της κρίσης στην Ελλάδα ξεπρόβαλαν οι ναζί (60 χρόνια μετά τον β ππ!). Αυτό σημαίνει ότι οι αστοί λαμβάνουν θέσεις μάχης. Αρχικά για να λύσουν τις μεταξύ τους διαφορές. Σε αυτό ακριβώς το σημείο ένα πλατύ δημοκρατικό κίνημα με πυρήνα το ΚΚΕ οφείλει να τραβήξει με το μέρος του τον λαό και να καταδείξει ποιοι τον ρίχνουν στην πείνα και τον πόλεμο (δεν αναφέρομαι επουδενί σε παναριστερές συσπειρώσεις και κυβερνήσεις της αριστεράς και άλλα εμετικά). Για να γίνει αυτό όμως είναι απαραίτητη προϋπόθεση οι αστοί να απεκδυθούν τον μανδύα της αστικής δημοκρατίας. Δεν γίνεται να ριζοσπαστικοποιηθεί ο κόσμος σε συνθήκες σύγχρονης αστικής "ελευθερίας και δημοκρατίας" όσο και αν πεινάει. Πουθενά στον κόσμο δεν έγινε κάτι τέτοιο.

    Η ήττα της αστικής τάξης προϋποθέτει μια κάποιου είδους "τελική σύγκρουση" πιθανότατα στρατιωτικού τύπου σύγκρουση. Σε μια τέτοια απαραίτητη σύγκρουση (εκτός και αν μιλάμε για ειρηνικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό) οι "απο πάνω" θα έχουν βγάλει την οποιαδήποτε μάσκα τους. Δεν γίνεται πχ να σφάζουν χιλιάδες στους δρόμους και να λένε ότι είναι αστοδημοκράτες και να κάνουν ελέθευρες εκλογές και να καλούν στα πάνελ εκπροσώπους του ΚΚΕ σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Αυτή η σύγκρουση όμως προϋποθέτει δύο. Εφόσον λοιπόν ο λαός κοιμάται πρέπει να δώσει το πρώτο "χτύπημα" η άρχουσα τάξη για να αρχίσει το ματς Ένα τέτοιο χτύπημα θα μπορούσε να είναι μια δικτατορία και ένα πόλεμος που θα προέκυπτε από ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις εντός Ευρωπαϊκού εδάφους.

    Μάκης



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΟΚ, τώρα κατάλαβα καλύτερα.

      Κοίτα, υπό τις σημερινές συνθήκες, ο βασικός τρόπος "οπλισμού των μαζών" προϋποθέτει το φρικαλέο γεγονός του ιμπεριαλιστικού πολέμου -- το να αναγκαστούν δηλαδή οι αστοί να τις οπλίσουν οι ίδιοι για να τις στείλουν να σκοτωθούν μεταξύ τους. Εδώ έχει τεράστια σημασία η ιδεολογική προεργασία, γιατί μια τέτοια κατάσταση, που επιτρέπει δυνητικά την επανάσταση, επιτρέπει επίσης και την πιο αδιανόητη σφαγή και καταστροφή.

      Θυμίζω τα λόγια του σημερινού "Ρ", που έχουν σημασία μεγάλη απ' αυτή την άποψη: "Τα κείμενα αυτά συμβάλλουν στη διαμόρφωση επαναστατικού κριτηρίου για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη στάση του ΚΚ σε αυτόν. Η διαμόρφωση τέτοιου κριτηρίου προϋποθέτει τη βαθύτερη κατανόηση των αντιθέσεων και της πάλης μεταξύ των διαφόρων καπιταλιστικών κρατών από τη λεγόμενη «ειρηνική» περίοδο. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος άλλωστε δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά τη συνέχιση αυτής της πάλης με άλλα, με πολεμικά μέσα, όταν οι συνθήκες επιβάλλουν κάτι τέτοιο. Η μελέτη της στάσης του ΚΚ σε καιρό πολέμου αποκτά ιδιαίτερη σημασία ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη αυτό που αναφέρεται και στον πρόλογο της έκδοσης, ότι, δηλαδή, «ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος αρκετές φορές στην ιστορία δημιούργησε το έδαφος στο οποίο εκδηλώθηκε επαναστατική κατάσταση, αυξημένη κινητικότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2014/01/90.html

      Εμείς γνωρίζουμε ότι με βάση την ως τώρα πορεία των πραγμάτων, η φρικαλεότητα ενός γενικευμένου πολέμου συγκεντρώνει αυξανόμενες πιθανότητες να πραγματοποιηθεί. Ασφαλώς, ούτε την θέλουμε ούτε και θα την προκαλέσουμε, αλλά αυτό που μας ενδιαφέρει, και αυτό που προσπαθεί να πετύχει και το πιο πάνω κείμενο με υποδειγματικό νομίζω τρόπο, είναι να προετοιμάσουμε τον κόσμο για το πώς θα εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα σε μια τέτοια συγκυρία αντί να πάει να σφάξει και να σφαχτεί με τον άλλο προλετάριο. Πώς θα συνειδητοποιήσει την ανάγκη να παλέψει κάτω απ' τη ΔΙΚΗ του ΣΗΜΑΙΑ.

      Τώρα, για τον αστικό κοινοβουλευτισμό, είναι μεγάλη κουβέντα, γιατί οπωσδήποτε ένα από τα πράγματα που μπορεί κανείς να παρατηρήσει είναι ότι συνυπάρχει η ΑΠΑΞΙΩΣΗ του απ' τα λαϊκά στρώματα με τον ΕΘΙΣΜΟ σ' αυτόν ως καθημερινότητα, συνήθεια, τρόπο αντίληψης. Υπό ποιες συνθήκες γίνεται το πρώτο σκέλος τόσο έντονο ώστε να ΣΠΑΣΕΙ την επίδραση του δεύτερου; Εδώ θα συμφωνήσω ότι μόνο η ολότελα εξαιρετική κατάσταση του πολέμου φαίνεται ικανή να σπάσει αυτόν τον κύκλο απ' την απαξίωση στην συνήθεια και απ' τη συνήθεια στην απαξίωση.

      Διαγραφή
    2. υπαρχει και αλλο ενα ζητημα. το οτι πρεπει να υπερισχυσει ενα συγκεκριμενο κομματι της αστικης ταξης στην δοσμενη χωρα και αυτο ακομα δεν εχει γινει. π.χ. στην ελλαδα δεν εχει παρει κεφαλι ουτε το λεγομενο μπλοκ της δραχμης ουτε αυτο που εχει τωρα την βραχεια κεφαλι. οταν αυο γινει θα μιλαμε απο αλλη σκοπια. αυτου του ειδους η μαχη γινεται στην αλλη μερια του αιγαιου και εδω υπογεια μαινεται. δεν μου φαινεται εμενα τυχαιο οτι ολα μα ολα τα σκανδαλα που εχουν σκασει αφορουν αποκλειστικα το ευρωπαικο κομματι του κεφαλαιου (κυριως γερμανικες εταιρειες) ή ακομα και το "χτυπημα" στον γερμανο πρεσβη.
      απλα εδω υπαρχει ΚΚΕ και κραταει γερο τιμονι και δεν ειναι ευκολο μεγαλα τμηματα του πλυθησμου να βγουνε αλλα τουρκια στους δρομους χωρις αλλα αποτελεσματα δυσαρεστα για τους αστους, ειδικα μετα τα αποτελεσμετα των πλατειων.
      οπου ναι μεν το ΚΚΕ μετα την δευτερη (και οχι απο την πρωτη εκλογικη αναμετρηση) εχασε ψηφους και ισως η δευτερη μαχη ηταν και για αυτο τον σκοπο αποκλειστικα, αλλα οργανωτικα βγηκε αλωβητο και ακομα και στις δημοσκοπισεις τους ειναι το μονο με αυξημενα ποσοστα στην προθεση ψηφου.

