Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Τι είναι η "αριστερή κριτική";

1. Η "αριστερή κριτική" είναι μια κριτική η οποία, επειδή είναι πολύ θορυβώδης στις φαινομενικές αιτιάσεις της, είναι επίσης πολύ αποτελεσματική στο να μετατρέπει σιωπηρά το ζητούμενο σε δεδομένο. Ενώ λοιπόν το ζητούμενο, σε ό,τι αφορά την "αριστερή κριτική" στο ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμένα, είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που υποτάσσει, απτά και διαπιστώσιμα, στο πρόγραμμά του, τα συμφέροντα της αστικής στα συμφέροντα της εργατικής τάξης ή το αντίστροφο --αν είναι δηλαδή ένα αστικό ή ένα εργατικό κόμμα-- αυτό στην "αριστερή κριτική" δεν τίθεται ποτέ ως ερώτημα προς απάντηση.


2. Επειδή στην "αριστερή κριτική" το ζητούμενο μετατρέπεται αδήλωτα σε δεδομένο, επειδή δηλαδή αποσιωπάται εκ θεμελίων το ερώτημα ποιας τάξης συμφέροντα είναι φτιαγμένο, δομημένο, να εξυπηρετεί ένα κόμμα, η "αριστερή κριτική" συνίσταται στη λαθολογία, εντοπίζει δηλαδή στο κόμμα μια σειρά από "λάθη" και "αστοχίες" που αδυνατίζουν, υποτίθεται, την πολιτική του αποτελεσματικότητα. Φυσικά, αν η "αριστερή κριτική" έμπαινε στον κόπο να θέσει ανοιχτά και να διερευνήσει βάσει τεκμηρίων το ζητούμενο, τα "λάθη" θα έχαναν άμεσα τον φαινομενικό τους χαρακτήρα ως "λάθη", και οι "αστοχίες" θα φαινόντουσαν πολύ λιγότερο "αστοχίες." Όμως τότε, η "αριστερή κριτική" δεν θα είχε αντικείμενο και θα έδινε τη θέση της σ' αυτό που είναι φτιαγμένη για να καταστέλλει, να συσκοτίζει και να αποτρέπει, δηλαδή την ταξική συνείδηση.

3. Δυο άλλες "ανακαλύψεις" της "αριστερής κριτικής" ανήκουν στην ίδια κατηγορία της οφθαλμαπάτης: η ανακάλυψη "δεξιάς στροφής" ή και "μετάλλαξης" και η επικέντρωση σε "ηγετικές κλίκες" και τη δράση τους. Η "αριστερή κριτική" δεν ρωτά ποτέ αν υπήρξε αλήθεια εποχή όπου οι βασικές συντεταγμένες, το βασικό πλαίσιο στο οποίο αρθρώνονταν η πολιτική ενός κόμματος ήταν διαφορετικά. Δεν ρωτά ποτέ, για παράδειγμα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ (ή ο ΣΥΝ) υπήρξε ποτέ ένα κόμμα ενάντιο στην ΕΕ, αν υπήρξε ποτέ ένα κόμμα εργατικών αγώνων, αν υπήρξε ποτέ ένα κόμμα που αμφισβήτησε θεμελιακά την οικονομική βάση της καπιταλιστικής κοινωνίας αντί να περιορίζεται σε "παρεμβάσεις" στο ιδεολογικο-πολιτισμικό εποικοδόμημα (δικαιώματα μειονοτήτων, σεξουαλικότητα, αισθητική, εκπαίδευση, περιβαλλοντισμός, κλπ). Η "αριστερή κριτική" εκπλήσσεται με το δεδομένο και καμώνεται πως καταγγέλει το προφανές: πως ένα κόμμα που ποτέ δεν ήρθε σε ρήξη με τα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας ... δεν έρχεται σε ρήξη με τα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας. Όσο για τις "ηγετικές κλίκες", των οποίων τη δράση η "αριστερή κριτική" καταγγέλει ώστε να θεμελιώσει την δική της άσπιλη αγνότητα (ωσάν όταν δεν άρθρωνε λέξη τα πράγματα να ήταν επί της ουσίας διαφορετικά), είναι απλώς τα στελέχη εκείνα που είναι πιο "προσαρμοσμένα" στην ανάγκη να ειπωθούν τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη όταν οι κυβερνητικές προοπτικές επιβάλλουν, όχι τον "ρεαλισμό", που ήταν εξαρχής το θεμέλιο της ρήξης με τον μαρξισμό-λενινισμό, αλλά τη διάλυση των ροζ σύννεφων που τον απέκρυπταν από τους μονίμως και καθ έξιν εξαπατημένους "πολίτες-ψηφοφόρους". Οι εκφραστές της "μετάλλαξης", που δεν είναι καθόλου μετάλλαξη αλλά απλά απογύμνωση, αναδύονται οργανικά και συνεπώς "δίκαια": είναι αυτοί που έχουν την εμπειρία, το κύρος και την προδιάθεση να αναλάβουν την "βρώμικη" αλλά απαραίτητη δουλειά της προετοιμασίας για κυβερνητική εξουσία. Και δεν είναι με κανένα τρόπο περισσότερο "ένοχοι" για αυτό από τις λευκές περιστερές που τους "καταγγέλουν."

4. Η "αριστερή κριτική" ποζάρει ως η κριτική συνείδηση της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ποτέ της δεν συλλαμβάνει το γεγονός ότι αντιγράφει πιστά τις μεθόδους της: κριτικάρει τα "λάθη" της ηγεσίας, οδύρεται για την "μετάλλαξη" του κόμματος. Αλλά και η "ηγεσία" από την πλευρά της κάνει ακριβώς το ίδιο: κριτικάρει, για παράδειγμα, τα "λάθη" της Ευρωπαϊκής Ένωσης και διαμαρτύρεται για την δική της "μετάλλαξη", ωσάν να ήταν πράγματι "λάθη", ωσάν να ήταν ποτέ κάτι διαφορετικό ως οικοδόμημα η ΕΕ για να "μεταλλαχθεί" τώρα. Ή αναζητά, με την κωμική σοβαρότητα επαγγελματία ντετέκτιβ, έναν "άλλο κόσμο" εντός των ορίων του υφιστάμενου, έναν κόσμο για τον οποίο διατείνεται ότι διαφέρει από αυτόν χωρίς ποτέ να μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει με τι θα μοιάζει. Έτσι, η "αριστερή κριτική" βεβαιώνεται πως, όταν ασκεί κριτική στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το κάνει με όρους που διατηρούν ανέπαφο τον βασικό πυρήνα της ιδεολογικής τακτικής του κόμματος: την υποκριτική έκπληξη με το πρόδηλο και εύκολα διαπιστώσιμο, ή λαϊκότερα, το ποιείν το χαζό. Σε περίπτωση που το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα το ίδιο καταλήξει στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας (κάτι που στην Ελλάδα συνέβη ήδη με το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ), η "αριστερή κριτική" βεβαιώνεται ότι το σοσιαλδημοκρατικό γονίδιο θα αναπαραχθεί, με την ίδια ακριβώς συνταγή, σε ένα άλλο κόμμα, με άλλο όνομα: το κόμμα των λευκών περιστερών που όλο μένουν ανίδεες για την πραγματικότητα, όλο εκπλήσσονται απ' το προφανές, και όλο επιβιώνουν ως αέναοι πόλοι μικροαστικής συσπείρωσης.

5. Η "αριστερή κριτική" είναι τόσο πιο επικίνδυνη για τα εργατικά και τα λαϊκά στρώματα όσο πιο σοβαρά την εκλαμβάνουν. Γιατί είναι η αποτελεσματικότερη όλων των μεθόδων για να βεβαιωθεί κανείς ότι τα θεμέλια της πολιτικής δεν αμφισβητούνται ποτέ, και ότι η κριτική σκέψη αποδέχεται την προϋπόθεση να κινείται μονίμως στην επιφάνεια των πραγμάτων, κι έτσι να θέτει για τον εαυτό της προβλήματα που, επειδή είναι τα ίδια ψευδή, μπορούν να απαντηθούν μόνο ψευδώς, χωρίς δηλαδή να διαφωτίσουν πραγματικά σε τίποτε αυτόν που τα απαντά, και χωρίς να του διδάξουν το παραμικρό χρήσιμο μάθημα για το μέλλον. 

6. Επειδή στηρίζεται σε ένα σχήμα αναδιπλασιασμού αυτού το οποίο κριτικάρει, η "αριστερή κριτική" υπόκειται η ίδια στον νόμο της αέναης αναπαραγωγής, έτσι ώστε το κόμμα-στόχος της "αριστερής κριτικής" να είναι το ίδιο μια μορφή "αριστερής κριτικής" των ανοιχτά κεφαλαιοκρατικών κομμάτων, ενώ ταυτόχρονα, να μπορούν να υπάρχουν άλλα, μικρότερα κόμματα-δορυφόροι, που ασκούν "αριστερή κριτική" στο κόμμα, και μαζί, σ' αυτούς που του ασκούν "αριστερή κριτική." Γι αυτό, ο μαρξισμός-λενινισμός ή θα αρνείται να παίξει το ρόλο της "αριστερής κριτικής" στη σοσιαλδημοκρατία ή δε θα υπάρχει.

7. Ο μαρξισμός-λενινισμός δεν είναι, και δεν μπορεί ποτέ να γίνει, όσο είναι μαρξισμός-λενινισμός, "αριστερή κριτική." Γιατί ο μαρξισμός-λενινισμός δεν ξεκινά λαμβάνοντας ως δεδομένα όσα η "αριστερή κριτική" λαμβάνει ως δεδομένα (τον χαρακτήρα της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, τον χαρακτήρα του κράτους, τον χαρακτήρα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, τον χαρακτήρα του ιμπεριαλισμού, κλπ). Ο μαρξισμός-λενινισμός δεν έχει ως στόχο την "κριτική" στον καπιταλισμό και το πολιτικο-ιδεολογικό του εποικοδόμημα αλλά την ανατροπή τους· δεν εξαντλείται σε διαπιστώσεις για τις πράξεις ή παραλείψεις των αστικών δυνάμεων αλλά διαμορφώνει δικό του, αυτόνομο πρόγραμμα, τη δική του, αυτόνομη στρατηγική. Και το κάνει επειδή δεν εκφράζει την δυσαρέσκεια ενός τμήματος της αστικής τάξης απέναντι στην πολιτική την οποία υπαγορεύει ένα άλλο, αλλά τις επιδιώξεις μιας άλλης, ασυμφιλίωτα εχθρικής προς την αστική, τάξης. 

8. Η "αριστερή κριτική" δεν σταματά ποτέ να αναπαράγει ποτέ την ψευδαίσθηση της μονοταξικής κοινωνίας, την ψευδοαπεύθυνση σε "όλους εμάς", την δραστική υποτίμηση και στην ουσία αντιστροφή της πραγματικότητας της ταξικής πάλης: ενώ αυτή η πραγματικότητα καθορίζεται, στο παρόν στάδιο, από την συντριπτική υπεροπλία της αστικής τάξης έναντι της εργατικής, για την "αριστερή κριτική" μόνο τα ηγετικά "λάθη" κρατούν την "πλειοψηφία" απ' το να επικρατήσει έναντι της "μειοψηφίας" των, όπως έχει επικρατήσει να χαρακτηρίζονται, "ελίτ." Η "αριστερή κριτική" καμώνεται πως δεν γνωρίζει ότι ακόμα και κατά την κορύφωση της ταξικής πάλης, όταν η κατάσταση γίνεται επαναστατική, ένα αξιοσέβαστο μέρος του πληθυσμού συσπειρώνεται γύρω απ' την άρχουσα τάξη και την υπηρετεί με πείσμα και σφοδρότητα: αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι για την "αριστερή κριτική" η ταξική πάλη σταματά σε επιμέρους, μεταρρυθμιστικές διεκδικήσεις και δεν φτάνει ποτέ το στάδιο της διεκδίκησης της εξουσίας απ' την εργατική τάξη, την αγροτιά, τους άνεργους, τους εξαθλιωμένους μικρομεσαίους, τους άγρια εκμεταλλευμένους. Και βέβαια, στο γεγονός ότι αν καταφέρει κάποτε ξανά η εργατική τάξη και οι δυνητικοί σύμμαχοί της να οδηγήσουν μια κοινωνία σε επαναστατική κατάσταση --ζήτημα που εξαρτάται από πάρα πολλούς υποκειμενικούς και αντικειμενικούς παράγοντες και δεν υπόκειται σε προκατασκευασμένα σενάρια-- οι "αριστεροί κριτικοί" θα ανακαλύψουν, όχι και τόσο αιφνίδια, ότι έχουν περισσότερα κοινά με αυτούς που "κριτικάρουν" από όσο νόμιζαν. Άλλωστε, και τώρα ακόμα, που τα διλήμματα δεν είναι δα και αφόρητα, επιλέγουν να συστεγάζονται στην ίδια φιλόξενη κομματική στέγη.

7 σχόλια:

  1. Σχετικά με την ενότητα 3, θα ήθελα να θέσω μια πρόσθετη παράμετρο, όχι επειδή δεν μπαίνει καθόλου στο κείμενo, γιατί ουσιαστικά μπαίνει μ' έναν τρόπο (στην ενότητα 4), αλλά σε μια προσπάθεια να βοηθήσω ώστε οι δύο ενότητες να "δέσουν" ακόμα καλύτερα μεταξύ τους:

    "Μετάλλαξη", για μένα, όντως υπάρχει στην περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ. Όχι όμως (προφανώς) με την έννοια μιας υποτιθέμενης ανατροπής (είτε "εκ των έσω", είτε ως αποτέλεσμα εξωτερικών πιέσεων από το "κατεστημένο", είτε ακόμα ως απόρροια της τακτικής του... ΚΚΕ - διαλέγετε και παίρνετε τη συριζαίικη εκδοχή της αρεσκείας σας) ενός πάλαι ποτέ "ριζοσπαστικού" προγράμματος (το οποίο δεν υπήρχε ποτέ), αλλά με την έννοια της λίγο-πολύ φυσικής εξέλιξης και πορείας των πραγμάτων σε συνθήκες αναδιάταξης/αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού.

    Αυτό που βλέπουμε λοιπόν να λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια μας (όσων τα έχουν ανοιχτά εν πάσει περιπτώσει) δεν είναι ένα καινούριο έργο, αλλά μία ακόμα πράξη ενός παλιού, πολύ παλιού έργου.
    Και η "παραδοσιακή" σοσιαλδημοκρατία κάποτε αντιμετωπιζόταν ως αυτό που ήταν, δηλαδή όχι ως τμήμα του αστικού πολιτικού συστήματος αυτού καθαυτού, αλλά ως ένα πολιτικό ρεύμα-σπλάχνο του εργατικού κινήματος που όμως παλεύει ενάντια στα συμφέροντα της ίδιας του της τάξης. Όταν όμως συσσωρεύθηκε η εμπειρία από ταξικές προδοσίες, συν τις απαραίτητες σ' αυτές τις περιπτώσεις διεργασίες σε πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό επίπεδο, απλά έγινε παραδεκτό ως αντικειμενική πραγματικότητα το γεγονός της πλήρους "αλλαγής τάξης" που είχε ως φορέα το εν λόγω πολιτικό ρεύμα. Με άλλα λόγια, όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα αργά ή γρήγορα "μεταλλάχθηκαν" από οπορτουνιστικά/προδοτικά εργατικά κόμματα σε καθαρόαιμα αστικά κόμματα, κι αυτό δεν ήταν κάποια παρέκκλιση, κάποιο ιστορικό "λάθος" ή κάποια ιστορική "ανωμαλία", αλλά ιστορική νομοτέλεια.

    Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν έχει υπαχθεί με τη σειρά του στην επενέργεια αυτής της ιστορικής νομοτέλειας και τα τελευταία χρόνια έχει "μεταλλαχθεί" από οπορτουνιστικό κόμμα/συμβιβαστική δύναμη μέσα στο κίνημα, σε καθαρά αστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, απαντώντας στο κάλεσμα της (έστω και θετής!) μαμάς αστικής τάξης και καλύπτοντας το κενό που δημιουργήθηκε στην αστική δικομματική εναλλαγή. Συνηθίζω να επιμένω πολύ σ' αυτή τη θέση γιατί καμιά φορά βλέπω κάποιους δικούς μας να χαρακτηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως οπορτουνιστικό κόμμα, κάτι το οποίο θεωρώ ξεπερασμένο, δεν ανταποκρίνεται πια στην πραγματικότητα. Εχθροί ήταν και εχθροί παραμένουν, απλά έχει αλλάξει ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο εκφράζεται η αντίθεσή τους στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και θεωρώ ότι αυτό πρέπει να είναι καθαρό, γιατί έχει μεγάλη αξία να αναλύουμε τα φαινόμενα του κοινωνικού γίγνεσθαι ακριβώς και όχι στο περίπου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ""Μετάλλαξη", για μένα, όντως υπάρχει στην περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ. Όχι όμως (προφανώς) με την έννοια μιας υποτιθέμενης ανατροπής (είτε "εκ των έσω", είτε ως αποτέλεσμα εξωτερικών πιέσεων από το "κατεστημένο", είτε ακόμα ως απόρροια της τακτικής του... ΚΚΕ - διαλέγετε και παίρνετε τη συριζαίικη εκδοχή της αρεσκείας σας) ενός πάλαι ποτέ "ριζοσπαστικού" προγράμματος (το οποίο δεν υπήρχε ποτέ), αλλά με την έννοια της λίγο-πολύ φυσικής εξέλιξης και πορείας των πραγμάτων σε συνθήκες αναδιάταξης/αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού."

      Αυτό όμως που απορέει φυσικά απ' τα πράγματα ονομάζεται "εξέλιξη" και όχι "μετάλλαξη". Η "μετάλλαξη", βιολογικά, σημαίνει ασυνέχεια. Επιπρόσθετα, όταν η βάση στην οποία κρίνεται η "μετάλλαξη" είναι τα λόγια και όχι η πρακτική πολιτική, το ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ "ακουγόταν" ριζοσπαστικότερος το 2010 από ό,τι το 2013, η βάση είναι σαθρή, γιατί τα λόγια δεν συνιστούν πολιτική και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυβέρνησε καν, για να πούμε ότι πρώτα κυβερνούσε έτσι και μετά αλλιώς. Μιλάμε κατά συνέπεια απλώς για μετατοπίσεις στο ιδεολογικό λεξιλόγιο, στη ρητορική, και τίποτε πιο σημαντικό ή ουσιώδες. Τα θεμέλια όμως που αναφέρω είναι απόλυτα σταθερά.

      Διαγραφή
    2. Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν και στοιχεία που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ποιοτικά νέα χαρακτηριστικά και απ' αυτή την άποψη συνιστούν μια μορφή "ασυνέχειας", από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ κατοχυρώθηκε ως ο έτερος πόλος του "νέου" δικομματισμού. Ας πούμε, στην προηγούμενη "φάση", αυτή κατά την οποία υποστηρίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιζε ακόμα το ρόλο του βασικού σχήματος του εγχώριου οπορτουνισμού, δεν υπήρχε περίπτωση να βρεις αστό που να μιλάει με κολακευτικά λόγια και γενικά να στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ (φυσικά, η αιτία γι' αυτό ήταν ο συγκεκριμένος ρόλος που είχε "χρεωθεί" τότε ο ΣΥΡΙΖΑ ως ανάχωμα στην πραγματική ριζοσπαστικοποίηση, δηλαδή έπρεπε να "φαίνεται" ριζοσπαστικός για να κάνει τη δουλειά του χωρίς να υπονομεύεται αυτή η δουλειά από αστικές τοποθετήσεις ανοιχτής στήριξης). Για το λόγο αυτό άλλωστε βλέπαμε κι εκείνη την κωμωδία της "πολεμικής" εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα απ' την άλλη βλέπουμε ότι ένα κομμάτι της αστικής τάξης είναι με το μέρος του.

      Γι' αυτό κάνω λόγο για "μετάλλαξη" σε καθαρά αστικό κόμμα, παρακολουθώντας δηλαδή όχι μόνο στοιχεία όπως ρητορική, πολιτική πρακτική, αλλά και τις διεργασίες σε επίπεδο κοινωνικής βάσης.
      Εντάξει, η διαφωνία για το αν πρόκειται, σε τελική ανάλυση, για "μετάλλαξη" ή "εξέλιξη" μπορεί να είναι και δευτερεύουσα, απ' τη στιγμή που απ' ότι καταλαβαίνω επί της ουσίας συμφωνούμε. Το βασικό επιχείρημα που ήθελα εγώ να διατυπώσω έχει να κάνει με το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ ως αστικού και όχι οπορτουνιστικού (πλέον) κόμματος.

      Διαγραφή
    3. "δεν υπήρχε περίπτωση να βρεις αστό που να μιλάει με κολακευτικά λόγια και γενικά να στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ"

      Αυτό όμως δεν αφορά τα χαρακτηριστικά του κόμματος αλλά αυτά της πρόσληψής του. Και το κρίσιμο απ' τη σκοπιά μου είναι ότι με ένα κόμμα που δεν είχε τον αστικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ αυτή η στροφή στην πρόσληψη θα ήταν αδύνατη.

      Οπωσδήποτε, δεν είναι το σημαντικότερο στον κόσμο η επιλογή των λέξεων, ωστόσο πραγματικά νομίζω ότι αξίζει να επιμείνει κανείς ότι δεν μεταλλάχθηκε κάτι στην απτή πολιτική λογική του κόμματος, αλλά ότι μιλάμε για ζητήματα "επικοινωνιακά", "ρητορικής", κλπ. Δεν ήταν, για να το πούμε χοντροκομμένα, ο Δραγασάκης επαναστάτης το 2004 και έγινε σοσιαλδημοκράτης τώρα. Ούτε ο Μηλιός, ούτε ο Σταθάκης, ούτε ο Νταβανέλλος, ούτε ο Λαφαζάνης, ούτε κανένας απολύτως στο κόμμα.

      Διαγραφή
  2. "Η "αριστερή κριτική" εκπλήσσεται με το δεδομένο και καμώνεται πως καταγγέλει το προφανές: πως ένα κόμμα που ποτέ δεν ήρθε σε ρήξη με τα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας ... δεν έρχεται σε ρήξη με τα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας."
    Πες τα στο Λαφαζάνη και στην ανταρσύα.


    Οι Μαρξ και Ένγκελς, με τον όρο καπιταλισμό εννοούσαν τον τρόπο παραγωγής και έβλεπαν την υπόλυπη ανθρώπινη δραστηριότητα να στήνεται γύρω από αυτόν, να εξαρτάται άμεσα από αυτόν. Είναι απολύτως λογικό ο καπιταλιστής να μην ενδιαφέρεται για τα κοινωνικά δικαιώματα, αν αυτά δεν μπορούν να αποφέρουν κέρδος. Αναφέρεις για παράδειγμα τις αριστερές ανησυχίες για την αισθητική και τη σεξουαλικότητα. Όσο και να χτυπιέται ο αριστερός και ο αριστερός του αριστερού, ο καπιταλιστής δε θα αλλάξει οπτική πάνω σε αυτά τα ζητήματα. Θα χρησιμοποιεί την αισθητική για κέρδος και τη σεξουαλικά ένστικτα του ανθρώπου με τον ίδιο τρόπο. Θα χρησιμοποιεί τη γη και το περιβάλλον για τον ίδιο λόγο, το κέρδος.


    Οι "αντικαπιταλιστές" λοιπόν, θα (αντι)σταθούνε σε όλη την υπόλοιπη δραστηριότητα του ανθρώπου εκτός από τις σχέσεις παραγωγής, εκτός δηλαδή από το ποιος έχει την εξουσία να καθορίζει το μισθό που θα παίρνεις, την υγεία που θα έχεις, τα βιβλία που θα διαβάζεις στο σχολείο, τον τρόπο που θα εκφράζεσαι στην κοινωνία, τον τρόπο που θα ντύνεσαι, τη μουσική που θα ακούς, τον τρόπο που θα διασκεδάζεις, τα βιβλία που θα εκδίδονται και θα διαφημίζονται, την τέχνη που θα σου αρέσει κλπ.


