Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Το Κοάν της ημέρας

Γεγονός είναι λοιπόν ότι είτε το διεθνές δίκαιο και η σχετική βιβλιογραφία είτε οι αγωνιστικές εμπειρίες, δεν καταπιάνονται με κάποιο «επαχθές», δηλαδή αφόρητο ή δυσβάσταχτο χρέος, αλλά για αυτό που αποκαλείται σε όλες τις γλώσσες odious (αγγλικά), odieux (γαλλικά), odioso (ισπανικά, ιταλικά, πορτογαλικά), και μεταφράζεται στα ελληνικά σε απεχθές (χρέος). Και αυτό είναι εντελώς φυσικό καθώς επαχθές, δηλαδή δυσβάσταχτο είναι περίπου... κάθε χρέος για εκείνον που πρέπει να το ξεπληρώσει. Ενώ αντίθετα, απεχθές, δηλαδή αποτρόπαιο, ή αποκρουστικό, είναι προφανώς κάποιο χρέος που δεν είναι σαν όλα τα άλλα, που πάσχει και είναι «ανώμαλο», και για αυτό το λόγο πρέπει να εντοπιστεί, να ταυτοποιηθεί από πολίτες που συνδυάζουν τη γνώση του αντικειμένου με την ανεξαρτησία τους από πολιτικά, οικονομικά και κομματικά κέντρα εξουσίας.
Γ. Μητραλιάς, Ίσκρα



Με αυστηρούς επιστημονικούς όρους, επαχθές είναι κάθε χρέος άμα χρωστάς, οπότε σιγά την ψευδοέννοια. Ενώ, από την άλλη, και αυτό είναι εντελώς διαφορετικό και απορώ με την αμορφωσιά ορισμένων που δεν καταλαβαίνουν ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με έννοια που σαλεύει, κάποια χρέη είναι και πολύ μανούλια και μπάνικα και τα γουστάρεις κάργα, μερικά κομσί-κομσά κι εντάξει, είσαι κάπως συγκρατημένος μαζί τους, και μερικά είναι χάλια, μπαχατέλες. Δεν βλέπονται, και δεν θέλεις να τα βλέπεις μπροστά σου. Είναι αποκρουστικά και "απεχθή", δηλαδή, κι όχι --άκουσον, άκουσον-- "επαχθή". Και τώρα, το τριπλό Νόμπελ στη Νομική, τη Γλωσσολογία και τις Οικονομικές επιστήμες για αυτή την πρωτοποριακή διάκριση!

Back to reality: Ως "απεχθές χρέος" ορίζεται σε αντιπαράθεση με το "επαχθές" το χρέος το οποίο οφείλεται σε μια κυβέρνηση χωρίς λαϊκή συναίνεση, δηλαδή σε μια "δικτατορία" με την αταξική έννοια που έχει ο όρος στο αστικό δίκαιο (κυβέρνηση που επιβάλλεται δια της βίας, συνήθως με πραξικόπημα). Δυστυχώς, οι κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ από το 1974 ως σήμερα είχαν επαρκή λαϊκή συναίνεση, εφόσον εξελέγησαν δημοκρατικά και στη βάση ελεύθερων εκλογών. Όποιος αμφισβητεί ότι οι ελεύθερες εκλογές συνιστούν την ψυχή της δημοκρατίας είναι κομμουνιστής και λάτρης της αιμοσταγούς δικτατορίας του προλεταριάτου. Απ' την άλλη, είναι ο μόνος που δικαιούται, χωρίς να γίνεται καραγκιόζης, να περιγράψει το σύνολο των ετών αυτών ως δικτατορία: δικτατορία της αστικής τάξης. Οι υπόλοιποι (οι δημοκράτες), λε πουλ, και το χεράκι στην τσέπη χωρίς διαμαρτυρίες.

2 σχόλια:

  1. http://www.cla.asn.au/News/secretive-trade-pact-killing-democracy/

    Δικτατορία όλο και πιο ανοιχτή, που αρχίζει και ενοχλεί και τους βολεμένους με αυτή.

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. στο "λε πουλ" μου χυθηκε ο καφες ! ευτυχως γιατι θα πνιγομουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή