Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Πέθανε η 23χρονη από τη Ν.Μάκρη - Καταζητείται ο δράστης. Κατηγορείται για επίθεση κατά στελέχους του ΚΚΕ

Έχασε τη μάχη για τη ζωή η 23χρονη Φαίη από τη Νέα Μάκρη, που έπεσε θύμα άγριου ξυλοδαρμού από τον 25χρονο φίλο της στις αρχές Απριλίου. Εις βάρος του δράστη, που φέρεται να είναι χρυσαυγίτης, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης και καταζητείται. Ο 25χρονος είχε εμπλακεί σε αιματηρή επίθεση εναντίον δημοτικού συμβούλου στην Αγία Παρασκευή, που σημειώθηκε προεκλογικά στο εκλογικό κέντρο του ΚΚΕ. Για την υπόθεση έχει σχηματιστεί δικογραφία.

Η 23χρονη Φαίη είχε ολιγόμηνο δεσμό με τον 25χρονο και το βράδυ της 5ης Απριλίου το ζευγάρι είχε βγει για να διασκεδάσει. Κατά την επιστροφή το ζευγάρι τσακώθηκε και η κοπέλα βγήκε από το αυτοκίνητο. Ο 25χρονος την ακολούθησε και την ξυλοκόπησε άγρια. Σε ένα από τα χτυπήματα, η άτυχη 23χρονη χτύπησε το κεφάλι της στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου κι έμεινε αναίσθητη.

Ο δράστης την μετέφερε στο νοσοκομείο και -κατά τις πληροφορίες- ειδοποίησε την οικογένειά της, όταν οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου ζήτησαν κάποιον συγγενή της. Από την πλευρά της, η οικογένεια είπε στην αστυνομία ότι ειδοποιήθηκε από το νοσοκομείο.

Σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών, από την έρευνα που έγινε, το Τμήμα Ασφαλείας Νέας Μάκρης σχημάτισε δικογραφία σε βαθμό κακουργήματος για βαριές σκοπούμενες σωματικές βλάβες εις βάρος του 25χρονου. Η υπόθεση παραπέμφθηκε σε Ειδικό Ανακριτή που εξέδωσε ένταλμα σύλληψης στις 8 Απριλίου.

Επιστήμη

Κάθε φορά που υπάρχει φάση ανάπτυξης, οι απολογητές του καπιταλισμού ισχυρίζονται πως η τάση προς την κρίση που έχει ταλαιπωρήσει το καπιταλιστικό σύστημα από τις απαρχές του έχει επιτέλους ξεπεραστεί. Όταν η φάση ανάπτυξης ανακοπεί, οι οικονομολόγοι διαγκωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα προσφέρει μια αποσπασματική εξήγηση της κατάρρευσης. Η κρίση των αρχών του 90 ήταν το αποτέλεσμα του απρόσεχτου δανεισμού της δεκαετίας του 80. Η κρίση των αρχών του 80 ήταν το αποτέλεσμα υπερβολικών κρατικών δαπανών στα τέλη της δεκαετίας του 70. Η κρίση των μέσων του 70 ήταν το αποτέλεσμα της πληθωριστικής χρηματοδότησης του πολέμου στο Βιετνάμ...η κρίση της δεκαετίας του 30 ήταν το αποτέλεσμα λανθασμένων τραπεζιτικών πολιτικών....κάθε κρίση έχει και άλλη αιτία, και όλες οι αιτίες καταλήγουν στην ανθρώπινη αποτυχία, ενώ καμία στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. [...] Οι αστοί οικονομολόγοι πρέπει να αρνούνται ότι οι κρίσεις είναι ενδογενείς στην κοινωνική μορφή της καπιταλιστικής παραγωγής διότι ολόκληρη η οικονομική θεωρία βασίζεται στην υπόθεση ότι το καπιταλιστικό σύστημα αυτορυθμίζεται, και έτσι ότι το βασικό καθήκον του θεωρητικού οικονομολόγου είναι να ταυτοποιεί τις ελάχιστες συνθήκες υπό τις οποίες μπορεί να διατηρηθεί αυτή η αυτορύθμιση, έτσι ώστε κάθε κατάρρευση να ταυτοποιείται ως αποτέλεσμα εξαιρετικών αποκλίσεων από το φυσιολογικό.
Simon Clarke, Η θεωρία της κρίσης στον Μαρξ, 1994

Η κοκαϊνη ευθύνεται για την οικονομική κρίση;

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Εκδήλωση για το εργατικό κίνημα στην Κύπρο

Εκδήλωση για το εργατικό κίνημα στην Κύπρο

Λεμεσός: Δευτέρα 29 Απριλίου, καφενείο ʽΣτο Δρόμοʼ (πρώην Καφενέυ) στις 20:00

Προβολή του ντοκιμαντέρ ʽΜεταλλωρύχων Μνήμεςʼ

Συζήτηση για το εργατικό κίνημα σήμερα: ομιλητής Γρηγόρης Ιωάννου (κοινωνιολόγος)

Έκτατη Παρουσία και Ομιλία απο τους απεργούς (Κύπριοι και Τανζανοί) της εταιρείας ΕΛΙΚΟΝ (Βασιλικός, Λ/σος)

*Σημειώσατε ότι λόγο του γεγονότος ότι εν λόγω εργαζομένοι είναι εδώ και 3,5 μήνες απλήρωτοι, στην εκδήλωση θα υπάρχει ταμείο αλληλεγγύης όπως και συλλογή τροφίμων.

Η φετινή Πρωτομαγιά στέλνει ένα ενωτικό μήνυμα για τους εργαζόμενους. Όπως τότε ο αγώνας για το 8ωρο ήταν παγκόσμιος, έτσι και τώρα ο αγώνας ενάντια στα μνημόνια, ενάντια στις περικοπές και στην ανεργία μας αφορά όλους. Στην εποχή του μνημονίου και της άγριας λιτότητας όλοι οι εργαζόμενοι δεχόμαστε επίθεση. Οι εργοδότες προσπαθούν να τσακίσουν τα εργασιακά δικαιώματα και να μας διασπάσουν σε ντόπιους και μετανάστες με στόχο να μας πάρουν δεκάδες χρόνια πίσω. Δεν θα τους περάσει. Παίρνουμε δύναμη και εμπειρία από τους εργατικούς αγώνες του χτες και οργανώνουμε συλλογικά τους αγώνες τους σήμερα. Για να τους στείλουμε το μήνυμα ότι αυτοί που θα κερδίσουμε είμαστε εμείς.

Η εργατική τάξη με τους αγώνες της!

Simon Clarke-Η πρώιμη ανάπτυξη της ανάλυσης του Ένγκελς από τον Μαρξ

Simon Clarke
Η πρώιμη ανάπτυξη της ανάλυσης του Ένγκελς από τον Μαρξ
Από το Η θεωρία της κρίσης στον Μαρξ, St Martin's Press, 1994
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Το νεανικό Προσχέδιο για μια κριτική της πολιτικής οικονομίας του Ένγκελς ήταν τόσο η αρχή όσο και το τέλος των αρχικών του οικονομικών μελετών. Αν και ο Μαρξ πάντα τιμούσε το Προσχέδιο του Ένγκελς, στα δικά του γραπτά πήγε πολύ πέρα από την επιφανειακή ανάλυση του Ένγκελς, κι αυτό οδήγησε τον Μαρξ σε μια μάλλον διαφορετική αντίληψη του χαρακτήρα και της σημασίας των οικονομικών κρίσεων. Αν και οι διαφορές δεν είναι άμεσα προφανείς, έχουν πολύ θεμελιώδεις συνέπειες.

Τα πρώτα οικονομικά γραπτά του Μαρξ, τα Σχόλια στα Στοιχεία της πολιτικής οικονομίας του Τζέιμς Μιλ και τα Οικονομικά και φιλοσοφικά χειρόγραφα του 1844 ανέπτυξαν την κριτική του καπιταλισμού στον Ένγκελς, αλλά την βάσισαν σε ένα αρκετά διαφορετικό θεμέλιο. Ο Μαρξ πήρε την κριτική του Ένγκελς στον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης των οικονομολόγων ως σημείο εκκίνησης για τη δική του κριτική της πολιτικής οικονομίας. Ξεκινά τα Σχόλια στον Τζέιμς Μιλ παρατηρώντας ότι η προσφορά και η ζήτηση βρίσκονται σε ισορροπία μόνο "σποραδικά, τυχαία", κι έτσι "είναι εξίσου διαρκής νόμος το να μην βρίσκονται σε ισορροπία." Η πραγματική κίνηση είναι αυτή της μεταβολής και της ανισομετρίας, αλλά "αυτή την πραγματική κίνηση, της οποίας ο νόμος αυτός είναι μονάχα ο αφηρημένος, τυχαίος και μονόπλευρος παράγοντας, η πρόσφατη πολιτική οικονομία την καθιστά κάτι τυχαίο και επουσιώδες" (Άπαντα, τομ. 3, σ. 210). Ο Μαρξ δεν σταματά εκεί, αλλά προχωρά άμεσα πέρα από τον ανταγωνισμό για να εξετάσει το χρήμα, στο οποίο "η ανθρώπινη, κοινωνική πράξη μέσω της οποίας τα ανθρώπινα προϊόντα συμπληρώνουν αμοιβαία το ένα το άλλο αποξενώνεται από τον άνθρωπο και γίνεται ιδιότητα του χρήματος, ένα υλικό στοιχείο έξω από τον άνθρωπο" -- ένα αποφασιστικό βήμα μετασχηματισμού της κριτικής της πολιτικής οικονομίας μέσα από την επίθεση στη θεωρητική της βάση (Άπαντα, τομ. 3, σ. 212).

Βαρυσήμαντες δηλώσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Βουλή

Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας του μνημονίου. Μιλάτε για πλεονάσματα και για ανάπτυξη. Δεν ξέρετε ότι δεν υπήρξε πουθενά ανάπτυξη σε χώρα όπου το ΔΝΤ και η τρόικα παρέμενε να εφαρμόζει αυτή τη δηλητηριώδη πολιτική.

Με αίμα δάκρυα και λεηλασία, θα καταφέρετε πλεονάσματα αλλά θα είναι πλεονάσματα που θα είναι σαν κι αυτά που κατάφερε ο Τσαουσέσκου στη Ρουμανία και ο Πινοσέτ στη Χιλή.

[...]

Εσείς είστε εντολοδόχοι της τρόικα, εμείς θα είμαστε εντολοδόχοι του λαού. Ενός λαού που δεν θα είναι πια μόνος.

Δεν θα είναι πια ο παρίας της Ευρώπης, το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης. Θα έχει στο πλευρό του τους άλλους λαούς του Ευρωπαϊκού Νότου που ξεσηκώνονται. Τους λαούς που συνειδητοποιούν πια ότι ο μόνος δρόμος είναι η ενότητα και ο αγώνας απέναντι στις παραδομένες κυβερνήσεις, απέναντι στους μερκελιστές που καταστρέφουν την Ευρώπη.

Στην Ιταλία έκαναν ότι μπορούσαν για να αγνοήσουν το μήνυμα της κάλπης, πόσο όμως μπορεί να αντέξει αυτό το κυβερνητικό μόρφωμα που θα ασκήσει όπως όλα δείχνουν μια πολιτική χωρίς νομιμοποίηση.

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Βρες τη λέξη "ΠΑΜΕ" και κέρδισε ανανεωτικό αντισταλινισμό για ένα χρόνο!

"Alexis! Alexis!" (το πρώτο ηχητικό φωτοσόπ)

Συγκέντρωση συμπαράστασης στους μετανάστες εργάτες πραγματοποιήθηκε στη Νέα Μανωλάδα
Ημερομηνία: 28/04/2013 21:53

Συγκέντρωση συμπαράστασης στους μετανάστες εργάτες πραγματοποίησαν το απόγευμα στην Νέα Μανωλάδα Ηλείας, φορείς και κινήσεις της Αχαΐας και της Ηλείας, με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό με τους πυροβολισμούς εναντίον μεταναστών, στη διάρκεια του οποίου είχαν τραυματιστεί δεκάδες εργάτες σε καλλιέργειες φράουλας.

