Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Andrej Platonov-Η μητέρα πατρίδα του ηλεκτρισμού (ολοκλήρωση)

Συνειδητοποίησα τι έπρεπε να κάνω: να στρίψω λίγες ίνες κάνναβης για να φτιάξω ένα φυτίλι, να βάλω το ένα άκρο του φυτιλού σε ένα δοχείο νερού και το υπόλοιπο να το περάσω γύρω από τους κυλίνδρους της μηχανής. Το νερό θα τραβιόταν πάνω στο φυτίλι, και η μηχανή θα ένιωθε τη δροσιά και θα έδινε παραπάνω ενέργεια. Μετά απ' αυτό επέστρεψα στην αποκοιμισμένη οικογένεια του Στέπαν Ζαριόνοφ και δεν ήξερα τι να κάνω--να αντλήσω λίγο νερό ώστε αυτά τα παιδιά να έχουν κάτι να φάνε τουλάχιστο ως το φθινόπωρο, ή να περιμένω, αφού τα παιδιά θα ξυπνούσαν από το θόρυβο της μηχανής και θ' άρχιζαν αμέσως να νιώθουν το βάσανο της πείνας.

Κάθισα σκεπτικός στο ποτάμι, που έρεε ήσυχα ως μακριά, και ατένισα στον ουρανό την συγκέντρωση των άστρων, των μελλοντικών αυτών πεδίων της ανθρώπινης δραστηριότητας· αυτό το αθάνατο σκοτάδι που σε ρουφά μέσα του, γεμάτο ανήσυχη και μικροσκοπική ύλη που πάλλεται με τον ρυθμό της άγνωστης μοίρας της. Κι άρχισα να σκέφτομαι για τον ηλεκτρισμό, κάτι που πάντα μου έδινε ικανοποίηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Attac και ο James Tobin (aka The Apateons και ο επαναστάτης με το ζόρι)

Στο άρθρο του "Η ρύθμιση του γερμανικού χρέους", ο Δ. Αρβανιτάκης γράφει, μεταξύ άλλων:
Η Συμφωνία του Λονδίνου στις 27/2/1953 «περί εξωτερικών γερμανικών χρεών» [...] χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα για τη διεκδίκηση της διαγραφής (από μη κυβερνητικές οργανώσεις όπως η ATTAC κ.ά.) του χρέους των υπερχρεωμένων αναπτυσσόμενων χωρών του Τρίτου Κόσμου από τις δεκαετίες ακόμα του 1980 - '90. 
Στις μέρες μας με την καπιταλιστική κρίση να βρίσκεται σε εξέλιξη, οι σοσιαλδημοκράτες του ΣΥΡΙΖΑ επαναφέρουν το γερμανικό παράδειγμα  [...] 
Σ' αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας από την επίσκεψή του στο Ευρωκοινοβούλιο στις 27/9/2012 τόνισε την ανάγκη για γενναία μείωση του ελληνικού χρέους και αναφέρθηκε στο γερμανικό παράδειγμα.

Η άποψή του, όπως ήταν αναμενόμενο, υιοθετήθηκε και προβλήθηκε από τη διεθνή οργάνωση ATTAC που δραστηριοποιείται με συνέδρια, εκδηλώσεις και άλλες πρωτοβουλίες, κάνοντας προτάσεις για την εύρυθμη λειτουργία του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, όπως ρύθμιση χρεών Τρίτου Κόσμου, υιοθέτηση του φόρου Τόμπιν, φόρου χρηματοπιστωτικών συναλλαγών κ.ά. που δέχεται και προβάλλει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε κοινές εκδηλώσεις μαζί της.

Η Ρύθμιση του Γερμανικού Χρέους: Μύθοι και πραγματικότητα

Η Ρύθμιση του Γερμανικού Χρέους: Μύθοι και πραγματικότητα
Του 
Διονύση ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ 
μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος Ιστορίας

Η Συμφωνία του Λονδίνου στις 27/2/1953 «περί εξωτερικών γερμανικών χρεών» που έχει κυρωθεί με το νόμο 3480 από την Ελληνική Βουλή στις 30/12//1955 (Εφημερίς της Κυβερνήσεως Τεύχος πρώτον αρ. φύλ. 6 σελ. 331) αποτελεί μια συμφωνία ρύθμισης κρατικών χρεών μεταξύ καπιταλιστικών κυβερνήσεων που χωρίς να είναι αρκετά γνωστή, χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα για τη διεκδίκηση της διαγραφής (από μη κυβερνητικές οργανώσεις όπως η ATTAC κ.ά.) του χρέους των υπερχρεωμένων αναπτυσσόμενων χωρών του Τρίτου Κόσμου από τις δεκαετίες ακόμα του 1980 - '90.

Στις μέρες μας με την καπιταλιστική κρίση να βρίσκεται σε εξέλιξη, οι σοσιαλδημοκράτες του ΣΥΡΙΖΑ επαναφέρουν το γερμανικό παράδειγμα ως μια φιλολαϊκή ρύθμιση του χρέους του ελληνικού κράτους με τους διεθνείς συμμάχους δανειστές τους.

Σ' αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας από την επίσκεψή του στο Ευρωκοινοβούλιο στις 27/9/2012 τόνισε την ανάγκη για γενναία μείωση του ελληνικού χρέους και αναφέρθηκε στο γερμανικό παράδειγμα.

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Πρωτιά για τις ταξικές δυνάμεις στο Σωματείο Οικοδόμων Ηρακλείου

Σημαντική ενίσχυση και πρωτιά κατέγραψε ο «Ενωτικός Αγωνιστικός Συνδυασμός Οικοδόμων» (στηρίζεται από το ΠΑΜΕ) στις εκλογές του Σωματείου Οικοδόμων Ηρακλείου.

Σε σύνολο 1.437 ψηφισάντων (1.231 το 2010), οι ταξικές δυνάμεις πήραν 801 ψήφους (από 561) και 9 έδρες (από 7).

Το ψηφοδέλτιο που συγκρότησαν όλες οι άλλες δυνάμεις μαζί (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, «Αυτόνομη Παρέμβαση»), με τον τίτλο «Ανεξάρτητη Συνεργασία Οικοδόμων», πήρε 611 ψήφους (από 647) και 6 έδρες (από 8 το 2010).

Για έδρες και αντιπροσώπους στα δευτεροβάθμια όργανα το αποτέλεσμα διαμορφώθηκε ως εξής:

ΕΑΣΟ (στηρίζεται από το ΠΑΜΕ): 9 έδρες στο ΔΣ (από 7 το 2010), 3 στην ΕΕ (από 2 το 2010), 16 αντιπροσώπους στο ΕΚΗ (από 12 το 2010) και 8 αντιπροσώπους στην Ομοσπονδία Οικοδόμων (από 6 το 2010).

Andrej Platonov-Η μητέρα πατρίδα του ηλεκτρισμού (V)

Τις επόμενες δυο μέρες εγώ κι ο γραμματέας, μαζί με τον μηχανικό από τον σταθμό ηλεκτρισμού με τη μοτοσυκλέττα, εργαστήκαμε για να εγκαταστήσουμε τη μοτοσυκλέττα σ' ένα καινούργιο μέρος--δίπλα στο Γιάζβα, ένα ρηχό ποταμάκι που έρεε αργά προς τα ποιος ξέρει πού μέσα στην κάψα της ζέστης. Αυτό ήταν το σύνορο της γης όπου εργάζονταν με κοινοτικά άλογα το Σοβιέτ του χωριού, της γης που ανήκε στις χήρες και στους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού. Παρά τη γονιμότητα αυτής της χαμηλής γης, δεν φύτρωνε τίποτε πλέον εκεί παρά λίγες πατάτες και, πιο πέρα, κάτι ασήμαντα κοτσάνια κεχριμπαριού. Τα φυτά ήταν όλα εξαντλημένα, είχαν πνιγεί απ' την θανατηφόρα σκόνη των καυτών ανεμοστρόβιλων και είχαν γείρει προς τα κάτω για να επιστρέψουν στο σκοτάδι της στάχτης και να ξανασυμπυκνωθούν στα νεκρά πλέον σπόρια απ' τα οποία είχαν φυτρώσει.

Στα ίδια αυτά χωράφια φύτρωνε υπομονετικά το τριφύλλι, μαζί με κακτοειδή, με τα χλωμά λουλούδια του "χρυσόχειλου", που έμοιαζαν με το πρόσωπο ανθρώπου με την έκφραση τρέλας, και με τ' άλλα αγριόχορτα που καταλαμβάνουν τη γη όταν κυριαρχεί η ξηρασία.

Andrej Platonov, Η μητέρα πατρίδα του ηλεκτρισμού (IV)

Ο μηχανικός κατόπιν σταμάτησε να μιλά και έτρεξε στον σταθμό του ηλεκτρισμού γιατί ο ιμάντας είχε πεταχτεί έξω από την τροχαλία του δυναμό.

Γύρισα την πλάτη και άρχισα να περπατάω πίσω στην Βερτσόφκα. Έξω απ' το χωριό, ένα μπουρί έβγαζε σταθερά καπνό, και πήγα να ρίξω μια ματιά σ' αυτό το καλύβι που θερμαινόταν τόσο σφοδρά μες το κατακαλόκαιρο. Κρίνοντας απ' την αυλή και απ' τις πόρτες, ο ιδιοκτήτης ή είχε πεθάνει ή είχε εγκαταλείψει το καλύβι. Οι πόρτες ήταν γεμάτες χόρτα, και η αυλή είχε γεμίσει από σκληρά, χολεριασμένα αγριόχορτα, απ' αυτά που αντέχουν τη ζέστη, τον άνεμο και τις καταιγίδες και πάντα επιβιώνουν.

Μέσα στο καλύβι ήταν ένας φούρνος, και μέσα στο φούρνο κάποιος είχε εγκαταστήσει ένα αυτοσχέδιο αποστακτήριο. Ο φούρνος θερμαινόταν από ρίζες, και πάνω σε ένα μικρό σκαμνί, δίπλα στο στόμιο του μηχανήματος, στο φως της φλόγας, είδα έναν χαρούμενο, ευτυχισμένο γέρο, με ένα μεγάλο ποτήρι στο δεξί του χέρι και λίγη αλατισμένη πατάτα στο αριστερό. Ο γέρος πρέπει να περίμενε την καινούργια έκκριση του ασυνείδητου υγρού για να ελέγξει αν ήταν κατάλληλο για καύση στη μηχανή ή αν ήταν ακόμα πολύ αδύνατο. Το ίδιο το στομάχι και τα έντερα του γέρου δοκιμαστή ήταν εργαλείο ελέγχου καυσίμων.

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Andrej Platonov-Η μητέρα πατρίδα του ηλεκτρισμού (ΙΙΙ)

Άφησα πίσω μου τη γριά γεμάτος θλίψη και σκεφτικός. Ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται ξανά μετά την ξεκούραση, και η ακολουθία αυτών που προσεύχονταν για βροχή ξεκίνησε το δρόμο επιστροφής στο χωριό. Ο μόνος που απέμεινε ήταν η γριά που μου μιλούσε.

Η γριά ήθελε να ξεκουραστεί λίγο ακόμα, ενώ σε κάθε περίπτωση δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει τους άλλους με τα μικρά, παιδικά της πόδια· όχι τώρα, που οι άλλοι περπατούσαν γρήγορα και επί σκοπού, και που ακόμα κι ο παππάς βάδιζε γρήγορα με τα παντελόνια του.

Βλέποντας την κατάστασή της, σήκωσα τη γριά σαν να 'ταν κοριτσάκι οχτώ χρονών και την κουβάλησα στα χέρια μου ως το χωριό, έχοντας επίγνωση της αιώνιας αξίας αυτής της ηλικιωμένης εργάτριας.

Andrej Platonov-Η μητέρα πατρίδα του ηλεκτρισμού (ΙΙ)

Αποφεύγοντας τις άλλες δύο Βερτσόφκα, όπου δεν υπήρχαν σταθμοί ηλεκτρισμού, έφτασα στην 'Οχι και πολύ φτωχή Βερτσόφκα το απόγευμα της τρίτης μέρας του ταξιδιού μου. Όταν πρωτοείδα το χωριό, υπήρχε πολλή σκόνη απ' την μια πλευρά των γραμμών και μπορούσα να διακρίνω ένα πλήθος κόσμου να βαδίζει στην γυμνή, ξερή γη. Τους περίμενα να πλησιάσουν, και μετά είδα έναν παπά, τους βοηθούς τους, τρεις γυναίκες με εικονίσματα και περίπου είκοσι πιστούς. Η γη στο σημείο αυτό κατέβαινε προς μια παλιά και ξερή χαράδρα, όπου ο άνεμος και τα νερά των πηγών εναπόθεταν την λεπτή σκόνη που μάζευαν από τα πλατιά χωράφια προς τα πάνω.

Η ακολουθία είχε κατεβεί από τα ψηλά και τώρα κινούνταν μέσα απ' τη σκόνη της κοιλάδας, με κατεύθυνση τις γραμμές.

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Κοκτέιλ Μολότωφ #301

Εμηνευτικός φακός για την επεξεργασία πολιτικών κειμένων κάθε διανοούμενου της αριστεράς: με ποια τάξη στο τιμόνι, με ποια οργανωτικά και πολιτικά μέσα και για ποιον σκοπό;

Δοκιμάστε τον. Θα εκπλαγείτε από τα αποτελέσματα!

Είσαστε τρολ, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς....

Βρήκε νέο "θέμα" ο αστικός Τύπος για το αν ο Τσίπρας "πέταξε έξω" δικαίως ή αδίκως έναν δημοσιογράφο ονόματι Μάρτενς. Και να τα άρθρα στην Αυγή με τα βίντεο ως πειστήρια, και να οι "αναλύσεις" δημοσιογραφικής δεοντολογίας και εγώ δεν ξέρω τι άλλο στο Tvxs. Τα κρατούμενα βέβαια είναι δεδομένα.

Για τη δεξιά, που κυκλοφορεί το θέμα, "Ο Αλέξης κάνει τη χώρα ρεζίλι στους εταίρους μας", και δείχνει "κακή εικόνα" προς τα έξω.

Για την αριστερά, που το κυκλοφορεί εξίσου, "Ο Αλέξης είναι μάγκας και δε μασάει από Γερμανά. Κρέας την έκανε τη μούρη της Μέρκελ δικέ μου ο δικός σου!"

Και κάπου στη μέση το κερασάκι της τούρτας, "με τον Τσίπρα θα συμφωνούσαν στην Αβάνα και τη Βόρειο Κορέα" από πλευράς γερμανικού τρολ, "Τι λέτε ρε, αυτά τα παραδέχεται και ο Στίγκλιτς με τον Κρούγκμαν, τι σχέση έχουμε εμείς με Βόρεια Κορέα", απ' τους απέναντι, με άλλα λόγια το γνωστό "είσαστε κομμουνιστές!", "όχι, εσείς έχετε αναγάγει σε κομμουνισμό την πολιτική Ομπάμα που είναι η σωτηρία της Ευρώπης" -- το πιγκ πογκ του 50-50 στο οποίο και οι δύο επιλογές οδηγούν στη μαλάκυνση εγκεφάλου.

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Μ. Μακρής-2η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ: «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ» ΣΤΗΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ...

2η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ: «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ» ΣΤΗΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ...

Το παρακάτω κείμενο είναι από την ΚΟΜΕΠ 2013, Τεύχος 4. Δακτυλογραφήθηκε καθώς δεν υπήρχε διαθέσιμο σε ηλεκτρονική μορφή κάπου στο διαδίκτυο την ώρα της δημοσίευσής του στο παρόν ιστολόγιο.
------------------------------------------------------------------------------------

2η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ: «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ» ΣΤΗΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ...
του Μάκη Μακρή [*]


Τις εξελίξεις που διαμορφώνονται στον ευρύτερο -πέραν του ΣΥΡΙΖΑ- οπορτουνιστικό χώρο δεν μπορούμε να τις δούμε ξεκομμένες από την εξελισσόμενη αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Οι διεργασίες για τη συγκρότηση του «τρίτου πόλου στην Αριστερά» θα αξιοποιηθούν ως ανάχωμα στην προσέγγιση ευρύτερων εργατικών-λαϊκών τμημάτων με το ΚΚΕ. Η όλη συζήτηση που προηγήθηκε της 2ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η πολιτική απόφαση που καταλήχτηκε συντάσσονται σε αυτή την προσπάθεια.

Επί...προσωπικού, και όχι μόνο (Dies Brumalis)

Αναρωτιέται κανείς τι νόημα έχουν πια οι κοινοποιήσεις απόψεων, πολλές φορές ούτε καν με τρόπο σαφή και συνεκτικό, πέρα από την πρόκληση μιας συζήτησης που μοιάζει όμως, σε ένα περιβάλλον εκρηκτικών προβλημάτων, πολυτέλεια όταν δεν έχει τη δυνατότητα υλοποίησης των συμπερασμάτων της. Ο προσδιορισμός βέβαια της ιδεολογικής ταυτότητας των απόψεων που αναπτύσσονται δίνει και το στίγμα του στόχου αυτών των κοινοποιήσεων. Όταν όμως προτάσεις και θέματα που απασχολούν πολλούς καταλήγουν να είναι ευχές, ούτε καν διαδικασίες που έστω να έχουν μπει εμβρυακά στην πράξη και να αποτελούν μέρος μιας δραστηριότητας η οποία να επιδιώκει να κινητοποιήσει για όλα όσα προτείνονται και αναφέρονται, ο προβληματισμός γίνεται βασανιστικός.

Πώς θα μπορούσαμε να κινητοποιηθούμε όταν απαιτούμε έτοιμες λύσεις με το μικρότερο κόστος και ελάχιστα στην πράξη συμμετέχουμε στη διαμόρφωση των όρων διεξαγωγής του κοινωνικού αγώνα για την ανατροπή της υπάρχουσας πολιτικοοικονομικής κατάστασης;

Πώς να αποφύγουμε τον κίνδυνο --στον κοινωνικό όλεθρο που παράγει ο κόσμος της οικονομίας και του κεφαλαίου, στη δικτατορία των μηχανισμών παραγωγής ιδεολογιών που παράγουν απάθεια και ακίνδυνη κριτική--, η κοινοποίηση απόψεων που εντοπίζουν το πρόβλημα της πολύπλευρης εξαθλίωσής μας στην καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας να μη συμμετέχει στην αυταπάτη μιας αντίστασης, ενώ στην πραγματικότητα να ενσωματώνεται στο κυρίαρχο σύστημα παρέχοντάς του και άλλοθι ελευθερίας και ανεκτικότητας;

Με τα ΜΑΤ απάντησε η εργοδοσία της «ΔΩΔΩΝΗ» στους απλήρωτους κτηνοτρόφους


Επέμβαση από δυνάμεις των ΜΑΤ σε βάρος των μικρομεσαίων κτηνοτρόφων που αγωνίζονται να πληρωθούν για το εισκομιζόμενο γάλα 3 και πλέον μηνών σημειώθηκε το πρωί της Παρασκευής στο εργοστάσιο της γαλακτοβιομηχανίας «ΔΩΔΩΝΗ». Οι απλήρωτοι κτηνοτρόφοι που έχουν προχωρήσει σε επαναλαμβανόμενες κινητοποιήσεις με την στήριξη του Αγροτικού Συλλόγου στο Δήμο Ζίτσας και των Ομοσπονδιών Αγροτικών Συλλόγων Πρέβεζας και Άρτας βίωσαν την κρατική καταστολή και τον αυταρχισμό όταν επιχείρησαν να προχωρήσουν μέσα στο εργοστάσιο διαμαρτυρόμενοι για τις προκλήσεις της διοίκησης που επικαλέστηκε νωρίτερα για ακόμη μια φορά την έλλειψη ρευστότητας ανακοινώνοντας παράλληλα με θράσος ότι τα οφειλόμενα του Απρίλη οι παραγωγοί θα τα πάρουν τον Αύγουστο και του Μάη το Σεπτέμβρη.

Σαμαράς: Εμφανίζει σαν ευεργεσία την παράδοση εκτάσεων και του πολιτισμού στο κεφάλαιο

Οι εθνικοί ευεργέται μας με φόντο τη μπουλντόζα της δημιουργικής καταστροφής

ΕΠΙΣΚΕΦΤΗΚΕ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ «ΙΔΡΥΜΑ ΣΤ. ΝΙΑΡΧΟΣ»
Σαμαράς: Εμφανίζει σαν ευεργεσία την παράδοση εκτάσεων και του πολιτισμού στο κεφάλαιο

Το μνημείο της Σύμπραξης Δημόσιου - Ιδιωτικού Τομέα στον πολιτισμό και της μετατροπής του πολιτιστικού τομέα σε πεδίο κερδοφορίας και ιδεολογικής χειραγώγησης, το υπό κατασκευή Κέντρο Πολιτισμού «Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος» επισκέφτηκε ο πρωθυπουργός.

Τον Αντώνη Σαμαρά συνόδευαν ο υπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Κ. Χατζηδάκης, ο υπουργός Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος, ο υπουργός Πολιτισμού Π. Παναγιωτόπουλος, η υπουργός Τουρισμού Ολ. Κεφαλογιάννη και ο υφυπουργός Ανάπτυξης Ν. Μηταράκης.

Φιλολογικές ανησυχίες

Ως γνωστόν, για να βελτιώσω τα ελληνικά μου, διαβάζω πότε-πότε την Αυγή, όχι για πολιτικούς λόγους, αλλά επειδή από ό,τι έχω πληροφορηθεί από αξιόπιστες πηγές, αποτελεί ένα είδος πρότυπου φιλολογικού σχολείου στην Νέα Ελληνική.

Διαβάζοντας λοιπόν το νέο άρθρο του μονίμως βαθυστόχαστου Θανάση Καρτερού έπεσα στην εξής φράση:

Θα πεις, βέβαια, ότι ακόμα και ελαττωματικές να είναι κάποιες προσλήψεις, οι ίδιοι τις διέπραξαν.

Διαπράττω αδίκημα, παράβαση, ατόπημα, έγκλημα, σφάλμα, λάθος, κλπ, εντάξει, το έχω. Διαπράττω πρόσληψη; Τελευταία φορά που τσέκαρα, το ρήμα που αντιστοιχεί στο αντικείμενο "προσλήψεις" ήταν ή διενεργώ ή απλώς κάνω. Άλλαξε κάτι και θα μείνω κάτω από την υψηλή σφαίρα της συριζικής φιλολογίας να κλαίω;

Κάποιος ειδικός στην φιλολογία της ελληνικής γλώσσας να βοηθήσει;

Όταν δεν συμφωνούν με την πραγματικότητα...

Οταν δε συμφωνούν με την πραγματικότητα...

Παραθέτουμε εν συντομία «αντιρρήσεις» που εκφράστηκαν σε μερίδα του Τύπου, με αφορμή την ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 39 χρόνια από την κατάρρευση της δικτατορίας: «Ανιστόρητη και αντιεπιστημονική προσέγγιση περί συμβιβασμού ανάμεσα στη χούντα και τον αστικό πολιτικό κόσμο, παραγνωρίζει την παρέμβαση του λαϊκού κινήματος και την επίδραση των αγώνων του στην πτώση της δικτατορίας, εξομοιώνει τις συνθήκες της χούντας με αυτές της αστικής δημοκρατίας». Επικαλούνται και τον Λένιν λέγοντας πως πουθενά δεν ισχυρίστηκε ότι «με την αστική δημοκρατία ξεμπερδεύεις με τη θεμελιώδη διαπίστωση ότι είναι μορφή ταξικής δικτατορίας».

Ας επιχειρήσουμε να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, που σκόπιμα σκιάζουν οι κατ' επάγγελμα διαστρεβλωτές των θέσεων του ΚΚΕ. Γιατί σηκώνουν κουρνιαχτό για μια θέση που το ΚΚΕ εξέφρασε τότε και επανέλαβε έκτοτε πολλές φορές; Οχι φυσικά γιατί τους πήρε ο πόνος για όσα υποκριτικά επικαλούνται, αλλά γιατί τους πονάει η αποκάλυψη του πραγματικού χαρακτήρα της αστικής δημοκρατίας, του συστήματος των επιχειρηματικών ομίλων και της εκμετάλλευσης που υπηρετούν. Στις 23 και 24 Ιούλη του 1974 έγινε ένας συμβιβασμός ανάμεσα στη χούντα και στον αστικό πολιτικό κόσμο. Αυτή η εκτίμηση του ΚΚΕ δεν είναι τωρινή, αλλά από τότε, από το 1974. Η εκτίμηση αυτή του ΚΚΕ 39 χρόνια μετά επιβεβαιώνεται περίτρανα. Η αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν προχώρησε πέρα από την αλλαγή στη μορφή διακυβέρνησης, που ήταν και επιβεβλημένη για την προσαρμογή και σταθεροποίηση του συστήματος στις συνθήκες που διαμορφώνονταν.

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Νεκροθάφτες

Αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκροθάφτες τους...(φράση που δεν είπε ο Μαρξ)

Κορνήλιος Καστοριάδης
Η επανεκκίνηση της επανάστασης (1964)

[...]
* Ο τρόπος που λειτουργεί ο καπιταλισμός έχει αλλάξει θεμελιακά σε σχέση με την προ του 1939 εποχή. Έχει αλλάξει ακόμα περισσότερο σε σχέση με την ανάλυσή του απ' τον Μαρξισμό.

* Το εργατικό κίνημα έχει εξαφανιστεί ως οργανωμένο ταξικό κίνημα το οποίο να αμφισβητεί την καπιταλιστική ηγεμονία ανοιχτά και μόνιμα.

* Η αποικιακή ή ημιαποικιακή ηγεμονία αναπτυγμένων χωρών σε υπανάπτυκτες χώρες έχει καταργηθεί [...]

Για όσους αρνούνται να εξαπατήσουν τον εαυτό της είναι σαφές ότι πρακτικά τα γεγονότα αυτά σημαίνουν την καταστροφή του κλασικού Μαρξισμού ως συστήματος σκέψης και πράξης όπως αυτό διατυπώθηκε, αναπτύχθηκε και συντηρήθηκε ανάμεσα στο 1847 και το 1939. Διότι τα γεγονότα αυτά σημαίνουν ότι η ανάλυση του καπιταλισμού του Μαρξ στο αριστούργημά του (η ανάλυση της οικονομίας), η ανάλυση του ιμπεριαλισμού στον Λένιν, και η αντίληψη της διαρκούς επανάστασης στον Τρότσκι σε συνάφεια με τις υπανάπτυκτες χώρες έχουν όλες διαψευσθεί ή ξεπεραστεί, και ότι σχεδόν όλες οι μορφές οργάνωσης και δράσης στο εργατικό κίνημα [...] έχουν χρεοκωπήσει οριστικά. Σηματοδοτούν την καταστροφή του κλασικού Μαρξισμού ως απτού συστήματος σκέψης με κάποια αίσθηση της πραγματικότητας. Με την εξαίρεση λίγων αφηρημένων ιδεών, τίποτε ουσιώδες για το Κεφάλαιο δεν υπάρχει στην σημερινή πραγματικότητα.

Δελτίου Τύπου Σωματείων για Lidl Κύπρου

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΘΗΝΑΣ
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ LIDL ΕΛΛΑΣ Ν. ΑΤΤΙΚΗΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα 24/7/2013

Η κυβέρνηση της Κύπρου πριν λίγες ημέρες απελευθέρωσε πλήρως τα ωράρια λειτουργίας των καταστημάτων, κατάργησε την κυριακάτικη αργία χαρακτηρίζοντας τουριστική περιοχή όλη την Κύπρο.

Η συνέπειες για τους εργαζομένους θα είναι τραγικές θα λειώνουν στα πόδια τους ολομερής για να πλουτίζουν τα μονοπώλια και οι πολυεθνικές.

Η κυβέρνηση της Κύπρου έχει μεγάλες ευθύνες εφαρμόζοντας εντολές της Ε.Ε. που μετατρέπει όλη την Κύπρο σε ένα απέραντο σκλαβοπάζαρο.

Αυτή την κατάσταση προσπάθησε να αναδείξει στους εργαζομένους της πολυεθνικής LIDL ο συνάδελφος Άκης Πούλος εργαζόμενος στο κατάστημα της Πάφου, για αυτό τον λόγο απολύθηκε γιατί και ο ίδιος δεν θέλει να μετατραπεί σε δούλο τον 21ο αιώνα.

Ποιο "Για το εβραϊκό ζήτημα";: Carl Schmitt, Η έννοια του πολιτικού, 1932

[...] Σπάνια βρίσκει κανείς έναν ξεκάθαρο ορισμό του πολιτικού. Η λέξη χρησιμοποιείται συνήθως αρνητικά, σε αντίθεση με διάφορες άλλες έννοιες, για παράδειγμα σε αντιθέσεις όπως πολιτική και οικονομία, πολιτική και ηθική, πολιτική και δίκαιο [...] Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, το "πολιτικό" αντιπαρατίθεται γενικά προς "το κράτος" ή τουλάχιστον συσχετίζεται μ' αυτό. Το κράτος συνεπώς εμφανίζεται ως κάτι πολιτικό, το πολιτικό ως κάτι που αφορά το κράτος--προφανώς, πρόκειται περί φαύλου κύκλου.

[...]

Η δημοκρατία πρέπει να παρακάμψει όλες τις τυπικές διακρίσεις και απο-πολιτικοποιήσεις που χαρακτηρίζουν τον φιλελεύθερο δέκατο ένατο αιώνα, και επίσης και αυτές που ανταποκρίνονται στις αντιθέσεις και διαιρέσεις του 19ου αιώνα σε ό,τι αφορά την αντίθεση κράτους-κοινωνίας (=του πολιτικού ενάντια στο κοινωνικό), δηλαδή τις ακόλουθες, ανάμεσα σε πολλές άλλες εντελώς πολεμικού χαρακτήρα και άρα και πάλι πολιτικές στη φύση τους:

Karl Marx, "Για το εβραϊκό ζήτημα" (αποσπάσματα)

Karl Marx
Για το εβραϊκό ζήτημα (1843)
Μτφρ. Γ. Λυκιαρδόπουλος
Στο Hegel-Feuerbach-Marx: Κράτος και θρησκευτική συνείδηση, εκδ. Έρασμος

[...] Το ζήτημα "ποια η σχέση της πολιτικής απελευθέρωσης με τη θρησκεία" γίνεται για μας: "ποια η σχέση της πολιτικής απελευθέρωσης με την ανθρώπινη απελευθέρωση;" [...] Η πολιτική απελευθέρωση του ιουδαίου, του χριστιανού και γενικά του θρησκευτικού ανθρώπου σημαίνει την απελευθέρωση του κράτους από τον ιουδαϊσμό, τον χριστιανισμό, και γενικά τη θρησκεία. Το κράτος χειραφετείται από τη θρησκεία με τρόπο και μορφή που ταιριάζουν στη φύση του ως κράτος: Χειραφετείται από την κρατική θρησκεία, δηλ. δεν επικυρώνει καμμιά θρησκεία επικυρώνοντας αντ' αυτής τον εαυτό του ως κράτος. Η πολιτική χειραφέτηση από τη θρησκεία δεν είναι πλήρης και συνεπής απελευθέρωση απ' αυτή, επειδή η πολιτική χειραφέτηση δεν είναι πλήρης και συνεπής μορφή ανθρώπινης απελευθέρωσης.

Το περιορισμένο της πολιτικής χειραφέτησης αναφαίνεται άμεσα στο γεγονός ότι το κράτος μπορεί ν' αποδεσμεύεται από έναν περιορισμό χωρίς μ' αυτό ν' απελευθερώνεται αληθινά κι ο άνθρωπος, στο γεγονός ότι ένα κράτος μπορεί να είν' ελεύθερο κράτος χωρίς κι ο άνθρωπος να είναι ελεύθερος.

Δογματική θέση

Όποιος δεν στοχαστεί πάνω στο "Για το εβραϊκό ζήτημα" που έγραψε ο Μαρξ το 1843, όταν δηλαδή ήταν 25 χρονών, δεν θα καταλάβει ποτέ ποιο είναι το διακύβευμα της επιμονής στην πρωταρχικότητα και αυτονομία της πολιτικής ή του πολιτικού στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, ούτε γιατί η φύση αυτού του διακυβεύματος είναι τέτοια ώστε ολάκερη η λεγόμενη θεωρία της "ριζοσπαστικής δημοκρατίας" να αποτελεί την δεδηλωμένη άρνηση σκέψης πάνω στο δοκίμιο του Μαρξ προς όφελος της συντήρησης της αστικής ιδεολογίας· και άρα και στο γύρισμα, με πρωταγωνιστική ευθύνη της "προοδευτικής διανόησης", του θεωρητικού ρολογιού πριν το 1843.

Ω, Ελλάδα! Ω, δημοκρατία!

Πάσα ομοιότητα της Καστοριαδικής φιλοσοφίας με τις αγαπημένες φαντασιώσεις μικροαστικών ψώνιων είναι πέρα για πέρα συμπτωματική

Η κρίση και η επιλογή, με τη ριζοσπαστική έννοια, δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα, και αυτό είναι ένα από τα νοήματα της ελληνικής δημιουργίας της πολιτικής και της φιλοσοφίας. [...] Στην Ελλάδα έχουμε το πρώτο παράδειγμα μιας κοινότητας η οποία συζητά ρητά για τους νόμους της και για την αλλαγή αυτών των νόμων. [...] 'Οπως στην ελληνική πολιτική δραστηριότητα αμφισβητείται και αλλάζει για πρώτη φορά η υφιστάμενη θέσμιση της κοινωνίας, έτσι η Ελλάδα είναι η πρώτη κοινωνία όπου βρίσκουμε τη ρητή επερώτηση της θεσμισμένης συλλογικής αναπαράστασης του κόσμου -- δηλαδή, όπου βρίσκουμε τη φιλοσοφία. [...] Η δημιουργία της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας και ο σύνδεσμος ανάμεσά τους είναι η βασική προϋπόθεση του ελληνικού οράματος του κόσμου και της ανθρώπινης ζωής, ο πυρήνας του ελληνικού φαντασιακού. [...] [Για τον Περικλή] το αντικείμενο της θέσμισης της πόλης είναι η δημιουργία του ανθρώπου, του Αθηναίου πολίτη, που υπάρχει και ζει μέσα από την ενότητα των τριών: της αγάπης και της θέσης σε πράξη του κάλλους, της αγάπης και της θέσης σε πράξη της σοφίας, της φροντίδας και της ευθύνης για το κοινό καλό, για τη συλλογικότητα, για την πόλη. [...] Αυτή νομίζω είναι η πραγματική απάντηση της αρχαίας δημοκρατίας στο ερώτημα περί του "αντικειμένου" της πολιτικής θέσμισης.
Κορνήλιος Καστοριάδης, "Η ελληνική πόλη και η δημιουργία της δημοκρατίας"

Αρχαία ελληνική δημοκρατία, δουλεία, και σύγχρονη πολιτική σκέψη

Οι λυρικοί παιάνες στην αρχαία ελληνική δημοκρατία ως αποθέωση και πεμπτουσία του "πολιτικού βίου" σπάνια καταπιάνονται είτε με την άκρως σημαντική για τους ίδιους τους αρχαίους αστάθειά της, είτε με το πρόβλημα της δουλείας, το οποίο οι αρχαίοι δεν είχαν την προδιάθεση να αντιληφθούν ως πρόβλημα. Όταν συμβαίνει και κάποιος ενοχληθεί να καταγράψει την σιωπηλή παρουσία μιας μεγάλης πλειοψηφίας πληθυσμού που δεν την αφορούσε στο παραμικρό η "επινόηση της δημοκρατίας", το γεγονός της ύπαρξής της καταγράφεται ως απλώς παραπληρωματικό: "είχαν βέβαια και δούλους." Όμως η αρχαία δημοκρατία δεν επιτεύχθηκε παρά την ύπαρξη δουλείας· μάλλον, η ύπαρξη δουλείας ήταν βασική και ουσιώδης προϋπόθεση της αρχαίας δημοκρατίας. Αναγκαία και όχι ικανή προϋπόθεση, βέβαια. Αλλά προϋπόθεση, παρ' όλα αυτά.

Γιατί πέρα από την κεντρικότητά της στην αρχαία αθηναϊκή οικονομική ζωή, η δημοκρατική σημασία της δουλείας αφορούσε την χρησιμότητά της ως μέσο εξαγοράς χρόνου. Η άμεση δημοκρατία, η δημοκρατία των πολιτών, δεν είχε ως μοναδική της προϋπόθεση τον συγκριτικά περιορισμένο αριθμό του πληθυσμού της· είχε ως επιπρόσθετη προϋπόθεσή της την ικανότητα των πολιτών της να αφιερώνουν χρόνο στα κοινά αντί για τις ιδιωτικές τους υποθέσεις. Και τον χρόνο αυτόν τον εξασφάλιζε η εργασία δούλων. Χωρίς δούλους, με άλλα λόγια, οι αμεσοδημοκρατικοί θεσμοί θα ήταν απλώς αδιανόητοι. Κανείς δεν θα ήταν σε θέση να ξοδεύει τη μέρα του στην αγορά και στην εκκλησία, να ακούει ρήτορες, να ψηφίζει για τα πάντα, να εκλέγεται και να εκλέγει.

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Κάποια ιστορικά στοιχεία για την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία

Το 594 π.Χ, ο Σόλων γίνεται άρχων της Αθήνας και εισάγει μια σειρά μεταρρυθμίσεων που θεωρούνται θεμέλια του δημοκρατικού καθεστώτος σε ανταπόκριση στην μακροχρόνια κρίση μεταξύ τμημάτων της αθηναϊκής πολιτείας λόγω όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων (αύξηση ακτημόνων, υποδούλωσή τους για χρέη, πολιτική αστάθεια και φόβοι εξέγερσης).

Το 561 π.Χ (33 χρόνια αργότερα), κι ενώ έχει ξεσπάσει εμφύλια διαμάχη μεταξύ φατριών στην Αθήνα, ο Πεισίστρατος σκηνοθετεί απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, πείθει τη Βουλή να του παραχωρήσει φρουρούς, και μ' αυτούς κάνει πραξικόπημα και γίνεται Τύραννος.

Το 555 π.Χ (6 χρόνια αργότερα), δύο από τις φατρίες που βρισκόταν σε αμοιβαίο σπαραγμό συμμαχούν για να ανατρέψουν τον Πεισίστρατο. Καθώς όμως αυτός βρίσκεται σε εξορία, η συμφωνία μεταξύ των δύο φατριών (των Πεδιαίων και των Παράλιων) καταρρέει. Ο Πεισίστρατος επιστρέφει στην Αθήνα και την εξουσία. Εξορίζεται δεύτερη φορά μετά από δεύτερη εξέγερση εναντίον του, αυτή τη φορά για δέκα χρόνια. Επιστρέφει για δεύτερη φορά στην εξουσία. Η τυραννία του διαρκεί μέχρι το 527 π.Χ. Δηλαδή, συνολικά 34 χρόνια, ένα περισσότερο από όσο η Σολώνεια δημοκρατία.

Καταγγέλλουν τα κόμματα και τη διοίκηση του ΕΚΗ για ανάμιξη στις εκλογές των Οικοδόμων

Η προϊστορία (ευχαριστίες στον Άθλιο):

Στις εκλογές του 2010 στο Συνδικάτο Οικοδόμων Νομού Ηρακλείου το 2010, το ΠΑΜΕ έφτασε κοντά στο να κερδίσει τις εκλογές, παίρνοντας 561 ψήφους (327 το 2007), με πρώτη την ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ) με 647 ψήφους (561 το 2007). Εδώ το σχετικό ρεπορτάζ για τις εκλογές εκείνες. Λόγω φόβου απώλειας του ελέγχου του συνδικάτου, το ΠΑΣΟΚ είχε τότε κινητοποιήσει με κάθε μέσο τους οικοδόμους του Ηρακλείου, με αποτέλεσμα, ενώ το 2007 είχαν ψηφίσει συνολικά 947, το 2010 να ψηφίσουν συνολικά 1231.

Για τις φετινές εκλογές, και ενόψει εκ νέου κινδύνου απώλειας ελέγχου του συνδικάτου, η ΠΑΣΚΕ δεν κατεβαίνει ως ΠΑΣΚΕ αλλά ενώθηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ σε "Ανεξάρτητη Συνεργασία Οικοδόμων." Μέσω της επιρροής της στο Γ.Σ, η ΠΑΣΚΕ καθυστέρησε τις εκλογές κατά τρεις μήνες ώστε να προλάβει να συσπειρώσει όσους περισσότερους ψηφοφόρους μπορεί. Στην εφορευτική όμως επιτροπή που εκλέχθηκε από την εκλογοαπολογιστική ΓΣ ήδη πλειοψηφεί το ΠΑΜΕ. Έτσι, οι πιέσεις έχουν κορυφωθεί ώστε να κρατηθεί ο έλεγχος στο Συνδικάτο, και σ' αυτές αναφέρεται η πιο κάτω ανακοίνωση του Ενωτικού Αγωνιστικού Συνδυασμού Οικοδόμων, που πρόσκειται στο ΠΑΜΕ. Οι εκλογές θα διαρκέσουν ως τις 28 Ιουλίου.

Ανακοίνωση από τον Ενωτικό Αγωνιστικό Συνδυασμό Οικοδόμων

Αναζητώντας τη ντροπή (Εσύ Θανάση Καρτερέ ποιον Λένιν διάβαζες όταν ήσουν στον Ριζοσπάστη; Αυτόν που έγραψε το I am the Walrus;)

Σε ποιον Λένιν αλήθεια είδαν γραμμένο ότι με την αστική δημοκρατία ξεμπερδεύεις με τη θεμελιώδη διαπίστωση ότι είναι μορφή ταξικής δικτατορίας; Για να βάζεις σε συνέχεια επαναστατική ταφόπλακα σε παλιές και σύγχρονες δημοκρατικές μάχες, με τη μακάβρια διαπίστωση ότι στην αστική δημοκρατία "τα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα υπάρχουν μόνο στα χαρτιά"; Και τα κινήματα, οι συσχετισμοί που διαμορφώνουν, είναι μηδενικής αξίας -αν δεν είναι και ύποπτα, όπως η μάχη του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα κατά της δημοκρατικής εκτροπής;

Δεν υπάρχει καμιά εκτροπή, αποφαίνονται. Ντροπή υπάρχει;
Θ. Καρτερός, Αυγή/Ίσκρα


...η σημερινή υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας με λογοκοπιές για τη «δημοκρατία γενικά» [...] αποτελούν ανοικτή προδοσία του σοσιαλισμού, έμπρακτο πέρασμα με το μέρος της αστικής τάξης, άρνηση στο προλεταριάτο του δικαιώματος να επιτελέσει τη δική του προλεταριακή επανάσταση, υπεράσπιση του αστικού ρεφορμισμού σε μια τέτοια ακριβώς ιστορική στιγμή που ο αστικός ρεφορμισμός έχει χρεοκοπήσει σε όλο τον κόσμο

η πιο δημοκρατική αστική δημοκρατία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια μηχανή για την καταστολή της εργατικής τάξης από την αστική τάξη, της μάζας των εργαζομένων από μια χούφτα καπιταλιστές.
ΛΕΝΙΝ, στο ίδιο

Andrej Platonov-Η μητέρα πατρίδα του ηλεκτρισμού (1939) (πρώτο μέρος)

Andrej Platonov
Η μητέρα πατρίδα του ηλεκτρισμού (1939)

Ήταν το καυτό, ξηρό καλοκαίρι του 1921. Τα νιάτα μου περνούσαν. Το χειμώνα σπούδαζα στο Πολυτεχνείο, στον ηλεκτρικο-τεχνικό σταθμό. Το καλοκαίρι δούλευα στο μηχανοστάσιο του ηλεκτρικού σταθμού της πόλης. Η δουλειά με κούραζε πάρα πολύ, επειδή ο σταθμός δεν είχε εφεδρικό ρεύμα, και η μοναδική τουρμπογεννήτρια δούλευε χωρίς τελειωμό, νύχτα και μέρα, για πάνω από έναν χρόνο. Η μηχανή απαιτούσε τέτοια ακριβή, τρυφερή και προσεκτική φροντίδα, που όλη η ενέργεια της ζωής μου ξοδευόταν σ' αυτή. Τα απογεύματα προσπερνούσα τους νέους που έκαναν περίπατο στους καλοκαιρινούς δρόμους και πήγαινα σπίτι σαν μισοκοιμισμένος. Η μητέρα μου μού έδινε κάτι βραστές πατάτες και καθώς έτρωγα, έβγαζα το πανοφώρι της δουλειάς και τα παπούτσια μου, ώστε να μείνουν λίγα ρούχα πάνω μου μετά το βραδινό και να μπορώ να πέσω για ύπνο άμεσα.

Στα μέσα του καλοκαιριού, ένα Ιουλιάτικο απόγευμα, όταν είχα επιστρέψει σπίτι απ' τη δουλειά ως συνήθως και είχα πάει για ύπνο τόσο βαθύ και σκοτενό σαν όλο μου το εσωτερικό φως να είχε σβήσει για πάντα, με ξύπνησε η μητέρα μου.

Σοσιαλιστική Ε.Φ: Stalker, 1979

Σκηνοθεσία: Andrej Tarkovsky
ΕΣΣΔ, 1979

Μετά από μήνες άκαρπων προπαγανδιστικών προσπαθειών, η ακαταμάχητη νέα γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ για πίεση προς το ΚΚΕ

Άμα παίρνεις αυτό το mail,  διάβασέ το προσεκτικά, γιατί μπορεί να σε αφορά!

Αυτό το mail το πήρε ο Ηλίας από την Καρδίτσα και δεν του έδωσε σημασία. Στις εκλογές, δεν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Ψήφισε ΚΚΕ. Μετά από δυο μέρες του ψόφησε η αγελάδα η Μαριγώ και τα πουλιά του φάγανε τ' αμπέλια. Η γυναίκα του, που ήταν έγκυος οχτώ μηνών, απέβαλε. Και ο γιός του το 'ριξε στο κρακ.

Αυτό το mail το πήρε και η Δήμητρα από την Τρίπολη και δεν άκουσε τη συμβουλή. Ψήφισε ΚΚΕ αντί ΣΥΡΙΖΑ. Την άλλη μέρα το πρωί, που πήγε να ψωνίσει ψάρια, ψάρια έψαχνε και ψάρια δεν έβρισκε. Είχαν πουληθεί όλα. Στο δρόμο πίσω από τη λαϊκή σκόνταψε και έσπασε το αριστερό της ποδάρι. Την πήγανε στο νοσοκομείο αλλά ο γιατρός ήταν αλμπάνης και της έκανε πλαστική στη μύτη, όχι πολύ πετυχημένη. Τώρα η μύτη της μυρίζει το αριστερό της αυτί, γιατί προς τα κει πέφτουν πλέον τα ρουθούνια της. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα του Θεού, το χει βλογήσει και ο Άνθιμος της Θεσσαλονίκης. Όποιος δεν ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ παθαίνει μεγάλο κακό. Του Γιώργου απ' τις Σέρρες του χάλασε η κρέμα που βαζε στη μπουγάτσα και η κανέλλα έπηξε και δεν έπεφτε επάνω. Της Κικής απ' την Πρέβεζα όλα τα dvd παίζουν ανάποδα από μόνα τους. Και της Δόμνας απ' την Κάρπαθο της έκανε αφαίρεση σε λάθος δόντι ο οδοντογιατρός.

Άμα δε στείλεις αυτό το mail σε άλλους δέκα ΚΚΕδες θα γίνει το παιδί σου ντιριντάχτας άμα έχεις αγόρι, κι άμα έχεις κορίτσι δεν θα περάσει στις Πανελλήνιες ούτε με την πέμπτη φορά.

Προειδοποιήθηκες!

Κόντρα με το Στάθη

Μου το λέει και το κόμμα, οι συνθήκες δεν είναι ακόμα ώριμες κι ώσπου να διορθώσει ο λαός την ψήφο του και να δώσει την εντολή στο ΚΚΕ να προχωρήσουμε προς τον σοσιαλισμό, εγώ θα είμαι καταδικασμένος να διαχειρίζομαι το σύστημα, δηλαδή τη φτώχεια μου, την ανεργία μου, την πείνα όλο και πιο πολλών ψυχών, την αυτοκτονία των πλησίον μου.
Στάθης, Ίσκρα

Σιγά το πράμα. Εγώ μέχρι να εγκαθιδρυθεί ο σοσιαλισμός είμαι καταδικασμένος να διαβάζω κάτι τύπους σαν εσένα. Πιο μεγάλη ζημιά θεωρείς ότι σου προκαλεί "η φτώχεια σου" και η "ανεργία σου" και η "αυτοκτονία των πλησίον σου" επειδή δεν ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ ο Κουτσούμπας, από ό,τι προξενεί σε μένα η αφόρητη δημοσιογραφίστικη βλακοπονηριά σου; Ε, γελοιογράφε;
Lenin Reloaded

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Angela Livingstone-Ο τάφος του ψαρά/Ο κομμουνισμός/Το τέλος του παλιού/Η αρχή του νέου

Angela Livingstone
Ποιήματα για το Chevengur του Andrej Platonov

Ο τάφος του ψαρά

Ήξερα κάποτε έναν ψαρά που ψάρευε
στη λίμνη Mουτέβο, κι ήταν γεμάτος
περιέργεια, ρωτούσε
τους πάντες για το θάνατο: τι ήταν;

Μόνο τα ψάρια γνώριζαν, θεωρούσε.
Τ' αγαπούσε, όχι για τη γλυκιά τους σάρκα
αλλά για το μυστικό τους. Έδειχνε
τα μάτια του νεκρού ψαριού:  "Κοίτα τι σοφία!"

Γιατί, πώς και δεν μιλάει το ψάρι, και γιατί
έχει μάτια τόσο κενά; --  Είναι επειδή στέκεται
ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Το μοσχαράκι
σκέφτεται, αλλά το ψάρι γνωρίζει ήδη."

Χρόνια κοίταζε στη λίμνη, και σκέφτονταν
πόσο ενδιαφέρων πρέπει να 'ναι ο θάνατος.
"Δεν έχει τίποτα εκεί Μίτια", έλεγα εγώ, "μόνο στενό
χώρο, δεν θα μπορείς ν' ανασάνεις."

Όμως γεμάτος ανυπομονησία, μιαν ωραία μέρα
έδεσε ένα σκοινί γύρω απ' τα πόδια του
για να μην μπορεί να κολυμπήσει κι έπεσε στα βαθιά
απ' την ψαρόβαρκά του.

Ο Μίτια, τώρα, δεν πίστευε στο θάνατο.
Ήθελε μόνο να ρίξει μια ματιά--
μπορεί να ήταν πολύ καλύτερα απ' τη ζωή στο χωριό
στην ακτή της λίμνης, μπορεί να ήταν μια νέα

επαρχία που απλώνεται κάτω απ' τον ουρανό
στον πάτο του κρύου νερού.
"Απλά θα πάω να μείνω εκεί για λίγο", 
είπε. Κάποιοι διαφώνησαν, άλλοι συμφώνησαν--

"Γιατί όχι;" έλεγαν, "Μπορείς να δοκιμάσεις,
και μετά να μας πεις τι είδες όταν γυρίσεις".
Τρεις μέρες αργότερα τον έσυραν έξω
και τον έθαψαν κοντά στο φράχτη της εκκλησιάς.

Ο κομμουνισμός
Φτάνοντας από πολύ μακριά
βυθίστηκε στην πόλη της στέππας
όπως βυθίζεσαι σε ένα όνειρο
και ένιωσε τον ήσυχό της κομμουνισμό
όχι σαν υψηλή ιδέα
εγκλωβισμένη σε τμήμα του θώρακά του
αλλά σαν γαλήνια ζέστη
να απλώνεται σ' όλο του το σώμα.

Το τέλος του παλιού
Η θλίψη κείτονταν αβοήθητη πάνω στην πόλη
σα μια νεκρή μητέρα που παρασέρνεται
και όλα την θρηνούν--οι φράχτες, τα φυτά
το εγκατελειμμένο πεζούλι, και ένα μικρό παιδί
που κλαίει στον σκοτεινό, σβησμένο κόσμο.

Όλη η υγρή και πεσμένη δύναμη
του κουρασμένου ουρανού έχει εξαντληθεί
απ' τα ψηλά αγριόχορτα για να τραφούν και να ξαναγεννηθούν,
κι ο άνεμος ήρθε μαζί με τη βροχή να κρυφτούν
στο στενόχωρο χορτάρι.

Στα παιδικά χρόνια υπήρχαν τέτοιες νύχτες--
άδειες και σταματημένες, όταν μέσα στο στήθος σου
ένα ξεραμένο ρυάκι, σαν σκληρό σκουλήκι 
απλώνονταν, από το στομάχι στο λαιμό
κάνοντας την καρδιά σου να τρέμει από ανάγκη.

Η αρχή του νέου
Ένας άνθρωπος βγήκε έξω και είδε
την πόλη της αχανούς ελπίδας
ανοιχτή, δροσερή, φωτισμένη
από μια γκρίζα λάμψη απ' τον μακρινό
ήλιο που δεν είχε ανατείλει.

Το γραδίσι ακόμα μεγάλωνε, τα μονοπάτια
ήταν ακέραια, το φως της αυγής
άνθιζε στο χώρο,
διαλύοντας αργά-αργά το σκοτάδι.
Είπε: "Ο ήλιος θα γίνει δικός μας!"

Τώρα ο ήλιος έγειρε στη γη,
ώσπου άρχισε να τρέχει απ' τους χυμούς των κοτσανιών
να μουλιάζει απ' το βρεγμένο χώμα, να αναδεύεται
απ' τα μαλλιά της απλωμένης στέππας.
Κι ο ήλιος έκαιγε, τεντωμένος

με υπομονή, έμοιαζε πέτρα.

Andrej Platonov-Η κουλή (ΙΙ)

Ο γέρος χάρηκε. "Το μπάνιο δεν έβλαψε ποτέ κανέναν", είπε στον εαυτό του.

Η γυναίκα ζέστανε το νερό. Ο γέρος έβγαλε τα ρούχα του και πήγε να απλώσει τα γέρικά του κόκκαλα στον ατμό. Αλλά δεν ήταν από σεβασμό ή καλοσύνη που η γυναίκα είχε ετοιμάσει το μπάνιο. Όχι, ο άντρας της ήταν ο αδελφός της κουλής· απ' αυτό το καλύβι είχε πάρει την κουλή στο δάσος, αλλά δεν την είχε σκοτώσει.

Βρήκε το γράμμα στο εσώρουχο του γέρου. Το διάβασε, το πέταξε στο μαγκάλι, έγραψε ένα άλλο γράμμα και το έβαλε εκεί όπου ήταν το παλιό. Το γράμμα έλεγε πως η γυναίκα είχε κάνει όχι γιο αλλά κάτι σαν γουρουνάκι από μπρος, σαν σκύλο από πίσω, με πλάτη σαν του σκατζόχοιρου. Όσο για τη μοίρα του, ας αποφάσιζε ο ίδιος.

Ήρθε το πρωί και ο γέρος συνέχισε το δρόμο του.

Andrej Platonov-Η κουλή (Ι)

Η κουλή
Μτφρ.:  Lenin Reloaded
Γραμμένο στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1940 ως μέρος δίτομης συλλογής με διασκευές λαϊκών μύθων και παραμυθιών.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας μουζίκος που ζούσε σ' ένα χωριό με τη γυναίκα του και τα δύο τους παιδιά. Έφτασε στο τέλος της ζωής του και πέθανε. Μετά η γυναίκα του ετοιμάστηκε επίσης να πεθάνει· θα έφτανε γρήγορα η σειρά της. Φώναξε τα παιδιά της, τον γιό της και την κόρη της. Η κόρη ήταν η μεγαλύτερη, ο γιος ο νεότερος.

Είπε στο γιο της, "Να υπακούς την αδελφή σου σε όλα, όπως υπάκουγες εμένα. Τώρα θα είναι μητέρα σου."

Η μητέρα έβγαλε τον τελευταίο της στεναγμό (λυπόταν που θα αποχωριζόταν τα παιδιά της για πάντα) και μετά πέθανε. 

Αφού πέθαναν οι δύο γονείς τους, τα παιδιά έκαναν όπως τους είπε η μητέρα τους. Ο αδελφός υπάκουγε στην αδελφή και η αδελφή φρόντιζε τον αδελφό και τον αγαπούσε.

Κι έτσι ζούσαν χωρίς γονείς, ίσως πολλά χρόνια, ίσως λίγα. Μια μέρα, η αδελφή είπε στον αδελφό, "Είναι δύσκολο να φροντίζω το σπίτι μόνη μου, και είναι καιρός να παντρευτείς. Να παντρευτείς. Μετά θα υπάρχει νοικοκυρά στο σπίτι."

Το σχέδιο του Μανόλη Δρεττάκη

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός -και σ' αυτό συμφωνούν τόσο οικονομολόγοι και οικονομικά ινστιτούτα διεθνούς κύρους όσο και το ΔΝΤ- ότι μόνο με τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους μπορεί να αρχίσει η έξοδος της χώρας από το σημερινό αδιέξοδο. Τέτοια (ή οποιαδήποτε), όμως, διαγραφή την απέκλεισε ο νέος πρόεδρος του Eurogroup την ίδια μέρα της ομιλίας του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στο Συνέδριο. Τα ίδια επανέλαβαν η Μέρκελ και ο Σόιμπλε και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας. Ακόμα και η ανάληψη από τον Μηχανισμό ESM των 50 δισ. ευρώ που δανείστηκε το ελληνικό Δημόσιο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ώστε να μειωθεί το δημόσιο χρέος κατά το ποσό αυτό, ο πρόεδρος του Eurogroup είπε ότι δεν μπορεί να εξετασθεί πριν από τα τέλη του 2014, χωρίς να είναι βέβαιο ότι το σχετικό αίτημα της χώρας θα γίνει αποδεκτό, δεδομένου ότι η σχετική απόφαση της περυσινής Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. απέκλεισε την αναδρομική ισχύ του μέτρου αυτού.

Με δεδομένη τη στάση αυτή των δανειστών μας και τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, είναι σαφές ότι το ενιαίο πλέον κόμμα πρέπει να αποσαφηνίσει με ποιους συγκεκριμένους τρόπους θα αντιμετωπιστεί αυτή η πολύ πιθανή αρνητική στάση των δανειστών μας απέναντι στις προτάσεις του που προαναφέρθηκαν. Τέτοιοι τρόποι δεν είναι οι γενικότητες που περιλαμβάνονται στην πολιτική απόφαση του Συνεδρίου.

Απ. Χαρίσης-Παλιά ιδεολογήματα περί δημοκρατίας και σύγχρονες αστικές επιδιώξεις (ΙΙΙ)

ΓΙΑ ΤΗ «ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

Η συμμετοχή των πολιτών στα «κοινά», στη διευθέτηση και διεύθυνση των κοινωνικών και πολιτικών υποθέσεων, είναι μια αντίληψη που προωθείται εδώ και αρκετά χρόνια από τους πολιτικούς εκπροσώπους των μονοπωλίων και μάλιστα όχι μόνο ιδεολογικά, αλλά και πρακτικά και νομοθετικά. Ιδιαίτερα έντονα προωθείται εδώ και δεκαετίες η ιδέα και πρακτική της «συμμετοχής των εργαζομένων» στη διοίκηση των επιχειρήσεων, ακόμα και με νόμους (η νομοθέτηση της δήθεν συμμετοχής των εργαζομένων στις διοικήσεις των επιχειρήσεων αποτελούν ένα όχι ασήμαντο κομμάτι της εργατικής νομοθεσίας και θεσμών εδώ και τριάντα χρόνια).

Σαν ιδεολογία, η συμμετοχή των εργαζομένων κατάγεται από τον αστικό ρεφορμισμό (βλ. λ.χ. την αντίληψη του αγγλικού «συντεχνιακού σοσιαλισμού» του Κόουλ στις αρχές του 20ού αιώνα). Αποτελούσε και αποτελεί μια προσπάθεια υπονόμευσης, παράκαμψης και ενσωμάτωσης του ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος (συνδικαλιστικού και πολιτικού) και του περάσματός του στη λογική της από κοινού συμβιβαστικής επίλυσης των εργατικών ζητημάτων μαζί με το κράτος και τους καπιταλιστές, δηλαδή στη λογική της υποταγής του στην αστική ιδεολογία και πολιτική. Παλιότερα, στις δεκαετίες του 1970 και 1980, προβαλλόταν παράλληλα με τις αντιλήψεις της λεγόμενης «αυτοδιαχείρισης», σαν ρεφορμιστική εναλλακτική στην απαίτηση για εργατική εξουσία στο σύνολο της κοινωνικής παραγωγής. Τότε εκθειαζόταν το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας, διάφορες περιθωριακές «αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες» ανά τον κόσμο (που σήμερα δεν υπάρχουν πλέον), ακόμα και τα κοινοβιακά «κιμπούτς» του Ισραήλ.

Έφυγε ο Διονύσης Γεωργάτος

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
Για το θάνατο του σ. Διονύση Γεωργάτου

Για το θάνατο του σ. Διονύση Γεωργάτου, η ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ με βαθιά θλίψη ανακοινώνει στα μέλη και τους φίλους του Κόμματος, το θάνατο του παλαίμαχου κομμουνιστή Διονύση Γεωργάτου, που "έφυγε" σήμερα (σ.σ. χτες) από τη ζωή.

Ο σ. Διονύσης Γεωργάτος γεννήθηκε το Δεκέμβρη του 1917 στο χωριό Παρισάτα της Κεφαλονιάς, από γονείς αγρότες και είχε τρεις αδελφούς και μία αδελφή. Ολη η οικογένεια δέθηκε με το λαϊκό κίνημα του νησιού και αργότερα με την Εθνική Αντίσταση, κυνηγήθηκαν από το αστικό κράτος και τις κυβερνήσεις, διώχτηκαν, βασανίστηκαν και βρέθηκαν σε στρατόπεδα, φυλακές και στην εξορία.

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Σοσιαλιστική Ε.Φ: Ikarie XB-1, 1963

Σκηνοθεσία: Jindřich Polák
Τσεχοσλοβακία, 1963.

Το τρίτο ρεύμα


"Το τρίτο ρεύμα είναι το σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό. Περιλαμβάνει το ΚΚΕ, το σχέδιο Β, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και διάφορες άλλες ομαδοποιήσεις κυρίως πασοκογενών, μη σοσιαλδημοκρατικών ομάδων."
Θ. Τζήμας, "Τα τρία ρεύματα του αντι-μνημονιακού χώρου", Tvxs/Iskra

Σύγκλιση με αστερίσκους, σε ένα διάλογο που άνοιξε αλλά δεν φαίνεται να κλείνει εύκολα, καταγράφεται μεταξύ Σχεδίου Β’ (η μετεξέλιξη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής με επικεφαλής τον Αλέκο Αλαβάνο) και ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μετά την πρόταση που απηύθυνε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μετωπική πολιτική συμπόρευση σε οργανώσεις της Αριστεράς, η απάντηση του Σχεδίου Β’ είναι μεν θετική, όμως σημειώνει τις εξής διαφορές:

Μικροαστικά αιτήματα στην Ελλάδα, 2010-2013

Τι ζήτησαν οι μικροαστοί τα τελευταία τρία χρόνια:

Επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες
Αναψηλάφηση των ηθικών μας αρχών
Παιδαγωγική λιτότητα για στρώσιμο χαρακτήρα
Ξεχασμένα σε μπαούλα χαρτονομίσματα και ομόλογα που να αξίζουν τρισεκατομμύρια
Να επιστρέψουν τα λεφτά οι κλέφτες
Να πληρώσουν οι Γερμανοί για την κατοχή
Τιμωρία των υπευθύνων της κρίσης
Κρεμάλες στους προδότες
Συνταγματική αναθεώρηση
Έλεγχο του χρέους
Ευρωομόλογα
Δάνεια από τη Ρωσία και την Κίνα
Άμεση δημοκρατία
Πραγματική δημοκρατία
Συμμετοχική δημοκρατία
Μπλόφα στην ΕΕ
Αναδιαπραγμάτευση
Υγιή επιχειρηματικότητα
Τίμιους και ανθρωποκεντρικούς καπιταλιστές
Ανταλλακτική οικονομία
Κεϊνσιανισμό με μεγάλα δημόσια έργα
Πατάτες χωρίς μεσάζοντες
Συνεργασία των χωρών του Νότου ενάντια στη λιτότητα του Βορρά
Απαλλαγή απ' το χρήμα, χρήση εναλλακτικών μέσων πίστωσης
Να τυπωθεί χρήμα μαζικά από την ΕΚΤ
Επιστροφή στη δραχμή
Αποσοβιετοποίηση του δημόσιου τομέα
Αυτοδιαχείριση
Αποανάπτυξη

Coda: Το όνειρο ενός γελοίου, 1992

Το όνειρο ενός γελοίου (Сон смешного человека)
Σκηνοθεσία: Alexander Petrov
Σενάριο: Fyodor Dostoevsky
Έτος Παραγωγής: 1992



"Σοβιετική αισθητική": Ένα κουβάρι μαλλί, 1968

Ένα κουβάρι μαλλί (Klubok)
Σκηνοθεσία: Nikolai Serebryakov
Έτος Παραγωγής: 1968

"Σοβιετική αισθητική": Η αγελάδα, 1989

Η αγελάδα (Корова)
Σκηνοθεσία: Alexander Petrov
Σενάριο βασισμένο σε διήγημα του Andrej Platonov
Έτος παραγωγής: 1989

"Σοβιετική αισθητική": Το πέρασμα, 1988

Το πέρασμα (Перевал)
Σκηνοθεσία: Vladimir Tarassov
Έτος παραγωγής: 1988

"Σοβιετική αισθητική": Η επιστροφή, 1980

Η επιστροφή (Возвращение)
Σκηνοθεσία: Vladimir Tarassov
Έτος παραγωγής: 1980

"Σοβιετική αισθητική": Ιστορία των ιστοριών, 1979

Ιστορία των ιστοριών (Сказка сказок)
Σκηνοθεσία: Yuri Norstein
Έτος παραγωγής: 1979

"Σοβιετική Αισθητική": Σκατζόχοιρος στην ομίχλη, 1975

Σκατζόχοιρος στην ομίχλη (Ёжик в тумане)
Σκηνοθεσία: Yuri Norstein
Έτος παραγωγής: 1975

"Δημοκρατία" και "Σοβιετισμός"

Τη μεγάλη κουβέντα για τη γκροτέσκα εμμονή "δεξιάς" και "αριστεράς" με τον "Σοβιετισμό" στην Ελλάδα της ραγδαία αυξανόμενης εκμετάλλευσης της εργασίας την είπε πριν λίγες μέρες το ιστολόγιο Διέξοδος τσιτάροντας Μαρξ (από τη 18η Μπρυμαίρ):
Χαρακτήριζαν σοσιαλιστικό και αυτόν ακόμα τον αστικό φιλελευθερισμό, σοσιαλιστικό τον αστικό διαφωτισμό, σοσιαλιστική και την αστική δημοσιο-οικονομική μεταρρύθμιση. Ήταν σοσιαλιστικό να γίνει ένας σιδηρόδρομος όπου υπήρχε κιόλας μια διώρυγα και ήταν σοσιαλιστικό το να υπερασπίζεις τον εαυτό σου με μπαστούνι όταν σου επιτίθενται με σπαθί. [...] Έτσι λοιπόν η αστική τάξη με το να καταδικάζει σαν “σοσιαλιστικό” ό,τι προηγούμενα εξυμνούσε σαν “φιλελεύθερο” ομολογεί πως το ίδιο το δικό της συμφέρον την προστάζει να απαλλαχθεί από τον κίνδυνο της αυτοκυβέρνησης, πως για ν’ αποκαταστήσει την ησυχία στη χώρα πρέπει, πριν απ’ όλα, να κάνει να ησυχάσει το αστικό της κοινοβούλιο, πως για να διατηρήσει την κοινωνική της δύναμη, πρέπει να τσακίσει την πολιτική της δύναμη [...]“ (Μαρξ, 18η Μπριμέρ, σελ. 79-81, Θεμέλιο 1967)

Μπόλεκ και Λόλεκ

Valentina Savelieva, Γιορτή, 1970

Στο 902 σχολιάστηκε η πιο κάτω φράση του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή:

"Εκπέμψατε παρανόμως και από ιδιωτικό στούντιο ένα πειρατικό σήμα, που εκθέτει τη χώρα διεθνώς, με αισθητική που παραπέμπει στα κανάλια της Σοβιετικής Ένωσης της δεκαετίας του 1970 και στα κινούμενα σχέδια του Μπόλεκ και Λόλεκ."

Το επίκεντρο του σχολιασμού ήταν η απαξία των πολωνικών κινουμένων σχεδίων -- τα οποία παρεμπιπτόντως θυμάται η γενιά μου, αλλά μάλλον δεν πρόλαβε ποτέ ο Τσίπρας. Αλλά νομίζω ότι ο εστιασμός αυτός είναι λανθασμένος. Δεν είναι η αναφορά στον Μπόλεκ και τον Λόλεκ το ενδιαφέρον στοιχείο της τοποθέτησης αλλά η αναφορά σε "αισθητική" της ΕΣΣΔ (δεκαετίας 1970, λέει ο Τσίπρας).

Αλλά ποια είναι η "αισθητική της ΕΣΣΔ" και τι γνωρίζει για αυτήν ο Αλέξης Τσίπρας;

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Φωναχτές σκέψεις για το § 190 της Φαινομενολογίας του Πνεύματος

Σε τι συνίσταται ο διαβόητος "ιδεαλισμός" του Χέγκελ; σαφέστατα όχι στην προσφυγή του σε κάποια νεφελώδη σφαίρα άσαρκων αφαιρέσεων και την αντίθεσή του στην φιλοσοφική πραγμάτευση της ιστορικής πραγματικότητας. Ούτε στην ρητή επίκληση κάποιου άυλου και άφθαρτου κόσμου του νοητού απέναντι στον οποίο η υλική πραγματικότητα αποτελεί ατελές αντίγραφο. Ο ιδεαλισμός συνίσταται μάλλον στην διαδικασία της ανάλυσης της υλικής πραγματικότητας: ο μηχανισμός αυτής της διαδικασίας είναι η συλλογιστική, η έλλογη κίνηση των ιδεών και άρα του ίδιου του νου που τις εκδιπλώνει στο σιωπηλό του θέατρο. Το αποτέλεσμα είναι η αίσθηση ότι αυτό που στην πραγματικότητα κινείται είναι οι ίδιες οι έννοιες, καθώς περνούν μέσα από την απόλυτη στην καθορισμένη άρνηση, από την σύγκρουση στην αντιμετάθεση ιδιοτήτων, κλπ. Το μεγάλο άφατο του εγελιανισμού, αυτό που δεν θέτει ποτέ ως πρόβλημα, είναι ακριβώς η οικονομική σημασία του τρόπου παραγωγής: στον βαθμό που κινούνται και ξεδιπλώνονται από μόνες τους, οι ιδέες παραγάγουν ιστορία, δηλαδή συνιστούν οι ίδιες "τρόπο παραγωγής".

Ποιο είναι το επιστημολογικό στάτους του κυρίου και του δούλου;  Είναι αρχέτυπα; Ιδανικοί τύποι; Μυθοπλαστικά ευρήματα; Κοινωνιολογικές κατηγορίες; Ανθρωποποιημένες λειτουργίες σε ένα καταγωγικό αφήγημα; Πολιτικές αλληγορίες; Πουθενά δεν απαντιέται με ρητό και σαφή τρόπο αυτή η ερώτηση. Δεν είναι τίποτε από όλα αυτά, ίσως, ή όλα αυτά μαζί. Αυτό στο οποίο δεν μπορεί όμως κάποιος να απαντήσει έχει τελικά τον ρόλο του αποπροσανατολιστικού ερωτήματος, γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι το τι πραγματικά είναι ο κύριος και ο δούλος αλλά το τι δεν είναι. Δεν είναι ο κεφαλαιοκράτης και ο προλετάριος με την μορφή που είχαν ήδη αρχίσει να αποκρυσταλλώνονται στην εποχή της Φαινομενολογίας, αν όχι στη Γερμανία, τουλάχιστον στην Αγγλία. Γιατί ο κεφαλαιοκράτης δεν είναι βέβαια καθόλου αυτός που κατακτά την αυτοτελή συνείδηση υπερνικώντας τον φόβο του θανάτου, ούτε ο προλετάριος καθορίζεται από τον φόβο της απώλειας της ζωής. Το υφέρπον αφήγημα στο § 190 είναι μάλλον αυτό του αριστοκράτη κυρίου αλα Νίτσε και της καταγωγής της υποτέλειας στην ήττα στο πεδίο της μάχης σώμα με σώμα. 

G. W. F. Hegel-Η διαλεκτική κυρίου και δούλου § 190, σχόλια Lenin Reloaded

G. W. F. Hegel
Ο κύριος και ο δούλος
Μτφρ. Lenin Reloaded,
λαμβάνοντας υπόψη και τη μετάφραση του Δημ. Τζωρτζόπουλου, Φαινομενολογία του Πνεύματος, τομ. Α, εκδ. Δωδώνη
Σχόλια Lenin Reloaded

§ 190

Ο κύριος είναι η συνείδηση που υπάρχει για τον εαυτό της· όχι όμως πια η γενική απλώς έννοια της ύπαρξης δι εαυτόν. Είναι μάλλον μια συνείδηση που υπάρχει αφ εαυτού, η οποία διαμεσολαβείται στη σχέση της με τον εαυτό της μέσω μιας άλλης συνείδησης, δηλαδή μέσω ενός Άλλου, του οποίου η ίδια η φύση εξυπακούει πως συνδέεται με ένα αυτοτελές ον, ή με την κατάσταση του πράγματος εν γένει. Ο κύριος συσχετίζει τον εαυτό του και με τις δύο αυτές στιγμές, με το ίδιο το πράγμα, το αντικείμενο της επιθυμίας, και με την συνείδηση, της οποίας ο ουσιαστικός χαρακτήρας είναι η ύπαρξή της ως πράγμα. Και εφόσον ο κύριος είναι (α) ως έννοια της αυτοσυνείδησης μια άμεση συνάρτηση της αυθυπαρξίας, αλλά (β) είναι επιπλέον και ταυτόχρονα διαμεσολάβηση, ή ένα είναι-δι-εαυτόν το οποίο είναι για τον εαυτό του μόνο μέσα από έναν Άλλο, ο κύριος συσχετίζεται (α) άμεσα και με τα δύο (β) έμμεσα με το καθένα μέσα από το άλλο. Ο κύριος συσχετίζεται με τον δούλο έμμεσα μέσα από την αυτοτελή ύπαρξη, γιατί αυτή ακριβώς κρατά τον δούλο δέσμιο· αυτή είναι η αλυσίδα του, από την οποία δεν μπορούσε να απαλλαγεί στον αγώνα [για αναγνώριση], και για τον λόγο αυτό απέδειξε πως είναι εξαρτημένος, πως η αυτοτέλειά του είναι κάτι το οποίο μπορεί να κατέχει μονάχα με τη μορφή της κατάστασης του πράγματος. Ο κύριος όμως είναι η δύναμη που ελέγχει αυτή την κατάσταση ύπαρξης, γιατί έδειξε στην πάλη πως την αντιλαμβάνεται ως κάτι αρνητικό. Εφόσον ο κύριος είναι η δύναμη που κυριαρχεί πάνω στην ύπαρξη, ενώ αυτή η ύπαρξη είναι με τη σειρά της η δύναμη που ελέγχει τον Άλλο [τον δούλο], ο κύριος κρατά κατά συνέπεια αυτόν τον Άλλο υπόδουλο. Με τον ίδιο τρόπο, ο κύριος συσχετίζεται με το πράγμα έμμεσα, μέσω του δούλου. Εφόσον ο δούλος είναι μια αυτοσυνείδηση με την ευρεία έννοια, κρατά επίσης μια αρνητική στάση απέναντι στα πράγματα και τα αναιρεί· αλλά την ίδια ώρα, το πράγμα είναι αυτοτελές ως προς τον ίδιο και δεν μπορεί, με όλη του την άρνηση, να φτάσει στο σημείο να το εκμηδενίσει και να τελειώσει μ' αυτό.  Με άλλα λόγια, ο δούλος εργάζεται πάνω στο πράγμα. Στον κύριο, από την άλλη, και μέσω αυτής της διαμεσολαβητικής διαδικασίας, ανήκει η άμεση σχέση, με την έννοια της καθαρής άρνησης του πράγματος· με άλλα λόγια, ο κύριος απολαμβάνει το πράγμα. Αυτό το οποίο δεν κατέστη εφικτό με την επιθυμία γίνεται τώρα εφικτό, δηλαδή, το να τελειώνει [ο κύριος] με το πράγμα και το να ικανοποιείται με την απόλαυσή του. Μόνη της, η επιθυμία δεν έφτασε τόσο μακριά, εξαιτίας της αυτοτέλειας του πράγματος. Όμως ο κύριος που έχει παρεμβάλλει τον δούλο ανάμεσα στο πράγμα και τον εαυτό του συσχετίζεται με τον τρόπο αυτό μόνο με την εξαρτημένη όψη του πράγματος και το απολαμβάνει χωρίς προϋποθέσεις και περιορισμούς. Την όψη της αυτοτέλειας του πράγματος την αφήνει στον δούλο, ο οποίος εργάζεται πάνω σ' αυτό.
---------------

Η ταξική πάλη και οι τρίχες: Μικρό δοκίμιο για το κούρεμα

Στην Λευκωσία, κουρεύομαι κατά βάση σε δύο καταστήματα: το πρώτο, που βρίσκεται κοντά στο σπίτι μου, είναι αυτό που θα ονομάζαμε μπαρμπέρικο. Έχει έναν κουρέα, που είναι και ο ιδιοκτήτης του καταστήματος, σύνεργα και έπιπλα περασμένων δεκαετιών, και αναπόφευκτα θα κλείσει όταν ο ιδιοκτήτης του αποφασίσει να βγει στην σύνταξη. Δεν κλείνεις ποτέ ραντεβού --απλά μπαίνεις μέσα-- και οι ώρες εργασίας του είναι πολύ περιορισμένες -- το πολύ ως τις μία με μιάμιση. Ο κουρέας κινείται καθαρά με τους δικούς του ρυθμούς, είναι λιγομίλητος, δεν κάνει το παραμικρό έξω από την κλασική ρουτίνα ενός κουρέματος όπως αυτό γινόταν στα χωριά σε περασμένες δεκαετίες. Μοναδική πηγή "αναψυχής" μια παλιά τηλεόραση που το μεσημέρι παίζει Μενεγάκη, μάλλον για να περνά την ώρα του ο ίδιος παρά εσύ. Πιθανά το σπίτι του κουρέα να βρίσκεται πίσω από το μαγαζί, καθώς κάποιες φορές βρίσκεις το κουρείο άδειο και όταν καλείς εμφανίζεται μέσα από μια κουρτίνα στο πίσω μέρος. Επίσης, ο κουρέας είναι και ράφτης, κι έτσι μπορείς να πας στο ίδιο κατάστημα για να σου κοντύνει κάποιο παντελόνι που σου πέφτει μακρύ. Με λίγα λόγια, το κουρείο εδώ δεν έχει με κανένα τρόπο προσαρμοστεί στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής· αποτελεί προσωπική "τέχνη", χωρίς καμία προοπτική επιχειρηματικής επέκτασης, δουλειά καθαρά βιοποριστική η οποία συνυπάρχει απροβλημάτιστα με άλλη υπολειμματική (δηλαδή ξεπερασμένη από τον τρόπο παραγωγής) μορφή εργασίας, αυτή του ράφτη.

Απ. Χαρίσης-Παλιά ιδεολογήματα περί δημοκρατίας και σύγχρονες αστικές επιδιώξεις (ΙΙ)

ΓΙΑ ΤΗΝ «ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

Μερικοί από τους συμμετέχοντες στη συζήτηση περί δημοκρατίας και πολιτικού συστήματος ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα συνίσταται στο ότι δεν έχουμε «πραγματική» ή «αυθεντική» ή «σωστή» δημοκρατία. Αντιστρέφοντας την πραγματικότητα σε ό,τι αφορά τη σχέση οικονομίας - πολιτικής, λένε πως «φτάσαμε ως εδώ» (δηλαδή στην κατάσταση της κρίσης) επειδή οι δημοκρατικές διαδικασίες, λειτουργίες και θεσμοί στη χώρα έχουν καταντήσει ψευδεπίγραφοι, με αποτέλεσμα η άσκηση εξουσίας να έχει απομονωθεί και αυτονομηθεί απ’ τους πολίτες, οι οποίοι δεν έχουν πια τη δυνατότητα να την ελέγχουν, ενώ έχει σταματήσει και η ίδια να είναι παραγωγική, λειτουργική για τη σημερινή ελληνική κοινωνία και έθνος. Συνεπώς, κατά τη γνώμη τους, το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα πρέπει να επαναθεμελιωθεί και ν’ ανανεωθεί. Μερικοί εξ αυτών καλούν για μια νέα Συντακτική Συνέλευση που θα κληθεί να εκπονήσει τον αναγκαίο νέο Θεμελιώδη Νόμο (Σύνταγμα) της χώρας.

Τρολλαρία Τρολλαρά

Τρολλαρία Τρολλαρά, σκότος πέφτει από ψηλά
σκότος πέφτει και σκεπάζει το μυαλό μας, τη λαλιά μας εγκλωβίζει στα ρηχά
τσαλακώνεται το ίματζ κι η βολή μας, κι ο ιμπεριαλισμός λυσσομανά.

Τρολλαρία Τρολλαρά, μαύρο τύμπανο χτυπά
στην ουρά και πάλι φασιστάκια, τον δικό μου παριστάνουν τον νταβά,
βρικολάκιασαν ξανά τα Μητσοτάκια, έλα μέσα και μίλα πιο σιγά.

Τρολλαρία Τρολλαρά, τρόλλαρέ με πιο σκληρά
Να ο ΔΣΕ και πάλι εφορμάει, μες της Δούρου τα ατίθασα μαλλιά
Για τις γούνες βρε ο Άρης μας μιλάει, κι ο Σταθάκης κατευθύνει την ΟΠΛΑ.

Τρολλαρία Τρολλαρά, με σουραύλια και βιολιά
συνεχίζεται το ίδιο πανηγύρι, με προσχήματα το ίδιο απατηλά
το κεφάλι μου το έσκυψα, μα πάλι, υποκλίνομαι ανανεωτικά.

Τρολλαρία Τρολλαρά γύρω γύρω τα παιδιά
στα Εξάρχεια ο Δένδιας συχνάζει, στο Νοσότρος η Γεννηματά
και ο Γλέζος τη σημαία ανεβάζει,μόνο που 'γινε λιλά.

Τα λεφτά να ξαναδώ τ' αγαπημένα
και το σκότος, ε, ας πέφτει από ψηλά
και τα άκρα δεν με μέλλουνε εμένα,
εγώ σαπίζω δημοκρατικά.

Λογικά άλματα και ευσεβείς πόθοι

Φίλε μπολσεβίκε, ειδικά με την Παπαρήγα, αλλά και τώρα λιγότερο μεν, με τον Κουτσούμπα, το ΚΚΕ χύνει το δηλητήριο του στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είμαι ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να ξεχάσω τότε που πήγε το ΚΚΕ να περιφρουρήσει την βουλή; Το κυνήγι που έπεσε μια άλλη φορά έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία; Λυπάμαι αλλά στο ΚΚΕ από την πολλή αγκύλωση δεν πάει οξυγόνο στον εγκέφαλο! Εάν το ΚΚΕ ήθελε να βοηθήσει τον τόπο θα κοίταγε μόνο προς την πλευρά των συμμαχιών. Κάποτε οι φυλακές ήταν γεμάτες από κομμουνιστές. Τώρα ούτε ένας.
Σχόλιο στο Βαθύ Κόκκινο

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Απ. Χαρίσης-Παλιά ιδεολογήματα περί δημοκρατίας και σύγχρονες αστικές επιδιώξεις (Ι)

ΠΑΛΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ
του Αποστόλη Χαρίση

ΚΟΜΕΠ, Τεύχος: 2011 Τεύχος 5

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το διάστημα των τελευταίων μηνών, μέσα στο πλαίσιο της διαρκώς εντεινόμενης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και της κλιμακούμενης αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης κι ενώ οι κοινωνικές αντιθέσεις οξύνονται με πρωτόγνωρο ρυθμό από τη μεταπολίτευση και μετά, τίθεται εκ νέου μέσα στην πολιτικοϊδεολογική αντιπαράθεση ένα μάλλον παλιό ζήτημα: το ζήτημα περί της «άμεσης», της «συμμετοχικής» ή ακόμα και της «πραγματικής» δημοκρατίας. Φαίνεται ν’ απασχολεί σχεδόν τους πάντες: δεξιούς κι «αριστερούς», σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθερους, διεθνιστές-κοσμοπολίτες και εθνικιστές. Είναι ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν πολύ στις «πλατείες» και τις συνελεύσεις των «αγανακτισμένων», προβάλλεται συνεχώς από τα καπιταλιστικά ΜΜΕ, συζητιέται σε ημερίδες διανοουμένων. Γενικώς σελίδες επί σελίδων γράφονται γι’ αυτό το ζήτημα σε περιοδικά, εφημερίδες, βιβλία, ιστοσελίδες και blog. Με προσχηματικές αναφορές στη δημοκρατία, η κυβέρνηση προωθεί μια σειρά θεσμικές αλλαγές. Μάλιστα τον Ιούλη κατέθεσε προς διαβούλευση και σχετικό νομοσχέδιο για τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων με ρητό στόχο -όπως αναφέρεται σε αυτό- την ενίσχυση της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας στη χώρα μας.

Ραντεβού στο Τιτάνια (ποια γουναράδικα...)

ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, Πράσινοι και ΠΑΣΟΚογενείς στο ίδιο τραπέζι

Το απόγευμα της Παρασκευής, στο ξενοδοχείο Τιτάνια, με στόχο τη «συνεννόηση επί ρεαλιστικών βάσεων», κάθονται στο ίδιο τραπέζι εκπρόσωποι των δυνάμεων του προοδευτικού χώρου, κατόπιν καλέσματος της Ομάδας Πρωτοβουλίας για τη Συμπαράταξη Προοδευτικών, Σοσιαλιστικών, Οικολογικών και Αριστερών Δυνάμεων. Μιλώντας στο tvxs.gr ο Νικήτας Κανάκης, μέλος της Ομάδας Πρωτοβουλίας, εξηγεί ότι με αυτόν τον τρόπο επιχειρείται το πρώτο βήμα για να έρθουν οι δυνάμεις της αριστεράς σε συμφωνία, ώστε να αναχαιτιστούν οι μνημονιακές πολιτικές και να διερευνηθεί η δυνατότητα εκπόνησης ενός ρεαλιστικού σχεδίου για αλλαγή της διακυβέρνησης με κατεύθυνση τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.

Στο κάλεσμα της Ομάδας Πρωτοβουλίας έχουν ανταποκριθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ, οι Οικολόγοι Πράσινοι, ο Ανδρέας Νεφελούδης από την Αριστερή Προοπτική και ο Οδυσσέας Βουδούρης από την Κοινωνία Πολιτών. Εμπνευστής της συνάντησης φαίνεται να είναι η Λούκα Κατσέλη, πρόεδρος της Κοινωνικής Συμφωνίας, η οποία όπως εξηγεί ο Νικήτας Κανάκης «είχε ζητήσει να υπάρξει αυτή η συνεννόηση και η δημιουργία μιας μεγάλης δημοκρατικής παράταξης επανειλημμένως».

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Άσχετοι δημαγωγοί και φασίστες συκοφάντες

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Διαμαντόπουλος ατύχησε. Στην προσπάθειά του να καταδημαγωγήσει και να εμφανίσει το κίνημα της διαχείρισης του συστήματος, για το οποίο κάνει ό,τι μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ ώστε να το χρησιμοποιήσει ως μοχλό στη δικομματική εναλλαγή με τη ΝΔ, επιχείρησε να ταυτίσει ούτε λίγο ούτε πολύ αυτές τις συστημικές επιδιώξεις του με τον ΕΛΑΣ και τον καπετάνιο του Άρη Βελουχιώτη, αναφέροντας τη γνωστή φράση του Άρη «καλή αντάμωση στα γουναράδικα»!

Το γελοίο του παραλληλισμού αξιοποίησε η ΝΔ και σειρά ΜΜΕ, προκειμένου να υποστηρίξουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφέρεται αντικοινοβουλευτικά (!) και ότι αποδείχνει πως είναι το ένα από τα λεγόμενα «δύο άκρα».

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Γκαντεμιά

Ήταν ένα συγκλονιστικό διάγγελμα. Έδωσε νόημα στην έννοια "πρωθυπουργικό διάγγελμα" ρε παιδί μου! Άσχετο που κάτι πήγε στραβά στο μοντάζ και ακούστηκαν κάτι γαμήδια που δεν ταίριαζαν ακριβώς με τον τρελό ενθουσιασμό που εξέπεμπε ο βοηθήστε καλέ τον αόμματο με την εγκυκλοπαίδεια Δομή από πίσω.

Από την πρώτη Αυγούστου μειώνεται ο ΦΠΑ για την εστίαση. Αν είχες δουλειά, εισόδημα πάνω από 500 ευρώ το μήνα, σπίτι, βενζίνη, ιατρική περίθαλψη, ρούχα, φάρμακα και λεφτά για διακοπές, θα σύμφερε να τρως έξω. Αλλά δεν έχεις. Οπότε θα σου μείνει το γαμώτο που θα χάσεις την ευκαιρία να πλήρωνες φτηνό ΦΠΑ αν έτρωγες ποτέ σε εστιατόρια.

Πόση γκαντεμιά δηλαδή. Χάθηκε να ξαναγεννιόσουν πολωνός τουρίστας για να καταλάβεις γιατί έκανε διάγγελμα ο Αντώνης Σαμαράς;

Iskra: Θρίαμβος της ΑΠ το συνέδριο, ριζοσπαστικό κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ

ΔΙΑΨΕΥΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ 1ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΤΟΥ ΑΚΗ ΜΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ*

Οι δυνάμεις του συστήματος έλπιζαν ότι το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα μείωνε τις δυνατότητες παρέμβασης της αριστερής πλατφόρμας και θα κατέληγε σε αποφάσεις και συσχετισμούς που θα άνοιγαν το δρόμο για μια συντηρητική στροφή του κόμματος τόσο πολιτική όσο και οργανωτική.

Δυνάμεις του συστήματος επένδυσαν ελπίδες στους κραδασμούς που θα μπορούσε να φέρει στο ΣΥΡΙΖΑ η επιμονή στην άμεση κατάργηση των συνιστωσών. Τελικά το «εύλογο διάστημα», στο οποίο οι συνιστώσες θα αποφασίσουν για το οργανωτικό τους μέλλον, έδωσε λύση που δεν βάζει σε δοκιμασία την ενότητα του κόμματος.

ΝΕΟΝΑΖΙ: Θέλουν να φυλάνε τα σχολεία!


ΝΕΟΝΑΖΙ
Θέλουν να φυλάνε τα σχολεία!

«Πόδι» στα σχολεία (και στους λαιμούς μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών) θέλουν να πατήσουν οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής καμωνόμενοι ότι πλέον θα είναι οι ...φύλακές τους! Οι φασίστες σπεύδουν ουσιαστικά σε βοήθεια της κυβέρνησης προκειμένου να υλοποιήσει την απόφασή της για απόλυση των σχολικών φυλάκων. Ενημερώνουν ότι προτίθενται να κάνουν αυτοί πλέον και «εθελοντικά» τη δουλειά σχολικών φυλάκων και τροχονόμων, την ώρα που καταδικάζονται χιλιάδες εργαζόμενοι στην ανεργία. Ταυτόχρονα, να πιάσουν οι νεοναζί πόστα ώστε να ελέγχουν, μπράβοι όντας του συστήματος, «συμπεριφορές» εντός της σχολικής κοινότητας.

DIAMATάκι ☭2

Η πραγματική σύγκρουση με ένα σύστημα εκμετάλλευσης δεν μπορεί να μεταφραστεί ως σύγκρουση μεταξύ μιας πεπερασμένης υποκειμενικής βούλησης και μιας αντικειμενικής πραγματικότητας ούτε ως μιας απλής σύγκρουσης περισσοτέρων υποκειμενικών βουλήσεων.

Η καταπίεση και ο περιορισμός της υποκειμενικής βούλησης είναι μόνο η αρνητική πλευρά της κοινωνικής ολότητας, η οποία εκφράζεται ταυτοχρόνως με την αρνητικότητα της βούλησης ενάντια στην αντικειμενικότητα και την αρνητική, περι-οριστική βία της αντικειμενικότητας σε βάρος της υποκειμενικής βούλησης. Αυτό αποτελεί όμως μόνο μια εμφάνιση μιας βαθύτερης εμμενούς αντίφασης της ολότητας, καθώς αυτό που βιώνεται υποκειμενικά ως περιορισμός και βια κατά της ατομικότητας είναι στην πραγματικότητα μια αντανάκλαση μιας αντικειμενικής-υλικής αντίφασης.

Η "συμφιλίωση με την πραγματικότητα" (που ως έννοια δεν ενέχει τίποτα το συμβιβαστικό) συνίσταται στην αναγνώριση αυτού του αρνητικού χαρακτήρα της ατομικότητας, δηλαδή στην απόρριψη της εντύπωσης ότι η ατομική βούληση αποτελεί μια θετικότητα, η οποία υποτίθεται ότι προσκρούει σε μια σύμβαση, στις κοινωνικές σχέσεις, σε σχέσεις απαγορεύσεων και περιορισμών. Η πεπερασμένη υποκειμενικότητα είναι στην πραγματικότητα - εξίσου με την αντικειμενικότητα - μόνο μιαν αφηρημένη άρνηση, ετεροκαθοριζόμενη σε τελευταία ανάλυση από την αρνητικότητα της αντικειμενικότητας.

Καταγγελία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη σύλληψη και παραπομπή δυο μελών του ΠΣ

Καταγγελία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη σύλληψη και παραπομπή δυο μελών του ΠΣ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει απερίφραστα τη σύλληψη και παραπομπή σε δίκη των μελών της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Σπύρου Μαρκέτου και Μπάμπη Κουρουνδή. Οι δύο σύντροφοί μας κατηγορούνται διότι συνόδευσαν στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης μια δεκαεξάχρονη κοπέλα από τη Σομαλία! Η ελληνική Αστυνομία δεν δίστασε μάλιστα να προτείνει την παραπομπή του πρώτου, καθηγητή Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ, για κακούργημα. Η προσπάθειά της έπεσε στο κενό μόνο μετά από το κύμα συμπαράστασης που εκδηλώθηκε από πανεπιστημιακούς, συνδικαλιστές και στελέχη όλων των κομμάτων της Αριστεράς. Αυτή η ενέργεια της Αστυνομίας αποτελεί συνέχεια ενός κρεσέντου καταστολής εκ μέρους της, από τις επιθέσεις στις διαδηλώσεις μέχρι την παράνομη λήψη DNA από αγωνιστές στις Σκουριές. Το πράσινο φως για την όξυνση του αυταρχισμού σε επίπεδα που θυμίζουν πια την Ελλάδα της μετεμφυλιακής εποχής έχει δώσει η ίδια η δικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Έχοντας χάσει πια κάθε κοινωνική συμμαχία της εκτός από τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής και αντιμέτωπη με τους απεργιακούς αγώνες της εργατικής τάξης στα νέα «Ιουλιανά» του 2013, το μόνο της καταφύγιο είναι η ένταση της αστυνόμευσης.

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Ψευδής ενότητα και αηδία

Το θεμελιακό σχήμα της αηδίας είναι η εμπειρία μιας εγγύτητας που δεν είναι επιθυμητή. [...] Η θεωρία της αηδίας, στον βαθμό αυτό, βρίσκεται στον αντίποδα --αν και όχι συμμετρικά-- της αγάπης, του έρωτα και της βουλητικής επιθυμίας ως μορφών σχέσης με μια εγγύτητα που είναι επιθυμητή. Η βουλητική και η ερωτική επιθυμία έχουν ως στόχο το ξέπερασμα της απόστασης--την εδραίωση μιας ένωσης. Η ιδανική παρουσία αυτής της ένωσης, η οποία θα εξάλειφε τις δυσάρεστες εντάσεις, βρίσκει ως μοναδικό εμπόδιο τον παροδικό της χαρακτήρα. Για την αηδία όμως, είναι ακριβώς αυτή η παροδικότητα που προσφέρει ανακούφιση στην απελπισμένη αναζήτηση διαφυγής από έναν "ψευδή εναγκαλισμό", μια μη ανεκτή επαφή ενότητας. [...] Για να το θέσουμε πολύ αφηρημένα, ο αμυντικός μηχανισμός της αηδίας συνίσταται σε μια αυθόρμητη και ιδιαίτερα ενεργητική πράξη του να λες "όχι"(Νίτσε). Όμως η αηδία περικλείει όχι απλώς την ικανότητα να πεις όχι, αλλά πολύ περισσότερο την ανάγκη να πεις όχι, την αδυναμία να μην πεις όχι.
Winfried Menninghaus, Η αηδία: Θεωρία και ιστορία ενός ισχυρού συναισθήματος

Μύγες

Οι οικιακές μύγες τρέφονται με υγρές ή ημι-υγρές ουσίες, καθώς και με στερεές, που τις έχουν μαλακώσει με σάλιο ή εμετό. Λόγω της μεγάλης τους κατάποσης τροφής, αφήνουν διαρκώς περιττώματα, πράγμα που καθιστά το έντομο επικίνδυνο φορέα παθογενειών.
Λήμμα "Οικιακή μύγα", Wikipedia

Φτύνουμε πρώτα ώστε να μαλακώσουμε το κρέας απ' το κουφάρι:


Τρώμε το κρέας όπου φτύσαμε ώστε να μαλακώσει αρκετά για το δικό μας πεπτικό σύστημα:


(Σοσιαλ)δημοκρατικές προειδοποιήσεις

Κανείς δε ζήτησε από το ΚΚΕ να κάνει κυβέρνηση διαχείρισης της κρίσης.

Να βοηθήσει να ανακοπεί η λαίλαπα που φαίνεται μονόδρομος και να δείξει ότι δεν είναι ανίκητο το αντίπαλο στρατόπεδο ζητάμε.

Να βοηθήσει όσο μπορεί το ΣΥΡΙΖΑ που τον διάλεξε ο κόσμος, τι να κάνουμε, να βοηθήσει το λαό και στην πορεία όσο μπορεί ας τον εκθέσει και στα μάτια του κόσμου αν είναι ΤΟΣΟ οπορτουνιστική δύναμη όσο λένε.

Αλλά όλα αυτά, προϋποθέτουν ότι δε φοβάσαι να λερώσεις τα χέρια σου και δεν είσαι κολλημένος με την καρέκλα. ιδίως για ένα κοινοβούλιο αστικό, όπου όλοι γνωρίζουμε ποιά είναι η πραγματική του αξία.

Αν εμποδίσει το ΚΚΕ το ΣΥΡΙΖΑ να γίνει κυβέρνηση σε επόμενες ενδεχόμενες εκλογές και επιτρέψει έτσι έμμεσα να γίνει κυβέρνηση η ΝΔ, κυριολεκτικά το λέω, πέρα από το ότι θα εξαφανιστούνε πολιτικά, να ΠΑΝΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΝΕ από όλους εμάς τους υπόλοιπους, μη σου πω και από τους ψηφοφόρους τους.

Στο κάτω κάτω τις γραφής, τι φοβούνται. Ας βοηθήσουν το ΣΥΡΙΖΑ να φανεί πόσο ασυνεπείς είναι όσο λένε.

Πέτρος