Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Άλλα δέκα χρόνια Κοάν της ημέρας

Στις εκλογές ενός από τους μεγαλύτερους συλλόγους μεταπτυχιακών φοιτητών και υποψηφίων διδακτόρων, αυτόν του Παντείου, το σχήμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, Manifesto - Αυτόνομη Κίνηση Μεταπτυχιακών, αναδείχθηκε για 6η συνεχόμενη χρονιά πρώτη δύναμη, με ποσοστό 44%.
Left.gr

Σειρά εκλαϊκευτικών άρθρων Ριζοσπάστη για την Πολιτική Οικονομία--Το καπιταλιστικό κέρδος

Το καπιταλιστικό κέρδος

Ως τώρα έχουμε αναφερθεί στο πώς έγινε η εμφάνιση του χρήματος, πώς γίνεται η μετατροπή του χρήματος σε κεφάλαιο που «γεννάει» «χρυσά αυγά», πώς το κεφάλαιο δημιουργεί την αξία και την υπεραξία.

Τώρα πρέπει να απαντήσουμε στα ερωτήματα:

Πώς η υπεραξία μετατρέπεται σε κέρδος;

Πώς το ποσοστό της υπεραξίας μετατρέπεται σε ποσοστό του κέρδους;

Πώς ο νόμος της αξίας εκδηλώνεται μέσω του μέσου ποσοστού του κέρδους;

Ως προς το κέρδος, στην προκειμένη περίπτωση έχουμε ακόμη μια άλλη συγκεκριμένη μορφή, που συγκαλύπτει τη διαφορά μεταξύ σταθερού και μεταβλητού κεφαλαίου, συνεπώς και την εκμεταλλευτική φύση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.


Τι είναι το κέρδος

Σειρά εκλαϊκευτικών άρθρων Ριζοσπάστη για την Πολιτική Οικονομία--Μέθοδες επιτάχυνσης της περιστροφής του κεφαλαίου

Μέθοδες επιτάχυνσης της περιστροφής του κεφαλαίου

Οπως ειπώθηκε ήδη στο προηγούμενο άρθρο, ο χρόνος περιστροφής του κεφαλαίου αποτελεί το άθροισμα του χρόνου παραγωγής και του χρόνου που βρίσκεται στη σφαίρα της κυκλοφορίας. Δηλαδή, με άλλα λόγια, ο χρόνος περιστροφής του κεφαλαίου είναι το χρονικό διάστημα από τη στιγμή της προκαταβολής του κεφαλαίου με καθορισμένη μορφή έως τη στιγμή που το κεφάλαιο επιστρέφει στον καπιταλιστή με την ίδια μορφή, αλλά αυξημένο κατά το μέγεθος της υπεραξίας.

Επειδή ο χρόνος περιστροφής του κεφαλαίου εξαρτάται από το χρόνο παραγωγής και το χρόνο κυκλοφορίας, γι' αυτό κάθε καπιταλιστής επιδιώκει να περιορίσει τη διάρκεια και του ενός και του άλλου για να επιταχύνει την περιστροφή του. Αυτό, δε, γιατί επιδιώκει σε όσο το δυνατό μικρότερο χρόνο να αναπαράγει διευρυμένα το κεφάλαιό του, να επιστρέφει δηλαδή σ' αυτόν προσαυξημένο με την υπεραξία.

Πώς επιτυγχάνεται η επιτάχυνση της περιστροφής του;

1. Με τη μείωση του χρόνου παραγωγής

Ο χρόνος παραγωγής είναι ο χρόνος όπου το κεφάλαιο βρίσκεται στη σφαίρα της παραγωγής. Το σημαντικότερο συστατικό μέρος του χρόνου παραγωγής είναι η περίοδος εργασίας.

Εγκαταλείπουν την Κύπρο οι καταθέτες

Με αμείωτο ρυθμό συνεχίζουν να εγκαταλείπουν τις κυπριακές τράπεζες οι αποταμιευτεές σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) την Τετάρτη.

Όπως αναφέρει ο EUObserver, οι καταθέσεις ιδιωτών σε κυπριακές τράπεζες μειώθηκαν κατά 7,3% τον Απρίλιο φτάνοντας το ποσό των 41,3 δισεκατ. ευρώ, μετά από μια πτώση 4% τον Μάρτιο.

Και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα σημειώθηκε, όμως, μείωση των τραπεζικών καταθέσεων. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα, οι ιδιωτικές καταθέσεις μειώθηκαν κατά 2,8 δισεκατ. ευρώ τον Απρίλιο, ήτοι κατά 1,6% για να φτάσουν συνολικά τα 164,1 δισεκατ. ευρώ. Στην Ισπανία, η πτώση ανήλθε στο 1,5%, ενώ στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία και στην Ιταλία τα ποσοστά διαμορφώθηκαν σε 0,5%, 0,1% και 0,3% αντίστοιχα.

Αντιθέτως, οι τράπεζες στη Γαλλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Αυστρία, την Εσθονία και τη Σλοβακία σημείωσαν αύξηση των συνολικών καταθέσεων…
CyToday

Το Κοάν της ημέρας

ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ
nontas

ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

Στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Nosotros, στα Εξάρχεια (Θεμιστοκλέους 66) διατίθενται προϊόντα ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΗΣ παραγωγικής διαδικασίας.

Συγκεκριμένα τα προϊόντα αυτά είναι φυσικά απορρυπαντικά καθαριστικά χωρίς χημικές ουσίες και είναι τα εξής:

1.Καθαριστικό γενικής χρήσης (αγνό λευκό σαπούνι, φυσική χρωστική και αιθέριο έλαιο με άρωμα λεμόνι) /​1 lt, τιμή 1 €
2.Υγρό πλυντηρίου ρούχων (σαπούνι φυσικός βόρακας, σόδα πλύσης, νερό) /​1 lt, τιμή 1 €
3.Μαλακτικό ρούχων (αιθέριο έλαιο, με άρωμα λεβάντα) /​1 lt, τιμή 1 €
4.Καθαριστικό για τζάμια (με ξύδι και αιθέριο έλαιο, με άρωμα πεύκο) /​1 lt, τιμή 1,50 €

Για παραγγελίες μεγάλων ποσοτήτων, Τηλ. 6985027788 — Δημήτρης

Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Nosotros

The Guardian-Πώς ο παππούς του Μπους βοήθησε τον Χίτλερ να κατακτήσει την εξουσία (ΙI)

Άρθρο της New York Herald Tribune: "Ο Τίσεν έχει 3 εκατομμύρια δολάρια ρευστό σε θυρίδες στην Νέα Υόρκη. Η UBC μπορεί να κρύβει αυγοφωλιά για τους υψηλόβαθμους Ναζί που χρηματοδοτούσε παλαιότερα."

Γαργαλιστικοί
Ο Π. Μπους ήταν επίσης στο ΔΣ μίας τουλάχιστον από τις εταιρείες που δημιουργούσαν μέρος του πολευθνικού δικτύου εταιριών "βιτρίνα" που επέτρεπαν στον Τίσεν να κινεί περιουσιακά στοιχεία σε όλο τον κόσμο. 

Ο Τίσεν ήταν ο ιδιοκτήτης της μεγαλύτερης εταιρίας άνθρακα και χάλυβα στη Γερμανία και έγινε πλούσιος από τις προσπάθειες του Χίτλερ να επανεξοπλίσει τη Γερμανία ανάμεσα στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Ένας από τους στυλοβάτες του διεθνούς επιχειρηματικού δικτύου του Τίσεν, η  UBC, εργαζόταν αποκλειστικά για μια τράπεζα ιδιοκτησίας του Τίσεν στην Ολλανδία, η οποία ήταν και η ιδιοκτήτρια της UBC. Ακόμα πιο γαργαλιστικοί είναι οι σύνδεσμοι του Π. Μπους με την Consolidated Silesian Steel Company (CSSC), η οποία είχε τη βάση της στην πλούσια σε ορυκτά περιοχή της Σιλεσίας, στα γερμανοπολωνικά σύνορα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η εταιρία χρησιμοποίησε δούλους των Ναζί από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, περιλαμβανομένου του Άουσβιτς. Η ιδιοκτησία της CSSC άλλαξε χέρια πολλές φορές στην δεκαετία του 1930, αλλά τα στοιχεία του Εθνικού Αρχείου των ΗΠΑ που αποχαρακτηρίστηκαν πέρσι συνδέουν τον Π. Μπους με την  CSSC, αν και δεν είναι σαφές αν ο ίδιος και η UBC εξακολούθησαν να εμπλέκονται με την εταιρία όταν κατασχέθηκαν τα περιουσιακά στοιχεία του Τίσεν το 1942. 

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

The Guardian-Πώς ο παππούς του Μπους βοήθησε τον Χίτλερ να κατακτήσει την εξουσία (Ι)

Πώς ο παππούς του Μπους βοήθησε τον Χίτλερ να κατακτήσει την εξουσία
Ben Aris, Βερολίνο, Duncan Campbell, Ουάσινγκτον
The Guardian, 25 Σεπτεμβρίου 2004 
Μετάφραση: Lenin Reloaded

Δεκαετίες τώρα, κυκλοφορούν φήμες περί δεσμών μεταξύ της πρώτης οικογένειας των ΗΠΑ και της ναζιστικής πολεμικής μηχανής. Τώρα ο Guardian αποκαλύπτει πώς οι συνέπειες γεγονότων που αποκορυφώθηκαν με πράξεις κάτω απ' τον Νόμο περί Εμπορίου με τον Εχθρό εξακολουθούν να γίνονται αισθητές από τον αμερικανό πρόεδρο. 

Ο παππούς του Τζορτζ Μπους, ο αμερικανός γερουσιαστής Πρέσκοτ Μπους ήταν ο διευθυντής και κύριος μέτοχος εταιριών που άντλησαν κέρδος από την εμπλοκή τους με τους χρηματοπιστωτικούς υποστηρικτές της ναζιστικής Γερμανίας.

Ο Guardian έχει αποκτήσει επιβεβαίωση της πληροφορίας ότι ο Πρέσκοτ Μπους ήταν διευθυντής που είχε σχέσεις με τους οικονομικούς αρχιτέκτονες του Ναζισμού από φακέλους που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα στα Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ.

Οι επιχειρηματικές ασχολίες του Πρέσκοτ Μπους, οι οποίες συνεχίστηκαν έως ότου τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας του κατασχέθηκαν βάση του Νόμου περί Εμπορίου με τον Εχθρό, οδήγησαν, εξήντα χρόνια αργότερα, σε αγωγή η οποία κατατέθηκε στη Γερμανία για ζημίες που δημιουργήθηκαν στη χώρα εξαιτίας της οικογένειας Μπους. Η αγωγή κινήθηκε από δύο πρών εργάτες-δούλους στο Άουσβιτς και έχει δημιουργήσει έντονη αίσθηση ότι θα επακολουθήσει προεκλογικό σκάνδαλο.

Mario Sousa-Ψέματα σχετικά με την ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης ΙΙ: Κόνκουεστ και Σολτζενίτσιν

Ο "ιστορικός" Robert Conquest ποζάρει με το "μετάλλιο της ελευθερίας" και τους Τζορτζ και Λώρα Μπους για τη συνεισφορά του στην αποκάλυψη των "κομμουνιστικών εγκλημάτων". Θυμίζουμε ότι ο Prescott Bush, παππούς του George W., έπαιξε ενεργό ρόλο στην χρηματοδότηση του Χίτλερ.



52 χρόνια προτού να προκύψει η αλήθεια


Η ναζιστική εκστρατεία παραπληροφόρησης για την Ουκρανία δεν σταμάτησε με την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Τα ναζιστικά ψέματα αναλήφθηκαν από την CIA και MI5, και κατείχαν πάντοτε προεξέχουσα θέση στον πόλεμο προπαγάνδας ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Το αντικομμουνιστικό κηνύγι μαγισσών του Μακάρθι μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο αναπαρήγαγε τις ιστορίες των εκατομμυρίων νεκρών εξαιτίας του λιμού στην Ουκρανία. Το 1953 ένα βιβλίο σε αυτό το θέμα δημοσιεύθηκε στις ΗΠΑ. Αυτό το βιβλίο είχε τίτλο 'Black Deeds of the Kremlin' («Η Μαύρη Βίβλος του Κρεμλίνου» στα ελληνικά). Η έκδοσή του χρηματοδοτήθηκε από ουκρανούς πρόσφυγες στις ΗΠΑ, ανθρώπους που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο και στους οποίους η αμερικανική κυβέρνηση έδωσε πολιτικό άσυλο, παρουσιάζοντας τους στον κόσμο ως "δημοκράτες".

Mario Sousa-Ψέματα σχετικά με την ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Ι: Χίτλερ και Χερστ

Ο μεγιστάνας του αμερικανικού Τύπου William Randolph Hearst με αξιωματούχους των Ναζί. O Hearst είναι ο άνθρωπος στον οποίο βασίζεται ο διάσημος "Πολίτης Κέιν" του Όρσον Ουέλς

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης:
Από τον Χίτλερ στον Χερστ και από τον Κόνκουεστ στον Σολζενίτσιν
Του Mario Sousa, μελους του Μαρξιστικου Επαναστατικου Κομμουνιστικου Κομματος Σουηδιας, KPML(r)
Πηγή: Mariosousa.se

Το 1933, πραγματοποιήθηκε στη Γερμανία πολιτική αλλαγή που επρόκειτο να αφήσει το σημάδι της στην παγκόσμια ιστορία για πολλές δεκαετίες. Στις 30 Ιανουαρίου ο Χίτλερ έγινε πρωθυπουργός και μια νέα μορφή διακυβέρνησης, που περιλαμβάνει βία και περιφρόνηση στους νόμους, άρχισε να παίρνει μορφή. Προκειμένου να παγιωθεί η εξουσία τους, οι Ναζί προκήρυξαν εκλογές για τις 5 Μαρτίου, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα προπαγάνδας που είχαν στον έλεγχό τους για να εξασφαλίσουν τη νίκη. Μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές, στις 27 Φεβρουαρίου, οι Ναζί έβαλαν φωτιά στο Κοινοβούλιο και κατηγόρησαν τους κομμουνιστές ως υπαίτιους. Στις εκλογές που ακολούθησαν, οι Ναζί εξασφάλισαν 17.3 εκ. ψήφους και 288 βουλευτές, περίπου 48% του εκλογικού σώματος (το Νοέμβριο είχαν εξασφαλίσει 11.7 εκ. Ψήφους και 196 βουλευτές). Αφού απαγόρευσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα, οι Ναζί άρχισαν να διώκουν τους σοσιαλδημοκράτες και το συνδικαλιστικό κίνημα, και τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης άρχισαν να γεμίζουν με αριστερούς άνδρες και γυναίκες. Στο μεταξύ, η δύναμη του Χίτλερ στο Κοινοβούλιο συνέχισε να αυξάνεται, με τη βοήθεια της Δεξιάς. Στις 24 Μαρτίου, ο Χίτλερ υπεβαλε προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο στο Κοινοβούλιο που παρείχε σε αυτον την απόλυτη δύναμη να κυβερνήσει τη χώρα για 4 έτη χωρίς την υπαρξη Κοινοβουλίου. Από κει κι έπειτα άρχισε την ανοικτή δίωξη των Εβραίων. Αποκήρυξε τις διεθνείς συμφωνίες του 1918 που είχαν επιβάλει περιορισμούς στον εξοπλισμό και τη στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας. Ο επανεξοπλισμός της Γερμανίας πραγματοποιήθηκε με μεγάλη ταχύτητα. Αυτή ήταν η κατάσταση στο διεθνή πολιτικό χώρο όταν άρχισαν να τίθενται από κοινού οι μύθοι σχετικά με εκείνους που πεθαίνουν στη Σοβιετική Ένωση.

ΚΚΕ: Σχόλιο για τις προτάσεις σχετικά με το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο

Σχόλιο εξέδωσε το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τις προτάσεις σχετικά με το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.

Αναλυτικά το σχόλιο:

«Επιβεβαιώνεται ότι η στάση των άλλων κομμάτων, γύρω από το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, υπηρετεί κομματικές και εκλογικές σκοπιμότητες και όχι την πραγματική ανάγκη αντιμετώπισης του ρατσισμού, του ναζισμού και της οργανωμένης έκφρασης αυτών των ιδεολογιών, που στην Ελλάδα είναι κυρίως η Χρυσή Αυγή.

Το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή έχει ξεκαθαρίσει ότι είναι κάθετα αντίθετο με κάθε σχέδιο ή πρόταση νόμου που ενσωματώνει την αντιδραστική απόφαση – πλαίσιο της ΕΕ, επιβάλλει την υποταγή στην ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων και το ξαναγράψιμο της ιστορίας στα μέτρα των ιμπεριαλιστών, ανοίγει το δρόμο για την ποινικοποίηση των ριζοσπαστικών ιδεών και της λαϊκής πάλης.

Το ΚΚΕ θα τοποθετηθεί αναλυτικά επί του συνόλου και των άρθρων των παραπάνω προτάσεων νόμου το αμέσως επόμενο διάστημα».
902

ΜΕΒΓΑΛ - Αθήνα: Συνέχιση της απεργίας αποφάσισαν οι εργαζόμενοι σε γενική τους Συνέλευση

Συνέχιση της απεργίας τους, που σήμερα κλείνει τις 35 μέρες, αποφάσισαν, με νέα γενική τους συνέλευση, οι εργαζόμενοι στο υποκατάστημα της Αθήνας της ΜΕΒΓΑΛ. Απαιτούν εξόφληση των δεδουλευμένων 4 μηνών, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και διασφάλιση των θέσεων εργασίας ενώ θα επιδιώξουν συνάντηση με την εργοδοσία προκειμένου να τους δοθούν συγκεκριμένα στοιχεία μετά την ανακοίνωση εκ μέρους της ότι θα βάλει «λουκέτο» στο εν λόγω υποκατάστημα

Υπενθυμίζεται ότι την Τρίτη, στο πλαίσιο 24ωρης πανελλαδικής απεργίας που κήρυξε η Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Γάλακτος - Τροφίμων – Ποτών, απεργοί από Αθήνα και από τα τμήματα διακίνησης της Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής βρέθηκαν στην πύλη του εργοστασίου στα Κουφάλια της Θεσσαλονίκης.

Συνεχίζεται η συμπαράσταση στον αγώνα τους

Το απόγευμα της Δευτέρας με απεργούς της ΜΕΒΓΑΛ συναντήθηκε η αντιπροσωπεία των Γάλλων σιδηροδρομικών που βρίσκεται στην Ελλάδα μετά από πρόσκληση της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας. Μάλιστα, εκείνη την ώρα οι απεργοί αναχωρούσαν για τα Κουφάλια της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της 24ωρης πανελλαδικής απεργίας.

The Z Files XIΙ-Λένιν αλα καρτ, τελευταίο μέρος

"Η τρομακτική εμπειρία του υπαρκτού σοσιαλισμού"

Αναφερθήκαμε στην τεράστια γκάφα του Boer να αποδώσει ως πηγή της ανύπαρκτης διάκρισης μεταξύ "τυπικής και πραγματικής ελευθερίας" στον Λένιν ένα κείμενο στο οποίο ο Ζίζεκ παραπέμπει σε άλλα κειμενικά συμφραζόμενα. Το κείμενο αυτό είναι ο "Πολιτικός Απολογισμός της ΚΕ, 27 Μαρτίου 1922", όπου ο Λένιν επιχειρεί μια υπεράσπιση της πολιτικής της ΝΕΠ. Το παρακάτω απόσπασμα έρχεται αμέσως μετά την πρόταση περί "τυπικής και πραγματικής ελευθερίας" στην οποία εστιαστήκαμε στην προηγούμενη ανάρτηση:
Ας επικαλεστούμε λοιπόν άφοβα τον Λένιν στα χειρότερά του, στην πολεμική του ενάντια στην κριτική της μπολσεβικικής εξουσίας από τους Μενσεβίκους και τους Εσέρους το 1922: 
Πράγματι, τα κηρύγματα των Μενσεβίκων και των Σοσιαλεπαναστατών εκφράζουν την πραγματική τους φύση : 'Η Επανάσταση το έχει παρακάνει. Αυτό που λέτε τώρα εμείς το λέγαμε συνέχεια, επιτρέψτέ μας να το ξαναπούμε'. Ως απάντηση εμείς τους λέμε : 'Επιτρέψτε μας να σας στείλουμε στο απόσπασμα για αυτό που λέτε. Ή μη λέτε την άποψη σας, ή αν επιμένετε στο να εκφράζετε δημόσια τις πολιτικές σας απόψεις υπό τις παρούσες συνθήκες, όπου η θέση μας είναι πολύ πιο δύσκολη απ' ότι ήταν όταν η λευκή φρουρά μας έκανε ευθέως επίθεση, τότε είστε μόνο εσείς υπαίτιοι αν σας φερθούμε σαν τα χειρότερα και πιο καταστροφικά στοιχεία της λευκής φρουράς' ("A Plea", σελ. 543)
Η παραπομπή αυτή αποτελεί και τον πυρήνα όσων έχει να πει ο Ζίζεκ για την πολυδιαφημισμένη "έλλειψη ανεκτικότητας" του Λένιν: το χαρακτηριστικό αυτό είναι ταυτόχρονα "ο Λένιν στα χειρότερά του" και ένα παράδειγμα της υποτιθέμενης αντίστιξης στο έργο του ανάμεσα στην "πραγματική" και την "τυπική" ελευθερία. Ξαναδίνουμε τον λόγο στον Σλοβένο, ο οποίος συνεχίζει αμέσως μετά το παράθεμα:

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

The Z Files XI-Λένιν αλα καρτ, τρίτο μέρος

Ήσσονος σημασίας ακαδημαϊκά σκάνδαλα 

Επιστρέφουμε τώρα στην αρχή του δοκιμίου του Ζίζεκ, και συγκεκριμένα στο σημείο όπου περνά από μια αναφορά σε ένα παιχνίδι της γαλλικής τηλεόρασης με τίτλο "Είναι επιλογή μου"...στον Λένιν:
Σε ό,τι αφορά το "Είναι επιλογή μου" αυτό που θα ήταν πραγματικά ριζοσπαστικό θα ήταν να επικεντρωθεί ακριβώς στις ανοίκειες [disturbing] επιλογές: να προσκαλεί ανθρώπους δεδηλωμένους ρατσιστές, των οποίων η επιλογή --η διαφορά-- θα έκανε τη διαφορά. Τέτοια φαινόμενα καθιστούν ακόμη πιο απαραίτητο σήμερα να επανεπιβεβαιώσουμε την αντίστιξη στον Λένιν μεταξύ "τυπικής" και "πραγματικής" ελευθερίας ("A Plea for Leninist Intolerance", σελ. 543).
Αφήνουμε ασχολίαστη τη σχέση του Λένιν με τα γαλλικά τηλεπαιχνίδια αλλά και αυτή ανάμεσα στον Ζίζεκ και την "ριζοσπαστικότητα" της προβολής δεδηλωμένων ρατσιστών, και άρα και τη σχέση του Λένιν με την σχέση του Ζίζεκ με τα τηλεπαιχνίδια και τον ρατσισμό. Ασχολίαστη εκτός απ' το να πούμε ότι κάποιοι μπορεί να βρίσκουν συναρπαστικό τον διαταραγμένο ψυχικό κόσμο του Σλοβένου, αλλά κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να υποθέσει ότι έχει κάτι να προσφέρει στην διαύγαση του λενινιστικού έργου.

Σε ό,τι αφορά αυτό το τελευταίο λοιπόν και μόνο, έχουμε εδώ μια πρώτη --έστω αιφνίδια-- αναφορά στην αντίστιξη, στο έργο αυτό, "μεταξύ 'τυπικής' και 'πραγματικής' ελευθερίας".

Η παρατήρηση αυτή δεν συνοδεύεται από κάποια υποσημείωση ή άλλη μορφή παραπομπής σε κείμενο του Λένιν όπου να τίθεται και να εξερευνάται αυτό το ζήτημα, το οποίο ωστόσο ο Ζίζεκ φαίνεται να θεωρεί κομβικό για την σκέψη του. Και ταυτόχρονα, αναρωτιέται κανείς εύλογα πού ακριβώς εντόπισε μια τέτοια συζήτηση στον Λένιν ο Ζίζεκ, θεωρώντας την κιόλας τόσο ευρέως γνωστή ώστε να μην παραπέμψει καν σε πηγή.

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Απορίες πάνω σε μια πρόταση

Το ΚΚΕ δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένο με το να επαναλαμβάνει αυτάρεσκα ότι δικαιώνεται διαρκώς, όταν ο λαός βλέπει τη ζωή του να εξαθλιώνεται και τις προοπτικές του διαρκώς να εκμηδενίζονται.
Ανδρέας Κυρίτσης, "ΚΚΕ: Σε ρόλο αριστερής Κασσάνδρας" Πριν/Tvxs

Να το εξετάσουμε το θέμα, μιας και αυτό το ακούμε και το διαβάζουμε εκατοντάδες φορές. Να δούμε ποιες είναι οι εναλλακτικές ρε παιδί μου.

1. Το ΚΚΕ λέει "μην κάνεις/δεχτείς/ψηφίσεις το Χ, θα πέσεις σε παγίδα", αλλά ο λαός πάει κάνει/δέχεται/ψηφίζει ακριβώς το αντίθετο γιατί τι ξέρει το ΚΚΕ, είναι συμπλεγματικό/ξεπερασμένο/παίρνει ρούβλια, οτιδήποτε. Τότε το ΚΚΕ, για να μην κάνει την Κασσάνδρα και γίνεται δυσάρεστο, παίρνει στο λαό που κλαίει και οδύρεται για τις συνέπειες των επιλογών του γλειφιτζούρι και του χαϊδεύει στοργικά το κεφάλι.

2.  Το ΚΚΕ λέει "μην κάνεις/δεχτείς/ψηφίσεις το Χ, θα πέσεις σε παγίδα", αλλά ο λαός πάει κάνει/δέχεται/ψηφίζει ακριβώς το αντίθετο γιατί τι ξέρει το ΚΚΕ, είναι συμπλεγματικό/ξεπερασμένο/παίρνει ρούβλια, οτιδήποτε. Τότε το ΚΚΕ, για να μην κάνει την Κασσάνδρα και γίνεται δυσάρεστο, του λέει "καλά έκανες πασά μου, δεν πειράζει, τυχαία είναι όλα στη ζωή, δεν έκατσε η φάση, τι το ψάχνεις."

3.  Το ΚΚΕ λέει "μην κάνεις/δεχτείς/ψηφίσεις το Χ, θα πέσεις σε παγίδα", αλλά ο λαός δείχνει σημάδια ότι προτίθεται να κάνει/δέχεται/ψηφίζει ακριβώς το αντίθετο γιατί τι ξέρει το ΚΚΕ, είναι συμπλεγματικό/ξεπερασμένο/παίρνει ρούβλια, οτιδήποτε. Τότε το ΚΚΕ, για να μην κάνει την Κασσάνδρα και γίνεται δυσάρεστο, αντιστρέφει αυτά που έλεγε και λέει τα ανάποδα. Αν ο λαός του πει ότι είναι ΟΦΑ ως αποτέλεσμα της στάσης αυτής, κάθεται και κλαίει μόνο του στη γωνία. 

The Z Files X-Λένιν αλα καρτ, δεύτερο μέρος

Ο νεκρός Λένιν, ο μισοζώντανος Λένιν, ο Λένιν που δεν υπήρξε, και ο Λένιν

Πράγματι, μια προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει ότι το κύριο διακύβευμα του δοκιμίου δεν είναι η στοιχειοθέτηση μιας θεωρίας της "λενινιστικής έλλειψης ανεκτικότητας", ούτε αυτή της "λενινιστικής ελευθερίας" --ο τίτλος του λειτουργεί εντελώς παραπλανητικά, από αυτή την άποψη-- αλλά, στον βαθμό που το δοκίμιο αφορά καν τον Λένιν, η πιστοποίηση του θανάτου της λενινιστικής σκέψης, και μάλιστα, η προβολή αυτού του θανάτου στα πλαίσια ενός επιχειρήματος για την αναγκαιότητα, δήθεν, της επανάληψης του Λένιν.

Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά σε ένα εδάφιο κοντά στο τέλος του δοκιμίου, όπου ο Ζίζεκ επιχειρεί, με την γνωστή πανουργία του, να απορρίψει προληπτικά τις αντιρρήσεις που γνωρίζει ότι θα δημιουργήσει το πόνημά του σε οποιονδήποτε έχει στοιχειώδη γνώση του έργου του Λένιν και των παραμέτρων του (ας σημειωθεί εδώ ότι σε 22 σελίδες κειμένου υπάρχουν 3 συνολικά παραπομπές σε κείμενα του Λένιν σε σύνολο 26 παραπομπών):
Το πρόβλημα με τους ελάχιστους εναπομείναντες ορθόδοξους "λενινιστές" οι οποίοι συμπεριφέρονται ωσάν να μπορούσε κάποιος απλώς να ανακυκλώσει τον παλιό λενινισμό, συνεχίζοντας να μιλάνε για ζητήματα όπως η ταξική πάλη και η προδοσία των επαναστατικών ενστίκτων της εργατικής τάξης από διεφθαρμένους ηγέτες είναι πως δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο από ποια θέση άρθρωσης μιλούν. Είτε εμπλέκονται σε παθιασμένες συζητήσεις για το παρελθόν δείχνοντας με αξιοθαύμαστη ευρυμάθεια πώς και πού οι αντικομμουνιστές "λενινολόγοι" παραχαράσσουν τον Λένιν -- αλλά στην περίπτωση αυτή αποφεύγουν την ερώτηση του γιατί (πέρα από ένα καθαρά ιστορικό ενδιαφέρον) έχει οποιαδήποτε σημασία αυτό σήμερα, είτε, όσο πλησιάζουν την σύγχρονη πολιτική, τόσο υιοθετούν μια καθαρά ξύλινη πόζα που δεν απειλεί κανένα. Το συμπτωματικό τους σημείο αναδύεται σε σχέση με κάθε κοινωνική αναταραχή (την αποσύνθεση του υπαρκτού σοσιαλισμού λίγα χρόνια πριν, την πτώση του Μιλόσεβιτς). Σε καθεμιά απ' αυτές τις περιπτώσεις, ταυτοποιούν κάποιο εργατικό κίνημα (ας πούμε, τους απεργούς ανθρακωρύχους της Σερβίας) το οποίο υποτίθεται πως έδειξε μια πραγματική επαναστατική ή τουλάχιστο σοσιαλιστική δυνατότητα, αλλά αρχικά έτυχε εκμετάλλευσης και μετά προδόθηκε από φιλοκαπιταλιστικές ή/και εθνικιστικές δυνάμεις. Με τον τρόπο αυτό, μπορεί κανείς να συνεχίσει να ονειρεύεται ότι η επανάσταση είναι εδώ κοντά· ότι το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η αυθεντική εκείνη ηγεσία  η οποία θα μπορούσε να οργανώσει την επαναστατική δυναμική των εργατών (Critical Inquiry 28:2 (2002): σελ. 565).

ΜΕΒΓΑΛ - Θεσσαλονίκη: Τα ΜΑΤ επιστράτευσαν η εργοδοσία και η κυβέρνηση απέναντι στους απεργούς

33η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
ΜΕΒΓΑΛ - Θεσσαλονίκη: Τα ΜΑΤ επιστράτευσαν η εργοδοσία και η κυβέρνηση απέναντι στους απεργούς

Παραμένουν συγκεντρωμένοι, από τα ξημερώματα, έξω από το εργοστάσιο της ΜΕΒΓΑΛ στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης οι εργαζόμενοι στο πλαίσιο της 24ωρης πανελλαδικής απεργίας τους, ενώ αργότερα αναμένεται συνάντηση με την εργοδοσία.

Απέναντί τους βρέθηκαν δυνάμεις των ΜΑΤ, τις οποίες κάλεσαν το επιχειρησιακό σωματείο «ΑΞΙΟΣ», που ελέγχεται από τη ΔΑΚΕ, από κοινού με την εργοδοσία, με τις πλάτες της κυβέρνησης. Μάλιστα, «έστησαν» σκηνικό έντασης με τους απεργούς που περιφρουρούν τον αγώνα τους για να δικαιολογήσουν την επέμβαση της αστυνομίας.

Νωρίτερα, ο Σωτήρης Ζαριανόπουλος, στέλεχος του ΠΑΜΕ, κάλεσε τους συγκεντρωμένους εργάτες να κλείσουν τα αυτιά τους στους εργοδοτικούς συνδικαλιστές, που δυναμιτίζουν από την πρωί την ατμόσφαιρα έξω από το εργοστάσιο, να ενωθούν με τις απεργιακές φρουρές και να μην πάρουν μέρος στα σχέδια της εργοδοσίας που θέλει επέμβαση των ΜΑΤ και τσάκισμα των απεργών.

Η Γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ με ανακοίνωσή της είχε αναφέρει ότι υπάρχει εντολή για αστυνομική επέμβαση και συλλήψεις εργαζομένων, καλώντας να βρεθούν «όλοι στα Κουφάλια για να συμπαρασταθούν στο δίκαιο αγώνα των εργαζομένων».

Σε παρέμβαση στον υπουργό Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη και τον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας προχώρησε το ΠΑΜΕ. Τους καλεί να πάρουν πίσω τη διαταγή για συλλήψεις απεργών της ΜΕΒΓΑΛ, τονίζοντας ότι «είναι απαράδεκτο να επιχειρείτε να τρομοκρατήσετε, να συλλάβετε απλήρωτους εργαζόμενους. Αντίθετα, εκείνος που πρέπει να συλληφθεί είναι ο εργοδότης που παρανόμως παρακρατεί τα δεδουλευμένα των εργαζομένων».

The Z Files IX: Λένιν αλα καρτ, πρώτο μέρος

Το 2002, το κορυφαίο ακαδημαϊκό περιοδικό στις θεωρητικές ανθρωπιστικές σπουδές Critical Inquiry δημοσίευσε ένα άρθρο του Ζίζεκ με τίτλο "Έκκληση για μια λενινιστική έλλειψη ανεκτικότητας" ["A Plea for Leninist Intolerance"]. Μια παρόμοια εκδοχή (κατά τις συνήθειες του Σλοβένου, τα κείμενα ανακυκλώνονται με μέθοδο mix-and-match για διαφορετικές εκδοτικές περιστάσεις), είχε κυκλοφορήσει από το 2001 στο βιβλίο του Ζίζεκ Περί πίστης [On Belief], με τίτλο "Η λενινιστική ελευθερία".

Θα ξεκινήσουμε με κάποιες παρατηρήσεις για τους τίτλους αυτών των δύο κειμένων: η σύνδεση του "λενινισμού" με την "έλλειψη ανεκτικότητας" είναι από μόνη της μια αξιοσημείωτη χειρονομία εκ μέρους του συγγραφέα. Και αυτό γιατί, όπως γνωρίζουν όλοι οι παρεπιδημούντες στις ΗΠΑ, η λέξη "intolerance" αποτελεί την άρνηση της λέξης "tolerance" (ανεκτικότητα), η οποία με την σειρά της κατείχε εξέχουσα θέση στο λεξιλόγιο της λεγόμενης (πολυπολιτισμικής) "πολιτικής ορθότητας" στη χώρα. Η "ανεκτικότητα" ήταν η πολυπολιτισμική αρετή που προωθούσε ο πολιτισμικός φιλελευθερισμός στην δεκαετία "Κλίντον" (τη δεκαετία του 90), η αρετή δηλαδή της ανοχής της διαφορετικότητας, της μη εχθρικής ή φοβικής στάσης απέναντι σε όσους είναι φυλετικά, εθνοτικά, σεξουαλικά, κλπ διαφορετικοί. Η αντίθεση του Ζίζεκ στην λεγόμενη "πολιτική ορθότητα" είναι γνωστή από πάμπολλα γραπτά του κατά τη δεκαετία του 90, και αποτελεί έναν από τους λόγους της διασημότητάς του στις ΗΠΑ, στη χώρα δηλαδή που ανήγαγε την πολιτική ορθότητα σε δόγμα (άλλωστε, η λέξη "Intolerance" είναι ο τίτλος της σημαντικότερης, μαζί με το "Birth of a Nation", ταινίας του αμερικανού σκηνοθέτη του βωβού κινηματογράφου D.W. Griffith -- το πρόβλημα της "μη ανεκτικότητας" ήταν ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα ένα σημαντικό ζήτημα για μια ορισμικά πολυπολιτισμική και πολυθρησκευτική κοινωνία όπως οι ΗΠΑ).

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μελών αργεί, των λιστών όμως είναι εδώ...

Πριν 19 μήνες (παρά 4 μέρες, στις 31/10/2011) ψηφιζόταν από την 1η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. η απόφαση για τις οργανωτικές αρχές. Προσωπικά ήμουν ένας από τους απειροελάχιστους που την είχαν καταψηφίσει καθώς είχε πάρα πολλά κενά, αλλά θα περίμενα από όσους την είχαν υπερψηφίσει να την είχαν στηρίξει σε αυτό το διάστημα που έχει περάσει ώστε να υπάρχει μια στοιχειώδης συνέπεια λόγων και έργων.

Ένας βασικός λόγος που με είχε οδηγήσει στην καταψήφιση ήταν η απουσία οποιασδήποτε πρόβλεψης πειθαρχικής ποινής σε μέλη που εξαφανίζονται επί μήνες-χρόνια ή ακόμα και σε όσους στρατεύονται σε άλλο πολιτικό χώρο. Αυτό είναι κάτι που διαπίστωσε και η ΚΣΕ, και στο ανεπαρκές κατά την ταπεινή μου γνώμη ακόμα και συντακτικά/εννοιολογικά κείμενο Εκτίμηση για τη λειτουργία της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. και προτάσεις για την οργανωτική της ανασυγκρότηση κατέθεσε την ακόλουθη πρόταση που κινείται στη σωστή κατεύθυνση (αν αντιπαρέλθει κανείς το λόγο που επιλέχθηκε το 8μηνο και όχι κάποιο άλλο χρονικό διάστημα): «Παύει να είναι μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όποιος δεν συμμετέχει σε καμία δραστηριότητά της αδικαιολόγητα και πάνω από 8μήνες, δεν συνεισφέρει οικονομικά για το ίδιο διάστημα, στρατεύεται και υποστηρίζει άλλον πολιτικό φορέα. Αφαίρεση της ιδιότητας μέλους γίνεται από την συνέλευση της Τοπικής ή Κλαδικής Επιτροπής με ενισχυμένη πλειοψηφία 2/3 επί των παρόντων μελών. Απαιτείται επικύρωση από την ΚΣΕ. Κάθε μέλος έχει δυνατότητα να προσφύγει κατά μιας τέτοιας απόφασης στην ΚΣΕ, και εφόσον το ζητήσει και στην Συνδιάσκεψη».

Το οργανωτικό λοιπόν της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. καταστρατηγήθηκε και καταστρατηγείται σε μόνιμη βάση όλο αυτό το διάστημα. Κλαδικές επιτροπές (άρθρο 4) πρακτικά δεν λειτουργούν πέρα από απειροελάχιστες εξαιρέσεις (Δημοσίου, Υγείας και κάνα δυο-τρεις ακόμα)… Δε νομίζω πως αυτοί οι 19 μήνες δεν ήταν αρκετοί για να έχουν συγκροτηθεί, ώστε να προβληθεί σαν δικαιολογία. Όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει.

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

The Z Files VIII: The Laibach affair


V.I. Lenin-Ο Ιμπεριαλισμός: Ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Κεφάλαιο ΙV

IV. Η ΕΞΑΓΩΓΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Για τον παλιό καπιταλισμό, που κυριαρχούσε απόλυτα ο ελεύθερος συναγωνισμός, χαρακτηριστική ήταν η εξαγωγή εμπορευμάτων. Για το νεότατο καπιταλισμό, όπου κυριαρχούν τα μονοπώλια, έγινε χαρακτηριστική η εξαγωγή κεφαλαίου.

Ο καπιταλισμός είναι εμπορευματική παραγωγή στην ανώτερη βαθμίδα ανάπτυξής της, όταν και η εργατική δύναμη γίνεται εμπόρευμα. Η αύξηση των ανταλλαγών τόσο μέσα στη χώρα όσο και σε διεθνή ιδιαίτερα κλίμακα, είναι το χαρακτηριστικό διακριτικό γνώρισμα του καπιταλισμού. Η ανισομετρία και ο αλματικός χαρακτήρας της ανάπτυξης των διάφορων επιχειρήσεων, των διάφορων κλάδων της βιομηχανίας, των διάφορων χωρών είναι αναπόφευκτα στις συνθήκες του καπιταλισμού. Πρώτη, πριν από τις άλλες χώρες, έγινε χώρα καπιταλιστική η Αγγλία, και προς τα μέσα του 19ου αιώνα, καθιερώνοντας το ελεύθερο εμπόριο, διεκδικούσε το ρόλο του “εργαστηρίου όλου του κόσμου”, του προμηθευτή βιομηχανικών προϊόντων σε όλες τις χώρες, που σε αντάλλαγμα έπρεπε να την εφοδιάζουν με πρώτες ύλες. Αυτό όμως το μονοπώλιο της Αγγλίας υποσκάφτηκε στο τελευταίο κιόλας τέταρτο του 19ου αιώνα, γιατί μια σειρά άλλες χώρες, αφού υπεράσπισαν τον εαυτό τους με “προστατευτικούς” τελωνειακούς δασμούς, εξελίχτηκαν σε αυτοτελή καπιταλιστικά κράτη. Στο κατώφλι του 20ού αιώνα βλέπουμε να δημιουργούνται άλλου είδους μονοπώλια: πρώτο, μονοπωλιακές ενώσεις των καπιταλιστών σ' όλες τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού· δεύτερο, μονοπωλιακή θέση λίγων πλουσιότερων χωρών, όπου η συσσώρευση του κεφαλαίου πήρε γιγάντιες διαστάσεις. Δημιουργήθηκε ένα τεράστιο “περίσσευμα κεφαλαίου” στις προηγμένες χώρες.

Για τον Μάη του 68

Όπως ομολογούν σχεδόν όλες και όλοι που είχαν την τύχη να βρεθούν στο Παρίσι τον Μάιο του ΄68, ό,τι συνέβη έμοιαζε αναπάντεχο ή ακόμη και σχεδόν ακαριαίο. Μέσα στους φρενήρεις ρυθμούς εκείνων των ημερών δεν αφηνόταν κανένα περιθώριο αναστοχασμού σε σχέση με τον πολύπλευρο χαρακτήρα των κοινωνικών συγκρούσεων που διαδραματίζονταν.
Α. Κοσσυφόγλου, Left.gr

Σχόλιο περί Γαλλικού Μάη του '68 

Η εξύμνηση του «γαλλικού «Μάη του ‘68»από πολλούς σημερινούς οπαδούς του, σαν να ήταν αυταπόδεικτη η δικαίωσή του, ξεφεύγει από την πραγματικότητά του και υπερεκτιμά τον ρόλο του. Αποκόβει το κίνημα αυτό από τον χαρακτήρα του και το όλο περιβάλλον και το αναγάγει σε δυνατότητα των πάντων.

Δεν ήταν έτσι. Ούτε του έφταιγαν οι κομμουνιστές για την αποτυχία. Η αποτυχία ήταν εδραιωμένη στο εσωτερικό του. Δεν μπορεί ένα φοιτητικό κίνημα να σηκώσει στις πλάτες του μια επανάσταση της εργατικής τάξης, όσο ωραία συνθήματα και αν λέει. Δεν μπορεί να αναγάγει τον εαυτό του σε επαναστάτη σαν φορέας γιατί δεν είναι τάξη. Και ως γνωστό τις εξουσίες τις κατέχουν τάξεις, όχι πολυταξικές ομάδες πληθυσμού. Τι του έλειπε λοιπόν από το εσωτερικό του; Η εργατική τάξη! Όχι ότι δεν ξεσηκώθηκε, όχι ότι δεν απείργησε, όχι ότι δεν έδωσε μάχη. Ήταν ότι δεν διηύθυνε αυτή τη μάχη. Και είναι γνωστό ότι καμία τάξη δεν επαναστατεί δι’ αντιπροσώπων αρχηγών όπως ο φοιτητής Κον Μπεντίτ και η ομάδα του.

The Z Files VII: Το ΝΑΤΟ, οι Σέρβοι και ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας

...η ιδεολογία της θυματοποίησης είναι το πραγματικό πρόβλημα: είναι απόλυτα αποδεκτό να βοηθάς τους αβοήθητους Αλβανούς ενάντια στα σερβικά τέρατα, αλλά δεν τους επιτρέπεται υπό καμία περίσταση να αποτινάξουν αυτή την αδυναμία να βοηθήσουν τον εαυτό τους, να γίνουν κυρίαρχο και ανεξάρτητο πολιτικό υποκείμενο. [...] Αλλά δεν είναι μόνο το ΝΑΤΟ που αποπολιτικοποίησε τη σύγκρουση. Το ίδιο έκαναν και οι αντίπαλοί του στην ψευτοαριστερά. Γι αυτούς, ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας ήταν η τελευταία πράξη του δράματος του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο. Είχε το ρόλο του τέλους της υπόσχεσης, της κατάρρευσης μιας Ουτοπίας πολυεθνοτικού και αυθεντικού σοσιαλισμού στην σύγχυση του εθνοτικού πολέμου. Ακόμα κι ένας τόσο οξυδερκής πολιτικός φιλόσοφος όπως ο Αλέν Μπαντιού εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι όλες οι πλευρές είναι εξίσου υπεύθυνες. Λέει πως έγινε εθνοκάθαρση από όλες τις πλευρές, απ' τους Σέρβους, τους Σλοβένους και τους Βόσνιους. [...] Εμένα μου φαίνεται ότι αυτό εκπροσωπεί μια αριστερίστικη νοσταλγία για τη χαμένη Γιουγκοσλαβία. Η ειρωνεία είναι ότι αυτή η νοσταλγία θεωρεί τη Σερβία του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς τη διάδοχο αυτού του ονειρεμένου κράτους -- δηλαδή, θεωρεί διάδοχο ακριβώς αυτή την δύναμη που ουσιαστικά σκότωσε την παλιά Γιουγκοσλαβία. [...]  Νιώθωντας απειλειμένοι από τον σέρβικο εθνικισμό, ακόμα και ο σλοβένικος και ο κροατικός εθνικισμός διατήρησαν τον σεβασμό τους για τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο, ή τουλάχιστο για τη βασική της αρχή, την ομοσπονδία ίσων κρατών με πλήρη κυριαρχία, περιλαμβανομένου του δικαιώματος απόσχισης. Όποιος το αγνοεί αυτό, όποιος αναγάγει τον πόλεμο στη Βοσνία σε εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα σε διάφορες "εθνοτικές ομάδες", είναι ήδη με το μέρος των Σέρβων. [....] Ήταν αποκλειστικά η σερβική επιθετικότητα, όχι οι εθνοτικές συγκρούσεις, που προκάλεσαν τον εμφύλιο πόλεμο.
"The Left Hand of NATO", 1999

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Το Κοάν της ημέρας

Εάν όντως μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις, τότε η φωτογραφία από την «απεργία» στήριξης του αγώνα των καθηγητών της ΑΔΕΔΥ, με το λευκό βαν της μικροφωνικής σε μια απόλυτα άδεια πλατεία, μάλλον απειλεί σε φλυαρία την Οδύσσεια του Καζαντζάκη.
Ανδρέας Ζαφείρης, μέλος της γραμματείας των ΣΥΝΕΚ, Ίσκρα


Εξομολόγηση Θανάση Καρτερού: Είμαι ηθικά και πολιτικά νεκρός εδώ και 22 χρόνια!

Τι σημαίνει διαγραφή από το κόμμα για ένα τέτοιο άνθρωπο [Β. Ζωγράφο], που συνειδητά υπηρετεί τις ιδέες του κομμουνισμού επί δεκαετίες; Καταδίκη σε πολιτικό και ηθικό θάνατο. Με αυτή την εσχάτη των ποινών του κομματικού καταστατικού τιμωρήθηκε ο εν λόγω άγνωστος στους πολλούς αλλά γνωστός στο σχολείο, στους συναδέλφους του και στην τοπική κοινωνία δάσκαλος.
Θ. Καρτερός*, 22 Μαϊου 2013, Αβγή

* Σύμφωνα με το πιο πάνω σκεπτικό, ο Θ. Καρτερός, ο οποίος ποτέ δεν έχει δηλώσει ότι απαρνήθηκε τις ιδέες του κομμουνισμού, υποβλήθηκε στην εσχάτη των ποινών και είναι ηθικά και πολιτικά νεκρός από το 1991, οπότε και διαγράφηκε από το ΚΚΕ.

Δημ. Κουτσούμπας-Συνέντευξη στη "Χαραυγή"


Συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στην εφημερίδα «Χαραυγή»
Δημοσίευση: Κυρ, 26/05/2013 - 10:26

Συνέντευξη στην εφημερίδα «Χαραυγή» της Κύπρου, που δημοσιεύεται σήμερα Κυριακή 26 Μάη, έδωσε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας.

Η συνέντευξη έχει ως εξής:

- Πριν μερικές βδομάδες ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΕ μέσα από τις διαδικασίες του οποίου αναδειχθήκατε ως νέος ΓΓ της Κεντρικής Επιτροπής του ιστορικού ΚΚΕ. Τι εννοείτε με την απόφαση του Συνεδρίου «να γίνουμε κόμμα παντός καιρού»;

- Η σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας είναι στενά, αδιάρρηκτα δεμένη με τη δράση του ΚΚΕ, που μέσα στα 95 χρόνια του πέρασε πολλά. Κάθε «πέτρα» στην Ελλάδα μπορεί να «μαρτυρήσει» για τους αγώνες, τις θυσίες των κομμουνιστών για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κι ο αγώνας αυτός συνεχίζεται μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες, των συνεπειών που έχει προκαλέσει η πολύχρονη κρίση ενός συστήματος, του καπιταλισμού, που πλέον μπορεί να «γεννά» μονάχα κρίσεις και πολέμους. Ειδικά τώρα, που οι εξελίξεις στην ΕΕ και στον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο είναι ραγδαίες και μπορεί να γίνουν ακόμη πιο επικίνδυνες και δραματικές, ειδικά στην περιοχή μας, όπου είναι «ανοιχτά» πολλά ζητήματα μοιρασιάς του φυσικού πλούτου, των δρόμων μεταφοράς του, της διαπάλης ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων και καπιταλιστικών κρατών για τα μερίδια των αγορών, απαιτείται ένα τέτοιο Κομμουνιστικό Κίνημα, που όχι απλώς να ‘ναι μπροστάρης στους αγώνες, αλλά και να έχει αντλήσει συμπεράσματα από την πάλη του για την εργατική εξουσία. Ένα ΚΚΕ ικανό να παλεύει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, από οποιαδήποτε «γυρίσματα» της ταξικής πάλης. Συχνά λέμε πως «το αγώι κάνει το αγωγιάτη». Το σημερινό «αγώι» των καπιταλιστικών κρίσεων και του ιμπεριαλιστικού πολέμου απαιτεί από τους κομμουνιστές «γερό τιμόνι» στη στρατηγική τους, πανίσχυρες οργανωτικά και ιδεολογικά Κομματικές Οργανώσεις, πρωτοπόρα δράση για τη συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας.

Καλαμαριά: Εκδήλωση με θέμα «ΦΑΣΙΣΜΟΣ …δεν θα πεθάνει μόνος του, ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ!!!»



Ανοιχτή εκδήλωση με θέμα «ΦΑΣΙΣΜΟΣ …δεν θα πεθάνει μόνος του, ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ!!!» πραγματοποίησαν το βράδυ της Παρασκευής ο Δημοκρατικός Σύλλογος Γυναικών, η Επιτροπή Ειρήνης και η Λαϊκή Επιτροπή Καλαμαριάς, στην πλατεία Δημαρχείου Καλαμαριάς.

Η κεντρική ομιλία έγινε από την Τιτίκα Δελιγκά, Πρόεδρο του Συλλόγου Γυναικών.

Παρουσιάστηκε θεατρικό αναλόγιο με αποσπάσματα του έργου του Μάριου Πλωρίτη «Χίτλερ και Μπρεχτ» από τη θεατρική ομάδα του Συλλόγου Γυναικών «Χωρίς Αυλαία».

Νωρίτερα, στις 7 το απόγευμα, στο χώρο της εκδήλωσης δεκάδες παιδάκια ζωγράφισαν για την Ειρήνη και την Πορεία Ειρήνης στο πλαίσιο του 10ήμερου εορτασμού με κορύφωση τη μεγάλη πορεία Ειρήνης, αύριο Κυριακή, στις 9.30 π.μ. από το στρατόπεδο Κόδρα.
902

Απάντηση του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων και Εργαζομένων στον Επισιτισμό Ζακύνθου στην Χ.Α

Ριζοσπάστης

The Z Files VI: "Εγώ κομμουνιστής; Κάποια παρεξήγηση έγινε"


Η νεο-πουριτανική Αριστερά ταυτίζεται τώρα πια με την παλιά συντηρητική Δεξιά...

ΣΛΑΒΟΪ ΖΙΖΕΚ: Ο Σλοβένος φιλόσοφος, που το σαρκαστικό του αστείο, στο συνέδριο του Ζάγκρεμπ, για τα «στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας» στην πρώην ΕΣΣΔ πυροδότησε τη νέα διαμάχη Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, εξηγεί στην «Κ.Ε.» γιατί η Ν.Δ. ανήκει στα άκρα της πολιτικής ζωής, γιατί ο ίδιος επιλέγει να στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ και γιατί ο νέος σταλινισμός είναι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός.

«Ας κοιτάξουν πρώτα την πολιτική και επαγγελματική μου πορεία και ας διαβάσουν τα βιβλία μου που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για το ποια είναι η στάση μου απέναντι στο σταλινισμό», λέει ο Σλαβόι Ζίζεκ μιλώντας από την άλλη πλευρά της τηλεφωνικής γραμμής. Εχει ήδη ενημερωθεί «από τους φίλους μου στην Ελλάδα» ότι το αστείο με το οποίο έκλεισε την παρέμβασή του, ενώ βρισκόταν στο ίδιο πάνελ με τον Αλέξη Τσίπρα -στην εκδήλωση με τίτλο «Η ουτοπία της Δημοκρατίας» κατά τη διάρκεια του 6ου Subversive Forum στο Ζάγκρεμπ-, έχει προκαλέσει επίθεση από τη Νέα Δημοκρατία στο πρόσωπό του αλλά και στον Τσίπρα, επειδή γέλασε και χειροκρότησε όταν αναφέρθηκε στα γκουλάγκ. «Οσοι δεν υποστηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα πρέπει να πάρουν εισιτήριο πρώτης θέσης χωρίς επιστροφή για τα γκουλάγκ», είχε πει και τώρα εξηγεί το σαρκασμό ως ένας φιλόσοφος που ακόμη και στο «πρώην γιουγκοσλαβικό καθεστώς, που ήταν απλά κομμουνιστικό, δεν μου επιτρεπόταν να διδάξω». Επικεφαλής του Ινστιτούτου Κοινωνιολογίας και Φιλοσοφίας της Λιουμπλιάνα και γνωστός κυρίως ως ο στοχαστής που έχει την ικανότητα να συνδυάζει τη μαζική κουλτούρα με την ψυχαναλυτική θεωρία του Λακάν και τη χεγκελιανή φιλοσοφία, αποδεικνύεται χειμαρρώδης ως συνομιλητής.

Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

ΚΚΕ, Κομ.Οργ. Κύπρου-Ο Ελισσαίος Βαγενάς για τις πολιτικές εξελίξεις και την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, 15/6/2013


The Z Files V: Ο Λένιν, ο Βέμπερ και η "πολιτική της ευθύνης" (συνέχεια)

"Ο Λίμπνεχτ ανήκει στο τρελάδικο και η Ρόζα Λούξεμπουργκ στον ζωολογικό κήπο."

Η φράση αυτή ανήκει στον εξέχοντα αστό κοινωνιολόγο Μαξ Βέμπερ. Έντεκα μέρες μετά την χρήση της απ' τον ίδιο στα πλαίσια της πολεμικής επίθεσης κατά της επαναστατικής "ανευθυνότητας" των Σπαρτακιστών, ο Καρλ Λίμπνεχτ και η Ρόζα Λούξεμπουργκ έπεφταν νεκροί στα χέρια των Freikorps με εντολή της "υπεύθυνης" αριστεράς του Φρίντριχ Έμπερτ και του βουλευτή Γκούσταβ Νόσκε. Όπως πληροφορούμαστε από τον Peter Thomas, ο οποίος παραθέτει τη φράση του Βέμπερ, ο γερμανός κοινωνιολόγος, ο οποίος είχε προτύτερα ανακηρύξει τον Α' Παγκόσμιο "μεγαλειώδη και υπέροχο", καταδίκασε (ως είθισται για "υπεύθυνους" σοσιαλδημοκράτες) τη δολοφονία, αλλά μετάνιωσε ελάχιστα για την συμμετοχή του στην "αποκτήνωση της πολιτικής δημαγωγίας" (φράση του Joachim Radkau, απ' το Max Weber: die Leidenschaft des Denkens) των γερμανών αντικομμουνιστών.

Λιγότερο από δυο εβδομάδες μετά το φόνο τους, ο Βέμπερ αποκάλεσε την εξέγερση των σπαρτακιστών "ικανοποίηση του μίσους και της δίψας για εκδίκηση"-- φράσεις οικείες από την επικαιρότητα της αρθρογραφίας των ημερών για το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ. Η φράση αυτή ακούστηκε στα πλαίσια της δημόσιας παρουσίασης του σημαντικού έργου του Βέμπερ "Η πολιτική ως λειτούργημα" (στα ελληνικά μεταφράστηκε ως "Η πολιτική ως επάγγελμα"), έργου που περιέχει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συλλογιστική περί πολιτικής της "ευθύνης":

The Z Files IV: Ο Λένιν, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η "πολιτική της ευθύνης" (πρώτο μέρος)

Στον πρώτο και στον δεύτερο "Φάκελο Ζ" παραθέσαμε τόσο την οργισμένη παρατήρηση της Svetlana Slapsak πως ο Ζίζεκ "στην Δύση αυτοπαρουσιάζεται ως μαρξιστής, ενώ στην Σλοβενία από όπου κατάγεται λειτουργεί ως προπαγανδιστής, ελαφρά προς τη δεξιά του, του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος", όσο και στοιχεία για τη συνεχιζόμενη σχέση του με την διάδοχη παράταξη των φιλελεύθερων με τους οποίους κατήλθε υποψήφιος το 1990, το Zares-Σοσιαλφιλελεύθεροι.

Το ελληνικό αντίστοιχο του κόμματος το οποίο στηρίζει στη Σλοβενία ο Ζίζεκ είναι --φαινομενικά παραδόξως-- όχι ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά μάλλον η ΔΗΜΑΡ, η λεγόμενη "αριστερά της ευθύνης" που δημιουργήθηκε το 2010 μετά την αποχώρηση της δεξιάς πτέρυγας του ΣΥΝ. 

Πολύ πριν η ΔΗΜΑΡ κατοχυρώσει όμως για τον εαυτό της το σλόγκαν "αριστερά της ευθύνης" και ακόμη πριν αυτή η φράση καταλήξει μέσο στηλίτευσης του εξευτελισμού κάθε "αριστερής" ιδέας και πρακτικής από το κόμμα του κυρίου Κουβέλη, ο Ζίζεκ έγραφε εκτεταμένα για την ιδέα μιας "αριστεράς της ευθύνης."

Μόνο που στα δικά του κείμενα, η ενσάρκωση αυτής της αριστεράς δεν ήταν ο Κουβέλης αλλά...ο Λένιν.

Ιδού ένα σημαντικό, για να μην πούμε κρίσιμο, απόσπασμα από ένα κείμενο του 2001, με τίτλο "Μπορεί να μας μιλήσει για την ελευθερία ο Λένιν σήμερα;"

The Z Files III: Ο Τσόμσκι, ο Μπερλουσκόνι, ο Ομπάμα, το "μαύρισμα" και ο ύπουλος ρατσισμός

Το 2008, το περιοδικό Harper's αφιέρωσε ένα άρθρο στην συκοφαντική διαστρέβλωση των λεγομένων του Νόαμ Τσόμσκι από τον Σλαβόι Ζίζεκ. Και οι δύο υποστήριζαν την ψήφο στον πρόεδρο Ομπάμα, αλλά ο Τσόμσκι πρόσθετε ότι δεν πρέπει να υπάρχουν ψευδαισθήσεις για την πολιτική του αντζέντα, ενώ ο Ζίζεκ επιχειρηματολογούσε ότι υπήρχε ένα υπερβατικό περιεχόμενο στην νίκη του αμερικανού υποψηφίου (τις απίστευτες φαμφάρες του Σλοβένου για την εκλογή Ομπάμα μπορείτε να τις βρείτε και εδώ).

Στα πλαίσια αυτής της μάλλον ασήμαντης διαφωνίας μεταξύ των δύο, ο Ζίζεκ δημοσίευσε ένα άρθρο στο περιοδικό Lettre International στο οποίο έγραφε τα κάτωθι (στην γερμανόφωνη εκδοχή του άρθρου):
Η κυνική ανάγνωση της επιτυχίας Ομπάμα αποκορυφώθηκε στην σαρκαστική δήλωση του Νόαμ Τσόμσκι ότι ο Ομπάμα είναι ένας λευκός που μαύρισε με κανα-δυο ώρες μαυρίσματος στον ήλιο.
Ο δημοσιογράφος του Harper's Sam Stark, που έγραψε το άρθρο, σημειώνει ότι εξεπλάγη όταν διάβασε αυτή την παρατήρηση, μιας και εξ όσων γνώριζε, τη ρατσιστική αυτή δήλωση την έκανε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι και όχι ο Νόαμ Τσόμσκι. Έτσι, έγραψε στον Ζίζεκ ρωτώντας τον πού βρήκε αυτή τη δήλωση σε κείμενο του Τσόμσκι. Ο Ζίζεκ απάντησε ότι "αναφέρθηκε ευρέως στα ΜΜΕ." Ο δημοσιογράφος δεν την εντόπισε πουθενά στα ΜΜΕ, με την εξαίρεση μιας αναφοράς σε άρθρο σε σλοβένικο περιοδικό, του οποίου ο συγγραφέας ήταν πάλι...ο Ζίζεκ.

Μετά από νέα επικοινωνία του επίμονου δημοσιογράφου, ο Ζίζεκ, αφού αρχικά επέμεινε ότι η δήλωση ήταν του Τσόμσκι και ότι είχε κάνει άλλη και παρόμοια δήλωση ο Μπερλουσκόνι, έστειλε την ακόλουθη γραπτή δήλωση:

The Z Files II: Οι κομματικές δεσμεύσεις ενός "αντιφιλελεύθερου σταλινιστή"

"Οι φιλελεύθεροι κομμουνιστές είναι μεγάλοι διευθυντές επιχειρήσεων οι οποίοι θέλουν να αναζωογονήσουν το πνεύμα του ανταγωνισμού, ή, για να το θέσουμε αντίστροφα, φλώροι της αντικουλτούρας που αναλαμβάνουν μεγάλες επιχειρήσεις. Το δόγμα τους είναι μια νέα, μεταμοντερνοποιημένη μορφή της παλιάς αόρατης χείρας της αγοράς του Άνταμ Σμιθ. Εδώ, η αγορά και η κοινωνική ευθύνη δεν είναι αντίθετα πράγματα. Μπορούν να ενωθούν για το αμοιβαίο τους συμφέρον."
Slavoj Zizek,  Βία: Έξι λοξοί στοχασμοί, σελ. 15 αγγλ. εκδ.

Φιλελεύθερη Δημοκρατία της Σλοβενίας, λήμμα Wikipedia

Η Φιλελεύθερη Δημοκρατία της Σλοβενίας (Liberalna demokracija Slovenije, LDS) είναι ένα φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα της Σλοβενίας. Μεταξύ του 1992 και του 2004 ήταν το μεγαλύτερο κόμμα εξουσίας στη χώρα. Το 2011, στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Σλοβενίας, δεν κατάφερε να μπει στην Σλοβενική Εθνική Συνέλευση. Το κόμμα είναι μέλος της Φιλελεύθερης Διεθνούς και της Συμμαχίας των Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη. 

The Z Files: Πορτραίτο του καλλιτέχνη το 1999

Svetlana Slapsak
24 Απριλίου 1999

Σε όλες τις πολύ βίαιες κρίσεις απ' τις οποίες έχουμε περάσει εδώ και δέκα χρόνια στην πρώην Γιουγκοσλαβία, εμφανίζονταν στην επιφάνεια φωνές όπως αυτή του Dejan Krsic: φωνές γεμάτες από ξαφνικό οίστρο για να αποκτηθεί κέρδος, χωρίς να υπάρχει ρίσκο, δια της εγκατάλειψης της διανοητικής εντιμότητας και αυτοεξέτασης, ενώ οι υπόλοιποι τρώγονται με τα ρούχα τους επειδή έχουν αμφιβολίες ή απλώς επειδή νιώθουν ντροπή. Το παρελθόν έχει εξαλειφθεί με τρόπο ωμό από νέες ιδεολογικές παρεμβάσεις, και οι προστατευόμενοι και τα παράσιτα του παλιού καθεστώτος μπορούν τώρα να χύσουν τη χολή τους σ' αυτούς που είχαν το θάρρος να μιλήσουν τότε και δεν θα σωπάσουν τώρα. Αυτοί οι τύποι θρέφονται απ' την παραχάραξη της μνήμης και την διάχυση της λήθης ή την άμεση παραπληροφόρηση. Ο Σλαβόι Ζίζεκ, τον οποίο παραθέτει ο Krsic, αποτελεί πράγματι καλό παράδειγμα από αυτή την άποψη: στην Δύση, αυτοπαρουσιάζεται ως μαρξιστής, ενώ στην Σλοβενία από όπου κατάγεται λειτουργεί ως προπαγανδιστής, ελαφρά προς τη δεξιά του, του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος. Για τον έξω κόσμο είναι ένας φτωχός διανοούμενος-εμιγκρές, ενώ στη Σλοβενία είναι "πρεσβευτής της επιστήμης για τον κόσμο." Ενώ εκλαμβάνεται ως ηθική αυθεντία όταν μιλά για τα Βαλκάνια στη Δύση, στη χώρα του θεωρεί ότι μπορεί να απολαμβάνει σεξιστικά και ρατιστικά ξεσπάσματα. Η έμπλεη θαυμασμού συμμορία των παλιόφιλων, περιλαμβανομένου του Dejan Krsic, απαιτεί το ίδιο. Έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση επιτυχίας μέσω ιδεολογικών κοινοτοπιών και κυνισμού, οι οποίες φτάνουν τους πρώην αριστερούς της Ευρώπης σε κατάσταση έκστασης: ο ειδικός απ' την Ανατολή, ο γνώστης των μηχανισμών καταστροφής των δικών τους αριστερών ιδανικών, έχει ένα μήνυμα για αυτούς: καταπιείτε τα δυτικά σκουπίδια που πάντα απεχθανόσασταν, είναι καλά για σας εφόσον είναι καλά για μας. Σε ό,τι αφορά την χειραγώγηση, δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο απ' το να συντηρείς χωριστούς, εύκολα ελέγξιμους κόσμους.

Κοκτέιλ Μολότωφ #289

Στα περισσότερα ηλεκτρονικά παιχνίδια δράσης, ο βαθμός ευκολίας της πίστας είναι ευθέως ανάλογος με την απειρία του παίχτη. Όσο πιο εύκολα μπορεί να νικήσει τους αντιπάλους του, τόσο πιο άπειρος είναι, τόσο λιγότερα ξέρει για την πραγματική φύση του παιχνιδιού. Από τη σκοπιά του παίχτη, το παιχνίδι φαίνεται "εύκολο". Από τη σκοπιά του παιχνιδιού, ο παίχτης είναι άπειρος, κι έτσι πρέπει να αφεθεί να φτάνει στους στόχους του με απατηλή ευκολία.

Αυτή είναι μια αρχή που μπορεί χρήσιμα να εφαρμοστεί στην πολιτική, με την προϋπόθεση πως γίνεται κατανοητό ότι στην πολιτική απέναντι στον αφελή παίχτη δεν στέκεται το παιχνίδι, που δεν έχει κανένα ιδιοτελές συμφέρον στην αιφνιδιαστική και τελεσίδικη συντριβή του, αλλά άλλοι παίχτες, με αντιδιαμετρικά αντίθετα συμφέροντα.

Κοκτέιλ Μολότωφ #288

25 Μάη 2011. Η μέρα που η ελληνική αριστερά άρχισε να θεωρεί ότι η Ελλάδα έγινε μαζικά, ανεξέλεγκτα αριστερή λόγω "ζύμωσης". 

Αυτό πριν ανακαλύψει ότι τίποτε τέτοιο δεν συνέβει, και ότι η "ζύμωση" ήταν τέτοια που η Ελλάδα πήγε μαζικά στην αντίθετη κατεύθυνση.

Αυτό πάλι, πριν ανακαλύψει ότι δεν πείραζε, γιατί, απ' την πολλή τη ζύμωση, η αριστερά είχε επίσης πάει στην αντίθετη της αριστεράς κατεύθυνση.

Τα πρωτόκολλα του Ζίζεκ I

Ψάχνω εδώ και αρκετό καιρό ένα άρθρο της προκοπής για την πολιτική αθλιότητα του Ζίζεκ -- πράγμα αρκετά δύσκολο, φευ, μιας και η συντριπτική πλειοψηφία των κριτικών που του ασκούνται είναι από τη σκοπιά αγγλο-αμερικανών Δημαριτών (ή και χειρότερα). Αλλά νομίζω ότι επιτέλους βρήκα κάποιον που καταλαβαίνει από βασική ρητορική πανουργία, ιδεολογικά δίπορτα και πολιτικό σοφισμό -- από τα εργαλεία δηλαδή του επαγγελματία agent provocateur. Και τον μεταφράζω.
LR
---

Τα πρωτόκολλα του Ζίζεκ
2/11/2010

Ακόμη μια φορά ο Ζίζεκ εκτελεί το κόλπο Γκολοβίνσκι [ο φερόμενος ως συγγραφέας των Πρωτοκόλλων των σοφών της Σιών], κάνει δηλαδή πως υιοθετεί μια ανάλυση μόνο και μόνο για να την νοθεύσει και να την απονομιμοποιήσει. Πάρτε ως παράδειγμα την ανάλυση του Chris Hedges για την αρκετά πεζή αριστερή προσέγγιση στο Tea Party - ότι κατευθύνει πραγματικά προβλήματα πάνω σε εξιλαστήρια θύματα, όπως κάνει η λαϊκίστικη δεξιά πολιτική εδώ και αιώνες, και ότι μπορεί να το κάνει αυτό εξαιτίας της απόλυτης προδοσίας της πλειοψηφίας απ' το Δημοκρατικό κόμμα και από τους καθεστωτικούς αστούς σοσιαλδημοκράτες σε ό,τι αφορά την εκλογική πολιτική. Μόνο οι έμποροι διασκέδασης στα μεγάλα ΜΜΕ δίνουν οποιαδήποτε σημασία στους ψηφοφόρους (που είναι οι θεατές), μόνο αυτοί προσπαθούν να τους διασκεδάσουν και να τους αποσπάσουν την προσοχή, οπότε οι δημαγωγοί της δεξιάς δεν έχουν ανταγωνισμό στις συναισθηματικές τους εκκλήσεις και τις προσφορές κατανόησής τους. Θα ήταν πολύ δύσκολο για τύπους με το πνεύμα και τις δυνατότητες του Stephen Colbert και του John Stewart να παραστήσουν τον Chris Hedges ως κάποιο λυσσασμένο μανιακό αριστερό ακόλουθο της Χριστιανοφασιστικής αμερικάνικης δεξιάς την οποία μελέτησε και για την οποία έγραψε. Και εδώ γίνεται χρήσιμος ο Ζίζεκ. Ο Hedges εξηγεί τον ρόλο αυτού του διάσημου καραγκιόζη:
Οι φιλελεύθεροι θέλουν να καταλάβουν ένα πολιτικό κέντρο ώστε να μείνουν ηθικά και πολιτικά αδέσμευτοι. Όσο υπάρχει μια αριστερά-φάντασμα, μια αριστερά που να είναι το ίδιο γελοία  και υπανάπτυκτη όσο είναι η δεξιά, οι φιλελεύθεροι μπορούν να κρατηθούν αδέσμευτοι. 
Δεν θα 'ναι ο Chris Hedges [...] αλλά ο Ζίζεκ, ο τέταρτης κατηγορίας Glenn Beck με τη φράση "Είμαι μαρξιστής! Γουστάρω χαφιέδες, μυστική αστυνομία και εκτελεστικά αποσπάσματα και chimères στο λαιμό των πλουσίων!" γραμμμένη με μαρκαδόρο στα εσώρουχα Γκούλαγκ του, που τρέχει γύρω-γύρω  λέγοντας πως ο Χίτλερ δεν ήταν αρκετά βίαιος και που πάντα χρειάζεται χαρτομάντηλο αλλά ποτέ δεν έχει (δεν τα επιτρέπουν στο τρελάδικο;) -- αυτός θα είναι η πανταχού παρούσα μορφή που θα εκφέρει κάτι σαν την ανάλυση του Tea Party του Hedges. Αυτός θα είναι η εικόνα που κάθε πανεπιστημιακός φοιτητής και εργαζόμενος στη βιομηχανία κουλτούρας θα κρατήσει έντονα στη μνήμη του.

Αμέσως, ο Ζίζεκ αποκηρύσσει την δική του (αντιδραστική) εκδοχή αυτής της ανάλυσης ως "βρώμικο σοφιστικό κόλπο":
Το βασικό ρητορικό κόλπο εδώ έχει δύο κινήσεις. Πρώτα, καταδικάζεις βέβαια την ακροδεξιά -- "δεν έχει θέση στην αναπτυγμένη μας δημοκρατία." Μετά όμως προσθέτεις: "αλλά απευθύνονται στις πραγματικές ανησυχίες του λαού" και λοιπά.Έτσι, ακριβώς για να αποφύγουμε τις εκρήξεις μίσους --εδώ βρίσκεται το βρώμικο σοφιστικό τέχνασμα-- πρέπει να ελέγξουμε την κατάσταση.
Σαν για να κάνει εμβόλιο ανοσίας, αποκηρύσσει ακριβώς το ρητορικό τέχνασμα που έχει κατά συνήθεια χρησιμοποιήσει και θα ξαναχρησιμοποιήσει αμέσως, καθώς κοκορεύεται πως έχει αποκαταστήσει τον βαθμό αποδοχής των αντισημιτικών και των σεξιστικών αστείων σε σχέση με πριν δέκα χρόνια (ίσως σε άλλα δέκα να μπορεί να τα ξανακάνει αστεία). Στη θέση του, χρησιμοποιεί το αντίγραφό του του Γκολοβίνσκι (ανάμεσα σε άλλες τακτικές βάζει την "αριστερά" και τους "μαρξιστές" στη θέση των φιλελεύθερων αστών, όπως έβαζε ο Γκολοβίνσκι τους "Εβραίους" στη θέση του Ναπολέοντα του Τρίτου και της συμμορίας του). Και φτάνει αρκετά κοντά ώστε να το καταστήσει υποκατάστατο και ακόμα και ταυτόσημο, στα μάτια των εγκεφαλικά καμμένων θαυμαστών του, με την ανάλυση του Hedges:
Το δεύτερο μου επιχείρημα θα ήταν ότι είναι απόλυτα κρίσιμο να συνδέσουμε αυτή την αντιμεταναστευτική έκρηξη με την απόσυρση της αριστεριστικής πολιτικής, κυρίως σε θέματα οικονομίας και λοιπά. Είναι ωσάν η αριστερά, καθώς είναι εμμονική με την ιδέα ότι δεν πρέπει να εμφανιζόμαστε ως αντιδραστικοί με την οικονομική έννοια, να λέμε δηλαδή "όχι, δεν είμαστε οι παλιοί συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι της εργατικής τάξης, είμαστε με τον μεταμοντέρνο ψηφιακό καπιταλισμό", να μη θέλει να ακουμπήσει την εργατική τάξη ή τους λεγόμενους συνηθισμένους ανθρώπους. Και εκεί μπαίνει η δεξιά. Ξέρετε, το τρομερό παράδοξο είναι ότι με την εξαίρεση κάποιων μικρών και περιθωριακών αριστερίστικων κομμάτων, η μοναδική σοβαρή πολιτική δύναμη στην Ευρώπη σήμερα που να μιλά στους απλούς εργαζόμενους είναι οι δεξιοί εχθροί των μεταναστών. Οπότε καταλαβαίνετε, εμείς, οι αριστεριστές, δεν έχουμε το δικαίωμα, κανένα δικαίωμα, να παίρνουμε αυτή την αλαζονική θέση των προσβεβλημένων ανεκτικών ανθρώπων που νιώθουν αποτροπιασμό με όσα γίνονται. Όχι, πρέπει να ρωτήσουμε πώς εμείς επιτρέψαμε αυτό που γίνεται.
Απορρίπτοντας την υφιστάμενη αριστερά ως "περιθωριακή" και βαφτίζοντας τους νεοφιλελεύθερους του κέντρου "Αριστερά" --μια αριστερά που απορρίπτεται ως μη έχουσα πρόγραμμα αλλά που είναι επίσης το είδωλο και συνάμα ο διευκολυντής και ακόμα και ο πατέρας της νεοφασιστικής δεξιάς-- ο Ζίζεκ αναλαμβάνει να υπερασπιστεί τον φασιστικό όχλο μέσα σε ένα εντελώς συγκεχυμένο πλαίσιο βασισμένο στην δική του επινοημένη φαντασίωση, τη γεμάτη κλισέ και εντυπωσιακά στερεότυπα. Όπως και ο Hodges --ο οποίος όμως προσπαθεί να εξηγήσει τους πραγματικούς ακροδεξιούς λαϊκιστές στην πραγματική μας ιστορική στιγμή, την οποία περιγράφει με ακρίβεια-- ο Ζίζεκ λέει ότι υπάρχουν πραγματικά προβλήματα που λειτουργούν ως κίνητρα. Αλλά ενώ ο Hedges αναγνωρίζει ότι τα εξιλαστήρια θύματα ενάντια στα οποία η άρχουσα τάξη κατευθύνει επιδέξια και αρκετά συχνά επιτυχημένα τον θυμό των λευκών ανδρών (οι κομμουνιστές, οι αλλοδαποί, οι γυναίκες, οι μετανάστες, οι μαύροι, οι Μουσουλμάνοι, οι Εβραίοι, οι ομοφυλόφιλοι) δεν είναι η αιτία των προβλημάτων, ο Ζίζεκ επιμένει ότι είναι· ότι αυτές οι ομάδες --η ανθρωπότητα γενικά, με κάποιες μικρές εξαιρέσεις-- είναι η πραγματική απειλή στην προνομιούχο ελίτ η οποία παρουσιάζει εαυτόν ως οικουμενική, προκαλώντας τα πάντα, από τον ανταγωνισμό για τον πάτο στους μισθούς, στα κρατικά εγκλήματα απ' το Abu Ghraib στο TARP, στην "αποτυχία" και "ταπείνωση" του Ιράκ. Ενάντια σ' αυτούς ξεσηκώνεται ο φασιστικός όχλος, ο οποίος εκπροσωπεί μια μυθικά μονολιθική "λευκή εργατική τάξη", για να υπερασπιστεί δικαίως τον εαυτό του. Στον απρόσεκτο ακροατή, ο Ζίζεκ μοιάζει να επαναλαμβάνει την ανάλυση του Hedges την οποία ουσιαστικά ιδιοποιείται και μετασχηματίζει, και την οποία, σχεδόν ταυτόχρονα, αποκηρύσσει ως την βρώμικη και ψεύτικη ρητορική ύποπτων φιλελεύθερων που θέλουν να κρύψουν τις πραγματικές απειλές που εκπροσωπούν για τον φασιστικό όχλο αυτοί στους οποίους ο όχλος επιτίθεται (στα μάτια του ZizneyCorp καθαρά σε αυτοάμυνα): τις απειλές που εκπροσωπούν οι μετανάστες, οι εθνοτικές μειονότητες, οι ομοφυλόφιλοι που είναι ανεκτίμητης σημασίας για την συσπείρωση της κλίκας/φυλής. Έτσι, αν και κάποιος θα μπορούσε να φανταστεί τον Hedges ή κάποιον άλλο να μοιράζεται την ανάλυσή του, υποθέτοντας ότι τα πογκρόμ εναντίον των Ρομά που πολλαπλασιάζονται στην Ευρώπη αντικατοπτρίζουν την οργή πληθυσμών με τα βάσανα της οικονομικής ύφεσης, ο Ζίζεκ ανακηρύσσει την οικογένεια Strojan, θύματα του πογκρόμ, ως εγκληματική απειλή* ενάντια στην οποία οι φιλελεύθεροι, με την εγωιστική τους έκσταση απέναντι στην ηδονιστική επιτρεπτικότητα, δεν βρίσκονται στη δέουσα εγρήγορση. Ο Ζίζεκ ανακαλύπτει ότι η οικογένεια Strojan είναι η πραγματική πηγή των πραγματικών προβλημάτων του ρατσιστικού όχλου που την τρομοκράτησε, αλλά συνάμα αναπαριστά με πανουργία την οικογένεια, και όλους τους Ρομά, ως επίσης τα εργαλεία των "φιλελεύθερων στις μεγάλες πόλεις". Δηλαδή, οι Ρομά είναι οι βίαιες, καταστροφικές δυνάμεις που εξαπολύει η φιλελεύθερη παρακμή (Δεν πρόκειται για καινούργιο σενάριο).


* Το απόσπασμα που σχολιάζεται πιο πάνω είναι από το Slavoj Zizek, "Πολυπολιτισμός, η πραγματικότητα μιας ψευδαίσθησης":
...πριν από ένα περίπου χρόνο υπήρχε ένα μεγάλο πρόβλημα στη Σλοβενία με μια οικογένεια Ρομά (τσιγγάνων) η οποία έστησε την κατοικία της κοντά σε μια μικρή πόλη. Όταν σκοτώθηκε κάποιος στον καταυλισμό, ο κόσμος της πόλης άρχισε να διαμαρτύρεται ενάντια στους Ρομά, απαιτώντας να τους μετακινήσουν από τον καταυλισμό (τον οποίο έστησαν παράνομα) σε μια άλλη τοποθεσία, οργανώνοντας ομάδες αυτοδικίας, κλπ. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι φιλελεύθεροι τους καταδίκασαν ως ρατσιστές, τοποθετώντας τον ρατσισμό σ' αυτό το μικρό απομονωμένο χωριό, ενώ κανένας από τους φιλελεύθερους, που ζουν άνετα στις μεγάλες πόλεις, δεν είχε ποτέ καθημερινή επαφή με τους Ρομά (εκτός από συναντήσεις με τους εκπροσώπους τους μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες). Όταν η τηλεόραση πήρε συνέντευξη από τους "ρατσιστές" στην πόλη, φάνηκε ξεκάθαρα ότι ήταν άνθρωποι που φοβόντουσαν τους συνεχείς καυγάδες και τους πυροβολισμούς στον καταυλισμό των Ρομά, την διαρκή ζωοκλοπή απ' τις φάρμες τους, και άλλες μορφές μικροπαρενόχλησης απ' τους Ρομά. Είναι πολύ εύκολο να λέμε (όπως έκαναν οι φιλελεύθεροι) ότι ο τρόπος ζωής των Ρομά είναι (επίσης) συνέπεια αιώνων αποκλεισμού και κακομεταχείρισης, ότι οι άνθρωποι της μικρής πόλης θα έπρεπε να είναι επίσης πιο ανοιχτοί προς τους Ρομά, κλπ. Κανένας δεν έδωσε απάντηση στους "ρατσιστές" ντόπιους για το τι έπρεπε να κάνουν για να λύσουν τα πολύ πραγματικά προβλήματα που προφανώς τους δημιουργούσε ο καταυλισμός των Ρομά.

Στο παρακάτω βίντεο των σλοβενικών ειδήσεων για την υπόθεση στην οποία αναφέρεται ο Ζίζεκ θα δείτε ότι:

α) δεν σκοτώθηκε κανείς, υπήρξε συμπλοκή για λόγους άσχετους με την οικογένεια Ρομά
β) Δεν αναφέρεται κανένα περιστατικό ζωοκλοπής, πόσο μάλλον κατά συρροή. Δεν αναφέρονται πυροβολισμοί στον καταυλισμό
γ) η γη ανήκε στην οικογένεια Ρομά, παράνομη κρίθηκε η οικοδόμηση
δ) η κυβέρνηση δεν μεταστέγασε την οικογένεια αλλά την έκλεισε σε στρατόπεδο προσφύγων. Η αδυναμία εύρεσης λύσης ώθησε την οικογένεια να επιστρέψει έξω απ' το χωριό. Οι κάτοικοι δεν επέτρεψαν την επανεγκατάσταση. Η οικογένεια επέστρεψε στο κέντρο προσφύγων
ε) Η κυβέρνηση κατεδάφισε το παράνομο οίκημα της οικογένειας και την μετακίνησε σε ένα εγκατελειμμένο στρατόπεδο.



Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Ανανδρανιστάκης έφα...

Ένας χαμογελαστός συριζαίος
Ανανδρανιστάκης Γ.|24.05.2013

Το ΚΚΕ στάθηκε εξαρχής απέναντι στην απεργία των καθηγητών, την καταψήφισε στην ΟΛΜΕ, την καταψήφισε στις ΕΛΜΕ, την καταψήφισε στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, δεν κατέβηκε στις διαδηλώσεις των καθηγητών, και στο τέλος τι έγινε; Στο τέλος ο κόσμος της Αριστεράς στράφηκε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, που στήριξε την απεργία εξαρχής, κατέβηκε στις διαδηλώσεις, πίεσε τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ κι αν υπάρχει κάτι που μπορείς να του καταλογίσεις, είναι ότι ίσως δεν αντελήφθη εγκαίρως την κεντρική σημασία που απέδιδε η κυβέρνηση στη σύγκρουση με τους καθηγητές. Κάποιοι μάλιστα έφτασαν να απονείμουν εύσημα στο ΚΚΕ, επειδή ήταν λέει συνεπές από την αρχή μέχρι το τέλος. Σε τι ήταν συνεπές, βρε σύντροφοι, το ΚΚΕ; Στην υπονόμευση της απεργίας και στο σπάσιμο του ηθικού των εκπαιδευτικών;

Το κακό για το ΚΚΕ είναι ότι ο κόσμος της Αριστεράς περιμένει πλέον από εκείνο τα ελάχιστα. Περιμένει ότι θα κινηθεί με βάση το κομματικό του συμφέρον, τη μικροαστική του νοοτροπία και την αρτηριοσκληρωτική του ιδεολογία, που φτάνει μέχρι την έκδοση γελοίων ανακοινώσεων για τη μαστεκτομή της Τζολί. Το καλό για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ο κόσμος της Αριστεράς περιμένει από αυτόν τα μέγιστα, γι' αυτό και απαιτεί να είναι τέλειος σε κάθε περίσταση. Τον ΣΥΡΙΖΑ τον περιμένουμε στη γωνία με το ντουφέκι, ντουφέκι γεμάτο χαρτοπόλεμο, σαν αυτό του Θανάση Παπακωνσταντίνου, αλλά πάντως ντουφέκι.

Καλοκαίρι 2013! Κομμουνιστές, ετοιμαστείτε για αξέχαστες διακοπές με την "Nanos Valaoritis-Thodoros Pangalos Tours"

Γυάρος, "το νησί της γαλήνης"
Βουκολική αρμονία και πρωτότυπη αρχιτεκτονική νεκροταφείων...
Σύγχρονες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις...

Ελλάς Ελλήνων Αντιρατσιστών (Ποιος είπαμε σπρώχνει τη Χρυσή Αυγή;)


Επίθεση στο Νίκο Δένδια εξαπέλυσε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Ιωάννης Λαγός. Μεταξύ άλλων ζήτησε από την κυβέρνηση να αναλάβει νομοθετική πρωτοβουλία για την τιμωρία της «ρατσιστικής συμπεριφοράς που επιδεικνύουν οι αλλοδαποί σε βάρος των Ελλήνων».

Συνέντευξη του Νάνου Βαλαωρίτη για το "αντιρατσιστικό νομοσχέδιο"
[...]

Ως άνθρωπος της ηλικίας μου, αντιμετώπισα τρεις φορές το φασισμό στη χώρα μου.

[...] στην Κατοχή συνδέθηκα με τις πρώτες αντιστασιακές ομάδες της ΕΠΟΝ, στο Πανεπιστήμιο, ενώ δρασκελούσα τα μαυρισμένα πτώματα στο δρόμο.

Εργάστηκα εναντίον των Ιταλογερμανών έως το 1944, οπότε είχε αρχίσει ο εμφύλιος από την λανθασμένη τακτική του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, δυστυχώς, με σταλινικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή, αντί να συνεργαστούν με τα άλλα φιλελεύθερα και αριστερά κόμματα εναντίον του φασισμού, εκτελούσαν τροτσκιστές και φιλελεύθερους αξιωματικούς στα βουνά.

Κατάλαβα από νωρίς ότι είχαμε να κάνουμε με ένα ξενόφερτο κόμμα κόκκινου φασισμού που παραπλάνησε τον ελληνικό λαό.

Από τότε, λοιπόν, θεώρησα ότι η απάντηση στο φασισμό έπρεπε να είναι άμεση και χωρίς υποχωρήσεις!

"Για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο καλά πάμε;" Αριστερό αντιρατσιστικό ρεπορτάζ, απευθείας απ' τον ΣΚΑΙ

Νιγηριανής καταγωγής οι δράστες της δολοφονίας με μαχαίρια εν μέση οδώ στο Λονδίνο
Ημερομηνία: 24/05/2013 10:42

Ο 22 ετών Μάικλ Αντεμποβάλε είναι ο δεύτερος δράστης της τρομοκρατικής επίθεσης σε βάρος του 26χρονου στρατιώτη Λι Ρίγκμπι στο Γούλιτς του νότιου Λονδίνου. Όπως και ο 28χρονος συνεργός του Μάικλ Αντεμπολάτζο ο δεύτερος δράστης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γκρήνουιτς της βρετανικής πρωτεύουσας, όντας νιγηριανής καταγωγής.

Όπως επιβεβαιώνεται, αμφότεροι είχαν απασχολήσει τις υπηρεσίες ασφαλείας για τις σχέσεις τους με φανατικούς ισλαμιστές. Η υπηρεσία πληροφοριών MI5 είχε στη λίστα της τα ονόματα των δύο ανδρών, αλλά είχε εκτιμήσει πως δε συνιστούν άμεση απειλή για τη δημόσια ασφάλεια. Ο Αντεμπολάτζο, που φέρεται να είχε διαμαρτυρηθεί για παρενόχληση από τις βρετανικές αρχές ασφαλείας, έκανε κηρύγματα μίσους και μοίραζε φυλλάδια με εξτρεμιστικά μηνύματα στην περιοχή του Γούλιτς μέχρι και λίγες μέρες πριν την ειδεχθή επίθεση.
Πηγή: ΣΚΑΙ

Woody Guthrie-Τραγούδια για το "αντιρατσιστικό νομοσχέδιο"


Γκρεμίστε τους φασίστες [Tear the fascists down]

Μια μεγάλη κι αιματηρή μάχη μαίνεται σ' όλο τον κόσμο απόψε
Και η μάχη, οι βόμβες και οι οβίδες κυριαρχούν.
Ο Χίτλερ είπε στον κόσμο ότι θα γκρέμιζε το συνδικάτο μας
Αλλά το συνδικάτο μας θα σπάσει τις αλυσίδες της δουλείας
Το συνδικάτο μας θα σπάσει τις αλυσίδες της δουλείας

Περπάτησα σ' ένα βουνό στη μέση τ' ουρανού
Μπορούσα να δω κάθε φάρμα, κάθε πόλη
Μπορούσα να δω όλους τους ανθρώπους σ' όλο τον κόσμο
Αυτό είναι το συνδικάτο που θα γκρεμίσει τους φασίστες
Αυτό είναι το συνδικάτο που θα γκρεμίσει τους φασίστες

Σειρά εκλαϊκευτικών άρθρων Ριζοσπάστη για την Πολιτική Οικονομία--Η περιστροφή του κεφαλαίου

Η περιστροφή του κεφαλαίου

Κάθε κεφάλαιο διαγράφει την κύκλησή του αέναα (αδιάκοπα) επαναλαμβάνοντάς τη διαρκώς. Ετσι, το κεφάλαιο πραγματοποιεί την περιστροφή του.

Περιστροφή του κεφαλαίου1 ονομάζεται η κύκλησή του, παρμένη όχι σαν πράξη που γίνεται μια φορά, αλλά σαν περιοδικά ανανεωνόμενο και επαναλαμβανόμενο προτσές.

Ο χρόνος περιστροφής του κεφαλαίου αποτελεί το άθροισμα του χρόνου παραγωγής και του χρόνου που βρίσκεται στη σφαίρα της κυκλοφορίας.2Με άλλα λόγια, ο χρόνος περιστροφής του κεφαλαίου είναι το χρονικό διάστημα από τη στιγμή της προκαταβολής του κεφαλαίου με καθορισμένη μορφή έως τη στιγμή που το κεφάλαιο επιστρέφει στον καπιταλιστή με την ίδια μορφή, αλλά αυξημένο κατά το μέγεθος της υπεραξίας.

Οπως η εργάσιμη μέρα είναι η φυσική μονάδα μέτρησης για τη λειτουργία της εργατικής δύναμης, έτσι και το έτος αποτελεί τη φυσική μονάδα μέτρησης για τις περιστροφές του κεφαλαίου που βρίσκεται στο προτσές της κίνησής του.

Φυσική βάση αυτής της μονάδας μέτρησης είναι το γεγονός ότι οι σπουδαιότεροι καρποί της γης στην εύκρατη ζώνη, που αποτελεί τη γενέτειρα της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, είναι χρονιάτικα προϊόντα.

Αν το έτος, σαν μονάδα μέτρησης του χρόνου περιστροφής το δηλώνουμε με Χπ, το χρόνο περιστροφής ενός δοσμένου κεφαλαίου με χπ και τον αριθμό των περιστροφών του με το V, τότε ο αριθμός των περιστροφών είναι το κλάσμα, ένα έτος προς το χρόνο περιστροφής: V = Χπ/χπ.

Σειρά εκλαϊκευτικών άρθρων Ριζοσπάστη για την Πολιτική Οικονομία-Η κυκλική κίνηση του κεφαλαίου

Η κυκλική κίνηση του κεφαλαίου

Ορος ύπαρξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής είναι η αναπτυγμένη εμπορευματική κυκλοφορία, δηλαδή η ανταλλαγή εμπορευμάτων με τη μεσολάβηση του χρήματος.

Η καπιταλιστική παραγωγή συνδέεται αδιάρρηκτα με την κυκλοφορία. Κάθε χωριστό κεφάλαιο που αρχίζει το δρόμο της ζωής του με τη μορφή ορισμένου χρηματικού ποσού, παρουσιάζεται σαν χρηματικό κεφάλαιο.

Με το χρήμα ο καπιταλιστής αγοράζει εμπορεύματα καθορισμένου είδους:

1) Μέσα παραγωγής.

2) Εργατική δύναμη.

Αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής της μορφής του κεφαλαίου είναι ο κάτοχός του να έχει στη διάθεσή του ό,τι χρειάζεται για την παραγωγή. Προηγούμενα κατείχε κεφάλαιο με χρηματική μορφή, τώρα κατέχει κεφάλαιο του ίδιου μεγέθους, μα με τη μορφή πια παραγωγικού κεφαλαίου.

Συνεπώς, το πρώτο στάδιο της κύκλησης* του κεφαλαίου συνίσταται στη μετατροπή του χρηματικού κεφαλαίου σε παραγωγικό.

Υστερα από αυτό αρχίζει το προτσές της παραγωγής, όπου συντελείται η παραγωγική κατανάλωση των εμπορευμάτων που αγόρασε ο καπιταλιστής. Η παραγωγική κατανάλωση εκφράζεται με το ότι οι εργάτες, ξοδεύουν την εργασία τους, οι πρώτες ύλες υποβάλλονται σε επεξεργασία, τα καύσιμα καίγονται, οι μηχανές φθείρονται.

Το Κοάν της ημέρας

Το ΚΚΕ αποτελώντας το πιο συμπαγές κομμάτι της Αριστεράς παραδοσιακά, αναγνωρίζοντας του όλα τα θετικά σε επίπεδο αγώνων, θυσιών, ιδεολογικών και ταξικών διεκδικήσεων, συνέπειας, μοιάζει σαν να έχει μπερδευτεί σε μια χρονομηχανή μην ξέροντας προς τα που και κυρίως γιατί να γυρίσει τον μοχλό της Ιστορίας.

Θυμίζοντας ίσως και με μικρά διαλλείματα τον Λούκυ Λούκ που ψάχνει επί δικαίω και αδίκω να βγάλει την κοινωνία από τα τραγικά αδιέξοδα χωρίς και τον ίδιο να γνωρίζει ξεκάθαρα τον δρόμο.

[...]
Η κοινωνία; Aναζητά και αποζητά μακριά από «θρησκοληψείες» και «θρησκολαγνείες», καθετί που θα μπορούσε να την βοηθήσει να αποκτήσει την νέα της ταυτότητα και θέση στο όραμα.

Θ. Κάππος, Iskra

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Παρατηρήσεις για το ντοκυμαντέρ για την "Χρυσή Αυγή" που προβάλλεται από την ιστοσελίδα Left.gr

Το αυστραλιανής παραγωγής μικρού μήκους ντοκυμαντέρ "Thug politics" ["Πολιτική των μπράβων"] προβάλλεται από την ιστοσελίδα Left.gr στα πλαίσια της νομιμοποίησης του αναγκαίου και επείγοντος χαρακτήρα του περιώνυμου "αντιρατσιστικού νομοσχεδίου" στην Ελλάδα -- νομοσχεδίου του οποίου το ακριβές περιεχόμενο παραμένει ακόμη άγνωστο.

Στα πλαίσια αυτά, είναι ενδιαφέρον να ενσκύψει κανείς σε ορισμένες από τις βασικές ιδεολογικές παραμέτρους του εν λόγω ντοκυμαντέρ.

Κατ' αρχάς, η εισαγωγή και ο επίλογος της τηλεπαρουσιάστριας --το "πλαίσιο" δηλαδή στο οποίο εντάσσεται σημασιολογικά το ντοκυμαντέρ ως σύνολο-- συνίστανται σε μεγάλο βαθμό σε μια χειρονομία "αλλοποίησης" της ελληνικής κοινωνίας, η οποία προβάλλεται ως μια εξωτικά παθολογική περίπτωση, ως κάποιο τρομακτικό αξιοθέατο, σε αντίστιξη με την συγκριτική "φυσιολογικότητα" της Αυστραλιανής κοινωνίας, την οποία και επικυρώνει έμμεσα το ελληνικό "θέαμα."

Μεταφράζουμε από την εισαγωγή:
Οι πρόσφατες συζητήσεις, εδώ στην Αυστραλία, σχετικά με το έλειμμα στον ισολογισμό και την κατάσταση στην οικονομία, ωχριούν μπροστά στην κατάσταση που επικρατεί στην Ευρώπη. Αυτό που θα δείτε είναι η αληθινή εικόνα του τι σημαίνει μια διαλυμένη οικονομία για έναν κάποτε περήφανο λαό. [...] 

...Κι από τη θεωρία στην πράξη...

Το υπόλοιπο άρθρο Μπογιόπουλου για την Απόφαση Πλαίσιο της ΕΕ. Κατά τη δική μου εκτίμηση, η κατεύθυνση του "αντιρατσιστικού νομοσχεδίου", το πόσο δηλαδή θα πλησιάσει σε όσα αναφέρει ο Μπογιόπουλος για τη Σλοβακία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, είναι αποκλειστικά και μόνο ζήτημα πολιτικών συσχετισμών ισχύος στην παρούσα φάση. Και τη στιγμή αυτή οι συσχετισμοί αυτοί είναι ξεκάθαρα ενάντια στους κομμουνιστές και υπέρ της άκρας δεξιάς:

Μήπως αυτός που περιγράφουμε είναι ένας «θεωρητικός» κίνδυνος, που ανάγει σε «λογική» τη συνεπαγωγή ότι «ο αστυνομικός είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι»;

Μια πολύ σύντομη απάντηση είναι αφενός ότι η αυθαιρεσία πάντα σε τέτοιες «λογικές» συνεπαγωγές πατάει, αφετέρου ότι ήδη σε μια σειρά χώρες της ΕΕ οι κομμουνιστικές ιδέες θεωρούνται «έγκλημα» και οι κομμουνιστές βρίσκονται εκτός νόμου.

Μια εξίσου εύκολη απάντηση, υπό μορφή ρητορικού ερωτήματος, θα ήταν κι αυτή: Αλήθεια, η ΕΕ των μονοπωλίων (εκείνων των μονοπωλίων που, όπως η «Ζήμενς» και η «Κρουπ», ανέβασαν τον Χίτλερ στην καγκελαρία) ποιων πολιτικών πεποιθήσεων θα επιθυμούσε τη δίωξη; Οταν η ΕΕ μηχανεύεται αθλιότητες, για να συσχετίζει ανιστόρητα και συκοφαντικά το φασισμό με τον κομμουνισμό, εναντίον ποιου στρέφεται; Εναντίον των πεποιθήσεων των φασιστών, που αποτελούν στυλοβάτη των μισών σχεδόν αστικών κυβερνήσεων των κρατών - μελών της ΕΕ, ή εναντίον των πεποιθήσεων των κομμουνιστών;

Ας δούμε, όμως, και τρία πιο συγκεκριμένα, χαρακτηριστικά παραδείγματα, από τρεις χώρες - μέλη της ΕΕ, για το τι πρακτικά έχει συμβεί, μετά την έκδοση της προαναφερθείσας Απόφασης της ΕΕ.

Σχετικά με την Απόφαση - πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ της ΕΕ (28/11/2008)

Γράφει σήμερα ο Νίκος Μπογιόπουλος σχετικά με την Απόφαση - πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ της ΕΕ (28/11/2008):
Στη συγκεκριμένη Απόφαση της ΕΕ ομολογείται ότι: 
«Η παρούσα απόφαση - πλαίσιο δεν εμποδίζει κράτος - μέλος να θεσπίζει διατάξεις εθνικού δικαίου με τις οποίες επεκτείνεται το πεδίο εφαρμογής (...) σε εγκλήματα που απευθύνονται εις βάρος ομάδας προσώπων, η οποία προσδιορίζεται βάσει άλλων κριτηρίων εκτός από εκείνα της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενετικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, όπως είναι αυτά της κοινωνικής θέσης ή των πολιτικών πεποιθήσεων»! 
Δηλαδή: 
Η ίδια η Απόφαση της ΕΕ, που επικαλείται ο κ. Ρουπακιώτης, ανοίγει θέμα - και μάλιστα στο όνομα της αντιμετώπισης του ρατσισμού (!) - δίωξης ακόμα και πολιτικών πεποιθήσεων!
Έχω την αίσθηση ότι ο Μπογιόπουλος δεν διαβάζει σωστά το συγκεκριμένο παράθεμα, αν και καταλήγει, όσο παράδοξο κι αν φαίνεται αυτό, στο σωστό συμπέρασμα.

Η φράση "η οποία" μπορεί γραμματικά να αναφέρεται μόνο στο "ομάδα". Κατά συνέπεια, αυτό το οποίο λέει η συγκεκριμένη παράγραφος είναι ότι μπορεί το κράτος-μέλος να θεσπίσει διατάξεις εθνικού δικαίου δια των οποίων να τιμωρούνται και "εγκλήματα" --αδιευκρίνιστο το τι περιλαμβάνει ο όρος-- που διαπράττονται κατά ομάδων βάσει της "κοινωνικής θέσης ή των πολιτικών πεποιθήσεων" των ομάδων αυτών.

Κατά συνέπεια, όπως διαβάζω εγώ το παράθεμα, μια οργάνωση που έχει ως δεδηλωμένο στόχο την ανατροπή της αστικής τάξης και τη δικτατορία του προλεταριάτου μπορεί κάλλιστα να ειπωθεί ότι διαπράττει "έγκλημα κατά ομάδας ανθρώπων βάσει της κοινωνικής θέσης και πολιτικής ιδεολογίας" της τάξης αυτής. Αλλά και η ρητορικού χαρακτήρα επίθεση ενάντια σε μια τάξη, η ρητορική που παρουσιάζει αυτή την τάξη, πχ, ως παράσιτο, ως βρυκόλακα στο λαιμό μιας άλλης τάξης, ανετότατα μπορεί βάσει της απόφασης ΕΕ να ερμηνευτεί ως "hate speech" ενάντια σε μια ομάδα βάσει "κοινωνικής θέσης" και "πολιτικών πεποιθήσεων."