      Διαγραφή
  3. Cos και Μάκη, οι συλλογισμοί σας δε στερούνται αντικειμενικής βάσης, αλλά φοβάμαι ότι σ' αυτούς επικρατούν οι ευσεβείς πόθοι και αυτό που ο Λένιν έλεγε "πιθανό" και όχι το "πραγματικό". Είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε ρεαλιστές, και στα πλαίσια μιας ρεαλιστικής ανάλυσης της κατάστασης και των εξελίξεων το μόνο ασφαλές συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι μια έξοδος της χώρας από ΕΕ και Ευρωζώνη χωρίς ουσιαστική απάντηση στο ζήτημα της εξουσίας θα βγάλει νικητή το φασισμό. Επίσης, για να αντιστρέψω και ένα προσφιλές επιχείρημα των οπορτουνιστών, δε νοείται για ένα κομμουνιστικό κόμμα να αποσυνδέει την τακτική του από το στρατηγικό στόχο. Με άλλα λόγια, όποιες κι αν είναι οι εκτιμήσεις για τις επιπτώσεις μιας τύπου αστικής διαχείρισης εξόδου από την ΕΕ, ακόμα κι αν υποθέσουμε ρε παιδί μου ότι ΔΕΝ παίρνει το πάνω χέρι ο φασισμός, εσύ πρέπει να προπαγανδίζεις το σοσιαλισμό και να μην προσπαθείς να ελιχθείς ανάμεσα σε αστούς και οπορτουνιστές, σαν μια νταλίκα που πάει να κάνει σλάλομ σε μια πίστα ράλι. Δηλαδή τι θα πεις; ΟΚ παιδιά αλλάζουμε τη γραμμή και λέμε έξω από ΕΕ χωρίς να βάζουμε ζήτημα εξουσίας, εντάξει λοιπόν, και πες ότι με κάποιον τρόπο αυτό βγάζει μπροστά το κίνημα και γίνεται πράξη η έξοδος από ΕΕ και έχουμε πλέον "καθαρά" εθνικό καπιταλισμό με εθνικό νόμισμα, χωρίς ευρωενωσιακές δεσμεύσεις κτλ. Και μετά; Τι θα πεις; ΟΚ παιδιά και τώρα αλλάζω και πάλι τη γραμμή και λέω, αν καταλάβατε το προηγούμενο διάστημα ότι στόχος του ΚΚΕ ήταν η έξοδος από την ΕΕ, συγγνώμη αλλά λάθος καταλάβατε, στόχος είναι το πέρασμα στο σοσιαλισμό. Και γίνεσαι ένα κακομαθημένο 8χρονο που δεν πήρε το δώρο που ήθελε και χτυπιέται στη μέση του δρόμου φωνάζοντας "θέλω να γίνει επαναστατική κατάσταση. ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΟΥ ΛΕΩ!" Ε μετά τι να πω. Αν ως άλλη απηυδισμένη μαμά η πραγματικότητα σου γυρίσει μια ωραία σφαλιάρα μπας και το βουλώσεις, άρχισε εσύ μετά να κλαψουρίζεις και να λες "μα πόσο σκληρή και άκαρδη είναι αυτή η πραγματικότητα. Από δω και μπρος θα σου κρατάω μούτρα, κακιά πραγματικότητα".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλλον δεν έγινα κατανοητός. Θα προσπαθήσω καλύτερα, όσο τέλος πάντων μπορώ σαν ένα κακομαθημένο 8χρονο.
      Θεωρώ την στάση στο παρελθόν του ΚΚΕ που έλεγε ότι η έξοδος από το ευρώ χωρίς αλλαγή τάξης στην εξουσία είναι "καταστροφή", λανθασμένη. Δεν υπάρχει καμία καταστροφή για την ΕΤ λόγω της εξόδου από το ευρώ. Το ανάλυσα παραπάνω, αν έχω κάποιο λάθος στο συλλογισμό μου, ας μου το εξηγήσεις. Π.χ μπορεί να κάνω λάθος για το επίπεδο των μισθών ή για τις καταθέσεις.
      Το ότι η έξοδος από την ΕΕ οδηγεί στο φασισμό είναι "πιθανό" όχι "πραγματικό". Άλλωστε ο φασισμός μπορεί να έρθει με διάφορους τρόπους και μάλιστα το πιθανότερο είναι να έρθει με κοινοβουλευτικό μανδύα.
      Δεν υποστηρίζω ότι η έξοδος από την ΕΕ πρέπει να τεθεί "αυτοτελώς", θεωρώ όμως ότι πρέπει να είναι ένα ζήτημα "αιχμής" στην πάλη του εργατικού κινήματος και ότι μπορεί αφενός μεν να αποτελέσει πόλο συσπείρωσης και αφετέρου να δημιουργήσει προβλήματα στην αστική τάξη. Άλλωστε συχνά λέμε "ελάτε μαζί μας και ας μην συμφωνείται με όλα". Έτσι δεν θα αναπτυχθεί η Λαϊκή συμμαχία;
      Δεν είπα να μην προπαγανδίζουμε τον σοσιαλισμό, το αντίθετο, πιστεύω ότι πρέπει να αναφερόμαστε περισσότερο σε αυτόν. Επί παραδείγματι θα προτιμούσα ένα τίτλο στον Ρίζο "Ο λαός να παλέψει για την έξοδο από την ΕΕ και τον σοσιαλισμό" από το "Ο λαός να παλέψει για την έξοδο από την ΕΕ με εργατική λαϊκή εξουσία". Ούτε θεωρώ ότι η επαναστατική κατάσταση είναι θέμα βούλησης και κλαίω και χτυπιέμαι που δεν έγινε το δικό μου. Όμως όταν υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό οι αντικειμενικές συνθήκες, πρέπει να προσπαθήσεις και για την ανάπτυξη του υποκειμενικού παράγοντα εκμεταλλευόμενος όλα αυτά που μπορούν να συσπειρώσουν τους εργάτες και τους συμμάχους τους και αποτελούν ταυτόχρονα δικούς μας στόχους.
      Σε όλα αυτά δεν βλέπω που είναι η αποσύνδεση της τακτικής από τον στρατηγικό στόχο, ούτε βλέπω τα σλάλομ της νταλίκας. Εκτός αν κακώς πήραμε ΄πριν κάμποσα χρόνια στάση κατά της ΕΕ, του Μάαστριχτ και τα λοιπά και δεν είπαμε "εμάς δεν μας ενδιαφέρει, είτε μέσα είτε έξω είναι το ίδιο για την ΕΤ αν δεν υπάρχει εργατική εξουσία".
      Σφαλιάρες φάγαμε ήδη πολλές και θα φάμε ακόμα περισσότερες, όχι από την "απηυδισμένη μαμά", αλλά από τους καπιταλιστές, ντόπιους και ξένους. Η αγωνία μου είναι να απαντήσουμε σε αυτές τις σφαλιάρες και να αλλάξουμε τους συσχετισμούς δύναμης (όχι με τη μαμά μας, με τους αστούς).

      Διαγραφή
    2. Κατ' αρχάς, Cos, κούλαρε, δε στην είπα. Τα σχήματα με τις νταλίκες και τα 8χρονα ήταν απλώς κάποιες φαεινές ιδέες που μου ήρθαν την ώρα που έγραφα το μήνυμα και είπα να τις βάλω μέσα για να κάνω το point μου κάπως πιο παραστατικό και σίγουρα όχι με σκοπό να χαρακτηρίσω ούτε σένα ούτε τον άλλον.

      Η θέση ότι μια αποδέσμευση χωρίς ριζοσπαστικό πρόγραμμα από πίσω θα μας φέρει πιο κοντά στο φασισμό αντί να μας απομακρύνει απ' αυτόν όντως είναι πιθανότητα και όχι πραγματικότητα (δε θα μπορούσε κι αλλιώς άλλωστε, εκτιμήσεις είναι όλα αυτά). Μόνο που δεν αναφερόμουν σ' αυτό με τη χρήση του διαλεκτικού σχήματος πιθανότητα-πραγματικότητα. Αναφερόμουν στην αντικειμενική κατάσταση που αντιμετωπίζουμε αυτή τη στιγμή. Με τα μέχρι τώρα δεδομένα μια τέτοια εξέλιξη θα ενισχύσει τις εθνικιστικές και όχι τις ριζοσπαστικές τάσεις στο λαό. Αυτό πρέπει να λαμβάνουμε υπ' όψη μας (και το Κόμμα όντως το λαμβάνει υπ' όψη του και ευτυχώς). Απ' την άλλη το ότι υπάρχει και η πιθανότητα ριζοσπαστικοποίησης της εργατικής τάξης και του κινήματος, και δημιουργία ρηγμάτων στο αστικό πολιτικό σύστημα, δεν είναι μεν λανθασμένο σαν εκτίμηση, μόνο που νομίζω ότι πρόκειται για ένα σαφώς λιγότερο πιθανό ενδεχόμενο απ' ότι το προαναφερθέν. Θα ήταν πολύ επικίνδυνο λοιπόν στην παρούσα φάση να παραγνωρίσουμε τη μεγαλύτερη πιθανότητα και να ποντάρουμε στη μικρότερη. Είναι τρελή ζαριά, είναι τυχοδιωκτισμός. Δε μπορούμε να πάμε έτσι. Δε μας παίρνει.

      Επίσης εμένα μου φαίνεται ότι αυτή τη στιγμή το αίτημα της αποδέσμευσης αποτελεί έτσι κι αλλιώς αιχμή που βάζει το Κόμμα στο κίνημα. Δε νομίζω ότι αυτή τη στιγμή κατεβάζουμε ΟΛΗ τη γραμμή σε όλες τις ανακοινώσεις και σε όλες τις τοποθετήσεις μέσω του κομματικού Τύπου. Αυτό είναι κάτι που γίνεται σε επιλεγμένες περιπτώσεις στο σήμερα, στις κατ' ιδίαν κουβέντες με τους εργάτες προφανώς, και σε προεκλογικές περιόδους. Αυτή τη στιγμή στις ανακοινώσεις και στα κομματικά ντοκουμέντα η αποδέσμευση είναι που μπαίνει σαν κεντρικό αίτημα. Απλά συνοδεύεται και από το στρατηγικό στόχο, κάτι με το οποίο δε νομίζω να διαφωνεί κάποιος που στηρίζει το Κόμμα σήμερα. Επίσης δε βλέπω σε τι διαφέρει αυτό που λέει σήμερα το Κόμμα, απ' αυτό που προτείνεις εσύ ως κεντρικό σύνθημα. Αφού το Κόμμα το έχει ξεκαθαρίσει χιλιάδες φορές ότι στην ανάλυσή του η έννοια της λαϊκής εξουσίας ταυτίζεται με το σοσιαλισμό ή τη χωρίζει τυπική και μόνο απόσταση απ' αυτόν.

      (συνεχίζεται)

      Διαγραφή
    3. (συνέχεια)

      Την περίοδο του Μάαστριχτ δεν κάναμε λάθος που ήμασταν αντίθετοι. Υπάρχει όμως μια αρκετά σημαντική διαφορά με το σήμερα: τότε ήμασταν έτσι κι αλλιώς οι μόνοι που βάζαμε ζήτημα ΕΕ, οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις με ουσιαστική απήχηση στην κοινωνία στήριζαν με χέρια και με πόδια. Οπότε έτσι κι αλλιώς η αντίθεση στην ΕΕ συνδεόταν αντικειμενικά με την κουβέντα περί δρόμων ανάπτυξης. Αυτή τη στιγμή όμως υπάρχουν κοινωνικές αλλά και -δευτερευόντως- πολιτικές δυνάμεις, που βάζουν θέμα ΕΕ ως διέξοδο για το κεφάλαιο. Εδώ είναι το σημείο-κλειδί για την κατανόηση της σημερινής γραμμής του Κόμματος. Πρέπει πάντα να βάζεις μη ενσωματώσιμα κεντρικά πολιτικά αιτήματα. Και πιο μπακαλίστικα: πρέπει ο εργάτης με το που διαβάζει μια απλή ανακοίνωσή σου να καταλαβαίνει ποιά είναι η διαφορά σου απ' όλους τους άλλους.

      Όσο για την προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα, κι αυτή μόνο έτσι μπορεί να γίνει, με το να επιμένεις στο στρατηγικό σου στόχο. Εδώ ακόμα και όταν θα φτάσουμε στο παραπέντε ας πούμε, σε συνθήκες επαναστατικής καταστάσης, το καλύτερο που μπορούμε να περιμένουμε είναι να ακολουθήσουν οι μάζες τα συνθήματα που θα ρίξουμε (εφ' όσον ρίξουμε τα σωστά - όπως έκαναν το '17 οι μπολσεβίκοι), γιατί την ιδεολογία, τη θεωρία, σε συνθήκες καπιταλισμού και κυριαρχίας της αστικής ιδεολογίας, δεν παίζει να την ακολουθήσουν. Φαντάσου να μην κάναμε και σήμερα τέτοια δουλειά. Ο υποκειμενικός παράγοντας την κρίσιμη ώρα θα είναι τελείως απροετοίμαστος και θα χαθεί άλλη μια ευκαιρία. Τι μπορεί λοιπόν να συσπειρώσει σήμερα; Διαγραφή του χρέους, κατάργηση μνημονίων, αποδέσμευση, άνοδος μισθών-συντάξεων. Ε, αυτά υπάρχουν στις θέσεις του Κόμματος. Αν όμως δε βάζαμε και το στρατηγικό στόχο, ουσιαστικά δε θα είχαμε ουσιαστικές διαφορές από ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Σχέδια Β', Ανταρσύες και πάει λέγοντας.

      Διαγραφή
    4. Καμία παρεξήγηση. Μόνο μερικές παρατηρήσεις:
      α) Λες: "τότε ήμασταν έτσι κι αλλιώς οι μόνοι που βάζαμε ζήτημα ΕΕ". Μα και τώρα οι μόνοι είμαστε "με ουσιαστική απήχηση στην κοινωνία" . Όλα τα αστικά κόμματα από Σύριζα μέχρι ΧΑ δεν θέτουν ζήτημα εξόδου από την ΕΕ, όμως παρά το γεγονός αυτό υπάρχει μια σημαντική τάση στο λαό κατά της ΕΕ. Αυτός άλλωστε είναι ένας επιπλέον λόγος που θεωρώ το θέμα της ΕΕ προνομιακό πεδίο για μας.Αρκεί να μην αφήσουμε τους αστούς να το "διευθετήσουν" όπως θέλουν και όποτε θέλουν.
      β) Νομίζω ότι ο φασισμός είναι κάτι στο οποίο μπορεί να καταφύγει η αστική τάξη όταν δεν έχει πια άλλους τρόπους επιβολής. Διεκδικώντας (όταν και αν) την εξουσία θα έρθουμε σε σύγκρουση με τους αστούς συνολικά και επομένως και με την προσπάθεια τους για κατάλυση της δικής τους "δημοκρατίας". Δεν νομίζω ότι πρέπει να μας φοβίζουν τα σχέδια των καπιταλιστών με τον φασισμό, αν συμβαίνει κάτι τέτοιο τότε πάντα θα έχουμε αμυντική στάση φοβούμενοι τον φασιστικό μπαμπούλα. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση οι καπιταλιστές να κινδυνέψουν και να μην επιστρατέψουν κάθε τους όπλο.
      γ) Λες: "το καλύτερο που μπορούμε να περιμένουμε είναι να ακολουθήσουν οι μάζες τα συνθήματα που θα ρίξουμε (εφ' όσον ρίξουμε τα σωστά - όπως έκαναν το '17 οι μπολσεβίκοι)". Σωστά και ένα τέτοιο σύνθημα είναι και η ΕΕ. Όμως όταν λέμε ότι η έξοδος από την ΕΕ χωρίς εργατική εξουσία είναι καταστροφή (ή κάτι τέτοιο) αποδυναμώνουμε το ζήτημα.Αν δεχτούμε το παραπάνω επιχείρημα μου ότι η ΕΤ δεν έχει να χάσει ή να κερδίσει από μια πιθανή έξοδο από την ΕΕ που γίνεται από τους αστούς, τότε δεν έχουμε λόγο να στηρίξουμε την παραμονή σε αυτήν. Έχουμε όμως λόγους να στηρίξουμε μια έξοδο από την ΕΕ που θα επιβληθεί από τα κάτω, δημιουργώντας έτσι "πολεμικές" συνθήκες.
      Κάτι ακόμα. Λέμε για τον φασισμό. Πως μπορεί να έρθει ο φασισμός; Με δυο τρόπους νομίζω, είτε μέσω εκλογών είτε με στρατιωτικό πραξικόπημα. Πάντως δεν μπορεί να έρθει από τον δρόμο, εκεί που πρέπει και μπορούμε να δώσουμε εμείς την μάχη. Για αυτό χρειάζεται να προετοιμαζόμαστε και να προετοιμάζουμε και την ΕΤ. Απαραίτητη προϋπόθεση να μην αφήνουμε αστούς και οπορτουνιστές να παίζουν μπάλα μόνοι τους.

      Διαγραφή
    5. @Cos: Συγγνώμη που παρεμβαίνω αλλά έχω την εντύπωση ότι κάνεις ένα λάθος και αν θέλεις διόρθωσέ με. Ποτέ το κόμμα δεν είπε ότι η έξοδος από την ΕΕ χωρίς εργατική - λαϊκή εξουσία θα ήταν καταστροφή. Πιστεύω ότι το κόμμα απλά τονίζει ότι είτε εντός ΕΕ είτε εκτός ΕΕ στις παρούσες συνθήκες, η ζωή της εργατικής τάξης και γενικά των λαϊκών στρωμάτων δεν θα καλυτερέψει επ' ουδενί. Δεν θα αλλάξει τίποτα. Αυτό το τονίζει διότι προσπαθεί να δείξει με κάθε τρόπο ότι στις μάχες μεταξύ των αστών, η ΕΤ δεν πρέπει να στοιχηθεί με κανενός το μέρος. Δεν πρέπει να παλέψει κάτω από ξένη σημαία. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να γίνει ξεκάθαρο ότι η πάλη σου πρέπει πάντα να αφορά τα δικά σου συμφέροντα. Αν πέσεις σε μια τέτοια παγίδα και καθότι ο πόλεμος είναι πλέον ένας ορατός κίνδυνος και για άμεση εμπλοκή της χώρας, δεν υπάρχει μεγαλύτερος τυχοδιωκτισμός από τα έχεις βάλει εξαρχής την ΕΤ να έχει ξεκινήσει να αγωνίζεται κάτω από την ελληνική σημαία των ντόπιων αστών.

      Διαγραφή
    6. Το ζήτημα που θέτει το πιο πάνω άρθρο, θεωρώ με υποδειγματική ιστορική σαφήνεια, είναι το πώς το εργατικό κίνημα θα αποφύγει άλλη μια μάχη κάτω από ξένη σημαία, πώς δεν θα εγκλωβιστεί στην ψευτοριζοσπαστική συνθηματολογία των "ευρωσκεπτικιστών."

      Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Σημαίνει το να μην αντιμετωπίζεις την έξοδο απ' την ευρωζώνη ως το πυρηνικό και πρωταρχικό θέμα, όπως θέλουν να επιβάλλουν οι αστοί τύπου Αλαβάνου κλπ, αλλά να θέτεις πάντα στον πολιτικό αντίπαλο το ζήτημα του πώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα βοηθούσε την άρση της εκμετάλλευσης του εργαζόμενου απ' τα μονοπώλια. Οι ευρωσκεπτικιστές δεν έχουν τίποτε να πουν γι αυτό το θέμα, και δεν τους ενδιαφέρει. Τους ενδιαφέρει η ανασυγκρότηση του εγχώριου κεφαλαίου με πιο ευνοϊκούς για το ίδιο όρους, και αυτό βέβαια δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς νέες συμμαχίες με αστικές τάξεις του εξωτερικού και ανανέωση των προϋποθέσεων έντασης της εργασιακής εκμετάλλευσης, που στην Ελλάδα ήταν πάρα πολύ ψηλή και πριν την ένταξη στην ΕΟΚ -- δείγμα σημαντικό του ότι δεν θα αλλάξει τίποτε για αυτόν που δεν κατέχει τα μέσα παραγωγής.

      Οι ενδοαστικές συγκρούσεις είναι χρήσιμες για το εργατικό κίνημα ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ. Τότε μόνο μπορεί να κερδίσει το ίδιο απ' αυτές, όταν έχει ξεκαθαρίσει την αυτονομία των δικών του στόχων και έχει οργανώσει τα δικά του μέσα για να τους πετύχει. Όταν περιμένει να κερδίσει ποντάροντας στη μία ή την άλλη πλευρά των ενδοαστικών συγκρούσεων, όταν εγκλωβίζεται στους όρους του παιχνιδιού της αστικής τάξης, τότε ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΕΠΩΔΥΝΟ ΤΡΟΠΟ. Αυτό μας δείχνει και το έξοχο παράδειγμα της σύγκρουσης περί ενωμένης Ευρώπης στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης του άρθρου του "Ρ."

      Διαγραφή
    7. Πολύ πρακτικά λοιπόν: Σε ποιο ποσοστό περνάω στα λαϊκά και εργατικά στρώματα το σύνθημα "αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων" και σε ποιο βαθμό κρατάνε ΜΟΝΟ το "αποδέσμευση από την ΕΕ"; Εκεί παίζεται το παιχνίδι. Οι ευρωσκεπτικιστές έχουν ως στόχο να μείνει μόνο το πρώτο κομμάτι στο μυαλό των μαζών, εμείς να κατανοηθεί η ενότητα του συνθήματος, το ότι το δεύτερο μισό είναι προϋπόθεση για να έχει νόημα για τον εργάτη το πρώτο μισό.

      Διαγραφή
    8. Λοιπόν, Cos, Ανδρέας και Αντώνης με έχουν καλύψει ουσιαστικά πλήρως με τα τελευταία ποστ τους και δε νομίζω ότι χρειάζεται να μακρηγορήσω. Σε τελική ανάλυση δε νομίζω ότι έχουμε και καμιά τεράστια διαφοροποίηση πάνω στο θέμα. Απλά μάλλον έχεις μια υπερβολική ανησυχία για λανθασμένες τακτικές επιλογές που μπορεί να προκύψουν απ' τη θέση ότι αποδέσμευση χωρίς λύση στο ζήτημα της εξουσίας είναι λειψή. Δηλαδή, εντάξει, προφανώς και δε θα πούμε "όχι στην αποδέσμευση" αν τεθεί με όρους μερίδας του κεφαλαίου και "ευρωσκεπτικιστικούς" - αυτό πια είναι καθαρή τρέλα, πηγαίνεις στο άλλο άκρο και στην πράξη γίνεσαι ευρωλιγούρης! Εκτιμώ ότι σε μια τέτοια περίπτωση το Κόμμα δε θα βάλει μεν εμπόδια στην αποδέσμευση (είπαμε, δεν είμαστε μαλάκες), αλλά θα επιμείνει ακόμα περισσότερο στο ζήτημα της εξουσίας και θα πει ξεκάθαρα στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της ότι δεν έχουν τίποτα καλό να περιμένουν ακόμα και όντας έξω απ' την ΕΕ, αν δεν παλέψουν για τη δική τους εξουσία. Αυτή νομίζω ότι είναι η μόνη σωστή τοποθέτηση στην πράξη πάνω στο ζήτημα της ΕΕ, στη βάση ακριβώς αυτού που αναλύθηκε πιο πάνω, ότι δηλαδή στη δική μας αντίληψη η ΕΕ αυτή καθαυτή δεν είναι το κύριο ζήτημα. Και από κει και πέρα, επειδή ακριβώς όπως είπες κι εσύ, Cos, δε φοβόμαστε το φασισμό, απλά προετοιμαζόμαστε για τη μάχη μαζί του (η οποία θα έρθει νομοτελειακά) όποιες κι αν είναι οι συνθήκες. Απλά να μην ξεχνάμε και το ζήτημα το σε ποιές θέσεις τοποθετεί τις ταξικά αντίπαλες κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις ο εκάστοτε συσχετισμός δυνάμεων εν όψει μιας επερχόμενης -σφοδρότερης από το σύνηθες- σύγκρουσης. Και αυτός όπως και να το κάνουμε σήμερα δεν είναι καλός.

      Διαγραφή
  4. @Ανδρέας
    "Ποτέ το κόμμα δεν είπε ότι η έξοδος από την ΕΕ χωρίς εργατική - λαϊκή εξουσία θα ήταν καταστροφή."
    Όταν αναφέρθηκα σε αυτό χρησιμοποίησα την έκφραση "στο παρελθόν" γιατί είχε τεθεί έτσι τηλεοπτικά από την Παπαρήγα.
    @Αντώνης
    "Οι ενδοαστικές συγκρούσεις είναι χρήσιμες για το εργατικό κίνημα ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ." Αυτό είναι που ουσιαστικά λέω και εγώ, ότι πρέπει δηλαδή να θέτουμε εμείς το ζήτημα και να μην αφήνουμε τους αστούς να το λύσουν μόνοι τους, αφού πρώτα έχουν "τακτοποιήσει" τα δικά τους θέματα. Να μην τους αφήνουμε δηλαδή την πρωτοβουλία και την άνεση να σχεδιάζουν και να υλοποιούν σύμφωνα με τα συμφέροντα τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή