Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

Μετανάστης δεν γεννιέσαι. Γίνεσαι

Πρόσφατα, είχα την ευκαιρία να διαβάσω, από τη θέση κριτή για διεθνές επιστημονικό περιοδικό, μια ερευνητική εργασία για το ζήτημα των βιοπολιτικών πρακτικών στα ελληνο-τουρκικά σύνορα, τόσο τα χερσαία (στον Έβρο), όσο και τα θαλάσσια. Το άρθρο καταπιάνονταν με τις τεχνικές και την τεχνολογία που χρησιμοποιεί η ελληνική και τουρκική συνοριακή φρουρά, με την οικονομική συμπαράσταση της ΕΕ και την τεχνογνωσία και τον υποστηρικτικό ρόλο της FRONTEX, για να παρεμποδίσει την λεγόμενη "παράνομη μετανάστευση" προς την Ελλάδα και κατ' επέκταση την ΕΕ. Ανάμεσα σε όσα συζητούσε ήταν η περίφημη "επαναπροώθηση" -- η προσπάθεια δηλαδή των εμπλεκόμενων χωρών να περάσουν η μία το "μπαλάκι" της υποδοχής των μεταναστών στην άλλη, που είχαν τα γνωστά αποτελέσματα στο Φαρμακονήσι. Όλα δείχνουν πως θα συνεχίσουν να οδηγούν σε τραγωδίες, καθώς κανένα ανέξοδο διεθνές "ηθικο-δικαιϊκό" πλαίσιο ή συμφωνία με τα οποία γίνεται απόπειρα για ευρωεωνωσιακό νίψιμο χειρών δια της μετάθεσης των ευθυνών στο έθνος-κράτος δεν μπορεί να σταματήσει την απόπειρα μετάθεσης ευθυνών μεταξύ κρατών-μελών. Η "επαναπροώθηση" απλώς αναπαράγει την κενή περιεχομένου ηθικολογία των Βρυξελλών στο επίπεδο του επιμέρους κράτους, υπακούει στο ίδιο κατηγορικό πρόσταγμα: "κάνε ό,τι χρειάζεται για να γίνουν οι μετανάστες το πρόβλημα κάποιου άλλου".


Μια από τις κριτικές αντιρρήσεις που διατύπωσα για την πρώτη εκδοχή του άρθρου αφορούσε το γεγονός ότι δημιουργούνταν η εντύπωση πως ο "μετανάστης" αποτελεί μια οντότητα χωρίς παρελθόν, η οποία "εμφανίζεται" ως ζήτημα και πρόβλημα για τη σκέψη μόνο από την στιγμή που πλησιάζει απαγορευμένα σύνορα. Παρατήρησα πως η κριτική στην πρακτική της ΕΕ απέναντι στην μετανάστευση δεν μπορεί να περιορίζεται στην κριτική της μεταφρασμένης σε χιλιάδες θανάτους ερώτησης "τι γυρεύουν αυτοί εδώ;", αλλά πρέπει να λαμβάνει υπόψη και την ερώτηση "τι γυρεύαμε εμείς εκεί;", δηλαδή να σκεφτεί τη βία απέναντι στο σώμα του μετανάστη στα σύνορα με την ΕΕ στα πλαίσια της εμπλοκής της ΕΕ με την πρότερη βία απέναντι στο σώμα του πολίτη ενός κράτους που αναγκάζεται σε μετανάστευση λόγω εισβολής, εμφύλιου πολέμου που προκαλείται από άμεση εμπλοκή δυτικών συμφερόντων, και αποσταθεροποίησης της πολιτικής τάξης με την ενθάρρυνση δυτικών δυνάμεων. Όταν ήρθε πίσω η διορθωμένη εργασία, είδα ότι ο συγγραφέας δεν δέχτηκε να θίξει το θέμα, περιοριζόμενος σε μια παρατήρηση για την πολλαπλότητα των αιτιών της μετανάστευσης και σημειώνοντας ότι αυτό το ζήτημα βρίσκεται εκτός του πεδίου εξέτασης της έρευνάς του.

Ως στάση, είναι βέβαια αντιπροσωπευτική: στη Δύση υπάρχουν εκατοντάδες ερευνητικά εγχειρήματα στα πλαίσια ακαδημαϊκής εργασίας και εργασίας για ΜΚΟ που καταπιάνονται με το ζήτημα των συνόρων, αλλά είναι εξαιρετικά σπάνιο να δει κανείς μια εξέταση του ζητήματος που μπαίνει στον κόπο να ενώσει τη μοίρα των μεταναστών στα σύνορα της ΕΕ με τα αίτια της μετανάστευσής από την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, και την Εγγύς Ασία -- και μάλιστα σε μια εποχή όπου σε όλες οι συνοριακές με τις περιοχές αυτές χώρες της ΕΕ (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία) τα πλατιά λαϊκά στρώματα αντιμετωπίζουν τέτοια οικονομικά προβλήματα που αναγκάζονται τα ίδια σε μετανάστευση. Αυτό που κυριαρχεί είναι, ουσιαστικά, η ιδέα του "μετανάστη" ως μιας οντότητας χωρίς παρελθόν και ιστορία, χωρίς πρότερα μαρτύρια και βάσανα, μιας οντότητας που εξαφανίζεται ολοκληρωτικά μέσα στην μοναδική ταυτότητα που αποκτά ενδιαφέρον --"ανθρωπιστικό" ή καταδιωκτικό, μικρή σημασία έχει-- για τη Δύση: την ταυτότητα του ανθρώπου που προσπαθεί απελπισμένα να μπει στη Δύση και να ζήσει εκεί, και τον οποίο πρέπει είτε να σταματήσουμε, αν ανήκουμε στους ανθρωποδιώκτες, είτε να περιθάλψουμε, αν ανήκουμε στους "ανθρωπιστές", χωρίς ποτέ να αναρωτιόμαστε, ουσιαστικά, για τις ευθύνες που έχουμε για το ίδιο το γεγονός ότι προσπαθεί να εισέλθει στη χώρα μας.

Κι όμως, δεν είναι καθόλου δύσκολο να εντοπίσει κανείς τα αίτια για την διόγκωση κυμάτων απελπισμένων που πνίγονται στο Αιγαίο, στον Έβρο ποταμό, δολοφονούνται από αστυνομικούς, παθαίνουν ασφυξία σε κοντέινερ, χάνονται στις καλαμιές, τα έλη και τα δάση των συνοριακών περιοχών και εξαφανίζονται από προσώπου γης. Ας πάρουμε μόνο μια περίπτωση, αυτή της Συρίας. Μεταξύ του 2011 και του 2013, 1.387.806 πολίτες της χώρας (άνδρες, γυναίκες, παιδιά), αναγκάστηκαν στην μετανάστευση λόγω του εμφυλίου πολέμου  τον οποίο η αριστερά, πχ, του ΚΕΕΡΦΑ, που σήμερα κατακεραυνώνει την αναντίρρητα άθλια πολιτική της ΕΕ, χαιρέτιζε λίγους μήνες πριν ως "επανάσταση", ως "ξεσηκωμό των λαών ενάντια στους "δικτάτορες":
Πολλοί μιλούν --και δικαίως-- για την υποκρισία της ΕΕ όταν αυτή ασκεί κριτική στην ελληνική κυβέρνηση για την κτηνώδη μεταχείριση των μεταναστών που η ίδια η ΕΕ επιφορτίζει την Ελλάδα να κρατήσει μακριά από τα εδάφη της. Πολύ λιγότεροι μπαίνουν στον κόπο να αναλογιστούν την υποκρισία μιας αριστεράς που αφενός θρηνεί τους πνιγμένους των συνόρων και αφετέρου εξυμνεί τη βία με την οποία ξεριζώθηκαν απ' τον τόπο τους για να χαϊδέψει τον κανιβαλικό ναρκισσισμό του ευρωπαϊκού αναρχοαριστερισμού. Μέχρι να ξεσπάσει ο συριακός εμφύλιος, παραδέχεται η έρευνα της ίδιας της ΕΕ στην οποία παρέπεμψα πριν, η Συρία ήταν τόπος φιλοξενίας μεταναστών από άλλες χώρες: 102.396 μη Σύριοι ζούσαν εκεί με βάση τα στοιχεία του 2004. Ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει τους Παλαιστίνους και Ιρακινούς πρόσφυγες που είχαν βρει καταφύγιο στη Συρία, έχοντας οι ίδιοι πέσει θύματα της νεοαποικιακής πολιτικής του Ισραήλ και των δύο ιμπεριαλιστικών πολέμων που οργάνωσαν οι ΗΠΑ σε βάρος του Ιράκ με την συμμετοχή ή ανοχή των χωρών της ΕΕ. Βάσει στοιχείων του 2009, στη Συρία ζούσαν 467.959 Παλαιστίνιοι, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς. Τι έγινε μετά την "επανάσταση" για την οποία πανηγύριζε ως πολύ πρόσφατα η "ανθρωπιστική" και "φιλομεταναστευτική" αριστερά, χορεύοντας αμέριμνη στα ταμπούρλα πολέμου των ευρωγερακιών, που ενθάρρυναν, συντόνισαν και εξόπλισαν τη σφαγή; Ο παρακάτω πίνακας, ο οποίος μετρά μόνο τους μετανάστες από τη Συρία στις άμεσα γειτονικές χώρες (Ιορδανία, Λίβανο και άλλες) από τον Δεκέμβρη του 2011 ως τον Απρίλη του 2013 (ένα μήνα μετά τις δηλώσεις του Πέτρου Κωνσταντίνου) είναι εύγλωττος:

Πόσοι από τους Σύριους που έφυγαν για να ξεφύγουν απ' την ευρω-αμερικανοχρηματοδοτούμενη σφαγή στη χώρα τους πνίγηκαν στην Λαμπεντούζα, στο Γιβραλτάρ, στο Αιγαίο; Κανείς δεν ξέρει, γιατί, όπως είπαμε, τόσο για τους "ανθρωπιστές" όσο και για τους ανθρωποδιώκτες, τα κορμιά των μεταναστών δεν έχουν ιστορία και παρελθόν: είναι είτε "είδη προς προστασία" είτε σφάγια, αλλά όχι ιστορικά όντα. Ξέρουμε, όμως, ότι στην Λαμπεντούζα, για παράδειγμα, απ' τους 30.100 πρόσφυγες που έφτασαν στην ακτή μέσα στο 2013, το ένα τέταρτο, 7.500 ψυχές, ήταν Σύριοι. Ξέρουμε ότι οι πρόσφυγες που επέζησαν, και πιθανότατα αυτοί που δεν επέζησαν, στο Φαρμακονήσι, ήταν Σύριοι και Αφγανοί. Ξέρουμε αρκετά για να ξέρουμε ότι η ΕΕ θα σκοτώσει στα σύνορά της έναν σημαντικό αριθμό από όσους ξέφυγαν από μια χώρα στην οποία η ίδια αυτή ΕΕ συνέβαλε καθοριστικά για να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο. Και ξέρουμε ότι ένα σεβαστό κομμάτι της αριστεράς που κλαίει και οδύρεται για το πρώτο δεν έκανε τίποτε για να αποτρέψει το δεύτερο -- ούτε καν όταν ηχούσαν τα τύμπανα του επερχόμενου πολέμου πριν λίγους μήνες και η Μεσόγειος γέμιζε αεροπλανοφόρα, αντιτορπιλλικά και υποβρύχια.

Ξέρουμε, κατά συνέπεια, ότι δεν υπάρχουν δάκρυα για τους μετανάστες άλλα απ' τα αντι-ιμπεριαλιστικά, είτε "δεξιά" είναι, είτε "αριστερά", που δεν είναι κροκοδείλια. Τα τελευταία λόγια στον Bob Dylan:

But you who philosophize disgrace and criticize all fears,
Take the rag away from your face.
Now ain't the time for your tears.

9 σχόλια:

  1. Μετανάστευση. Η αλλαγή τόπου κατοικίας και εργασίας θα έλεγε κάποιος (απελπιστικά κοιμισμένος) ότι μπορεί να ανανεώσει, να δώσει καινούρια ενδιαφέροντα στη ζωή κάποιου, τη δυνατότητα να γνωρίσει νέους τόπους και ανθρώπους. Όμως η μετανάστευση σε αυτή την κοινωνία δεν είναι επιλογή ενός κοσμοπολίτη, είναι επιλογή μαζών εξαθλιωμένων από πολέμους και χούντες.

    Η αστική τάξη μπορεί να εκμεταλλευτεί στο έπακρο όσα η ίδια έσπειρε. Από τη μία δημιουργεί μία νέα προσθήκη στην εγχώρια εργατική τάξη κάθε χώρας. Δημιουργεί επιπλέον εργατική δύναμη σε περίσσευμα. Σε καιρούς ανάπτυξης τους χρησιμοποιεί ως φθηνούς εργάτες, χωρίς ασφάλιση, χωρίς δικαιώματα, χωρίς χαρτιά που λέμε λαϊκά. Σε καιρούς κρίσης προστίθεται η επιπλέον δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν οι ξένοι εργάτες και η "ανεργία που μας φέρανε", ως επιχείρημα για να διασπαστεί η εργατική τάξη, σε ντόπιους και ξένους. Ενισχύονται έτσι οι προκαταλήψεις, ο συντηρητισμός, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός.

    Επιπλέον σε αυτά, η αστική τάξη μπορεί και σε καιρό ανάπτυξης να διαχωρίσει τους εργάτες. Οι ντόπιοι μπορούν να παλέψουν για τα "λευκά κολλάρα" ενώ οι ξένοι εργάτες είναι σχεδόν καταδικασμένοι να μείνουν ανειδίκευτοι, χωρίς χαρτιά και να παλέψουν για τα "μπλε κολλάρα" ή για το δικαίωμα να παραμένουν ζωντανοί, προσφέροντας την εργατική τους δύναμη σε τιμή που μπορεί μόνο να τους κρατήσει ζωντανούς. Αναγκαστικά δημιουργείται και μάζα λούμπεν. Περιθωριοποιημένοι πρόσφυγες που κάνουν τις παράνομες δουλειές, αυτές που οι κεφαλαιοκράτες μπορεί και να νομιμοποιήσουν αν η κοινωνία πειστεί (ναρκωτικά, όπλα, πορνεία ανηλίκων κλπ). Κι έτσι προστίθεται και το ιδανικό επιχείρημα στη φαρέτρα των φασιστών, αυτών που καλούνται να καταστρέψουν παραγωγικές δυνάμεις σε καιρούς κρίσης, με τη βοήθεια της Παναγίας πάντα. "Πριν έρθουν οι τάδε είχαμε ανοιχτές τις πόρτες. Τώρα δεν μπορούμε να κοιμηθούμε χωρίς όπλο κάτω από το μαξιλάρι".

    Τέλος, προσφέρεται η δυνατότητα των ελεύθερων οικονομικών ζωνών.


    Τα αποτελέσματα όλων αυτών μπορούν να φανούν στην Αμερική. Για παράδειγμα, η περίπτωση του Ελ Σαλβαδόρ. Η αμερικανοκίνητη δικτατορία, που εφοδιάστηκε από τον Ρήγκαν, ξέσκισε έναν αγωνιζόμενο λαό που αναγκάστηκε να μεταναστεύσει μαζικά. Από τους μετανάστες προέκυψαν δουλευταράδες (σύγχρονοι δούλοι) στα εργοστάσια, αλλά και η MS-13, που θεωρείται πλέον η πιο βίαιη εγκληματική οργάνωση, με παγκόσμια εξάπλωση.

    Βέβαια, η ιστορία έχει καταγράψει παλιότερα και τις "ανταλλαγές πληθυσμών", ανάμεσα σε χώρες που το κυρίαρχο κεφάλαιο κάθε μίας δεν μπορούσε να επιβάλει ενιαία κουλτούρα και ενιαία πολιτική. Τώρα οι "ξένοι" είναι καλοδεχούμενοι και απομονωμένοι σε κάθε είδους κάτεργα. Όσοι από αυτούς είναι ειδικευμένοι γίνονται πολύ γρηγορότερα αποδεκτοί κι αυτό πρέπει να το κοιτάξει κάθε πολίτης που νιώθει αντιφασίστας και αντιρατσιστής. Να καταλάβει το ενιαίο της εργατικής τάξης και να αγωνιστεί γι αυτήν και όχι για την καλύτερη θέση στην εταιρεία που δουλεύει.



