Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Κοκτέιλ Μολότωφ #330

Μια τάξη η οποία διεκδικεί το μέλλον είναι υποχρεωμένη να ενσκύπτει κριτικά, με αλύπητη αποστασιοποίηση απ' το δράμα των προγόνων της, στις ήττες της στο παρελθόν.

Αλλά μια τάξη η οποία περνά αυτές τις ήττες για νίκες επειδή αυτό της έμαθε να κάνει η αντίπαλη τάξη είναι μια τάξη σε διαρκή κατάσταση ήττας.


Το να αναγνωρίζεις την ήττα σαν ήττα, ενώ όλοι γύρω σου τη δοξολογούν σαν "θρίαμβο" και  παράδειγμα προς (λίγο-πολύ υποχρεωτική) μίμηση, ή, το λιγότερο, σαν απαραίτητη "ανανέωση", είναι το πρώτο βήμα ταξικής συνειδητοποίησης. Είναι το πρώτο βήμα για τη νίκη.

Για τους Έλληνες κομμουνιστές, δύο είναι οι κομβικές εμπειρίες της ήττας που επικράτησε σε μαζική κλίμακα να εκλαμβάνεται ως νίκη:

1. Εθνικά, η περίοδος 1941-49, για την οποία εξαίρεται παραδοσιακά απ' τις διάφορες εκδοχές σοσιαλδημοκρατίας η κομμουνιστική αυτοθυσία και αποσιωπάται συστηματικά το γιατί δεν ήταν αρκετή για να αλλάξει την κατάσταση πραγμάτων.

2. Ευρωπαϊκά, η περίοδος γύρω απ' το 1968, για την οποία αποσιωπάται πλήρως η διείσδυση  της συνθηματολογίας περί "σοβιετικής γραφειοκρατίας", "κρατικισμού" και αποτρόπαιου "ολοκληρωτισμού" που καλλιέργησε συστηματικά το ευρωπαϊκό αστικό κατεστημένο σε συνεργασία με τις ΗΠΑ και τις μυστικές υπηρεσίες αμφότερων από το 1945 και δώθε, όταν βρέθηκε αναγκαστικά, και λόγω της κακής τροπής ενός πολέμου που διάρρηξε τις διεθνείς αστικές συμμαχίες, χωρίς την εύκολη πρόσβαση στο πολύτιμο όπλο του φασισμού. Κι έτσι, αποσιωπάται και το πολύ κρίσιμο ζήτημα του γιατί κάτι που εκλαμβάνεται, βασικά, ως "αντικαπιταλιστική εξέγερση" έπαιξε τόσο βασικό ρόλο στην επιτυχία της αστικής, "δημοκρατικής", ασφαλώς, πολεμικής ενάντια στον υπαρκτό σοσιαλισμό, δηλαδή στην συνέχιση του έργου του "Κογκρέσου για την Πολιτισμική Ελευθερία" με "κινηματικά" μέσα (ας ονομάσουμε το ζήτημα που προκύπτει "σύμφυρση των Αρόν και των Καστοριάδηδων"). Ήταν η "Άνοιξη της Πράγας" κάτι διαμετρικά διαφορετικό από τον Παρισινό Μάη; Έγινε κάτι τόσο πρωτόγνωρο ώστε να διακυβευτεί ταυτόχρονα, σε λίγα χιλιόμετρα γεωγραφικής απόστασης, στη μια χώρα η ανατροπή του σοσιαλισμού και στην άλλη η ανατροπή του καπιταλισμού;  Η ιστοριογραφία δεν έχει καν ξεκινήσει να αναμετριέται μ' αυτό το ερώτημα, αλλά όλοι γνωρίζουν ότι από τη σκοπιά της μετά το 1970 εμπειρίας, οι δύο "ανοίξεις" έγιναν μία και ότι αυτό που πραγματικά απαξίωσαν, όχι μόνο για τη διανόηση αλλά πολύ σημαντικότερα για τους εργάτες, ήταν ένα και μόνο σύστημα: ο σοσιαλισμός.

Στην πρώτη συγκυρία, η αποτυχία της επανάστασης παρουσιάστηκε ως πατριωτικός και "εθνοαπαλευθερωτικός" θρίαμβος. Μόνο που το έθνος δεν απελευθερώθηκε απ' την αστική του τάξη, που συνεχίζει να του ρουφάει το αίμα με την ίδια εμβληματική μανία.

Στην δεύτερη, τα διακριτικά όρια ανάμεσα στην επανάσταση και στην αντεπανάσταση, το "αυθόρμητο" και το συστηματικά σχεδιασμένο, τον "αντικρατισμό" και τον κρατισμό της αντίπαλης τάξης σβήστηκαν, με τρομακτικές συνέπειες για κάθε απόπειρα ιστορικής σύλληψης των διακυβευμάτων του υπαρκτού σοσιαλισμού στο παρελθόν, και κατά συνέπεια, για κάθε απόπειρα μαζικής συσπείρωσης γύρω από την επανεκκίνηση του κομμουνιστικού εγχειρήματος.

5 σχόλια:

  1. Θυμίζω ότι η αποκάλυψη πως το "Κογκρέσο για την Πολιτισμική Ελευθερία", που συσπείρωσε όλη την "αντισοβιετική αριστερή" διανόηση της Ευρώπης, ήταν όργανο της CIA έγινε το 1967, ένα χρόνο πριν τα συνθήματά του γίνουν μέρος της "αντικαπιταλιστικής εξέγερσης" του 1968 και της κληρονομιάς της στον σύγχρονο "αριστερό κινηματισμό".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτη η ανάρτηση, σε συνδυασμό με το απόσπασμα απ το έργο του Λούκατς κι εκείνη για την "αριστερή κριτική", είναι πολύ καίρια σχετικά με την επιβολή του λόγου περί "ολοκληρωτισμού" και της ενσωμάτωσής του στην υποτιθέμενη "αριστερή κριτική" που επικράτησε απ την δεκαετία του 70 και μετά στους διάφορους "μεταμοντέρνους" κι "επαναστατικούς κινηματισμούς"... Η προοδευτική σύγκλιση και τέλος ταύτιση πρώην αριστεριστών μαοικών,τροτσκιστών, σοσιαλδημοκρατών κι (ακρο)δεξιών έγινε ουσιαστικά γύρω απ αυτήν την κοινή και νεφελώδη α-ιστορική έννοια του "ολοκληρωτισμού" όπου βέβαια σαν τέτοιος νοείται μόνο ο σοσιαλισμός.... Κομβική στιγμή για την ευρωπαϊκή "αντιολοκληρωτική διανόηση" αποτελεί η πρόσληψη του έργου του Σολτζενίτσιν στη Γαλλία κι η εμφάνιση των "νέων φιλοσόφων" (που ναι μεν χλέυασαν ο Ντελέζ κι ο Μπουρντιέ αλλά επικρότησε ο Φουκώ!!!): η εργαλειοποίηση της έννοιας του "ολοκληρωτισμού" απ τον "δημοκρατικό και προοδευτικό" χώρο ήταν μια συγκροτημένη προσπάθεια απαξίωσης του ΓΚΚ και της Ενότητας της Αριστεράς αλλά κι η αιχμή του δόρατος για νέα αντισοβιετική κι αντικομμουνιστική εκστρατεία στην οποία ως γνωστόν ελάχιστοι αντιστάθηκαν τότε.... με τα σημερινά γνωστά αποτελέσματα στο χώρο της διανόησης.
    Εχουν γραφτεί αρκετά σχετικά πρόσφατα για το θέμα σε Γαλλία ΗΠΑ και Αγγλία, επειδή οι περισσότεροι εδώ είναι αγγλομαθείς ή/και γαλλομαθείς περιορίζομαι σε μία ενδιαφέρουσα βιβλιογραφική αναφορά που υπάρχει και στις δύο γλώσσες:
    Michael Scott Christofferson, French Intellectuals against the Left. The Antitotalitarian Moment of the 1970s, 2004, Berghahn Books, Oxford ( Les Intellectuels contre la Gauche. L'Idéologie antitotalitaire en France, 1968-1981, 2009, Agone, Marseille)
    (

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έπιασες ακριβώς το πνεύμα της ανάρτησης και του προβληματισμού που θέλει να διατυπώσει. Αν καθίσει κανείς να δει πόσα από τα ιδεολογήματα, πχ, των νουβώ φιλοζόφ αναπαράγονται στο γήπεδο των "αντιπάλων" τους όταν το ζήτημα είναι α) ο αντιεγελιανισμός β) η απόρριψη του "κόμματος νέου τύπου", γ) η δικτατορία του προλεταριάτου δ) η αναγκαιότητα του σοσιαλιστικού τύπου κράτους ε) οι σοσιαλιστικές κατακτήσεις στ) η θεώρηση του συνόλου της γενεαλογίας Χέγκελ-Μαρξ-Λένιν ως "νεκρής" για το κίνημα ζ) η αποκαθήλωση της εργατικής τάξης ως κοσμοϊστορικής σημασίας υποκειμένου, αναρωτιέμαι ειλικρινά πόσο σημαντικές είναι οι ΔΙΑΦΟΡΕΣ μεταξύ των απόγονων του Κογκρέσου και της "ριζοσπαστικής"/"κινηματικής" αριστεράς που κυριάρχησε παντού στην Ευρώπη μετά το 68.

    Επίσης, θα ήθελα να σημειώσω ότι, αν όπως κάνω εγώ, ξεκινήσεις από τη βάση της παραδοχής της τεράστιας σημασίας του Ψυχρού Πολέμου για τις εξελίξεις στην ευρωπαϊκή αριστερά, τότε θα πρέπει και να καταλάβεις ότι ο Τροτσκισμός, η κινεζο-σοβιετική ρήξη, ο εργατισμός, κλπ κλπ δεν είναι ΟΙ ΠΗΓΕΣ της μετάλλαξης του τοπίου, είναι ΤΑ ΜΕΣΑ που χρησιμοποίηση η αστική τάξη, ευρωπαϊκή και αμερικάνικη, για να υποσκάψει την ενότητα των ΚΚ και να αδυνατίσει το εργ. κίνημα. Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ένας ΟΛΙΚΟΣ πόλεμος, και κάθε τι που θα μπορούσε να τύχει εκμετάλλευσης για να διασπαστεί η κομματική ενότητα και το κίνημα χρησιμοποιήθηκε, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των εμπνευστών διαφόρων ρευμάτων ή το τι νόμιζαν ότι κάνουν.

    Αν αυτό δεν μπορεί να τύχει συνειδητοποίησης και επεξεργασίας, αν δεν μπορεί να συνειδητοποιηθεί ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΤΟΥ, γράφουμε για να γράφουμε χωρίς να αλλάζουμε το παραμικρό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολυ σωστα ολα ! Υπερσωστα θα ελεγα ...Θα ηταν και πληρης η αναλυση αν προσθεταμε και την "παραχωρηση" εδαφους στον αντιπαλο απο το ιδιο το υποκειμενο : τον υπαρκτο σοσιαλισμο !!!
    Μιλαω για την "αποσταλινοποιηση " και τους "αποσταλινοποιητες" (στην πραγματικοτητα "αποΜ-Λ") μεσα στην καρδια του ΠΓ και την ΚΕ του ΚΚΣΕ !!!Στην ουσια χαλαρωση δλδ του Κεντρικου Σχεδιασμου ,ανοιγματα στην αγοραια οικονομια που οδηγησαν σε μια ΟΛΕΘΡΙΑ και ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ για καθε σοσιαλιστικη οικοδομηση οικονομικη συνθηκη που ονομαστηκε "περιοδος στασιμοτητας " και ειχε φυσικη καταληξη το πισωγυρισμα του 90 !
    Ειναι κομβικο σημειο αυτο γιατι οι "υποχωρησεις " ηταν συνολικες και ολουθε στο κοινωνικο σωμα του Σοσιαλισμου που ΕΠΑΨΕ να καλπαζει προς την "ενα βημα" πριν το κομμουνισμο κοινωνια που καλπαζχε ως το 53 ,σχεδιασμενα ,οργανωμενα και με FUEL AHEAD τις μηχανες ...Δυο ενδεικτικα αρθρα τα παρακατω :
    h**p://www.komep.gr/2004-teyxos-4/h-krish-ths-sxolikhs-ekpaideyshs-sthn-essd
    h**p://trolobol.blogspot.gr/2012/03/1939-1953_19.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή