Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Γ. Σταθάκης: Να αποκτήσουμε κράτος (δεν έχουμε), να αποκατασταθεί η υγιής σχέση κεφαλαίου-εργασίας

Αυτά εξέθρεψαν πρακτικές, συμπεριφορές και τρόπους διαχείρισης της οικονομίας με βραχυχρόνιους ορίζοντες, που νομιμοποίησαν την αυθαιρεσία, ως πάγια πρακτική, που ενίσχυσαν την κατακερματισμένη έννοια του συμφέροντος, αντί της καθολικότητας και της προσκόλλησης σε κανόνες. Το ότι οι συμπεριφορές αυτές είχαν καθολική και οριζόντια ισχύ, δημιουργεί βεβαίως την εντύπωση της συνυπευθυνότητας κυβερνώντων και πολιτών, κομμάτων που κυβερνούσαν και αυτών που αντιπολιτευόταν, αλλά σε κάθε περίπτωση, εν αρχή ήταν η δομικότητα η ίδια, η πρωτοκαθεδρία της θεμελιακής δομής.


‏Αυτή δημιουργήθηκε στη δεκαετία του ´90, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, και θεώρησε ότι η οικονομία μπορεί και οφείλει να μεταπλαστεί στη βάση μιας νέας οικονομικής έννοιας, αυτήν της υπεραξίας των αξιών, είτε επρόκειτο για γη, για ακίνητα, για επιχειρήσεις, ακόμα και για τους ίδιους τους εργαζόμενους. Στην Ελλάδα ταυτίστηκε με το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, με την ιδέα μιας φαντασιακής μετάπλασης στην οικονομία, μακριά από την παραγωγή αξιών, που διασφαλίζουν το κεφάλαιο και η εργασία, σε μία οικονομία, όπου η κίνηση κεφαλαίων, η εισροή χρήματος, ο δανεισμός και μία ακόρεστη αναπαράσταση πλασματικών αποτιμήσεων, θα εξωθούσε κάθε παραδοσιακό οικονομικό λογισμό και θα συμπαρέσυρε τους πάντες σε μία νέα οικονομική δυναμική. Αυτήν θα την κινούσαν οι νέοι δρόμοι της ιδιωτικής οικονομίας, όπως αυτή μεταλλασσόταν στο νέο παγκόσμιο σύστημα, με επίκεντρο ότι φάνταζε πολύ επικερδές, που εν προκειμένω εντάσσονταν στον μηχανισμό δημιουργίας υπεραξιών. Αυτό ως συνήθως δημιουργούσε αποστροφή για το παραγωγικό με μακροχρόνιους ορίζοντες και ενθάρρυνε τις δραστηριότητες με συνεχώς μεταβαλλόμενες τιμές, όπως είναι η γη, η κατοικία και οι μετοχές. 

[...]

Η μεταστροφή επιβάλλει τη ριζική αναθεώρηση των ιδεών. Αφορά τη συντεταγμένη, αλλά ομολογημένη, νέα αρχή, που θα ορίζεται από το μεγάλο κενό, αυτό του κράτους. Πρόκειται πλέον για την ιστορική τομή που όλοι αναγνωρίζουν αλλά ελάχιστοι επικεντρώνονται σε αυτήν. Εν αρχή ην το κράτος, λοιπόν. Αυτό αναζητά την πλήρη αποκατάστασή του ως ενός συστήματος διαμόρφωσης και τήρησης των κανόνων, ως πεδίο άσκησης πολιτικών, ως συνομολογουμένων επιλογών των πολιτών. Η αναζήτηση επιβάλλει την καθολική αναθεώρηση του χθες. Επιβάλλει τη μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση, τη μεγάλη τομή στο φορολογικό, τη χωροταξία, την εκπαίδευση, την υγεία και άλλων. Επιβάλλει να θέσουμε ξανά τη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού στην αρχέγονη και διακριτή τους υπόσταση. Και ταυτόχρονα να απεμπλέξουμε μέσα από τη σχέση αυτή τη συνεχιζόμενη πρωτοκαθεδρία των μηχανισμών διαμόρφωσης πλασματικών αξιών, επικαθορίζοντας την πορεία, που κατά κοινή ομολογία οφείλει να ακολουθήσει η χώρα, επικεντρωμένη στην ιδέα ενός παραγωγικού δυναμικού προς αξιοποίηση, με αφετηρία το μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό, και με σαφείς περιβαλλοντικές και κοινωνικές μέριμνες. - Γ. Σταθάκης, Protagon/Left.gr


14 σχόλια:

  1. "Στην Ελλάδα ταυτίστηκε με το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, με την ιδέα μιας φαντασιακής μετάπλασης στην οικονομία, μακριά από την παραγωγή αξιών, που διασφαλίζουν το κεφάλαιο και η εργασία, σε μία οικονομία, όπου η κίνηση κεφαλαίων, η εισροή χρήματος, ο δανεισμός και μία ακόρεστη αναπαράσταση πλασματικών αποτιμήσεων, θα εξωθούσε κάθε παραδοσιακό οικονομικό λογισμό και θα συμπαρέσυρε τους πάντες σε μία νέα οικονομική δυναμική. Αυτήν θα την κινούσαν οι νέοι δρόμοι της ιδιωτικής οικονομίας, όπως αυτή μεταλλασσόταν στο νέο παγκόσμιο σύστημα, με επίκεντρο ότι φάνταζε πολύ επικερδές, που εν προκειμένω εντάσσονταν στον μηχανισμό δημιουργίας υπεραξιών. Αυτό ως συνήθως δημιουργούσε αποστροφή για το παραγωγικό με μακροχρόνιους ορίζοντες και ενθάρρυνε τις δραστηριότητες με συνεχώς μεταβαλλόμενες τιμές, όπως είναι η γη, η κατοικία και οι μετοχές."

    Έχει και χιούμορ ο σόφρων επενδυτής χαρτοφυλακίων. Ή θράσος, το ίδιο κάνει την σήμερον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εκ του ιδίου σάιτ, δια του Σταύρου Θεοδωράκη:

      Οι «παρέες» όμως ξέρουν ότι για να γίνει «μια χώρα από την αρχή», πρέπει να το προσπαθήσουν πολλοί μαζί. Το 50%, το 60% της κοινωνίας. Μη γίνει λάθος. Δεν πιστεύω στη συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας–ΣΥΡΙΖΑ που κάποια «κέντρα» υποδεικνύουν. Θα είναι μια κυβέρνηση συμψηφισμών σαν την οικουμενική του Ζολώτα που δεν κατάφερε και πολλά αν εξαιρέσετε ότι έφερε στο ίδιο υπουργικό τραπέζι τον Σαμαρά και τον Δραγασάκη (και αυτό για αστείο το έγραψα). Ποιος λοιπόν θα ξεσηκώσει την κοινωνία; Ποιος θα σπιρουνιάσει το άλογο; Το παλιό πολιτικό σύστημα πάντως δεν μπορεί. Το 94% των Ελλήνων δεν έχει εμπιστοσύνη στα πολιτικά κόμματα (Ευρωβαρόμετρο) και το 41% συνεχίζει να θεωρεί καταλληλότερο για πρωθυπουργό τον «Κανένα» και μόνο ένα 23% τον Σαμαρά και ένα 19% τον Τσίπρα (Metron Analysis, Δεκ 2013).

      Έχω ακούσει πολλές φορές αυτές τις μέρες ότι για να αλλάξει η χώρα, αρκεί ο καθένας να κάνει καλά τη δουλειά του. Δεν το πιστεύω. Αυτά αφορούν την Ελβετία. Εδώ ό,τι και να «χτίζουμε», οι πολιτικοί «μας» (θα) το γκρεμίζουν. Πρέπει λοιπόν να υπάρξει ένας ξεσηκωμός. Και κάποιοι να κάνουν ρεσάλτο στο σκάφος της πολιτικής. Όχι βέβαια για να γίνουν υπουργοί – ποιον δελεάζουν πια οι λιμουζίνες και τα τζιτζιφιόγκικα κουστούμια. Αλλά για να αλλάξουν τους κανόνες του παιγνιδιού.
      http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=30597

      Διαγραφή
    2. Καψής, απ' το ίδιο σάιτ:

      Κι αν όλα αυτά αποδειχθούν αδιέξοδη καταστροφολογία; Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πετύχει αυτά που επιδιώκει - μια αναστολή πληρωμών για το χρέος, στην πραγματικότητα δηλαδή πρόσθετη γενναία χρηματοδότηση και μάλιστα χωρίς όρους; Ή πάλι αν στην πορεία επικρατήσουν μετριοπαθέστερες και ρεαλιστικότερες απόψεις στον ΣΥΡΙΖΑ και η μετάβαση σε μια νέα συμφωνία γίνει ομαλά; Κανείς δεν μπορεί θεωρητικά να το αποκλείσει. Άλλωστε από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν λείπουν φωνές της λογικής με τις καλύτερες των προθέσεων. Το αντίθετο. Η Ιστορία, όμως, δεν γράφεται με προθέσεις. Και στον ΣΥΡΙΖΑ εδώ και καιρό η ηγεσία του είναι αιχμάλωτη της ρητορείας της. Περιθώρια ουσιαστικών ελιγμών χωρίς να χαρακτηριστούν προδοσία, δεν υπάρχουν. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που μια συνεργασία κεντροαριστερών δυνάμεων με τον ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία προσβλέπουν ορισμένοι, θα μπορεί να γίνει μόνο με όρους πολιτικής υποταγής της κεντροαριστεράς.
      http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=30575

      Διαγραφή
    3. Να δεις τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει... Τον Παπανδρέου Γ´ να κάνει κριτική στον Καραμανλή Β´ ότι έχει μετατρέψει την Ελληνική Οικονομία σε ένα "παρεΐστικο καπιταλισμό του '70". Προφανώς τα μονοπώλια δεν τα σηκώνουν αυτά, θέλουν κανόνες, σοβαρότητα και πχιότητα ώστε το κεφάλαιο και η εργασία να διασφαλίσουν την παραγωγής αξίας!!! Ε ρε γλέντια!!!

      Που είναι οι ντούροι μαρξιστές του ΣΥΡΙΖΑ; Κύριε Λαφαζάνη, ένα σχολιάκι για την παραγωγή ΑΞΙΑΣ (ως γνωστόν, η υπεραξία μας τελείωσε σ' αυτή τη χώρα) που τη ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΟΥΝ (!!!) το ΚΕΦΑΛΑΙΟ και η ΕΡΓΑΣΙΑ εἰς γάμου κοινωνίαν; Κύριε Μηλιέ; Μπορεί να μου πει κανείς τι διαφορετικό έλεγαν οι "οικονομολόγοι" και κυρίως οι βιομήχανοι του Γ´ Ράιχ;

      gdmn1973

      Διαγραφή
  2. Θέλω επίσης να μου εξηγήσει ένας οικονομολόγος τι ακριβώς είναι αυτή η νέα οικονομική έννοια, η υπεραξία των αξιών. Κάτι πρέπει να είναι, αφού "θεώρησε ότι η οικονομία μπορεί και οφείλει να μεταπλαστεί στη βάση [αυτής]". Τώρα ποιος ακριβώς το θεώρησε αυτό; Η "δομικότητα η ίδια"; Η "πρωτοκαθεδρία της θεμελιακής δομής" που όνομα δεν έχει; Η δεκαετία του '90; Ο υπογράφων το άρθρο Γ. Σταθάκης; Θα σας γελάσω και δε θέλω, το συντακτικό που μου 'μαθαν δεν αρκεί για την ανάλυση της σκέψης αυτού του επιπέδου. Δεν είμαι και Σαραντάκος!

    Θέλω ο οικονομολόγος - εθελοντής που λέγαμε να μου εξηγήσει επίσης τι είναι η τιμή μιας δραστηριότητας και από πότε "η γη, η κατοικία και οι μετοχές" είναι "δραστηριότητες" και μάλιστα "με διαρκώς μεταβαλόμενες τιμές". Αν έχει την υπομονή ο εθελοντής μας, ας μου εξηγήσει επίσης τι είναι οι "πλασματικές αξίες". Είναι σαν τις "μεταβαλλόμενες τιμές" που λέγαμε και πριν; Είναι κάτι άλλο; Μπορούμε άμα θέμε να τις πακτώσουμε κι από μεταβαλόμενες να τις κάνουμε σταθερές, να 'ούμε; Και οι μηχανισμοί διαμόρφωσης πλασματικών αξιών ποιοι είναι; Ένα παράδειγμα; Για να ξέρω δηλαδής τίνων θα απεμπλέξουμε τη συνεχιζόμενη πρωτοκαθεδρία (Σαραντάκοοοοο! Τρέχααααα!) Και να ρωτήσω και το άλλο, καθότι φιλομαθής εξανέκαθεν: Άμα τους απεμπλέξουμε την πρωτοκαθεδρία (των μηχανισμών διαμόρφωσης πλασματικών αξιών) σε ποια έδρα θα τους βάλουμε;

    Λοιπόν, θέλω έναν οικονομολόγο - εθελοντή διότι δεν κατάλαβα τίποτα. Ας μην είναι μαρξιστής, δεν πειράζει, και αστός μου κάνει. Μόνο παπατζής να μην είναι, γιατί απ' αυτούς έχει βρωμίσει ο τόπος.

    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι να σου πω, δεν το καταλαβαίνω, αλλά εγώ από οικονομικά δεν σκαμπάζω. Ίσως εννοεί "να απεμπλακούμε από την πρωτοκαθεδρία των μηχανισμών κτλ." ή "να απεμπλέξουμε την οικονομία από την πρωτοκαθεδρία των μηχανισμών κτλ.". Για τα άλλα, πρέπει να βρεις οικονομολόγο.

      Διαγραφή
    2. κ. Σαραντάκο, δεν ξέρω τι εννοεί ούτε καν αν εννοεί οτιδήποτε. Ξέρω τι διάβασα:

      Επιβάλλει να θέσουμε ξανά τη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού στην αρχέγονη και διακριτή τους υπόσταση. Και ταυτόχρονα να απεμπλέξουμε μέσα από τη σχέση αυτή τη συνεχιζόμενη πρωτοκαθεδρία των μηχανισμών διαμόρφωσης πλασματικών αξιών, επικαθορίζοντας την πορεία, που κατά κοινή ομολογία οφείλει να ακολουθήσει η χώρα, επικεντρωμένη στην ιδέα ενός παραγωγικού δυναμικού προς αξιοποίηση, με αφετηρία το μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό, και με σαφείς περιβαλλοντικές και κοινωνικές μέριμνες.

      Να απεμπλέξουμε, λοιπόν, τη συνεχιζόμενη πρωτοκαθεδρία των μηχανισμών! Οικονομολόγος χρειάζεται ή κοτσανολόγος για να μας εξηγήσει τι θα πει "να απεμπλέξουμε την πρωτοκαθεδρία;"

      Και τι ακριβώς σημαίνει "μέσα από τη σχέση αυτή"; Μέσω της σχέσης αυτής; Ή μήπως εννοεί "να απεμπλέξουμε ΑΠΟ τη σχέση αυτή";

      Και πιο πάνω:

      Αυτή δημιουργήθηκε στη δεκαετία του ´90, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, και θεώρησε ότι η οικονομία μπορεί και οφείλει να μεταπλαστεί στη βάση μιας νέας οικονομικής έννοιας...

      Ψάχνω ποια είναι "αυτή" που "δημιουργήθηκε στη δεκαετία του ´90" και "θεώρησε ότι η οικονομία μπορεί και οφείλει να μεταπλαστεί". Ψάχνω δηλαδή που αναφέρεται η αντωνυμία που αποτελεί το υποκείμενο δύο ρημάτων (δημιουργήθηκε, θεώρησε) και μάλιστα η δομή του κειμένου με αναγκάζει να το ψάξω στην ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ παράγραφο. Επειδή εγώ δεν βρίσκω άκρη, ο ευρών αμειφθήσεται. Προφανώς δε χρειάζεται να είναι οικονομόλογος!

      gdmn1973

      Διαγραφή
    3. Δε φτάνει που άνθρωπος με πλούσιο επενδυτικό χαρτοφυλάκιο στα χέρια της Black Rock αναγκάζεται, ένεκα τίμιος αριστερός, να κατακεραυνώσει τους "μηχανισμούς διαμόρφωσης πλασματικών αξιών", λέγοντας στο πόπολο ότι πρέπει να αφεθεί στην "αξιοποίηση" ιδιαίτερα αν είναι μορφωμένο (500 ευρώ το μήνα δίνει η ΕΕ για άνεργους πτυχιούχους που θα δουλεύουν εξάμηνα για ερευνητικά προγράμματα εκατομμυρίων!), κι εσύ κάθεσαι και ψειρίζεις την απεμπλοκή απ' την πρωτοκαθεδρία.

      Ε, δεν τρώγεστε τέλος πάντων.

      Διαγραφή
    4. Α ναι... Όταν φτάνει στην "αξιοποίηση ενός παραγωγικού δυναμικού", το κείμενο γίνεται σαφέστατο.

      gdmn1973

      Διαγραφή
    5. Ε, μα! Να αξιοποιηθούν οι νεοπρολετάριοι με πτυχία πρώτα να είναι παραγωγικοί αντί για άχρηστα κορμιά, και μετά, σε φάση δευτεροκαθεδρίας, να βγάλει κι ο Σταθάκης το κατιτίς του απ' τους μηχανισμούς διαμόρφωσης πλασματικών αξιών."

      Που πάει να πει, πρωτοκαθεδρία=άντληση υπεραξίας απ' τους νεοπρολετάριους
      δευτεροκαθεδρία=Black Rock για τον Σταθάκη.

      Σαφής είναι ο άνθρωπος, σου λέει το να μαζεύω εγώ το χαρτί δεν είναι το πρωτεύον, το πρωτεύον είναι να εκμεταλλευόμαστε εσένα.

      Πόσο πιο κιμπάρικα να τα πει δηλαδή;

      Διαγραφή
  3. To κείμενο του Σταθάκη είναι εύκολα η αναθεωρημένη και σύγχρονη επιτομή της φανφαρολογίας για την κάλυψη της ουσίας (όση μπορεί να υπάρχει σε γραπτό σαν και αυτό) ή αρκετά μεταφορικά, "άρτος και θεάματα" για τον κακομοίρη που θέλει να ακούσει κάτι που θα του φανεί αλλιώτικο, και ας μην έχει καμία αξία! 100% ιδεολογική και θεωρητική ενσωμάτωση στην αστική τάξη. Ξεφτίλα.

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 100% ενσωμάτωση στην αστική τάξη ή στο πολιτικό marketing; Υπάρχει - ή καλύτερα υπήρξε - σοβαρή αστική οικονομική σκέψη και ο Μαρξ ποτέ δεν έκρυψε την εκτίμησή του π.χ. προς το Ρικάρντο. Τώρα τι σχέση έχει το μπαλαμούτι που διαβάσαμε με οποιαδήποτε σχολή οικονομικής σκέψης... Εδώ περιέχει προτάσεις που δεν έχουν υποκείμενο ή μπορούν κάλλιστα να έχουν όποιο γουστάρει ο αναγνώστης.

      gdmn1973

      Διαγραφή
    2. Η παπάτζα και η φανφάρα πλέον καταρτίζονται σαν ιδεολογικές και θεωρητικές κατακτήσεις για την αστική τάξη, αφού μόνο έτσι (ή στον μεγαλύτερο βαθμό) μπορούν να διατηρήσουν πλέον τον λαό σε κατάσταση ταξικής ύπνωσης.
      Καλός ή κακός έχουν περάσει και δεν γυρνάνε πίσω, οι εποχές που οι αστοί είχαν κάτι να μας πούνε ...

      Κώστας

      Διαγραφή
    3. Κώστα, έχεις δίκιο δυστυχώς... Αλλά ας είμαστε αισιόδοξοι, ο κόσμος μόνο μπροστά πάει - αν και όχι πάντα προς το καλύτερο.

      gdmn1973

      Διαγραφή