    Όποιος λοιπόν δεν μπορεί να καταλάβει τα απλά για το μεταναστευτικό και δεν είναι αντι-ιμπεριαλιστής, τις αιτίες του δηλαδή , είναι εν δυνάμει σύμμαχος της αστικής τάξης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπάρχουν ακόμη αρκετοί που εξακολουθούν να χαιρετίζουν την «επανάσταση». Π.χ. guest post στο μπλογκ Nεοϋρκέζου υποστηρικτή του ΣΥΡΙΖΑ: Why calling for “diplomatic solutions” stabs the Syrian Revolution in the back. http://louisproyect.org/2014/01/16/why-calling-for-diplomatic-solutions-stabs-the-syrian-revolution-in-the-back/

    Αξίζει δε να δει κανείς την επίθεση του Nεοϋρκέζου στον δημοσιογράφο Seymour Hersh (που είχε αποκαλύψει τη σφαγή στο Μάι Λάι και τα βασανιστήρια στο Αμπού Γκράιμπ) με αφορμή άρθρο του για τη μελέτη καθηγητή του ΜΙΤ που θέτει υπό αμφισβήτηση τους ισχυρισμούς των ΗΠΑ για τη χρήση χημικών όπλων των Αύγουστο στη Συρία.
    http://louisproyect.org/2013/12/29/theodore-postol-falsifies-the-seymour-hersh-hypothesis/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. http://waltendegewalt.wordpress.com/2011/01/27/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CE%BC%CE%B1%E2%80%94l-d%E2%80%99a/#backfndambrosio15

    Η γαλλική νομική τάξη προβλέπει ποινικές ευθύνες όχι μόνο για την παράτυπη είσοδο και διαμονή, αλλά επίσης και για «κάθε άτομο που, μέσω άμεσης ή έμμεσης βοήθειας, διευκολύνει ή αποπειράται να διευκολύνει την παράτυπη είσοδο, κυκλοφορία ή διαμονή ενός αλλοδαπού στη Γαλλία». Το ποινικό αυτό αδίκημα, το οποίο μάλιστα χαρακτηρίζεται ως «έγκλημα αλληλεγγύης», θεσπίστηκε με νομοθετικό διάταγμα τού 1938 [15] και ενσωματώθηκε το 2005 στον Κώδικα Εισόδου και Διαμονής Αλλοδαπών και Δικαιώματος Ασύλου (CESEDA), όπου προβλέπονται δρακόντειες ποινές φυλάκισης πέντε χρόνων και προστίμου ύψους 30.000 ευρώ. Σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για τον εκφοβισμό όσων θα επέλεγαν να συναναστραφούν παράτυπους αλλοδαπούς προσφέροντάς τους βοήθεια για την αντιμετώπιση των καθημερινών τους αναγκών.

    [15] Άρθρο 4 τού νομοθετικού διατάγματος τής 2ας Μαΐου τού 1938 για την αστυνομία αλλοδαπών.

    Και σημείωση [22], για Βισί, Μουσολίνι και σημερινή ΕΕ.


    Για τα σοσιαλδημοκρατικά διατάγματα τού 1938:

    http://waltendegewalt.wordpress.com/2013/03/07/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%87%CE%AE%CF%82gleichschaltung-%CE%B5%CE%BA%CE%BC-%CE%BD%CE%BF%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9/

    Από: --->Ο Μπονέ έδωσε στη συνέχεια το πράσινο φως για το «κυνήγι των λαθρομεταναστών» με τα νομοθετικά διατάγματα τής 2ας Μαΐου, που προέβλεπαν αύξηση...

    Υπάρχουν και νομικοί και κοινωνιολόγοι εκτός του αγγλόφωνου κόσμου. Δεν καταλαβαίνω επίσης τον τόνο θρηνολογίας και εκ των υστέρων αναγνώρισης. Η «αντιδραστικοποίηση» τής Ευρώπης δεν ξεκίνησε χτες (ισχύον διάταγμα από το 1938!). Στρατόπεδα συγκέντρωσης στην ΕΕ (όπως και κάθε πιθανή μορφή τού racial profiling σε δημόσιους χώρους ή ρητών ή σιωπηρών διακρίσεων σε κοινωνικές παροχές) υπήρχαν πολύ πριν από την Αμυγδαλέζα (και δες και σημ. [14] Ambrosio --«αναφέρεται ότι στη Βουλγαρία το «απαιτούμενο» χρονικό διάστημα κράτησης αλλοδαπών εν αναμονή απομάκρυνσης είναι 18 μήνες, αν και υπήρξε περίπτωση αλλοδαπού που κρατήθηκε «εν αναμονή» για 45 μήνες).

    Τέλος, για το φαινόμενο τής «αφαίρεσης τής ταυτότητας» [désidentification] στο οποίο προφανώς αναφέρεσαι, η πρώτη αναφορά σε αυτό έγινε από την Χ. Άρεντ.

    @Tsaf για τη παρατήρηση από «...Αναγκαστικά δημιουργείται και μάζα λούμπεν.»

    Να έχετε όμως υπόψι ότι η πολιτική τής ΕΕ είναι μετανάστης=παραβάτης (δυνάμει ή μη) του κοινού. ποινικού. Ενότητα τής εργατικής τάξης, ΟΚ, αλλά ενότητα με εκείνους που χαρακτηρίζονται χωρίς να έχουν διαπράξει έγκλημα εγκληματίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε καμία περίπτωση δεν είπα πως όσοι έρχονται εδώ διωγμένοι και χιλιοταλαιπωρημένοι είναι εγκληματίες. Είπα ότι αναγκαστικά μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση θα υπάρξουν και άνθρωποι που θα κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν, ακόμα και εγκλήματα. Όποιος θέλει να ισοπεδώσει και να πει "όλοι θα κάνουν εγκλήματα", ας το κάνει. Εγώ θα κρατήσω για τρανταχτό παράδειγμα που αποδεικνύει το αντίθετο, τις εικόνες της Μανωλάδας. Και δε θα αλλάξω την άποψη πως η φτώχεια γεννάει το έγκλημα. Πάντως δε νομίζω να φαίνεται πως εννοώ κάτι τέτοιο από το σύνολο όσων έγραψα.

      Διαγραφή
    2. Δεν με κατάλαβες. Η απλή παρουσία, η ύπαρξη τού λαθραίου στις χώρες τής ΕΕ είναι έγκλημα τού κοινού ποινικού. Αυτό να έχεις υπόψη, όχι το ηθικό ποιόν, τον καλό χαρακτήρα, τις ελαφρυντικές περιστάσεις, και δεν ξέρω τι κ.ο.κ.

      Διαγραφή
    3. Ναι, τώρα σε έπιασα. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη μάζα λούμπεν και πως δημιουργείται, ούτε με την ενότητα της ΕΤ.
      Προφανώς για να μπει κάποιος μετανάστης στο κίνημα, θα τον γνωρίζει κάποιος άλλος του κινήματος και δε θα ελέγξει αν χαρακτηρίστηκε εγκληματίας επειδή δεν έχει χαρτιά, αλλά θα ελέγξει αν ζει ως λούμπεν.
      Εξάλλου αν λάβει το χαρακτηρισμό "εγκληματίας" επειδή δεν έχει χαρτιά, υπάρχει τεράστια πιθανότατα να βρίσκεται σε κάποιο κρατητήριο ή στην Αμυγδαλέζα, οπότε θα έχει ελάχιστες επαφές με την ΕΤ και το κίνημά της.

      Διαγραφή
  4. Εμετικό το σύνθημα....

    https://fbcdn-sphotos-e-a.akamaihd.net/hphotos-ak-prn1/t1/q71/s720x720/1604777_771068242920469_825017553_n.jpg

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπα... Το σύνθημα είναι απλώς γελοίο, όπως διαχρονικά γελοίοι είναι εκείνοι που το "εμπνεύστηκαν" και που το '93 μάζευαν ψήφους για το ΠΑΣΟΚ με πρόταγμα "να φύγει ο Μητσοτάκης και η κυβέρνηση της δεξιάς"...

      Πραγματικά εμετικό είναι το "υποσύστημα" της φιλανθρωπίας: Ιδεολογία και ιδεολογήματα, πρακτικές, νομικό πλαίσιο, πηγές χρηματοδότησης, διασυνδέσεις με ΜΜΕ, κόμματα, ΟΤΑ, κυβερνητικό συνδικαλισμό και τον ακαδημαϊκό χώρο, βεβαίως - βεβαίως.

      Ακόμα πιο εμετικό το να βαφτίζεται "αλληλεγγύη" η φιλανθρωπία κατ' επάγγελμα και "κίνημα" οι καριέρες των μη-κυβερνητικών οργανιτζίδων και των κολαούζων τους. Και να ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ / ΧΕΙΡΑΓΩΓΟΥΝΤΑΙ οι μετανάστες από ΧΕΙΡΑΓΩΓΟΥΜΕΝΑ "κινήματα" του κώλου...

      gdmn1973

      Διαγραφή
  5. ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

    http://www.patrasevents.gr/article/25590-matomenes-fraoules-pano-apo-6000-euro-gia-mia-bradia-stin-paola

    ΑΛΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή