Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Η κοπιώδης δημιουργία μίας τρύπας στο νερό

Πρώτο βήμα: Λένιν
Η κυριαρχία του λαού αντιστοιχεί στην πολιτική μορφή την οποία η μαρξιστική θεωρία περιγράφει ως δικτατορία του προλεταριάτου, την άμεση και επίφοβη κυριαρχία του λαού συλλογικά πάνω σε εκείνους που τον καταπιέζουν και τον εκμεταλλεύονται, πάνω σε εκείνους που ιδιοποιούνται ό,τι ανήκει σε όλους από κοινού.


Δεύτερο βήμα: Κάουτσκι
Η κυριαρχία είναι μια καλύτερη ονομασία της εξουσίας του λαού σε σύγκριση με τη δικτατορία. Ιστορικά, η δικτατορία δηλώνει μια προσωρινή ρύθμιση. Είτε ως πρόβλεψη του ρωμαϊκού συντάγματος είτε ως ένα βήμα προς τον μαρασμό του κράτους, η δικτατορία σημαίνει την κατ’εξαίρεση σύγκλιση της νομιμότητας και της ανομίας, της ισχύος και του δικαίου. Η περιορισμένη χρονικότητά της, που ενέχει έκτακτα μέτρα και καταστάσεις εξαίρεσης, επιτρέπει πράξεις που συντελούνται έξω από σχέσεις λογοδοσίας και ελέγχου, πράξεις που δικαιολογούνται μόνον από τον επαναστατικό ζήλο. Ως εξαιρέσεις, συμβάλλουν σε καταχρηστική βία και δεν περιορίζονται στην αναπόφευκτη βία. Η κατάχρηση και η υπερβολή γίνονται ένα με την κατάσταση. Είναι καλύτερο η βία της εξουσίας να παραμένει μια εξαίρεση, κάτι κακό, το οποίο απαιτεί δικαιολόγηση: ήταν αναγκαία ή επεδίωκε την εκδίκηση, την απόλαυση, την προώθηση μερικών συμφερόντων; Εξυπηρετούσε το κοινό καλό; Η επαναστατική μανία του λαού δεν έχει όριο και είναι ανεξέλεγκτη. Αλλά αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει να ενσωματωθεί σε μια κυβερνητική ή συνταγματική μορφή (είτε πρόκειται για τη δικτατορία του προλεταριάτου είτε για την κυριαρχία του λαού). Κάτι τέτοιο θα προκαλούσε και θα επέτρεπε καταχρηστικά μέτρα στο όνομα της επαναστατικής αλλαγής, σαν ο μετασχηματισμός του λαού να ήταν μια διαδικασία που θα μπορούσε να λάβει τέλος.

Τρίτο βήμα: Νέγκρι
Η μορφή που παίρνει η εξουσία του λαού ποικίλλει αναπόφευκτα – η κυριαρχία του λαού δεν παίρνει μόνον ή αποκλειστικά τη μορφή της κρατικής κυριαρχίας. Η κρατική κυριαρχία είναι ομοίως περιορισμένη, προσωρινή και ατελής, στον βαθμό που ο λαός υπερβαίνει τις μορφές του κράτους. Αλλά μόνον σε έναν κόσμο χωρίς λαό δεν θα ήταν καθόλου απαραίτητη η εξουσία του λαού. Αυτή η εξουσία νοείται με όρους αυτοδιοίκησης, αυτοελέγχου, αυτοδιαχείρισης. Μπορεί και πρέπει να συνδυαστεί και να συνεξεταστεί με τις διυποκειμενικές, αμοιβαία καθοριστικές συνθήκες του εαυτού, καθώς δεν υπάρχει αυτονομία χωρίς συλλογική αυτοκυβέρνηση. Η περιγραφή του κομμουνισμού από τον Μαρξ, ως ελεύθερη ανάπτυξη καθενός που συμβαδίζει με την ελεύθερη ανάπτυξη όλων, εκφράζει αυτόν τον αμοιβαίο καθορισμό ή διαλεκτικό βολονταρισμό.

Αποτέλεσμα: Μία τρύπα στο νερό
Η λαϊκή κυριαρχία ταυτίζεται λοιπόν με την έννοια της δημοκρατίας, δηλαδή της περιοδικής αναδείξεως της Βουλής και της Κυβερνήσεως από τον λαό με καθολική ψηφοφορία.


Bonus, Jodi Dean: "Πολιτική Οικονομία; Νομίζω συνορεύει με τη Βιρμανία"

Ο σύγχρονος καπιταλισμός ενδιαφέρεται λιγότερο για την παραγωγή πραγμάτων και περισσότερο για τις χρηματοπιστωτικές και εμπορικές πρακτικές που επωφελούν το 1 τοις εκατό, υποστηρίζοντας τη συνέχιση και αύξηση της κατανάλωσής του.

1 σχόλιο:

  1. Εν μέρει άσχετο εδώ, αλλά μήπως θα μπορούσε το ιστολόγιο να "αναδείξει" το θέμα της "Λευκής Εβδομάδας" ;
    ( http://www.skai.gr/news/greece/article/249795/adidraseis-ekpaideutikon-kai-goneon-stin-protasi-gia-leuki-evdomada-sta-sholeia/ )

    Γιώργος-Σ.
    (Γιώργος Παύλα Σίγμα Κεφαλαίο Τελεία)

    ΑπάντησηΔιαγραφή