    Από την άλλη, ένα κομμουνιστικό κόμμα, όχι γενικά και αόριστα αντικαπιταλιστικό, δε στέκεται στον τρόπο παραγωγής επειδή κατάλαβε ότι μπορούμε και καλύτερα, πιο προοδευτικά και μας το είπανε οι σοφοί. Υπάρχει ταξικό, υλικό συμφέρον και αυτό το συμφέρον το έχει πρώτη από όλους η εργατική τάξη. Εξάλλου, τρεις όροι που δε χρησιμοποιούνται μαζί σε κείμενα υπόλοιπων κομμάτων είναι οι λέξεις καπιταλισμός, εργατική τάξη, σοσιαλισμός. Δηλαδή, το πρόβλημα, η λύση και ο δυνητικός φορέας της λύσης.


    Άρα, είναι θέμα εξουσίας. Και η μόνη εξουσία που δε θίγεται ποτέ από την αριστερή κριτική, είναι η εξουσία του κεφαλαίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Πες τα στο Λαφαζάνη και στην ανταρσύα."

      Εκεί τα λέω. Το πιο πάνω γράφτηκε με αφορμή αυτό και είναι ένα είδος σχολίου για αυτό: http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=15054:panos-kosmas&catid=72:dr-ekdilosis&Itemid=279

      Διαγραφή
    2. Θα φέρω και το παράδειγμα από το κείμενο ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ της 2ης ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:



      7. Η σημερινή, βαθιά δομική κρίση του καπιταλισμού παραμένει ενεργή, θα γνωρίσει και νέες περιπλοκές, πιθανόν και παροδικές, σαθρές και αναιμικές ανακάμψεις. Ωστόσο, η δομική κρίση του κεφαλαίου θα λυθεί τελικά, ή με τη βίαιη καπιταλιστική καταστροφή των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων και μια νέα ποιοτική, αντιδραστική και συνολική ανασυγκρότηση του συστήματος ή με τη βίαιη επαναστατική απαλλοτρίωση του κεφαλαίου, για την υπέρβαση του καπιταλισμού και την κατάργηση της κεφαλαιακής σχέσης, με την πορεία προς το σοσιαλισμό - κομμουνισμό της εποχής μας. Τη μόνη ιστορική προοπτική που μπορεί να γλιτώσει τους λαούς από τη βαρβαρότητα. Αυτές οι «δυο προοπτικές» γεννούν μια νέα εποχή της ταξικής πάλης. Οδηγούν σε μια ανώτερη σύγκρουση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, σε ένα νέο γύρο επαναστάσεων προς το σοσιαλισμό και κομμουνισμό, στην αναμέτρηση με το ερώτημα της εξουσίας και κυβέρνησης των εργαζομένων και των σύμμαχων λαϊκών στρωμάτων. Η σύγχρονη εργατική τάξη, ο συλλογικός εργαζόμενος της εποχής μας, δεν υφίσταται μόνο μεγαλύτερη εκμετάλλευση και επισφάλεια, πάνω από όλα, έχει τη γνώση και τη δυνατότητα για μια νέα οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνίας, όπου αυτή θα έχει τη διεύθυνσή της. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στρατεύεται σε αυτή την προοπτική.

      ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΚΚΕ
      ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ

      Β. Η πολιτική πρόταση και το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

      8. Κεντρικός πολιτικός στόχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για την ιστορική περίοδο που βρισκόμαστε, είναι η αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, των κυβέρνησεών του, της ΕΕ και του ΔΝΤ, με το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα.



      Αυτή είναι λοιπόν, η νέα εξουσία για τους "αντικαπιταλιστές". Ακόμα και όταν είναι κατ' επίφαση κομμουνιστές, στην ουσία μιλάνε για αλλαγή κυβέρνησης, για μεταβατικά προγράμματα κλπ. Πράγματα που η ιστορία τα έχει ξεπεράσει με σοσιαλιστικές επαναστάσεις. Οι συγκεκριμένοι όσο και να θολώσουν τα νερά, φαίνονται στα συνδικάτα.

      Διαγραφή