Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Και πάλι για τον αντισημιτισμό, την ΕΣΣΔ και τον Δημήτρη Ψαρρά (Ι)

Δυστυχώς, μια μόλις μέρα μετά τη χθεσινή επέτειο για τα θύματα του Ολοκαυτώματος, είναι αναγκαίο να επιστρέψω σε ένα δυσάρεστο ζήτημα για το οποίο είχα ξανααφιερώσει κάποιες αράδες, δηλαδή την αντικομμουνιστική εκστρατεία συκοφαντίας του Δημήτρη Ψαρρά με πρόσχημα την υποτιθέμενη έρευνά του για τον αντισημιτισμό. Και δυστυχώς, ο χρόνος μου είναι πολύ περιορισμένος για να απαντήσω όσο διεξοδικά θα ήθελα.

Σε νέο του πόνημα στην "Εφημερίδα των Συντακτών", το οποίο αναδημοσιεύτηκε στο Left.gr, ο κύριος Ψαρράς κάνει αρχικά λόγο για τα Πρωτόκολλα και την Αριστερά, προσκομίζοντας ως τεκμήριο της σχέσης ενός πράγματος που λέγεται "Αριστερά" με τα Πρωτόκολλα της Σιών την έκδοση των τελευταίων το 1975 από τις εκδόσεις "Αναγνωστίδη", διότι, με τα λόγια του, "αυτές εκείνη την περίοδο απευθύνονταν σχεδόν αποκλειστικά στο αναγνωστικό κοινό της Αριστεράς."


Δεν έχω ιδέα τι είδους ορισμό της "Αριστεράς" κατά το 1975 έχει κατά νου ο κύριος Ψαρράς. Στον διαχρονικό κατάλογο των εκδόσεων περιλαμβάνονται έργα του αναρχικού Προυντόν, του αντιδραστικού Σοπενάουερ, του αναρχοσυνδικαλιστή Σορέλ, των Ερυθρών Ταξιαρχιών, του φασίστα Μάρτιν Χάιντεγκερ, του αντικομμουνιστή Καρλ Γιούγκ, του υπεράνω υποψίας αστού Καντ, του "αιρετικού" Λαφάργκ, του βιταλιστή και σημαντικού για κάποιες φασιστικές θεωρήσεις Μπερξόν και του θετικιστή Αύγουστου Κοντ. Και αρκετά βιβλία για τη συγκριτική θρησκεία. Για κάποιον μεθοδολογικά ανεξήγητο λόγο όμως, ο κύριος Ψαρράς θεωρεί βασικό υπεύθυνο για την έκδοση Αναγνωστίδη...την ΕΣΣΔ!!!!! Αντιγράφω, διότι αξίζει πραγματικά μνείας αυτή η απίθανη και εμπνευσμένη σύνδεση:
Σταθμός στην ελληνική διαδρομή των «Πρωτοκόλλων» είναι απ’ αυτή την άποψη η έκδοση Αναγνωστίδη το 1975. Πρόκειται, βέβαια, για εκδόσεις πολύ χαμηλής ποιότητας, με άθλιες μεταφράσεις. Αλλά αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι οι εκδόσεις αυτές εκείνη την περίοδο απευθύνονταν σχεδόν αποκλειστικά στο αναγνωστικό κοινό της Αριστεράς. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια καθυστερημένη εισαγωγή στην Ελλάδα της αντισημιτικής προπαγάνδας που αναπτύχθηκε στη Σοβιετική Ενωση από τη δεκαετία του 1960 και ιδίως μετά τον Πόλεμο των Εξι Ημερών τον Ιούνιο του 1967. Κάτω από τις νέες προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ η λανθάνουσα εβραιοφοβία της «εκστρατείας κατά του κοσμοπολιτισμού» των προηγούμενων χρόνων θα δώσει τη θέση της στον ανοιχτό αντισημιτισμό του «αντισιωνιστικού πολέμου». 
Για μια ακόμα φορά, ο κύριος Ψαρράς κάνει λόγο για "αντισημιτική προπαγάνδα που αναπτύχθηκε στην Σοβιετική Ένωση" λοιπόν, χρεώνοντάς της την εισαγωγή του...αντισημιτισμού στην..."ελληνική αριστερά" δια των...Εκδόσεων Αναγνωστίδη (λυπάμαι για την κατάχρηση των αποσιωπητικών, κάπως πρέπει να εκφράσω τα συναισθήματα που μου προκαλεί η πολυεπίπεδη "επιστημονικότητα" του ισχυρισμού).

Αυτή τη φορά όμως, ο κύριος Ψαρράς έχει και τεκμήρια! Συνεχίζω να αντιγράφω:
Τα επίσημα σοβιετικά κείμενα εκείνης της περιόδου περιλαμβάνουν τόσο ανοιχτά αντισημιτικές θέσεις ώστε μπορεί σήμερα να τα επικαλείται η Χρυσή Αυγή. Ο θεωρητικός της ναζιστικής οργάνωσης Γ. Λύκος, σε βιβλίο που εξέδωσε το 2013 η Χρυσή Αυγή, καλεί τους αριστερούς να «αναζητήσουν την παλαιότερη αντισιωνιστική βιβλιογραφία του “σοσιαλιστικού” μπλοκ» και υποδεικνύει το έργο του Τροφίμ Κίτσκο «Ιουδαϊσμός και Σιωνισμός» (1968) και των Γιούρι Ιβάνοφ και Εβγκένο Εβσέγιεφ «Φυλαχθείτε! Σιωνισμός!» (1969), σχολιάζοντας ότι «ουσιαστικά ήταν μια εκσυγχρονισμένη παραλλαγή των πασίγνωστων “Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών”».
Θα ξεκινήσω από το τέλος: Δεν γνωρίζω τον θεωρητικό της Χρυσής Αυγής Γ. Λύκο, αν και εντυπωσιάζομαι από τον συμβολισμό του επωνύμου του. Η αναζήτηση πάντως των πορισμάτων που παρουσιάζει απ' την ανάγνωση (;) του βιβλίου του (δεν γνωρίζω σε ποιο βιβλίο αναφέρεται) ο κύριος Ψαρράς, οδηγεί σε ένα σχόλιο στο ιστολόγιο "Ολυμπία", όπου κάποιος "Πατρίκιος με κάργα μίσος για τους οχτρούς" γράφει τα ακόλουθα:
Με την ευκαιρία, όσοι από τους κολχόζνικους του Περισσού και τα μη «συριζωμένα» λοιπά συντρόφια δεν φοβούνται το φάντασμα του Αβραάμ Μπεναρόγια, ας μπούνε στον κόπο ν’ αναζητήσουν την παλαιότερη, επί «Μάνας των προλεταρίων» αντισιωνιστική βιβλιογραφία του «σοσιαλιστικού» μπλοκ. Εμείς προτείνουμε ανεπιφύλακτα : «Ο ιουδαϊσμός δίχως εξωραϊσμούς» του Τροφίμ Κίτσκο (δημοσιευμένο από την Ουκρανική Ακαδημία των Επιστημών, στα 1963 !) όπου αναγραφόταν ξεκάθαρα : «Είναι στις διδασκαλίες του ιουδαϊσμού, στην Παλαιά Διαθήκη, και στο Ταλμούδ, που οι ισραηλινοί μιλιταριστές βρίσκουν την έμπνευση για τις απάνθρωπες πράξεις, τις ρατσιστικές θεωρίες, και τα επεκτατικά σχέδιά τους». Στο επόμενο βιβλίο του «Ιουδαϊσμός και Σιωνισμός» (1968), ο Κίτσκο εξέτασε διεξοδικά την ιουδαϊκή πίστη «....στην σωβινιστική εκλεκτότητα του ιουδαϊκού λαού...και στην ιδέα της επικυριαρχίας επάνω στους άλλους λαούς του κόσμου». Οι Γιούρι Ιβάνωφ και Εβγκένι Ευσέεφ επιμελήθηκαν μιαν έκδοση με τίτλο «Φυλαχθείτε! Σιωνισμός!» (1969), η οποία ουσιαστικά ήταν μια εκσυγχρονισμένη παραλλαγή των πασίγνωστων «Πρωτοκόλλων των σοφών της Σιών». Ο Βλάντιμιρ Μπέγκουν εξέδωσε το διεθνοπολιτικό βιβλίο «Η καταχρηστική αντεπανάσταση» (1974) όπου επεσήμαινε γιά τις πνευματικές πηγές των Ιουδαίων : «...η Τορά (Πεντάτευχος) είναι ένα αξεπέραστο βιβλίο αιμοδιψίας και υποκρισίας, δολιότητας, απιστίας και αηδιαστικής έκλυσης».
Οφείλω να παρατηρήσω ότι το σχόλιο του ψευδώνυμου Χρυσαυγίτη μοιάζει εξαιρετικά πολύ με τα πορίσματα του κυρίου Ψαρρά, αλλά φαντάζομαι ότι αυτό δεν συμβαίνει επειδή ο κύριος Ψαρράς δεν διστάζει να αναπαράξει άκριτα, προκειμένου να συκοφαντήσει την ΕΣΣΔ, όσα γράφουν για αυτή Χρυσαυγίτες (Λύκοι ή Πατρίκιοι), αλλά επειδή, όπως μας λέει άλλωστε ο κύριος Ψαρράς, οι Χρυσαυγίτες αναπαράγουν τον αντισημιτισμό της ΕΣΣΔ, τέτοιος που ήταν!

Ωστόσο, πέραν του ότι μόλις σήμερα μαθαίνω ότι οι ναζιστές εισάγουν αντισημιτισμό από τη σοβιετική νέμεσή τους (κατά τα φαινόμενα δεν τους βρίσκεται δικός τους), βιβλίο του "Τροφίμ Κίτσκο" με τίτλο "Ιουδαϊσμός και Σιωνισμός" δεν κατάφερα να εντοπίσω πουθενά, ούτε σε έκδοση του 1968, ούτε σε καμιά άλλη. Ούτε συγγραφέα "Τροφίμ Κίτσκο" μπόρεσα πουθενά να εντοπίσω (και πιστέψτε με, προσπάθησα επί μακρόν!). Κατά συνέπεια, εδώ είμαι πίσω από τους Χρυσαυγίτες που διαβάζουν ρωσικά, και ασφαλώς και πίσω από τον κύριο Ψαρρά που τους χρησιμοποιεί ως πηγή -- αυτούς αποκλειστικά, όπως φαίνεται από το γεγονός ότι δεν λέει το παραμικρό που δεν γράφει ήδη ο Πατρίκιος με το κάργα μίσος του, και άρα δεν προκύπτει από πουθενά ότι ο κύριος Ψαρράς διάβασε το βιβλίο του "Τροφίμ Κίτσκο" που εγώ δεν μπόρεσα να βρω πουθενά. [1]

Με το βιβλίο "Φυλαχθείτε! Σιωνισμός" του 1969 (γραμμένο δυο χρόνια μετά τον Πόλεμο των έξι ημερών, με τους 300.000 Παλαιστίνιους πρόσφυγες και τους περίπου δύο δεκάδες χιλιάδες Άραβες νεκρούς) είχα καλύτερη τύχη. Βέβαια, στις πληροφορίες καταλόγου διαφαίνεται ότι δεν είναι ακριβώς επιμελημένη έκδοση, και ότι δεν εμπλέκεται ως συνεπιμελητής του κάποιος Εβγκένι Ευσέεφ, αλλά ότι το έχει γράψει ολομόναχος ο Ιβάνωφ. Ακόμα καλύτερα, μπορεί κάποιος να διαβάσει σε pdf μια αγγλική μετάφραση του βιβλίου από την Progress Publishers της Μόσχας, κάτι που δείχνει ότι προφανώς το βιβλίο έγινε αρκετά γνωστό (θα επιστρέψουμε σ' αυτό). Με την δυνατότητα έρευνας που σου δίνουν αυτού του είδους τα έγγραφα, έκανα μια έρευνα στο κατά πόσο εμφανίζεται σ' αυτό οποιαδήποτε αναφορά στα Πρωτόκολλα της Σιών, αφού τόσο ο κύριος Ψαρράς όσο και ο Πατρίκιος με το κάργα μίσος, και πιθανώς ο Γ. Λύκος, γράφουν ότι το βιβλίο είναι μια "εκσυγχρονισμένη παραλλαγή των Πρωτοκόλλων."

Δυστυχώς, ο Ιβάνωφ δεν αναφέρει πουθενά τα Πρωτόκολλα, αν και ο κύριος Ψαρράς, που άψογος ερευνητής καθώς είναι, σίγουρα διάβασε τα βιβλία στα οποία αναφέρεται αντί να διαβάσει μόνο τον Πατρίκιο ή τον Λύκο, το αποσιωπά αυτό. Βεβαίως, ένα βιβλίο μπορεί να είναι παραλλαγή ενός άλλου χωρίς να το αναφέρει πουθενά. Στην εισαγωγή του, πάντως, ο Ιβάνωφ γράφει:
Όταν δημιουργήθηκε ο Παγκόσμιος Σιωνιστικός Οργανισμός (WZO), ο Λένιν, με την γνωστή του προνοητικότητα, σημείωνε αρκετές φορές πως ο Σιωνισμός ήταν ένα αντιδραστικό ρεύμα της εβραϊκής μπουρζουαζίας. [....] Ο σύγχρονος Σιωνισμός είναι η ιδεολογία, ένα πολύπλοκο σύστημα οργανώσεων, και η πρακτική πολιτικής της πλούσιας εβραϊκής μπουρζουαζίας, η οποία έχει συνδεθεί στενά με μονοπωλιακούς κύκλους στις ΗΠΑ και άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες. Το βασικό περιεχόμενο του Σιωνισμού είναι ο πολεμοχαρής σωβινισμός και ο αντικομμουνισμός (σελ. 7).
Ασφαλώς, στα μάτια του κυρίου Ψαρρά αυτό είναι "αντισημιτισμός", άσχετα από το γεγονός ότι το βιβλίο του Ιβάνωφ αφορά αποκλειστικά τον Σιωνισμό ως σωβινιστικό, ιμπεριαλιστικό και αντικομμουνιστικό ρεύμα της εβραϊκής αστικής τάξης και όχι τους Εβραίους γενικώς και αορίστως. Η κριτική στον ρατσισμό, τον σωβινισμό και τον ιμπεριαλισμό που επιδεικνύονται στα πλαίσια της σιωνιστικής ιδεολογίας είναι, για τον κύριο Ψαρρά --καθόλου πρωτότυπα-- η ίδια ρατσιστική.

Ρατσιστική λοιπόν βρίσκει αναμφίβολα ο κύριος Ψαρράς και μια απόφαση για την οποία δεν φαίνεται να κάνει λόγο, την απόφαση του ΟΗΕ υπαριθμόν 3379, του 1975, η οποία --surprise, surprise!-- ανακλήθηκε με πρωτοβουλία ΗΠΑ-Ισραήλ αμέσως μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1991, προς μεγάλη τέρψιν, δεν αμφιβάλλω, του αντιρατσιστή κυρίου Ψαρρά. Η απόφαση του 1975, που είχε ψηφιστεί από 72 χώρες και καταψηφιστεί από 35 (ενώ 32 ψήφισαν λευκό), έλεγε, μεταξύ άλλων:
[...] Λαμβάνοντας επίσης υπόψη την απόφαση 77 (ΧΙΙ) που υιοθέτησε το Συμβούλιο Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων της Οργάνωσης της Αφρικανικής Ενότητας στην 12η συνεδρία της, που πραγματοποιήθηκε στην Καμπάλα από τις 28 Ιουλίου ως τις 1 Αυγούστου 1975, και η οποία θεώρησε πως "το ρατσιστικό καθεστώς στην κατακτημένη Παλαιστίνη και το ρατσιστικό καθεστώς στη Ζιμπάμπουε και την Νότια Αφρική έχουν κοινές ιμπεριαλιστικές πηγές, συναποτελώντας σύνολο, έχοντας την ίδια ρατσιστική δομή και συνδεόμενα οργανικά στην πολιτική τους, που έχει ως στόχο την καταστολή της αξιοπρέπειας και της ακεραιότητας του ανθρώπου" [...] αποφασίζει [ο ΟΗΕ] ότι ο Σιωνισμός είναι μορφή ρατσισμού και φυλετικών διακρίσεων.
Δυστυχώς, οι Αφρικανοί και οι Ασιάτες που υπερψήφισαν την απόφαση αυτή των Ηνωμένων Εθνών, και μαζί και ο Ιβανώφ, που δεν κάνει τίποτε άλλο από να υιοθετεί το σκεπτικό της στο δικό του κείμενο, έπασχαν --είναι προφανές!-- από "αντισημιτισμό" και από ελλιπή πληροφόρηση για τα αποκαλυπτικά και παιδαγωγικά πονήματα του κυρίου Δημήτρη Ψαρρά. Έπρεπε να συνετιστούν. Και συνετίστηκαν. Με λίγη βοήθεια από τον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο. Ναι, ναι, τον Τζορτζ Μπους, γιο του συνεργάτη των χρηματοδοτών των Ναζί Πρέσκοτ (συνέχεια), οικοδεσπότη του σφαγέα των Εβραίων Γιάροσλαβ Στέτσκο με τιμές ήρωα στην Ουάσινγκτον, και εμπνευστή της σφαγής των Ιρακινών επί "Καταιγίδας της Ερήμου" του 1990-91. Τι πάμε εμείς οι κόκκινοι και θυμόμαστε όμως!!!

Θα συνεχίσουμε σε άλλη ανάρτηση.

Εκ των υστέρων σημείωση:
[1] Με τη βοήθεια αναγνώστη, εντοπίστηκε ο Трофим Корнеевич Кичко, δυτική ορθογραφία Trofim Kitchko, συγγραφέας του Ο Ιουδαϊσμός χωρίς ωραιοποίηση του 1963 και του Ιουδαϊσμός και σιωνισμός του 1968. Μόνο που χάρη στον ίδιο αναγνώστη, εντοπίστηκε ακόμα η κριτική του ΚΚΣΕ στο πρώτο βιβλίο. Σε απόφασή του, το ΚΚΣΕ ανακοίνωσε ότι το βιβλίο "βρισκόταν σε αντίφαση με τη λενινιστική πολιτική του κόμματος σε θρησκευτικά και εθνικά ζητήματα, και δίνει απλώς τροφή στα αντισοβιετικά υπονοούμενα των ιδεολογικών εχθρών μας, οι οποίοι με κάθε κόστος προσπαθούν να δημιουργήσουν 'Εβραϊκό Ζήτημα'". Σύμφωνα με άλλο άρθρο στο Global Jewish News Source (Σεπτέμβρης του 1968),  η ΕΣΣΔ είχε απαγορεύσει το εν λόγω πρώτο βιβλίο του Kitchko, τον οποίο ο ραβίνος Israel Miller κατηγορεί, στα 1968, ως "συνεργάτη των Ναζί." Αν το γεγονός της δημοσίευσης του δεύτερου βιβλίου του Κίτσκο το 1968 είναι το τεκμήριο του "σοβιετικού αντισημιτισμού" που διοχετεύτηκε μέσω των εκδόσεων "Αναγνωστίδης" στην Ελλάδα το 1975 θα σας γελάσω.

Στάθηκε επίσης εφικτό να διαπιστωθεί, αφού βρέθηκε η σωστή ορθογραφία, ότι τα παραθέματα του "Πατρίκιου" και του κυρίου Ψαρρά από τα εν λόγω έργα είναι...μεταφράσεις από παραθέματα που δίνει η αγγλόφωνη wikipedia. Στην wikipedia, μητέρα κάθε σοβαρής ακαδημαϊκής μελέτης, οφείλεται και η εμφάνιση του "Εβγκένι Ευσέεφ", που δεν αναφέρεται πουθενά στην έκδοση του βιβλίου του Ιβάνωφ από την Progress Publishers το 1970 (το λινκ στη ρωσική έκδοση που δίνει η wikipedia δε βγάζει πουθενά). Πέφτει πολλή...έρευνα, βλέπω. Και προπάντων, σοβαρή έρευνα.

Τα συγχαρητήριά μου στις εκδόσεις Πόλις που δεν έχασαν το κελεπούρι.

13 σχόλια:

  1. Να σαι καλά.

    Στο μεταξύ, αν τύχει να γνωρίζει κανείς ή να βρει τον συγγραφέα "Τροφίμ Κίτσκο" και τα έργα του, ας με ενημερώσει παρακαλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ κάτι βρήκα αν και οι πηγές είναι σκόρπιες και αμφίβολης αξιοπιστίας.

      Σύμφωνα με ότι μπορώ να βρω από το γκουγκλ, ο Κίτσκο όντως εξέδωσε το βιβλίο "Ο Ιουδαϊσμός χωρίς εξωραϊσμούς" το '63, μέσω της ΟυΑΕ. Το εξώφυλλο του εδώ (http://ljrate.ru/post/3910/2805751). Σύμφωνα με το άρθρο της ρωσικής βικιπαίδειας για τον Αντισημιτισμό στην ΕΣΣΔ, λίγο μετά την έκδοση του βιβλίου η Πράβντα δημοσιευσε άρθρο που το καταδίκαζε. Λόγω της διεθνούς κατακραυγής, λέει η βικι.

      Σύμφωνα με βιογραφικά στοιχεία που δίνει άλλο σάητ, ο Κλίτσκο είχε διαγραφεί από το ΚΚΣΕ το 1948 για συνεργασία με τις κατοχικές δυνάμεις (προφανώς των Ναζί) αλλά αποκαταστάθηκε το 1954. Μετά άρχισε την συγγραφική του δραστηριότητα, προϊόντα της οποίας είναι τα βιβλία του 63 και 68.

      Εδώ επίσης Αμερικανικό άρθρο του '69 για το θέμα (http://www.jta.org/1969/05/19/archive/new-kichko-book-assailed-by-congressman-and-in-washington-star-editorial)

      Εδώ επίσης σχετική "αριστερή" κριτική (http://www.ajcarchives.org/AJC_DATA/Files/668.PDF)

      Τώρα για το αν ξέρει ο Ψαρράς Ουκρανικά και διάβασε τα βιβλία ή αν απλά αλίευσε τις πληροφορίες από φασιστοσάητ, ας αποφασίσει ο καθένας.

      Διαγραφή
  2. (1) Για τον χαρακτηρισμό ως αντικομμουνιστή τού Γιουνγκ, προτιμότερο θα ήταν να τον αναφέρεις ως συμπαθούντα του ναζισμού (αντικομμουνιστές είναι ο ορθός χαρακτηρισμός για τα μέλη τής άλλης ψυχαναλυτικής διεθνούς, δες πιο κάτω)

    Για την ανάμιξη τού Γιουνγκ με το ναζισμό:

    «In 1933, after the Nazis gained power in Germany, Jung took part in restructuring of the General Medical Society for Psychotherapy (Allgemeine Ärztliche Gesellschaft für Psychotherapie), a German-based professional body with an international membership. The society was reorganized into two distinct bodies:

    A strictly German body, the Deutsche Allgemeine Ärztliche Gesellschaft für Psychotherapie, led by Matthias Göring, an Adlerian psychotherapist[60] and a cousin of the prominent Nazi Hermann Göring;
    International General Medical Society for Psychotherapy, led by Jung. The German body was to be affiliated to the international society, as were new national societies being set up in Switzerland and elsewhere.[61]

    [...]

    As leader of the international body, Jung assumed overall responsibility for its publication, the Zentralblatt für Psychotherapie. In 1933, this journal published a statement endorsing Nazi positions[64] and Hitler's book Mein Kampf.[65]»

    Τα όσα γράφει το λήμμα wiki για την αποκήρυξη στο «Βόταν», είναι ανοησίες. Το «δοκίμιο» ρετουσαρίστηκε μεταπολεμικά (άλλαξε ο τόνος στα επίμαχα αποσπάσματα). Όσο για το «In 1934, Jung wrote in a Swiss publication, the Neue Zürcher Zeitung, that he experienced "great surprise and disappointment"[66] when the Zentralblatt associated his name with the pro-Nazi statement», η «αποδοκιμασία» του δεν τον εμπόδισε να συνοργανώσει το συνέδριο τής σχισματικής ψυχαναλυτικής «διεθνούς» το 1937 στην Κοπεγχάγη (να σημειώσω ότι η «αυθεντική» διεθνής τής κόρης τού Φρόιντ δεν ήταν λιγότερο αντικομμουνιστική ή περισσότερο αντι-ναζί από την άλλη διεθνή: δες Brecht, Karen, et al., “Here life goes on in a most peculiar way-Psychoanalysis before and after 1933" για υπόθεση Edith Jacobson και για το κατά πόσο η ψυχανάλυση παρέμεινε εβραϊκή επιστήμη).
    ----
    (2) Για να μην ανεβάσω δύο σχόλια, να αναφέρω εδώ για «καταστροφή του λόγου», και χωρίς διάθεση αντιπαράθεσης, ότι υπάρχει πρόβλημα με το ζεύγος τού ιρασιοναλισμού-[διανοητική] ενόραση. Για να σου δώσω μια ιδέα σε τι είδους πρόβλημα αναφέρομαι, την επιχειρηματολογία τού Λούκατς περί νεο-καντιανισμού την επανέλαβε [=ξεπατίκωσε] η Τζ. Ρόουζ στη «διαλεκτική τού μηδενισμού» για να καταδικάσει ως νεοκαντιανής έμπνευσης* κάθε μετα-εγελιανό ρεύμα (Φουκό, Ντελέζ, Ντεριντά, Λακάν, κ.ο.κ. συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των Λούκατς και Μαρξ! [ο Βέμπερ και η Λούξεμπουργκ κατά κάποιο τρόπο, γλύτωσαν, δεν ξέρω πώς και γιατί]). Θα άξιζε τον κόπο να ασχοληθεί κανείς με τον τρόπο που χρησιμοποιείται η έννοια και με τις πολλαπλές (και ίσως αντιφατικές) της σημασίες στο βιβλίο (ή τουλάχιστον να έχει υπόψη το πρόβλημα).

    * Όπου νεο-καντιανής, η Ρόουζ εννοεί την επιστροφή-οπισθοδρόμηση στον Φίχτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω υπόψη τα δεδομένα για Γιουνγκ, θα το αφήσω ως έχει και θα παραπέμψω τόσο στο σχόλιό σου όσο και στην ανάρτηση για την πρόσληψή του από τις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης.

      Για Λουκάτς, ασφαλώς και υπάρχουν προβλήματα, και ένα πράγμα που συμβαίνει και στην Καταστροφή είναι μια τάση απλούστευσης πολύπλοκων ζητημάτων που άπτονται του ιρρασιοναλισμού, για παράδειγμα, αυτό που ξανα-ανέφερες, την υποτίμηση της "Καθολικιστικής" πλευράς του Ναζισμού και την υπερτίμηση του "μύθου", κλπ, που ουσιαστικά γίνονται για να "ταιριάξουν" τα δεδομένα με τη γενική θεωρία.

      Αυτό δεν αναιρεί βεβαίως ότι το βιβλίο βρίθει χρησιμότατων παρατηρήσεων, ότι είναι επίτευγμα ακόμα και σήμερα, ότι ο Λουκάτς ήταν σπάνιου διαμετρήματος θεωρητική ιδιοφυία, ότι ενεπλάκη σε σειρά πολιτικών αντιφάσεων κατά τη διάρκεια της εξέλιξής του απ' την εποχή πριν τον Α' παγκόσμιο ως τον θάνατό του, ή ότι ο Λεβί δεν δικαιούται να ομιλεί για αυτόν;-)

      Διαγραφή
  3. Συγχαρητήρια, πάρα πολύ καλό κείμενο και από της καλύτερες τάπες! Αναμένω την συνέχεια!

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πιθανό είναι να μην υπάρχει συγγραφέας Τροφίμ Κίτσκο, τον οποίο επικαλείται και ένας ψυχοπαθής μπλόγκερ. Πιθανό να καταστράφηκε με τα υπόλοιπα στη βιβλιοθήκη Αλεξανδρείας.

    https://archive.org/search.php?query=trofim%20kichko%20AND%20mediatype%3Atexts



    Oι πηγές τους είναι μάλλον αυτές.

    In his book A History of the Jews in the Modern World, Howard Sachar describes the atmosphere of the Soviet "anti-Zionist" campaign in the wake of the Six-Day War:

    "In late July 1967, Moscow launched an unprecedented propaganda campaign against Zionism as a "world threat." Defeat was attributed not to tiny Israel alone, but to an "all-powerful international force." ... In its flagrant vulgarity, the new propaganda assault soon achieved Nazi-era characteristics. The Soviet public was saturated with racist canards. Extracts from Trofim Kichko's notorious 1963 volume, Judaism Without Embellishment, were extensively republished in the Soviet media. Yuri Ivanov's Beware: Zionism, a book essentially replicated The Protocols of the Elders of Zion, was given nationwide coverage."


    Κίτσκο πρωτότυπο δε βρίσκω.
    Βρήκα αυτό.

    http://thephora.net/forum/showthread.php?t=53557
    http://www.ajcarchives.org/AJC_DATA/Files/668.PDF

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δες το update. Το ΚΚΣΕ καταδίκασε επίσημα το Judaism without embellishment και το απαγόρευσε.

      "a book essentially replicated The Protocols of the Elders of Zion"

      «ουσιαστικά ήταν μια εκσυγχρονισμένη παραλλαγή των πασίγνωστων “Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών”» (Ψαρράς)

      "η οποία ουσιαστικά ήταν μια εκσυγχρονισμένη παραλλαγή των πασίγνωστων "Πρωτοκόλλων των σοφών της Σιών"" (Πατρίκιος ο με το μίσος)

      Ω ρε έρευναααααα!!!!!



      Διαγραφή
  5. Μολις διάβασα μέχρι και αυτό που παραθέτεις απο ψαρρά και είπες ότι δεν βρήκες τίποτα από τον συγγραφέα κιτσκό, μπήκα google και μετά από ένα λεπτό, αφού πέτυχα την σωστή ορθογραφία του ονόματος, μπήκα σε αυτό:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Soviet_Anti-Zionism

    Κάποια σημεία, ειδικά εκεί που κάνει αναφορά στον Κιτσκό, είναι αυτούσια μεταφρασμένα στον Ψαρρά...Ωραία έρευνα.

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το γράφω στο update και παραθέτω τα τεκμήρια ότι --ω της εκπλήξεως!-- οι Χρυσαυγίτες δεν διαβάζουν Σοβιετικά βιβλία στα ρωσικά και ότι ο Ψαρράς απλώς αντέγραψε αυτά που αντέγραψαν από wiki.

      Διαγραφή
    2. δεν θα με χάλαγε να έβλεπα μια συμπυκνωμένη εκδοχή του κειμένου σου ως επιστολή-απάντηση στο άρθρο του Ψ. στην εφ. συντ. Εάν δημοσιευόταν θα είχε πολύ ενδιαφέρον (και γέλιο) η απάντησή του....
      Alex

      Διαγραφή
    3. Σημείωση.

      Οι μεγάλοι φασίστες ερευνητές και ο αριστερός Ψαρράς δεν θα μπορούσαν να διαβάσουν το βιβλίο του Κλίτσκο στα Ρωσικά γιατί αυτό εκδόθηκε μόνο στα Ουκρανικά (που δεν μιλάει καλά καλά όλος ο κόσμος στην Ουκρανία ως πρώτη γλώσσα). Ήταν λοιπόν ξεκάθαρα ένα περιφερειακό εκδόθηκε εγχείρημα. Αν ήταν βιβλίο γραμμής, θα είχε μάλλον εκδοθεί στα Ρωσικά και μεταφραστεί αργότερα στις διάφορες γλώσσες της ΕΣΣΔ. Η πρώτη λαθροχειρία που γίνεται εδώ λοιπόν είναι ότι ο Ψαρράς προσπαθεί να στοιχειοθετήσει αντισημιτική γραμμή στην ΕΣΣΔ στη βάση ενός (1) βιβλίου που εκδόθηκε σε περιφερειακή προτεύουσα και αργότερα αποσύρθηκε με κεντρική παρέμβαση.Η ηλιθιότητα όμως του να προσπαθείς να αποδείξεις την ύπαρξη ιδεολογικού ρεύματος στη βάση μίας έκδοσης (στην Ελλάδα εκδίδονται βιβλία του ΚΚΕ, άρα η Ελλάδα είναι κομμουνιστική ιδεολογικά χώρα) βασίζεται σε μία πρότερη και σιωπηλή, εξίσου όμως αντισοβιετική παραδοχή. Ότι δηλαδή στην ΕΣΣΔ ήταν αδύνατο να εκδοθεί κάτι χωρίς την έγκριση της κεντρικής ηγεσίας του ΚΚΣΕ, η οποία με κάποιο μεταφυσικό τρόπο είχε έλεγχο πάνω σε κάθε δραστηριότητα που λάμβανε χώρα στην σοβιετική επικράτεια. Αυτή είναι μια ιστοριογραφική θέση που απαντάται μόνο σε άγαρμπους ψυχροπολεμκούς ιστορικούς τύπου Κόνκουεστ και Ούλαμ.

      Δεύτερο σημείο.

      Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο και ούτε έχω τη δυνατότητα, αλλά από τον τίτλο και μόνο υπάρχουν κάποια συμπεράσματα που μπορούν να βγουν.

      Πρώτον ο ιουδαϊσμός είναι συγκεκριμένη θρησκεία και ως όρος δεν είναι ταυτόσημος με τον όρο "εβραίοι". Στα ρωσικά υπάρχει συλλογικό ουσιαστικό για τους τελευταίους ως λαό και πολιτισμό το οποίο είναι δόκιμο και δεν έχει από μόνο του ρατσιστικές προεκτάσεις - γιεβρέιστβο.

      Δεύτερον, ο αντικληρισμός και οι επιθέσεις σε θρησκευτικά δόγματα ήταν συνηθισμένα φαινόμενα στη δημόσια ζωή της ΕΣΣΔ. Ο χοντρός ραβίνος με τα λεφτά που κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου μπορεί να ξενίζει, αλλά δεν διαφέρει ιδιέταιρα από την κλασσική απεικόνιση του ορθόδοξου ιερέα στην σοβιετική πολιτική αφίσσα. (http://vsyako-razno.ru/uploads/posts/2013-06/1370378933_1.jpg και ο παπάς σπάιντερμαν http://cs5402.vk.me/u46367807/135736321/x_dea6dad1.jpg ).

      Τώρα το αν ο λόγος του Κίτσκο ήταν αντισημιτικός ή όχι και αν είναι σωστή τακτική ο αντικληρισμός ενάντια στη θρησκεία ενός ιστορικά διωκόμενου λαού είναι άλλο ζήτημα. Η ΚΕ του ΚΚΣΕ πάντως έκρινε ότι το βιβλίο έπρεπε να αποσυρθεί.

      Διαγραφή