Στη συγκέντρωση, που είχε πάρει και αντιρατσιστικό χαρακτήρα, συμμετείχε σημαντικός αριθμός μεταναστών εργατών, οι οποίοι φώναζαν συνθήματα κατά του ρατσισμού και ζητούσαν της νομιμοποίησή τους στην Ελλάδα. Μετά τη συγκέντρωση στη Νέα Μανωλάδα ακολούθησε πορεία προς τη Βάρδα, όπου οι μετανάστες πραγματοποίησαν καθιστική διαμαρτυρία.

Στην περιοχή βρίσκονταν αστυνομικές δυνάμεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν χρειάστηκε να επέμβουν.

Το κράτος είναι πολύ γαϊδούρι, για αυτό και οι επαναστάτες δεν πρέπει να ασχολούνται μαζί του

-Νομίζω ότι ένα πράγμα που είναι εντυπωσιακό για την κατάσταση στη σημερινή κρίση, είναι πραγματικά ο βαθμός κλεισίματος. Δεν είναι ότι δεν το ξέραμε, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ εντυπωσιακό πόσο το κράτος δεν ανταποκρίνεται στις κοινωνικές διαμαρτυρίες και στις διαδηλώσεις. Αυτό μπορούμε να το δούμε στην Ελλάδα και την Ισπανία με τις μαζικές διαμαρτυρίες, τόσο από την πιο παραδοσιακή Αριστερά όσο και από την πιο δημιουργική Αριστερά, αν θέλετε. Το κράτος απλά δεν ακούει: πηγαίνει μπροστά ούτως ή άλλως. Έτσι υποθέτω ότι ένα πράγμα που έχει γίνει σαφές από την κρίση σε όλο και περισσότερους ανθρώπους, είναι η απόσταση του κράτους από την κοινωνία, καθώς και ο βαθμός στον οποίο το κράτος εμπλέκεται στην κίνηση του χρήματος, έτσι ώστε το κράτος να χάνει το τράβηγμά του σε δύο κατευθύνσεις. Γίνεται όλο και πιο σαφές ότι σήμερα το κράτος είναι υποχρεωμένο να κάνει ότι είναι δυνατόν για να ικανοποιήσει τις αγορές χρήματος, και με αυτή την έννοια να εξασφαλιστεί η συσσώρευση του κεφαλαίου. Νομίζω ότι αυτό γίνεται πολύ πιο σαφές κατά τα τελευταία τέσσερα ή πέντε χρόνια. Και αν αυτό σημαίνει ότι το κράτος αρνείται απολύτως να ακούσει τις διαμαρτυρίες, αν αυτό σημαίνει να αφήσει τους ταραξίες να καίνε τις πόλεις, τότε ας είναι. Το πιο σημαντικό είναι πραγματικά οι αγορές χρήματος. Σκεφτείτε ότι στην Ελλάδα και μετά τις φοβερές διαδηλώσεις που έγιναν το 2011, το κράτος συνεχίζει απτόητο χωρίς να δίνει καμία σημασία στις κινητοποιήσεις. Νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον και ενδεχομένως πολύ σημαντικό από την άποψη των μελλοντικών κατευθύνσεων, γιατί η δύναμη της έλξης του κράτους με επίκεντρο την πολιτική και τις διαμαρτυρίες εξαρτάται πραγματικά από την κατάσταση στην οποία υπάρχουν κάποια περιθώρια διαπραγμάτευσης με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και τους ανθρώπους που διαμαρτύρονται. Αν το κράτος θεωρεί ότι δεν υπάρχει πλέον κανένα περιθώριο για διαπραγμάτευση, ή απλά από συνήθεια λέει «δεν θα κάνω καμία απολύτως διαπραγμάτευση», τότε κλείνει τα περιθώρια για τις αριστερές πολιτικές με επίκεντρο το κράτος, και ωθεί τους ανθρώπους περισσότερο προς την ιδέα ότι το να προσπαθούμε να κάνουμε πράγματα μέσα από το κράτος είναι απολύτως μάταιο. Έτσι, μπορούμε να ελπίζουμε ότι η μη προσανατολισμένη προς το κράτος πολιτική θα γίνεται όλο και πιο κοινή και διαδεδομένη σε όλη την κοινωνία.
John Holloway, Red Notebook

Μανωλάδα: Έμπρακτη ταξική αλληλεγγύη από το ΠΑΜΕ στους εργάτες γης από το Μπαγκλαντές

1,5 ΤΟΝΟΙ ΤΡΟΦΙΜΑ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ
Μανωλάδα: Έμπρακτη ταξική αλληλεγγύη από το ΠΑΜΕ στους εργάτες γης από το Μπαγκλαντές 
Στο πλευρό των μεγαλοκαπιταλιστών η κυβέρνηση

Συγκέντρωση που περιελάμβανε συγκλονιστικές στιγμές ταξικής ενότητας και αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε στη Μανωλάδα σήμερα το πρωί, στον τόπο του μακελειού μέσα στη φυτεία που έγινε το χτύπημα ενάντια στους μετανάστες εργάτες γης από το Μπαγκλαντές, με αποτέλεσμα 28 από αυτούς να μεταφερθούν στο νοσοκομείο. Εκφράστηκε έτσι, η έμπρακτη ταξική αλληλεγγύη από το ΠΑΜΕ στους εργάτες που δέχθηκαν τη δολοφονική επίθεση και μάλιστα τους παραδόθηκε 1,5 τόνος τρόφιμα που μεταφέρθηκε από αντιπροσωπεία της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ.

Η συγκέντρωση άρχισε στις 9:00 με τη μαζική παρουσία των μεταναστών εργατών και Ελλήνων εργατών από συνδικάτα από την Πάτρα, τον Πύργο και την Καλαμάτα. Με τις σημαίες της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας και του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου να κυριαρχούν στο χώρο δόθηκε το στίγμα της ταξικής ενότητας ανεξάρτητα απο φυλή, χρώμα, θρησκεία, εθνικότητα.

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Μερικά ενδιαφέροντα tweet για τη Μανωλάδα, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον αντιεξουσιαστικό χώρο ΙΙI



Μερικά ενδιαφέροντα tweet για τη Μανωλάδα, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον αντιεξουσιαστικό χώρο ΙΙ

Μερικά ενδιαφέροντα tweet για τη Μανωλάδα, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον αντιεξουσιαστικό χώρο

Don't feed the troll

Ο Θανάσης Καρτερός απάντησε στο απαντητικό δημοσίευμα του Ριζοσπάστη αναδημοσιεύοντάς το ως έχει και αλλάζοντας μόνο την λέξη "Καρτερός" με την λέξη "Κουτσούμπας." 

Ιδιοφυές. Όπως ιδιοφυής είναι και η περιγραφή του κειμένου του "Ρ" σε υστερόγραφο ως "υβρεολόγιο": προφανώς οι λέξεις τις οποίες ο Καρτερός τόνισε με σκανδαλισμένα έντονα στοιχεία --"γκλίτσα", "τσοπάνης", "αυγά", "ωρύεται", "ξεχνάει", "γλείφει", "έφτυνε" και "κολοβή αλεπού"-- αποτελούν "υβρεολόγιο". Σε περίπτωση που αυτό ακούγεται υπερβολικό και ίσως κάπως προβοκάτορικο, θυμίζουμε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με τις ευαισθησίες του καλλιεπούς εκείνου συγγραφέα που απήυθυνε προς το ΚΚΕ τέτοια διαμάντια ήθους όπως τα "Τι τους ήρθε και τα έβαλαν με το ΚΚΕ;" (λόγω κωλύματος εύρεσης στην Αυγή, το λινκ παραπέμπει στο γνωστό belletrist σαλόνι του axortagos), "Το ΚΚΕ, ο βιολιτζής και ο χαβάς", και "Άκρα του Κουτσούμπα σιωπή". 

Αλλά βέβαια, η λεπταίσθητη πένα του ανδρός έχει επίσης γράψει ιστορία και στο επίπεδο της υφολογικής αισθητικής, τέτοια που δικαιολογεί απόλυτα τον χαρακτηρισμό "υβρεολόγιο" για το άρθρο του "Ριζοσπάστη". Ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για τον συγγραφέα των μνημείων γλωσσικής λεπτότητας "Τα τρία τσογλάνια", "Στυλοβάτης ή Χατζηαβάτης", "Πουτάνα κρίση", "Εθνική διούρηση", "Το έκαψαν μόνοι τους το μπουρδέλο", και τόσων άλλων κοσμημάτων της ελληνικής πολιτικής γλώσσας.

Ηθικό δίδαγμα: Don't feed the troll. Ας αναλάβει ο Κουρής την ευθύνη να ταϊσει τα παιδιά του.

Counterfactual

Ο  όρος "counterfactual", όταν χρησιμοποιείται σε σχέση με τις συλλογιστικές διαδικασίες, αναφέρεται σε συλλογισμούς του τύπου "έστω ότι..." ή "τι θα γινόταν αν...". Πρόκειται για συλλογιστική βασισμένη σε έναν τύπο υπόθεσης ο οποίος, δεχόμενος εξ αρχής ότι κάτι δεν έγινε ή δεν είναι λογικά παραδεκτό, προσπαθεί να καταλήξει σε λογικά συμπεράσματα για το τι συνέπειες ή συνεπαγωγές θα είχε κάτι αν γινόταν, ή αν ήταν λογικά παραδεκτό, κλπ.

Εχθές, το 902.gr ανέφερε ένα περιστατικό, ήσσονος συγκριτικά σημασίας, το οποίο διαμείφθηκε στην πορεία διαμαρτυρίας διάφορων αντιεξουσιαστικών συλλογικοτήτων για την καταστολή της ελεύθερης λειτουργίας του Athens Indymedia και σχετιζόμενων μέσων.

Πιο συγκεκριμένα, το 902 καταγγέλει ότι καθώς η πορεία κατευθυνόταν προς τα Προπύλαια, διάφοροι σ' αυτή κατέβαζαν όποια αφίσα του ΠΑΜΕ για την εργατική Πρωτομαγιά έβρισκαν. Το ΠΑΜΕ μάλιστα διαμαρτυρήθηκε ότι "δεν άφησαν αφίσα για την απεργιακή συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς που να μην κατεβάσουν."

Τώρα, το countefactual εδώ είναι το εξής:

Έστω ότι η πορεία δεν ήταν αντιεξουσιαστών για το Indymedia, αλλά πορεία του ΠΑΜΕ για το πολυνομοσχέδιο. Έστω ότι η διαδρομή της ήταν ίδια ή τέλος πάντων παρόμοια. Έστω ότι στην πορεία αυτή υπήρχαν αναρτημένες αφίσες αντιεξουσιαστικών ομάδων για το Indymedia ή για οτιδήποτε άλλο.

α) Θα κατέβαζαν οι μετέχοντες στην πορεία του ΠΑΜΕ τις αφίσες των αντιεξουσιαστών;
β) Αν τις κατέβαζαν, θα θεωρούνταν αυτό λογικό και άνευ ιδιαίτερης σημασίας ως περιστατικό, όπως θεωρήθηκε το κατέβασμα των αφισών του ΠΑΜΕ από όλους πλην Λακεδαιμονίων;
γ) Αν η απάντηση και στις δύο πρώτες ερωτήσεις είναι "όχι", πώς εξηγείται (και πώς εξηγείτε) το "όχι" αυτό; Δηλαδή, γιατί θα ήταν δύσκολο να σκεφτεί κανείς να κατέβαζε η πορεία του ΠΑΜΕ τις αφίσες των αντιεξουσιαστών; Και αν τελικά τις κατέβαζε, γιατί δεν θα θεωρούνταν φυσιολογικό, αναμενόμενο και μη σκανδαλιστικό αυτό ως πράξη εθχρότητας;

"Πρώτα να αλλάξουμε τους εαυτούς μας"

«Εάν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τους εαυτούς μας» λέει η πιο βασική αρχή του οικολογικού κινήματος.

είτε θέλουμε, οι περισσότεροι όπως φαίνεται, να παραμείνουμε στο ευρώ, είτε να επιστρέψουμε στη δραχμή, όπως φενακίζονται κάποιοι, εμείς πρέπει να βρούμε τις λύσεις. Γιατί το μείζον πρόβλημα δεν είναι το όποιο νόμισμα αλλά η κυρίαρχη λογική της δανεικής ευκολίας με την οποία ζήσαμε τα τελευταία χρόνια. Τώρα είμαστε ενώπιος ενωπίω. Τον εαυτό μας πρέπει να αλλάξουμε πρώτα απ' όλα, χωρίς να ελπίζουμε στο κράτος-καταφύγιο, που είναι πια ένα πουκάμισο αδειανό.

Την Αριστερά την αισθάνθηκα περισσότερο όμως ως έναν τρόπο σκέψης και ένα εργαλείο της καθημερινότητας, για να κάνω καλύτερο τον εαυτό μου. Το έλεγα και στις φίλες μου: "Εμείς οι αριστεροί πρώτα πρέπει να αλλάξουμε τον εαυτό μας και μετά να φιλοδοξήσουμε να αλλάξουμε και την κοινωνία".

"Εαυτός" είναι το όνομα μιας σχέσης. 

Η σχέση αυτή ονομάζεται ταυτότητα.

Alain Badiou-Το υποκείμενο της αλλαγής, σεμινάριο 5 (ΙΙ)

Η δική μου θέση είναι πως η αλλαγή δεν είναι στην πραγματικότητα στην πλευρά της οντολογικής πολλαπλότητας αλλά στην πλευρά της σχέσης ανάμεσα σε κάποια πολλαπλά. Έτσι, η αλλαγή είναι ένας σχεσιακός καθορισμός και όχι ένας καθαρά οντολογικός καθορισμός. Υπάρχουν σχέσεις ανάμεσα σε κάποια επίπεδα μόνο στον συγκεκριμένο κόσμο. Έτσι, η αλλαγή δεν είναι ιδιότητα του είναι ως τέτοιου. Καταλαβαίνετε, η αλλαγή δεν είναι το πεπρωμένο του είναι όπως φαίνεται στον Ηράκλειτο, αλλά μια προϋπόθεση του είναι όταν το είναι τοποποιείται, εγγράφεται, σε έναν συγκεκριμένο κόσμο και υπόκειται σε κάποιες σχέσεις με άλλα πολλαπλά. Η αλλαγή είναι μια συνέπεια της συμπαρουσίας κάποιων πολλαπλών στον ίδιο κόσμο, γιατί αν βρίσκονται στον ίδιο κόσμο έχουν σχέση μεταξύ τους, και το πεδίο των σχέσεων πρέπει να είναι ένα πεδίο αλλαγών. Μπορούμε να πούμε κάτι σαν το εξής: μαζί με τον Ηράκλειτο, ισχυρίζομαι πως το είναι ως είναι δεν είναι Ένα αλλά συνίσταται το ίδιο από πολλαπλότητες. Μπορώ να ισχυριστώ μαζί με τον Ηράκλειτο ότι το είναι είναι το ίδιο κάτι που αποτελείται από την πολλαπλότητα. Ενάντια στον Παρμενίδη, και ενάντια επίσης στον Αριστοτέλη, ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχει το Ένα. Αν το είναι αποτελείται από πολλαπλότητες, τότε δεν μπορούμε να εξαγάγουμε λογικά το Ένα ως τέτοιο. Συνεπώς το Ένα δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει ούτε ως μια μεγάλη ολότητα, όπως στον Παρμενίδη, ούτε ως διαχωρισμένο ον [όπως στον Αριστοτέλη].

Alain Badiou-Το υποκείμενο της αλλαγής, σεμινάριο 5

Alain Badiou
Το υποκείμενο της αλλαγής
Σεμινάριο 5
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Αύριο θα απαντήσω στα ερωτήματά σας. Σήμερα πρέπει να εξηγήσω την νέα μου λύση σε ό,τι αφορά το ερώτημα της αλλαγής.

Εξέτασα ήδη τις τρεις βασικές θέσεις αναφορικά με το ερώτημα της αλλαγής. Η πρώτη θέση, η οποία αφορούσε το είναι ως είναι --και σύμφωνα με την οποία το είναι ως τέτοιο δεν υπόκειται σε αλλαγή-- ισχυριζόταν ότι οι εμπειρικές ενδείξεις της αλλαγής είναι ψεύδος ή αυταπάτη. Αυτός ήταν ο παρμενίδιος προσανατολισμός. Η δεύτερη θέση ήταν πως το είναι είναι αλλαγή, και έτσι οι εμπειρικές ενδείξεις της αλλαγής είναι οντολογικές εμπειρίες. Για την θέση αυτή, οι εμπειρικές ενδείξεις της αλλαγής είναι απλώς μια πραγματική εμπειρία της αλλαγής. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο από την αλλαγή, αλλά η αλλαγή δεν μπορεί να ονομαστεί το Ένα διότι είναι καθαρή πολλαπλότητα. Η αλλαγή είναι μια διαρκής μεταμόρφωση ενός τινός σε κάτι άλλο. Αυτός ήταν ο προσανατολισμός του Ηράκλειτου. Η τρίτη θέση ισχυρίστηκε πως ένα τμήμα του είναι δεν υπόκειται σε αλλαγή και ένα τμήμα του είναι υπόκειται σε αλλαγή. Αυτός ήταν ο προσανατολισμός του Αριστοτέλη.

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Δημο-αδυναμία, ολιγαρχία και προλεταριακή δικτατορία

Στην ανάρτηση "Όψεις της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου" παραθέσαμε κάποια λίγα αλλά ενδεικτικά στοιχεία για αυτό που ο Μαρξ ονομάζει "απόλυτο γενικό νόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης": δηλαδή για την άμεση συνάρτηση της αύξησης του κοινωνικού πλούτου και της αύξησης της ανεργίας και υποαπασχόλησης (του "βιομηχανικού εφεδρικού στρατού"), και συνεπώς, για την συνάρτηση της αύξησης του συνολικού ύψους της συσσώρευσης με την αύξηση της σχετικής εξαθλίωσης (της μείωσης του μεριδίου της εργασίας επί του εθνικού εισοδήματος) και, στην τελευταία δεκαετία, της απόλυτης εξαθλίωσης της εργατικής τάξης.

Τώρα θα πρέπει να προσθέσουμε μια παρατήρηση: οι διαδικασίες αυτές, τόσο οι μακροπρόθεσμες και σταθερές, όσο και οι βραχυπρόθεσμες και συνδεδεμένες με τον κύκλο της ύφεσης, έλαβαν χώρα κάτω από το πολιτειακό σύστημα, το πολίτευμα, της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Με άλλα λόγια, καθώς, στο πεδίο της οικονομίας, ο πλούτος έφτανε σε επίπεδα ολιγαρχικής συγκέντρωσης χωρίς προηγούμενο στην ιστορία, στο πεδίο της πολιτικής το κυρίαρχο σύστημα ήταν αυτό της "εξουσίας των πολλών."

Δεν πρόκειται απλώς για ειρωνεία ή για οξύμωρο. Κατά τα χρονικά διαστήματα της ιστορίας όπου το πολιτικό σύστημα δεν ήταν αυτό της "εξουσίας των πολλών" --την πλειοψηφία δηλαδή της έγγραφης και τεκμηριωμένης ιστορίας-- το ύψος της συσσώρευσης στα χέρια των λίγων ήταν ασύγκριτα μικρότερο από αυτό που είναι τα τελευταία διακόσια χρόνια, ενώ όσο πλησιάζουμε κοντύτερα στο παρόν, τόσο αυξάνεται το γιγάντιο ύψος της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης στα χέρια όλο και λιγότερων ανθρώπων.

Δημοσκοπικό Κοάν της ημέρας



Όψεις της κυρίαρχης ιδεολογίας για την συγκεντροποίηση του κεφαλαίου: ΗΠΑ

...όσο συνεχίζουμε να παράγουμε με τον τωρινό ασυνείδητο, αστόχαστο τρόπο, στο έλεος της τύχης, τόσο θα υπάρχουν και οι εμπορικές κρίσεις; και κάθε νέα κρίση θα γίνεται πιο καθολική και άρα χειρότερη από την προηγούμενη· είναι αναπόφευκτο να πτωχαίνει ένα μεγαλύτερο κομμάτι των μικροκαπιταλιστών και να αυξάνει, σε μεγαλύτερη αναλογία, τον αριθμό της τάξης που ζει μόνο χάρη στην εργασία της...
Φρίντριχ Ένγκελς, "Προσχέδιο για μια κριτική της πολιτικής οικονομίας", 1843

Δείγμα έρευνας: 5.000 Αμερικανοί πολίτες
Ερώτηση: Πώς νομίζετε ότι θα έπρεπε να κατανέμεται ο πλούτος στις ΗΠΑ, και πώς νομίζετε ότι κατανέμεται στην πραγματικότητα;

Πώς θα έπρεπε να κατανέμεται ο πλούτος σύμφωνα με το 92% του δείγματος:
Πώς νομίζει το 92% του δείγματος ότι κατανέμεται ο πλούτος στην πραγματικότητα:
Πώς κατανέμεται ο πλούτος στην πραγματικότητα:

Όψεις της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου

Οσο μεγαλύτερος είναι ο κοινωνικός πλούτος, το κεφάλαιο που λειτουργεί, η έκταση και η ένταση της αύξησής του, επομένως και το απόλυτο μέγεθος του προλεταριάτου και η παραγωγική δύναμη της εργασίας του, τόσο μεγαλύτερος είναι ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός. Η αύξηση της διαθέσιμης εργατικής δύναμης προκαλείται από τις ίδιες αιτίες που προκαλούν την αύξηση της επεκτατικής δύναμης του κεφαλαίου. Επομένως, το σχετικό μέγεθος του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού αυξάνει μαζί με τις δυνάμεις του πλούτου. Οσο μεγαλύτερος όμως είναι αυτός ο εφεδρικός στρατός σε σχέση με τον εν ενεργεία εργατικό στρατό, τόσο μαζικότερος είναι ο σταθεροποιημένος υπερπληθυσμός, που η φτώχεια του είναι αντιστρόφως ανάλογη προς τα βάσανα της δουλιάς του.

Τέλος, όσο πιο μεγάλο είναι το εξαθλιωμένο στρώμα της εργατικής τάξης και ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός, τόσο πιο μεγάλος είναι ο επίσημος παουπερισμός. Αυτός είναι ο απόλυτος γενικός νόμος της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης.
Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τομ. 1, σελ. 667.

* Το ποσοστό αύξησης του μεριδίου επί του ΑΕΠ του πλουσιότερου 1% στις ΗΠΑ σε σύγκριση με το 1980: 200% (Economist)
* Το ποσοστό αύξησης του μεριδίου του πλουσιότερου 0.01% στις ΗΠΑ σε σύγκριση με το 1980: 400% (Economist)
* Αύξηση αγοράς προϊόντων πολυτελείας παγκόσμια κατά το 2012: 10% (Bain)
* Tο ποσοστό αύξησης του μεριδίου του πλουσιότερου 1% στη Βρετανία σε σχέση με το 1990: 30% (Guardian)
* Tο ποσοστό της παγκόσμιας αξίας όλων των πολυεθνικών που κατέχουν 147 εταιρείες:  40% (Science News)
* Το ποσοστό του πληθυσμού της ΕΕ που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, 2010: 16.4% (Inequality Watch)
* Ο αριθμός ανθρώπων στην ΕΕ που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, 2010: 80.000.000 (Inequality Watch)
* Ο αριθμός υποαπασχολούμενων στην ΕΕ: 42.000.000 (Inequality Watch)
* Μέσος όρος ανεργίας στην Ευρωζώνη, 2012: 11.4% (Eurostat)
* Αύξηση του ποσοστού ανεργίας στην Ελλάδα, 2001-2012: 227% (Eurostat)

Σειρά εκλαϊκευτικών άρθρων Ριζοσπάστη για την Πολιτική Οικονομία-Ο γενικός νόμος και η ιστορική τάση της καπιταλιστικής συσσώρευσης

Ο γενικός νόμος και η ιστορική τάση της καπιταλιστικής συσσώρευσης

Η ανάπτυξη του καπιταλισμού έχει σαν αποτέλεσμα τη συσσώρευση του κεφαλαίου στον ένα πόλο της καπιταλιστικής κοινωνίας, στον οποίο συγκεντρώνονται τεράστια πλούτη, μεγαλώνει η πολυτέλεια και ο παρασιτισμός, η σπατάλη και η αργία των εκμεταλλευτριών τάξεων, ενώ στον άλλο πόλο της κοινωνίας δυναμώνει ολοένα και περισσότερο ο ζυγός της εκμετάλλευσης, αυξάνει η ανεργία και πέφτει το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων.

Η ανακάλυψη και η έρευνα των παραγόντων που προκαλούν την ανεργία στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, επέτρεψαν στον Κ. Μαρξ να κάνει τη σπουδαία συνόψιση ότι: «Οσο μεγαλύτερος είναι ο κοινωνικός πλούτος, το κεφάλαιο που λειτουργεί, η έκταση και η ένταση της αύξησής του, επομένως και το απόλυτο μέγεθος του προλεταριάτου και η παραγωγική δύναμη της εργασίας του, τόσο μεγαλύτερος είναι ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός. Η αύξηση της διαθέσιμης εργατικής δύναμης προκαλείται από τις ίδιες αιτίες που προκαλούν την αύξηση της επεκτατικής δύναμης του κεφαλαίου. Επομένως, το σχετικό μέγεθος του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού αυξάνει μαζί με τις δυνάμεις του πλούτου. Οσο μεγαλύτερος όμως είναι αυτός ο εφεδρικός στρατός σε σχέση με τον εν ενεργεία εργατικό στρατό, τόσο μαζικότερος είναι ο σταθεροποιημένος υπερπληθυσμός, που η φτώχεια του είναι αντιστρόφως ανάλογη προς τα βάσανα της δουλιάς του.

Τέλος, όσο πιο μεγάλο είναι το εξαθλιωμένο στρώμα της εργατικής τάξης και ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός, τόσο πιο μεγάλος είναι ο επίσημος παουπερισμός. Αυτός είναι ο απόλυτος γενικός νόμος της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης»1.

Ο γενικός νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης είναι συγκεκριμένη έκφραση της δράσης του βασικού οικονομικού νόμου του καπιταλισμού - του νόμου της υπεραξίας.

Σειρά εκλαϊκευτικών άρθρων Ριζοσπάστη για την Πολιτική Οικονομία--Η σύνθεση του κεφαλαίου - Ο σχετικός υπερπληθυσμός

Η σύνθεση του κεφαλαίου - Ο σχετικός υπερπληθυσμός

Στην πορεία της καπιταλιστικής συσσώρευσης αυξάνει η συνολική μάζα του κεφαλαίου. Τα διάφορα μέρη του, όμως, δεν αλλάζουν με τον ίδιο τρόπο, πράγμα που οδηγεί στην αλλαγή της σύνθεσης του κεφαλαίου.

Οταν λέμε σύνθεση του κεφαλαίου εννοούμε τη σχέση του σταθερού κεφαλαίου (σ) προς το μεταβλητό κεφάλαιο (μ) (σ/μ). Και αλλαγή της σύνθεσης του κεφαλαίου σημαίνει ότι αυξάνεται το σταθερό κεφάλαιο και μειώνεται σχετικά το μεταβλητό κεφάλαιο.

Η σύνθεση του κεφαλαίου έχει τρεις εκφράσεις: Ο καπιταλιστής συσσωρεύοντας υπεραξία και διευρύνοντας την επιχείρησή του, εισάγει συνήθως καινούριες μηχανές και τεχνικές τελειοποιήσεις γιατί αυτό του υπόσχεται αύξηση των κερδών. Ανάπτυξη της τεχνικής σημαίνει πιο γρήγορη αύξηση εκείνου του μέρους του κεφαλαίου που υπάρχει με τη μορφή των μέσων παραγωγής, δηλαδή του σταθερού κεφαλαίου. Απεναντίας πολύ αργά αυξάνει εκείνο το μέρος του κεφαλαίου που ξοδεύεται για την αγορά της εργατικής δύναμης, δηλαδή το μεταβλητό κεφάλαιο.

Η σχέση της μάζας των χρησιμοποιούμενων μέσων παραγωγής προς την απαιτούμενη για τη χρησιμοποίησή τους ποσότητας εργασίας, ονομάζεται τεχνική σύνθεση του κεφαλαίου.

Η σχέση της αξίας των μέσων παραγωγής (σταθερό κεφάλαιο) προς την αξία της εργατικής δύναμης (μεταβλητό κεφάλαιο) ονομάζεται αξιακή σύνθεση του κεφαλαίου.

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

'Αλλη μια χρυσή σελίδα της "Αυγής"!

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας όμως παρέλειψε το αποφασιστικό στοιχείο της τακτικής του ΚΚΕ στη χούντα: Την ενότητα! Αυτό το σκοπό έπαιζαν τότε όχι μόνο οι σάλπιγγες, αλλά και τα κρουστά, και τα έγχορδα και όλα τα πνευστά: Ενότητα κι αγώνας, ενότητα κι αντίσταση, συνεργασία με όλες τις αντιδικτατορικές δυνάμεις -ακόμα και με τον τότε εξόριστο βασιλιά.
Θ. Καρτερός, Αυγή

Η Ισλανδία και οι αριστερές αναλύσεις του πόλου

Θεαματική είναι η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας μετά την επιβλητική αντίσταση του λαού της, ο οποίος με δημοψήφισμα συνέτριψε την ψοφοδεή πολιτική της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης που είχε υποκύψει στους ξένους δανειστές και την εξανάγκασε να μην πληρώσει στους ξένους καταθέτες τις οφειλές των ιδιωτικών ισλανδικών τραπεζών, αφήνοντας τες να χρεοκοπήσουν.
Γιώργος Δελαστίκ, "Η Ισλανδία γελά, η Ιρλανδία κλαίει", Έθνος/Ίσκρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Η Ισλανδία αρνήθηκε να δώσει νέα κεφάλαια στις τράπεζες και να διογκώσει το δημόσιο χρέος της. Άφησε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν, αλλά προστάτευσε τους εγχώριους καταθέτες μεταβιβάζοντας τη ζημία στους μετόχους, τους ομολογιούχους και τους ξένους καταθέτες. [...] Η Κύπρος θα πρέπει να εξετάσει σοβαρά την επιλογή της Ισλανδίας.
Κώστας Λαπαβίτσας, "Η Κύπρος να γίνει Ισλανδία", Ίσκρα, 23 Μαρτίου 2013

Πριν από μερικά χρόνια, ένα μικρό νησί ψαράδων όρθωσε το ανάστημα του απέναντι στο παγκόσμιο κεφάλαιο. Οι τράπεζές του, είχαν «επενδύσει» σε χρηματοπιστωτικά παράγωγα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και προσέλκυσαν ξένους επενδυτές-καταθέτες. Όταν η αμερικάνικη φούσκα έσκασε, η Ισλανδία βρέθηκε στο δίλημμα, ή να σκλαβωθεί στους δανειστές της και να αποζημιώσει τους ξένους καταθέτες, ή να αφήσει τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Οι Ισλανδοί -και το δήλωσαν- είπαν ότι τίθεται (πάνω από το οικονομικό ζήτημα) το βασικό θέμα της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Επέλεξαν να χρεοκοπήσουν τις τράπεζες, να προστατεύσουν τους δικούς τους καταθέτες και να πάρουν τον δρόμο της εθνικής ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας. Έκαναν μια μεγάλη υποτίμηση κατά 40%, ανέκαμψαν και προστάτευσαν το κοινωνικό τους κράτος.
Κώστας Παπουλής, "Κύπρος και Ισλανδία, ο μονόδρομος της σωτηρίας", Σεισάχθεια, 23 Μαρτίου 2013

Alain Badiou-Το υποκείμενο της αλλαγής, σεμινάριο 4 (ΙΙΙ)

Αυτό το σημείο είναι σημαντικό για τους φιλοσόφους διότι έχουμε πολύ συχνά τον πειρασμό να αποδείξουμε ότι κάτι δεν υπάρχει. Για παράδειγμα, αν είσαι άθεος, είναι καλό να έχεις μια απόδειξη ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Στην πραγματικότητα, είναι πολύ δύσκολο να βρεις τέτοια απόδειξη. Μοιάζει με τον πειρασμό του Ζήνωνα να αποδείξει ότι δεν υπάρχει κίνηση. Η χρήση της άρνησης είναι πάντα προβληματική όταν η απόδειξη αφορά το ότι κάτι δεν υπάρχει. Γενικά, η απόδειξη είναι κυκλικού χαρακτήρα. Υποθέτεις ότι το πράγμα δεν υπάρχει ώστε να έχεις απόδειξη ότι το πράγμα δεν υπάρχει. Το ερώτημα της αλλαγής βρίσκεται πάντα σε δύσκολη σχέση με το ερώτημα της άρνησης. Αυτό ήταν που ανέδειξε η φαινομενολογική συζήτηση. Η αλλαγή είναι άρνηση.

Δεν μπορούμε να στοχαστούμε την αλλαγή χωρίς να ισχυριστούμε ότι κάτι δεν είναι αυτό που ήταν. Και έτσι έχουμε πάντα μια άρνηση μέσα στην ιδέα της αλλαγής. Για τον λόγοα αυτό η ιδέα του Παρμενίδη ήταν να δεχτεί την αν-υπαρξία της άρνησης. Αλλά βλέπετε τις επιπλοκές; Αν αποδεχτείς την αν-υπαρξία της άρνησης, χρησιμοποιείς άρνηση, με τη μορφή της άρνησης της άρνησης. Πρόκειται για την απαρχή της μεγάλης ιστορίας της άρνησης της άρνησης στην συζήτησή μας περί διαλεκτικής.

Alain Badiou—«Prose pour des Esseintes»

Alain Badiou
«Prose pour des Esseintes»
Μτφρ.: Waltendegewalt

[…]

Στη βάση αυτών θα διαπιστώσουμε ότι δεν περιοριζόμαστε κατ’ ανάγκην στο πεπερασμένο και ότι κάθε στιγμή τής «αληθινής ζωής» αποδεικνύεται να είναι μια μορφή απειροποίησης. Η διαδικασία ενσωμάτωσης σε μια αλήθεια συνίσταται από στιγμές απειροποίησης, από υπαρξιακές διαστολές, στιγμές, όπου κατά κάποιο τρόπο η ύπαρξη υπερβαίνει τον εαυτό της. Ο Αριστοτέλης συνόψισε το τέλος τής ηθικής στη φράση «χρὴ ἀθανατίζειν». Για τους Έλληνες, η ζωή εν αθανασία δεν ταυτιζόταν με τη μετά θάνατον ζωή, αλλά με την ανακάλυψη τής ικανότητας τού διάγειν τον βίον ως θεοί. Εν προκειμένω, ο «αθάνατος» θεός δεν είναι μια ύπαρξη που έχει αποσυρθεί σε μια άφατη υπερβατικότητα, αλλά κάποιος όμοιός μας (κάποιος που μοιράζεται τα πάθη μας) — με τη διαφορά ότι είναι «αθάνατος». Ωστόσο, οι Έλληνες — και είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο δεν ήταν μονοθεϊστές — αποστρέφονταν την ιδέα τής καθαυτό ύπαρξης τού άπειρου-είναι, θεωρώντας ότι το πεπερασμένο συνιστά απόλυτο νόμο τού είναι. Καθώς δεν διέθεταν την διαλεκτική έννοια τού απείρου, προσανατολίστηκαν στην αναζήτηση τής αθανασίας ως αρχετυπικής μορφής τής ζωντανής ύπαρξης που έχει προικιστεί με τη δυνατότητα αυθυπέρβασης, τ.έ. στην αναζήτηση τού αρχετύπου των εγγενών δυνατοτήτων υπέρβασης των ορίων της. Το «αθάνατο-είναι» θα πρέπει εδώ να γίνεται αντιληπτό ως μεταφορά μυθολογικού χαρακτήρα. Ας σημειωθεί ότι, εν τη απουσία κατάλληλης έννοιας, οι Έλληνες προσέφευγαν κατά γενικό κανόνα στον μύθο· οι ελληνικοί θεοί πρέπει, επομένως, να θεωρηθούν ως απεικόνιση τού ελλείποντος απείρου. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο η εμφάνιση τού απείρου σήμανε την εξαφάνιση των αθανάτων — με την παράπλευρη απώλεια ότι κανείς πλέον δεν είχε επίγνωση τού νοήματος τής ζωής εν αθανασία. Στο εξής, η αθανασία, ως υπόσχεση τού επέκεινα τής ζωής, θα τελεί υπό την εγγύηση ενός υπερβατικού απείρου. Ως εκ τούτου, η εμφάνιση τής εμμενούς (τής μη θεολογικής) έννοιας τού απείρου θα συνοδευτεί από την επανανάδυση ενός τρόπο τινά παγανιστικού στοιχείου, καθόσον η εν λόγω έννοια συνίσταται στον επαναπροσανατολισμό και επαναδιάταξη τής δυνατότητας τής ίδιας τής ανθρώπινης ζωής προς την κατεύθυνση τής δυνητικής τής απειρότητας. Από αυτή την άποψη, ο ιστορικός προσδιορισμός τής εποχής μας (ως «νεωτερικής») έγκειται ακριβώς στο έργο τού εμμενούς απείρου. Άλλωστε, η εποχή αυτή αρχίζει με την κριτική των μονοθεϊσμών κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, με τον εγκαινισμό τού θανάτου τού Θεού, με το λυκόφως του. Ωστόσο, το λυκόφως των θεών είχε ήδη συντελεστεί: η αντικατάστασή τους από τον έναν Θεό προϋπέθετε ακριβώς την επέλευση τού θανάτου τους.

Παρέμβαση του ΚΚΕ στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Πειραιά για τις απειλές σε βάρος μεταναστών/Τα αδικαιολόγητα προσπαθεί να δικαιολογήσει η Ελληνική Αστυνομία


Παρέμβαση στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Πειραιά πραγματοποίησε αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, την Τέταρτη, ένα 24ωρο μετά τις καταγγελίες που βγήκαν στο φως για την κατάφωρη παραβίαση στοιχειωδών δικαιωμάτων σε βάρος μεταναστών που βρίσκονται στα κρατητήρια του Αστυνομικού Τμήματος Πειραιά – το οποίο στεγάζεται στο κτίριο της Γενικής Διεύθυνσης- και τον ξυλοδαρμό που δέχτηκε μετανάστης από αστυνομικό του Τμήματος. Την αντιπροσωπεία αποτελούσαν η Διαμάντω Μανωλάκου, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του Κόμματος, η Ελπίδα Παντελάκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ο Βαγγέλης Μαρούπας, γραμματέας της Νομαρχιακής Οργάνωσης Πειραιά του Κόμματος. Μαζί τους ήταν και ο επικεφαλής της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας «Η ΕΝΟΤΗΤΑ», Ασλάμ Τζαβέντ.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες 9 μετανάστες από το Πακιστάν και 3 από το Μπαγκλαντές έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας, από τις 18 Απρίλη. Την συγκεκριμένη μέρα, αστυνομικός διέκοψε την ώρα της προσευχής της ομάδας, πήρε έναν από τους μετανάστες ο οποίος θρηνούσε τον θάνατο της μητέρας του και τον ξυλοκόπησε μπροστά σε όλους. Στις 22 Απρίλη, δεύτερος αστυνομικός επιδόθηκε σε ύβρεις και απειλές σε έναν ακόμα μετανάστη της ομάδας.

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

Simon Clarke-Η θεωρία της κρίσης στον Ένγκελς

Simon Clarke
Η θεωρία της κρίσης στον Ένγκελς
Από το Η θεωρία της κρίσης στον Μαρξ, St Martin's Press, 1994
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Οι απαρχές της μαρξιστικής θεωρίας της κρίσης μπορούν να εντοπιστούν στο πιο πρώιμο οικονομικό έργο του Ένγκελς, το Προσχέδιο για μια κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1843), το οποίο ήταν το έργο που πρωτοέφερε τον Μαρξ σε επαφή με τον Ένγκελς και έλκυσε τον Μαρξ στην μελέτη της πολιτικής οικονομίας. 

Η κριτική της πολιτικής οικονομίας του Ένγκελς επικεντρώθηκε στα οικονομικά και ηθικά δεινά που δημιουργούσε ο ανταγωνισμός. Ο ανταγωνισμός εξηγούνταν ως συνέπεια της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και ήταν με τη σειρά του το θεμέλιο τόσο του ταξικού ανταγωνισμού όσο και των περιοδικών κρίσεων πάνω στις οποίες ο Ένγκελς βάσισε την δική του καταδίκη του καπιταλισμού.

Η θεωρία της κρίσης στον Ένγκελς βασίζεται αρχικά στην "αναρχία της αγοράς." Οι παραγωγοί αγνοούν τις ανάγκες των αγοραστών, τις οποίες ανακαλύπτουν μόνο μέσω των διακυμάνσεων των τιμών. Η άνοδος και η πτώση των τιμών δεν φέρνει την ομαλή προσαρμογή στην εξισορρόπηση που διακηρύσσουν οι οικονομολόγοι, αλλά την εναλλαγή ανάμεσα στην υπερπαραγωγή, η οποία προκαλείται από την άνοδο των τιμών, και την στασιμότητα, η οποία προκαλείται από την πτώση τους. Ο Ένγκελς όμως αναφέρει έναν ακόμα πιο βασικό παράγοντα πίσω από την τάση προς την κρίση. Ο καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από μια διαρκή τάση προς την υπερπαραγωγή η οποία προκαλείται από την πίεση του ανταγωνισμού, και η οποία εξασφαλίζει πως η τάση προς την κρίση δεν είναι τυχαία αλλά συστηματική, εφόσον οι κρίσεις δεν είναι παρά η πιο δραματική έκφανση της τάσης για υπερπαραγωγή που είναι η πηγή τόσο του δυναμισμού του καπιταλισμού όσο και των ιστορικών του ορίων.  

Το φιδάκι ο Διαμαντής

-Κάποτε, μετά την πτώση της χούντας θα ήταν αδιανόητο όχι μόνον κάποιος να κάνει δημόσια προπαγάνδα υπέρ της, αλλά ακόμη και να δηλώνει ότι υπήρξε οπαδός της. Όσο για τους αθωωθέντες βασανιστές αυτοί έβρισκαν άσυλο υπό την προστασία εφοπλιστών εκτός Ελλάδας.

Σήμερα όχι μόνον παραχωρείται στον ΣΚΑΙ άπλετος τηλεοπτικός χρόνος στα πρωτοπαλίκαρα της φασιστικής «Χρυσής Αυγής» , αλλά ταυτόχρονα αφαιρείται από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Καθημερινή» του ίδιου συγκροτήματος των Αλαφούζων η ανακοίνωση των δημοσιογράφων της, οι οποίοι προς τιμή τους τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για αυτήν την προκλητική προβολή.

-Κάποτε παρά τις όποιες αντιρρήσεις μας, οι οποίες αν μη τι άλλο δεν μας στοίχιζαν την κομματική μας υπόσταση, γιορτάζαμε τις λήξεις των Συνεδρίων μας και την εκλογή των νέων οργάνων του κόμματος μας έχοντας την πεποίθηση ότι αυτό θα συμβάλει στην ενδυνάμωση του, στην ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος , στην πορεία προς το σοσιαλισμό.

Σήμερα αντί να γιορτάζουμε, θλιβόμαστε βλέποντας να παρεμποδίζεται να φτάσει μέχρι το Συνέδριο η όποια αντίρρηση, να εξαφανίζονται από τα ανώτερα όργανα του κόμματος, όλοι όσοι ψέλλισαν μια κάπως διαφορετική από εκείνη του καθοδηγητικού πυρήνα άποψη, ή ακόμη όσοι δεν στήριζαν αυτόν τον πυρήνα αρκούντως φανατικά, να διαπομπεύονται με τον πλέον βάναυσο τρόπο όλοι εκείνοι που εξέφρασαν ευθαρσώς τις αντιρρήσεις τους. Θλιβόμαστε, βλέποντας το κόμμα να επικυρώνει με τον πλέον επίσημο τρόπο την αυτοκαταστροφή του.
Γ. Ρούσης, "Το αλογάκι Ντιαμαντίνο", Ίσκρα

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Simon Clarke-Η πολιτική οικονομία και η αναγκαιότητα της κρίσης

Simon Clarke
Η πολιτική οικονομία και η αναγκαιότητα της κρίσης
Από το Η θεωρία της κρίσης στον Μαρξ, St Martin's Press, 1994
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Κάθε φορά που υπάρχει φάση ανάπτυξης, οι απολογητές του καπιταλισμού ισχυρίζονται πως η τάση προς την κρίση που έχει ταλαιπωρήσει το καπιταλιστικό σύστημα από τις απαρχές του έχει επιτέλους ξεπεραστεί. Όταν η φάση ανάπτυξης ανακοπεί, οι οικονομολόγοι διαγκωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα προσφέρει μια αποσπασματική εξήγηση της κατάρρευσης. Η κρίση των αρχών του 90 ήταν το αποτέλεσμα του απρόσεχτου δανεισμού της δεκαετίας του 80. Η κρίση των αρχών του 80 ήταν το αποτέλεσμα υπερβολικών κρατικών δαπανών στα τέλη της δεκαετίας του 70.  Η κρίση των μέσων του 70 ήταν το αποτέλεσμα της πληθωριστικής χρηματοδότησης του πολέμου στο Βιετνάμ...η κρίση της δεκαετίας του 30 ήταν το αποτέλεσμα λανθασμένων τραπεζιτικών πολιτικών....κάθε κρίση έχει και άλλη αιτία, και όλες οι αιτίες καταλήγουν στην ανθρώπινη αποτυχία, ενώ καμία στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Κι όμως, οι κρίσεις επαναλαμβάνονται περιοδικά τα τελευταία διακόσια χρόνια.

Οι αστοί οικονομολόγοι πρέπει να αρνούνται ότι οι κρίσεις είναι ενδογενείς στην κοινωνική μορφή της καπιταλιστικής παραγωγής διότι ολόκληρη η οικονομική θεωρία βασίζεται στην υπόθεση ότι το καπιταλιστικό σύστημα αυτορυθμίζεται, και έτσι ότι το βασικό καθήκον του θεωρητικού οικονομολόγου είναι να ταυτοποιεί τις ελάχιστες συνθήκες υπό τις οποίες μπορεί να διατηρηθεί αυτή η αυτορύθμιση, έτσι ώστε κάθε κατάρρευση να ταυτοποιείται ως αποτέλεσμα εξαιρετικών αποκλίσεων από το φυσιολογικό.

B.Ζέρβας- Η γέννηση και εξέλιξη του ιμπεριαλισμού/Ο ελληνικός ιμπεριαλισμός

Βαγγέλης Ζέρβας
Η γέννηση και εξέλιξη του ιμπεριαλισμού-Ο ελληνικός ιμπεριαλισμός
Από το "Κάτω από ξένες σημαίες: συμβολή σε μια μαρξιστική κριτική του ιμπεριαλισμού"

2. Η γέννηση και εξέλιξη του ιμπεριαλισμού

2.1 Κριτήρια περιοδολόγησης

Με βάση και τη μαρξιστική συζήτηση για τον ιμπεριαλισμό και την ιστορική εμπειρία του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, ποια θα πρέπει να είναι τα κριτήρια περιοδολόγησης της μετάβασης στο ιμπεριαλιστικό στάδιο και γενικότερα των σταδίων στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής; Είδαμε ότι η κλασική μαρξιστική ανάλυση εστίασε στο ζήτημα της συγκέντρωσης του κεφαλαίου και στις διάφορες εκφράσεις του (μονοπώλια, χρηματιστικό κεφάλαιο κλπ). Με επίκεντρο αυτό το ζήτημα, προσέγγισε και τον ρόλο του αστικού κράτους, τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους. Το ζήτημα αυτό διατηρεί και σήμερα την επικαιρότητά του και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από την εποχή του Χίλφερντιγκ και του Λένιν. Γιατί η ιστορική πορεία του ιμπεριαλισμού και κυρίως οι σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής παραγωγής και διεθνοποίησης έχουν αναπτύξει το χρηματιστικό κεφάλαιο και τα μονοπώλια (που έχουν γίνει πολυεθνικά και πολυκλαδικά) σε βαθμό που ήταν άγνωστος στην περίοδο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.

Ταυτόχρονα, η λενινιστική προσέγγιση του ιμπεριαλισμού ως καπιταλισμού δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να αναπτύξουμε τη μελέτη του ιμπεριαλισμού και σε ό,τι αφορά τις αλλαγές στην ίδια τη σφαίρα της καπιταλιστικής παραγωγής. Πρόκειται για ένα ζήτημα που παρέμεινε περιθωριακό στην κλασική συζήτηση για τον ιμπεριαλισμό (και πολύ περισσότερο μετά από αυτήν). Μάλιστα ο Χίλφερντιγκ, που το κείμενο του ήταν η πρώτη συγκροτημένη απόπειρα μαρξιστικής ερμηνείας του ιμπεριαλισμού (παρόλο που δεν χρησιμοποίησε τον όρο), υποστήριξε τη λαθεμένη άποψη ότι το μονοπώλιο καταργεί τον νόμο της αξίας1. Ο ρόλος του αστικού κράτους, οι μορφές πολιτικής διαχείρισης, οι συνθήκες μέσα στις οποίες δρα το εργατικό κίνημα, τα κυρίαρχα ιδεολογικά ρεύματα, οι αλλαγές στο διεθνές επίπεδο, έχουν επίσης μεγάλη σημασία για μια σύγχρονη θεωρία του ιμπεριαλισμού.

ΚΚΕ: Επανακατάθεση Επίκαιρης Ερώτησης για τις άθλιες συνθήκες στα κέντρα κράτησης μεταναστών

Την επίκαιρη Ερώτηση για τις άθλιες συνθήκες στα κέντρα κράτησης μεταναστών επανακατέθεσε στη Βουλή, προς τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, ο βουλευτής του ΚΚΕ, Σπύρος Χαλβατζής.

Ζητά:

Να παύσουν οι άδικες, πολύμηνες φυλακίσεις μεταναστών χωρίς χαρτιά, κάτω από απάνθρωπες συνθήκες και οι παραβιάσεις στοιχειωδών δικαιωμάτων τους.

Δημιουργία ανθρώπινων και αξιοπρεπών ανοιχτών και δημόσιων προσωρινών χώρων υποδοχής και φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων, με επαρκή σίτιση και στέγαση, πρόσβαση σε πλήρη ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, δωρεάν διερμηνεία και νομική αρωγή.

Το πλήρες κείμενο της επίκαιρης Ερώτησης επισημαίνει:

Το Κοάν της ημέρας

Το κρίσιμο κατά τη γνώμη μου είναι η αξιοπιστία απέναντι στις λαϊκές τάξεις. Ζούμε σε εκείνες τις σπάνιες στιγμές στην ιστορία όπου το κατεπείγον της απάντησης σε καθημερινά αδιέξοδα επιβίωσης βραχυκυκλώνεται με υπαρξιακά ζητήματα και θεμελιακές λογικές και επιλογές. Ο ΣυΡιζΑ-ΕΚΜ πρέπει να βρει τον τρόπο να μιλήσει μια άλλη γλώσσα, πιο συναισθηματική, πιο αξιακή, πιο ιστορική ώστε να αξιοποιήσει το εν λόγω βραχυκύκλωμα. Να δείξει ότι αναγνωρίζει αυτό που ψυχανεμίζονται οι λαϊκές τάξεις ότι βρισκόμαστε μπροστά σε υπαρξιακές επιλογές.
Α. Καρίτζης, Red Notebook/Εποχή

Ο Μάκης Παπαδόπουλος στην "Ανατροπή" του Πρετεντέρη

Συνέντευξη Έφης Σαλτάρη-Γεωργοπούλου, Βουλευτή Ηλείας ΣΥΡΙΖΑ, για την Ν. Μανωλάδα

Απομαγνητοφώνηση εκπομπής 105,5 στο κόκκινο

Δημοσιογράφος Αγγ. Τσέκερης (…) Γιατί όλα αυτά συμβαίνουν μόνο στην καλλιέργεια φράουλας, ή συμβαίνουν και αλλού και δεν το καταλαβαίνουμε;

Έφη Σαλτάρη-Γεωργοπούλου, Βουλευτής Ηλείας ΣΥΡΙΖΑ: Αυτό δεν έχει γίνει μόνο πριν 3-4 χρόνια, έχει γίνει και το καλοκαίρι που μας πέρασε ένα επεισόδιο. Δηλαδή ο ίδιος ο οποίος επιτέθηκε εγκληματικά …ενάντια σε ανθρώπους Πακιστανούς, Μπαγκλαντέζους, εν πάσει περιπτώσει μετανάστες, οι οποίοι δουλεύουν στα φραουλοχώραφα είχε πιάσει το χέρι του με το αυτοκίνητο και τον έσερνε. Είχε τραυματισθεί (…) (από) ένα επιστάτη.  Τώρα βέβαια ήταν 2-3 άτομα που εμπλέκονται σε αυτή όλη την επιχείρηση.

Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να γενικεύσουμε έτσι το φαινόμενο, δηλαδή δε σημαίνει επειδή έχει περάσει έτσι γενικότερα στο τύπο, στα μέσα, στα blogs ότι όλοι εκεί εκμεταλλεύονται στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας και ότι όλοι εκμεταλλεύονται τους εργάτες και ζούνε κάτω από άθλιες συνθήκες, δεν τους πληρώνουν, κτλ. είναι μία συγκεκριμένη, μία μεμονωμένη εταιρεία, η οποία ακολουθεί αυτή τη πρακτική την άθλια, αυτό συμβαίνει δηλαδή..και τώρα πήρε τραγικές διαστάσεις, τώρα με τον τραυματισμό τόσων ανθρώπων, εγώ έχω έρθει σε επαφή με το νοσοκομείο, περιμένω τώρα να με ενημερώσουν πως είναι σήμερα η πορεία της υγείας τους, αλλά σε καμιά περίπτωση δε μπορούμε να τους βάλουμε έτσι όλους σε ένα τσουβάλι…

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2013

Ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημ. Κουτσούμπα για τα 46 χρόνια απ' τη δικτατορία

140 χρόνια Λένιν

Ο Aijaz Ahmad για τα είκοσι χρόνια από την πτώση της ΕΣΣΔ, για την Συρία, για το Ιράν


Ο Aijaz Ahmad για τη Βόρεια Κορέα


Blue Monday Blues

Κάθομαι με ένα φραπέ στο γραφείο και καπνίζω κοιτώντας την οθόνη και νιώθω σαν να με έδερναν όλη μέρα. Οι κακές μέρες απ' το πρωί φαίνονται. Στις 7 έδωσα μάχη για να σηκώσω τον γιο μου απ' το κρεβάτι. Στις 8 παρά τέταρτο είχα το δάσκαλό του να μου λέει ότι έχει μπει σε μια φάση αδιαφορίας το τελευταίο διάστημα και ασχολείται μόνο με τις κατασκευές του. Στις 9 ήμουν στα κεντρικά του πανεπιστημίου για να λάβω τα δέοντα απ' την πρυτανεία: καμία θέση επισκέπτη για του χρόνου, βγάλτε την με προλεταριοποιημένους διδάκτορες.Μετά οι εύλογες διαμαρτυρίες από το Τμήμα. Ως τις 11 θέλω να πάρω τα βουνά. Αντ' αυτού, πάω στην Τράπεζα για τα λεφτά στον Ριζοσπάστη που δεν στάληκαν ποτέ καθώς η απόπειρα έγινε τη μέρα της ανακοίνωσης της πρότασης του Eurogroup, οπότε και πηδήχτηκε το σύμπαν. Τα ξαναστέλνω. Είχα να μπω σε τράπεζα από τη μέρα εκείνη, στις 15 Μάρτη -- πάνω από ένα μήνα. Έχω ένα αίσθημα επίσκεψης σε κακόφημο οίκο. Η ταμίας είναι οικείο πρόσωπο, αυτό βοηθά κάπως. Αφού πήγα που πήγα, βγάζω κάποια λεφτά απ' τον λογαριασμό μου. Μου τα δίνουν να τα μετρήσω. Τα κοιτάω σαν χαζός και χάνω το μέτρημα τρεις φορές. Αντί να μετράω, αναζητώ να βρω τον εαυτό μου, τη δουλειά μου, τη ζωή μου πάνω στα πενηντάευρα. Δεν τη βλέπω πουθενά. Σκέφτομαι τα χρόνια μου, και τα χρόνια μου παρεισφρύουν στο μέτρημα. Μετά νιώθω αμήχανα που δεν καταφέρνω να μετρήσω. Τα καταφέρνω τελευταία στιγμή πριν γίνω ρεζίλι. Βγαίνω απ' την τράπεζα σαν να βγήκα από κηδεία.

Γιώργος Τσαρουχάς

Γιώργος Τσαρουχάς

Ο Γιώργος Τσαρουχάς ήταν βουλευτής της ΕΔΑ και ένας από τους πρωτεργάτες του αγώνα κατά της χούντας των συνταγματαρχών. Πέθανε κατά τη διάρκεια βασανιστηρίων,μετά τη σύλληψή του, στις 9 Μαΐου του 1968.

Ο Γιώργος Τσαρουχάς γεννήθηκε το 1912 στην περιοχή της Αδριανούπολης και το 1924, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο χωριό Δρυινοχώρι, κοντά στην Καρπερή Σερρών. Γράφτηκε στην Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης, από όπου όμως αποβλήθηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, για ένα χρόνο, εξαιτίας της συνδικαλιστικής του δράσης και για τη συμμετοχή του στο ΚΚΕ. Μετά την λήξη της αποβολής του, πήρε μεταγραφή στην Νομική Αθηνών, από όπου αποφοίτησε. Πήρε μέρος στον πόλεμο του '40 ως εθελοντής, κατά τη διάρκεια της κατοχής έγινε γραμματέας του ΕΑΜ Ανατολικής Μακεδονίας και μετά την απελευθέρωση διορίστηκε νομάρχης Καβάλας. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου συνελήφθη, καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκιση από τα Έκτακτα Στρατοδικεία της εποχής και εξορίστηκε στη Γυάρο. Αφέθηκε ελεύθερος το 1951, συνελήφθη όμως ξανά δύο χρόνια αργότερα και εξορίστηκε εκ νέου, αυτή τη φορά στον Αη Στράτη. Τελικά αφέθηκε ελεύθερος το 1961 και αφού μετέβη στη Μόσχα για να υποβληθεί σε θεραπεία στο μάτι (όπου είχε μόνιμο πρόβλημα), επέστρεψε στην Ελλάδα και στις εκλογές του 1961 εκλέχτηκε βουλευτής με την ΕΔΑ. Στις 27 Μαΐου του 1963, το βράδυ της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη, ο Γιώργος Τσαρουχάς δέχτηκε και αυτός επίθεση, ενώ κατευθυνόταν στην αίθουσα που θα μιλούσε ο Λαμπράκης, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί στο κεφάλι και να μεταφερθεί αιμόφυρτος στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύτηκε 29 ημέρες. Ήταν δε βασικός μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των δολοφόνων του Λαμπράκη. Μετά την επιβολή της δικτατορίας το 1967, ανέλαβε επικεφαλής της αντιδικτατορικής οργάνωσης Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ) Θεσσαλονίκης και της παράνομης κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη. Τάχθηκε δε με το μέρος του γραφείου εσωτερικού του κόμματος και εναντίον της 12ης Ολομέλειας του ΚΚΕ που έγινε το 1968 και όπου οι διαφωνούντες θεώρησαν ότι εγκαταλείφθηκε ο επαναστατικός χαρακτήρας του κόμματος.

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

ΣΥΡΙΖΑ: Πυκνώνουν τα νταλαβέρια με αμερικάνικες «Δεξαμενές Σκέψης»

ΣΥΡΙΖΑ
Πυκνώνουν τα νταλαβέρια με αμερικάνικες «Δεξαμενές Σκέψης»
Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι των περίφημων «Think Tanks», όπου διαβουλεύονται οι πιο καραμπινάτοι μονοπωλιακοί όμιλοι και το πολιτικό τους προσωπικό;

Την Τρίτη 16/4, ο ΣΥΡΙΖΑ, με ένα λιτό δελτίο Τύπου, ενημέρωσε για τη συνάντηση του Αλ. Τσίπρα με την αμερικάνικη οργάνωση «Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων» (CFR), σημειώνοντας: «Στο πλαίσιο της επίσκεψής της στη χώρα μας (...) κατόπιν αιτήματός της να συναντηθεί με αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, η συνάντηση αυτή πραγματοποιήθηκε στη Βουλή, όπου ο Αλέξης Τσίπρας (...) αναφέρθηκε εκτενώς στις εναλλακτικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για έξοδο από την κρίση. Οι εκπρόσωποι του Συμβουλίου είχαν την ευκαιρία να διατυπώσουν σειρά ερωτημάτων που βεβαίως απαντήθηκαν με σαφήνεια. Εγινε αντιληπτό από την αντιπροσωπεία, παρά τις ιδεολογικοπολιτικές διαφορές που διαπιστώθηκαν, ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει επεξεργαστεί ένα συνολικό, εναλλακτικό σχέδιο για την Ελλάδα και την Ευρώπη».

Σε μια παράλληλη εξέλιξη, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Ρ. Δούρου, πραγματοποιεί επίσκεψη στις ΗΠΑ, για την οποία δεν έχει γνωστοποιηθεί πρόγραμμα. Το μόνο που έγινε γνωστό, είναι ότι θα μιλήσει σε εκδηλώσεις πανεπιστημίων. Οπως θα δούμε παρακάτω, καθηγητές πανεπιστημίων είναι σημαίνοντα στελέχη των διαφόρων «Think Tanks» («Δεξαμενές Σκέψης»), μεταξύ αυτών το CFR, που δηλώνει ανοιχτά ως σκοπό του την επίδραση σε δυνάμει υπουργούς Εξωτερικών χωρών ανά την υφήλιο.

Το κρεοπωλείο μας

Εθνικός Κήρυξ (Νέα Υόρκη) 20-21 Απριλίου 2013. Via twitter.

Σκατά με φράουλες

"Την κρίση στους θεσμούς και τις αρχές της Δημοκρατίας αναδεικνύουν τα συγκλονιστικά αποτελέσματα του μηνιαίου βαρόμετρου της δημοσκόπησης Metron Analysis που δημοσιεύει η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία».

Η κρίση, τα μνημόνια και η οικονομική εξαθλίωση έχουν ασκήσει τόση ασφυκτικη πίεση στην ελληνική κοινωνία που έχει φτάσει στο σημείο περίπου ένας στους τρείς Έλληνες να πιστεύουν ότι ζούσε καλύτερα την περίοδο της Χούντας.

Στη διατύπωση «στη δικτατορία ήταν καλύτερα τα πράγματα απ' ότι σήμερα», το 30% των ερωτηθέντων συμφώνησε, το 63% διαφώνησε και το 7% απάντησε «δεν γνωρίζω-δεν απαντώ»."
Πηγή: Φήμες

Μετά τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του βαρόμετρου της Metron Analysis και μιμούμενοι την πρωτοποριακή μέθοδο διερεύνησης της αλήθειας για τις επιθυμίες του λαού (ο οποίος έχει την τεράστια ελευθερία να διαλέξει ανάμεσα στο ξύλο μετά εξαθλίωσης και στην εξαθλίωση μετά ξύλου), απευθύνουμε στο αναγνωστικό μας κοινό τα κάτωθι ερωτήματα:

1. Πολλοί λένε ότι τα σκατά με φράουλες είναι νοστιμότερα από τα σκατά με κυδώνι. Συμφωνείτε ή διαφωνείτε;

2. Πολλοί λένε ότι ο καρκίνος στο έντερο είναι καλύτερος από τον καρκίνο στο συκώτι. Συμφωνείτε ή διαφωνείτε;

3. Πολλοί λένε ότι είναι καλύτερο να πας από νάρκη από ό,τι είναι να πας από όλμο. Συμφωνείτε ή διαφωνείτε;

Τιμώντας την εξέχουσα θέση του στην πρωτοπορία της ακάματης έρευνας για την αστική ενορχήστρωση της μαζικής αποχαύνωσης, το Lenin Reloaded θα δημοσιεύσει τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας-φωτιά σε κορυφαία κυριακάτικη φυλλάδα. 

Τρεις επιστολές για τη Ν. Μανωλάδα

METRO Α.Ε.Β.Ε

Αγαπητή κυρία,

Ενημερωθήκαμε για τα δυσάρεστα γεγονότα στη Μανωλάδα, όπως όλοι από τα ΜΜΕ, και όπως όλοι πέφτουμε απ' τα σύννεφα. Ποιος να το περίμενε! Πρώτη φορά συνέβη εξάλλου να χρησιμοποιείται ο βίαιος καταναγκασμός στην μη καταβολή μισθού εκτός από την βία του ίδιου του μισθού από όπου κλέβουμε 95% εργατική υπεραξία.

Ως Ελληνική εταιρεία που συνεργάζεται χρόνια με καλοκάγαθους και προσηνείς παραγωγούς από όλη την Ελλάδα, καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται και εκφράζουμε την έντονη επιδοκιμασία στην ηθική της εποχής μας, την εποχή των Φώτηδων Κουβέληδων.

Βασική Αρχή μας είναι να επιλέγουμε τους προμηθευτές και τους συνεργάτες μας με γνώμονα όχι μόνο την αδιαπραγμάτευτη ποιότητα των προϊόντων τους (σλόγκαν μας είναι ότι το άλογο πρέπει να είναι τόσο φρέσκο που να χλιμιντρίζει), αλλά και το ηθικό και κοινωνικό τους ανάστημα απέναντι στους ομοίους τους, καθώς ως γνωστόν ο κόσμος των μονοπωλίων χαρακτηρίζεται από πολύ μεγάλο, πάρα πολύ μεγάλο, ηθικό και κοινωνικό ανάστημα, κυρίως δε κοινωνικό ανάστημα, κυρίως ένεκα του ότι έχουν ένα σκασμό λεφτά. Αυτήν την αρχή μας θα τηρήσουμε απαρέγκλιτα και σε αυτήν την περίπτωση.

Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Fredric Jameson-Μεταμοντερνισμός ή, η πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού (αποσπάσματα)

Fredric Jameson
Μεταμοντερνισμός ή, η πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού 
Duke University Press/Verso, 1991
Μτφρ.: Radical Desire

Ας ξεκινήσουμε με ένα από τα κανονικοποιημένα έργα του υψηλού μοντερνισμού στην εικαστική τέχνη, τον γνωστό πίνακα των χωριάτικων παπουτσιών που φιλοτέχνησε ο Βαν Γκογκ -- παράδειγμα, που, όπως μπορείτε να φαναστείτε, δεν διαλέχτηκε ούτε αθώα ούτε τυχαία. Θέλω να προτείνω δύο τρόπους ανάγνωσης αυτού του πίνακα, οι οποίοι ανακατασκευάζουν, κατά κάποιο τρόπο, την πρόσληψη του έργου σε μια διαδικασία δύο σταδίων ή δύο επιπέδων.

Πρώτα θέλω να προτείνω ότι αν δεν θέλουμε αυτή η χιλιοαντιγραμμένη εικόνα να ολισθήσει στο επίπεδο της απλής διακόσμησης, είμαστε υποχρεωμένοι να ανακατασκευάσουμε κάποια αρχική κατάσταση μέσα από την οποία αναδύεται το εντελές έργο. Εάν αυτή η κατάσταση --που έχει εξαφανιστεί στο παρελθόν-- δεν ανακατασκευαστεί με κάποιο τρόπο νοητικά, ο πίνακας θα παραμείνει ένα αδρανές αντικείμενο, ένα πραγμοποιημένο προϊόν που θα είναι αδύνατο να συλληφθεί ο ίδιος ως συμβολική πράξη, ως πράξις [ελληνικά στο πρωτότυπο] και ως παραγωγή.

Αισθάνομαι Ι και ΙΙ

Αισθάνομαι...

Δεν κατάφερα ποτέ να γράψω πάνω στα κείμενα που συνέλεξα για τα γεγονότα της 28-29ης Ιούνη, οπότε σκέφτηκα απλώς να υπογραμμίσω σε ένα από αυτά --αυτό της Ιωάννας Μεϊτάνη που δημοσιεύτηκε στην Αυγή-- όλες τις λέξεις που εκφράζουν την κυριαρχία της "συναισθηματικής" και εικονοκεντρικής γλώσσας στην εννοιολόγηση των πολιτικών διαστάσεων και συνεπαγωγών των όσων συνέβησαν. Περιττό να προσθέσω ότι θεωρώ την κυριαρχία αυτή αναπόσπαστα δεμένη με την μιντιακά διαμεσολαβημένη και ατομικιστική κουλτούρα του ύστερου καπιταλισμού· και κατά συνέπεια, την θεωρώ ιδεολογικά φορτισμένη ως φαινόμενο, και όχι απλώς "ουδέτερη" έκφραση του αυθόρμητου. Στην ουσία, η κυριαρχία του "συναισθηματικού" λειτουργεί ακριβώς ως μέσο πολιτικής κανονικοποίησης ή φυσικοποίησης της αποφυγής μιας αναλυτικής και θεωρητικής επεξεργασίας των διακυβευμάτων και καταλήξεων πολιτικών δράσεων. Άλλωστε, σε αυτό ακριβώς καταλήγει το κείμενο: αργότερα θα σκεφτούμε, τώρα αρκεί να αισθανόμαστε.

Ιωάννα Μεϊτάνη
Η επόμενη μέρα

Πέμπτη πρωί, ξυπνάω με τις ειδήσεις. Είναι η επόμενη μέρα, απ’ αυτές που λόγω της προηγούμενης προτιμάς να μην ξυπνήσεις. Κανένα αίσθημα επιτυχίας, καμιά άγρια χαρά, τίποτα: μόνο θλίψη, απαισιοδοξία και βουβή οργή για την ανείπωτη αδικία. Σηκώνομαι και βλέπω τα βίντεο και τις φωτογραφίες. Με υπόκρουση όλη μέρα τις ενημερωτικές εκπομπές και την άλλη πραγματικότητα της κυβέρνησης και των λοιπών πολιτικών. Κατήφεια, μαυρίλα.

Απ' τους ΑΝΕΛ στο ΑΚΕΛ, απ' το ΑΚΕΛ στους ΑΝΕΛ Κύπρου: Οι αστικές ανακατατάξεις και οι πολιτικές κινήσεις του λεγόμενου "Αριστερού Ρεύματος" του ΣΥΡΙΖΑ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ Π.ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΜΕ ΑΝΤΡΟ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ Γ. ΛΙΛΛΗΚΑ
ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ Γ.Γ. ΤΟΥ ΑΚΕΛ Α.ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ KAI ΤΟΝ Γ. ΛΙΛΛΗΚΑ
ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ Η ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούμενη από τους: Π. Λαφαζάνη κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστα Ήσυχο υπεύθυνο του τμήματος εξωτερικής πολιτικής και άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ, τον Γιάννη Ξύδη γραμματέα της οργάνωσης ΣΥΡΙΖΑ Κύπρου και την Μαριλένα Μπαϊραμπά μέλος της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ Κύπρου, συναντήθηκαν σήμερα Παρασκευή (19/4/13) στην Λευκωσία στα γραφεία του ΑΚΕΛ με τον Γ.Γ. της ΚΕ του ΑΚΕΛ Άντρο Κυπριανού.

Οι δύο πλευρές αντάλλαξαν αναλυτικά εκτιμήσεις και απόψεις για τις εξελίξεις σε Ελλάδα και Κύπρο και ειδικότερα για την πορεία του κυπριακού προβλήματος. Μετά τη συνάντηση ο Γ.Γ. της ΚΕ του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Π. Λαφαζάνης έκαναν δηλώσεις στα ΜΜΕ.

Το εργατικό κίνημα στην εποχή των Sammy Jankis


Οι κάμερες αποχωρούν η εκμετάλλευση μένει

Εκατοντάδες εργάτες βγήκαν στους δρόμους και διαδήλωσαν σ' όλη τη χώρα μετά από κάλεσμα των συνδικάτων τους, του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ, καταδικάζοντας το εργοδοτικό έγκλημα στη Μανωλάδα εκφράζοντας παράλληλα την ταξική αλληλεγγύη τους. Η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα, όπως και τα μέσα ενημέρωσης της αστικής τάξης που φρόντισαν να εξαφανίσουν τις σχετικές ειδήσεις.
***
Η σχισμή που άνοιξαν στις παράγκες της εκμετάλλευσης οι πυροβολισμοί στη Μανωλάδα έκλεισε. Ηρεμία τάξη και ασφάλεια επικρατούν ξανά στην περιοχή. Μετά την καταγγελία του γεγονότος από τον ΣΕΒ, οι τρεις πιστολέρο παραδόθηκαν στην αστυνομία, ο υπουργός διαβεβαίωσε τους εργάτες γης ότι μπορούν να επιστρέψουν στα χωράφια ήσυχοι, οι άλλοι μεγαλοτσιφλικάδες διαχώρισαν τη θέση τους από το αφεντικό των εργατών που χτυπήθηκαν και όλα καλά.

Ολα; Μια βόλτα στα Μέγαρα και στη Βοιωτία, στην Πιερία, στην Ημαθία και την Κρήτη, μπορεί να αναδείξει τις αντίστοιχες «Μανωλάδες». Τα ίδια μεροκάματα, οι ίδιες συνθήκες ζωής. Σ' αυτήν καθαυτή τη Μανωλάδα, δίπλα στο κακό τσιφλίκι των 200 εργατών, η συγκομιδή συνεχίστηκε χωρίς διαταραχή στα τσιφλίκια με 2.000 εργάτες ανά τσιφλίκι που παίρνουν το ίδιο μεροκάματο, είναι ανασφάλιστοι και μένουν στα ίδια παραπήγματα.

Σκέψου για τη σοσιαλδημοκρατία, κατάλαβε τη σοσιαλδημοκρατία, ξεπέρασε τη σοσιαλδημοκρατία!

Θα κάνουμε ένα πολιτικά παιδαγωγικό κουίζ, στο οποίο οι συμμετέχοντες με σχόλια θα πρέπει να αποφύγουν να "κλέψουν" εντοπίζοντας την απάντηση μέσω μηχανών αναζήτησης.

Η ερώτησή μας είναι:

Ποιος πολιτικός αρχηγός κόμματος κατέθεσε την πιο κάτω κοινοβουλευτική ερώτηση για τα τεκταινόμενα στην Νέα Μανωλάδα το 2008 και εξέφρασε τα πιο κάτω ερωτήματα;

Στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας παράγεται το 90% της εθνικής παραγωγής φράουλας. Η τοπική οικονομική ανάπτυξη στηρίζεται σε μεγάλο μέρος στην κοπιώδη εργασία αλλοδαπών εργατών, οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των οποίων είναι επιεικώς απαράδεκτες.

Η συντριπτική πλειοψηφία των εκατοντάδων μεταναστών ζει γκετοποιημένη σε παραγκουπόλεις στις παρυφές του χωριού. Στους εν λόγω καταυλισμούς υφίστανται περιορισμοί μετακίνησης, περιφράξεις, φωτισμός με προβολείς. Για τα παιδιά των μεταναστών το σχολείο είναι άγνωστο. Οι περισσότερες οικογένειες μεταναστών δεν διαθέτουν στα παραπήγματά τους φως και νερό, ενώ όσοι κατορθώνουν να εξασφαλίσουν, τα πληρώνουν στον ιδιοκτήτη του χωραφιού, μαζί με το νοίκι ύψους 100 – 150 ευρώ που του καταβάλλουν για το παράπηγμα. Το μεροκάματο φτάνει τα 22 ευρώ, οκτώ ευρώ κάτω από το μεροκάματο του ανειδίκευτου εργάτη.

Η στιγμή της οικουμενοποίησης

Από τη φύση του, κανένας εργατικός αγώνας δεν είναι σε θέση να αρθρώσει άμεσα έναν οικουμενικό λόγο, ένα λόγο που να συγκινεί και να συνεπαίρνει την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων μιας χώρας ή και αυτών σε άλλες χώρες· ο άμεσος λόγος ενός εργατικού αγώνα αφορά αναγκαστικά συγκεκριμένα, και για τον λόγο αυτό επιμέρους αιτήματα. 

Όμως κάθε εργατικός αγώνας, οσοδήποτε απομακρυσμένος και αν είναι από την καθημερινή εμπειρία της πλειοψηφίας, οσοδήποτε περιθωριοποιημένος και αν είναι μιντιακά, γεωγραφικά, γεω-κοινωνικά, φυλετικά, κλπ, εμπερικλείει ως δυνατότητες στιγμές οικουμενοποίησης, στιγμές κατά τις οποίες ο συγκεκριμένος και επιμέρους χαρακτήρας του υποχωρεί μπροστά στο δράμα του οικουμενικού

Ενώ στο άμεσο επίπεδο ο κεντρικός ρόλος ανήκει σε αιτήματα, διεκδικήσεις και μορφές πίεσης και διαπραγματεύσεων, η στιγμή της δυνητικής οικουμενοποίησης χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση αρετών και παθών που έχουν έναν αυθόρμητα και οργανικά πανανθρώπινο χαρακτήρα: στέρηση, πείνα, καταπίεση, τρομοκρατία και φόβος από τη μία πλευρά, αντοχή, αξιοπρέπεια, πείσμα, θάρρος, ηρωισμός, πόθος για την ελευθερία και την ισότητα από την άλλη. 

Η στιγμή της οικουμενοποίησης είναι μια στιγμή κατά την οποία οι πιο κοινωνικά αποσιωπημένες και περιθωριοποιημένες υπάρξεις αποκαλύπτονται ως οι υπάρξεις που συμπυκνώνουν την ουσία της κατάστασης της ύπαρξης των πολλών, τις ως τότε ανομολόγητες ή σιωπηλές υποχωρήσεις, ταπεινώσεις και συντριβές τους, την ελάχιστη φλόγα του πόθου τους για αυτο-επικύρωση της ύπαρξης, για όρθωμα αναστήματος, για διεκδίκηση της ζωής και της ευτυχίας σ' αυτόν --τον μόνο-- κόσμο. 

"Ποίοι είμεθα"; 21 Απριλίου 1967

[...] όπως στις μέρες μας κανείς εκτός από τους "οπισθοδρομικούς" κομμουνιστές δεν θέλει να θυμάται ότι ο ιμπεριαλισμός είναι κατά βάση ένα οικονομικό φαινόμενο, έτσι και κανείς εκτός από τους κομμουνιστές δεν θέλει να θυμάται ότι ο φασισμός ήταν, πολύ πριν τον πόλεμο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μια οικονομική ιδεολογία. Όπως για την σημερινή μη κομμουνιστική αριστερά "ιμπεριαλισμός" σημαίνει κατά βάση "στρατιωτική υπεροπλία των ξένων", έτσι, για την ίδια αυτή αριστερά, "φασισμός" σημαίνει "κουρεμένοι γουλί μαντράχαλοι που χτυπούν μετανάστες."

Αλλά αυτό σημαίνει πως η σημερινή μη κομμουνιστική αριστερά αποκρύπτει ακριβώς τις διαστάσεις αυτές των φαινομένων στις οποίες εμπλέκεται, σε ρόλο πρωταγωνιστικό, η ίδια: αποκρύπτει το γεγονός ότι "ιμπεριαλισμός" σημαίνει πρωτίστως "μονοπωλιακή διάσταση της οργάνωσης του κεφαλαίου εσωτερικά" διότι δεν έχει καμία διάθεση να συγκρουστεί με το εγχώριο μονοπωλιακό κεφάλαιο, το οποίο, αντιθέτως, συνδράμει δια της απόκρυψης της ίδιας του της ύπαρξης· και αποκρύπτει ότι φασισμός σημαίνει πρωτίστως "ιδεολογία της ανάγκης συναίνεσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας και της παράκαμψης της αναγκαιότητας της ταξικής πάλης" γιατί αυτή ακριβώς είναι η σοσιαλδημοκρατική ιδεολογία της οποίας είναι φορέας.

Από τις κινητοποιήσεις των ταξικών δυνάμεων για την Ν. Μανωλάδα, 18 Απρίλη 2013


Αλεξάνδρα Μπαλού, για τη Ν. Μανωλάδα, 19/4/2013

Μάκης Νοδάρος, ή όταν στην Ελλάδα υπήρχε ακόμα ανεξάρτητη αστική δημοσιογραφία

31 Μαρτίου 2008: "Νέα Μανωλάδα Ηλείας: Φράουλες και αίμα"
10 Απριλίου 2008: "Ηλεία: Ολοι γνώριζαν αλλά δεν μιλούσαν"
11 Απριλίου 2008: "Έκρυψαν την αθλιότητα"
13 Απριλίου 2008: "Οι φράουλες της κλοπής"
21 Απριλίου 2008: "Φράουλες και αίμα"
22 Απριλίου 2008: "Αμαρτωλές ιστορίες φραουλάδων σε βάρος εργατών γης"
24 Απριλίου 2008: "Οι 'άθλιοι' της Νέας Μανωλάδας"
12 Μαϊου 2008: "Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στη Νέα Μανωλάδα"
23 Οκτωβρίου 2008:

Η ΕΣΗΕΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΝΔΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ

23 Οκτωβρίου 2008

Laura Petricola-Οι μετανάστες εργάτες της Ελλάδας ξεκινούν ιστορική απεργία (2008)

Laura Petricola
Οι μετανάστες εργάτες της Ελλάδας ξεκινούν ιστορική απεργία
29 Μαϊου 2008
People's World (αμερικανικό ενημερωτικό ιστολόγιο για την εργατική τάξη, συνδεδεμένο με το ΚΚ ΗΠΑ, απόγονος του Daily Worker)
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Οι μετανάστες που εργάζονται στα φραουλοχώραφα της Νέας Μανωλάδας, στην περιοχή της νότιας Πελοποννήσου της Ελλάδας, όπου και συγκεντρώνεται το 90% της παραγωγής φράουλας της χώρας, ξεκίνησαν τον περασμένο μήνα μια ιστορική απεργία για να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους μαζί με τους έλληνες εργάτες. Μετά από μια τριήμερη απεργία στις 18-20 Απριλίου, οι εργάτες γης επέστρεψαν στην δουλειά με αύξηση μεροκάματου στα 25-26 ευρώ. Το μεροκάματό τους ήταν 22-23 ευρώ για μια πλήρη μέρα εργασίας. Οι εργάτες δεσμεύτηκαν να συνεχίσουν τον αγώνα τους για μεροκάματο 30 ευρώ. 

Αν και πάνω από 2000 από τους 2500 εργάτες γης της Νέας Μανωλάδας είναι μετανάστες από το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, την Ινδία, τη Βουλγαρία, την Αλβανία, τη Ρουμανία και άλλες χώρες, αντιστάθηκαν στην αστυνομική τρομοκρατία και τις βάρβαρες επιθέσεις των μεγαλοπαραγωγών, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας, καθώς και ψηλότερο μισθό. Το Πανελλήνιο Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ) βρίσκεται στη Μανωλάδα εδώ και ένα χρόνο, βοηθώντας τους μετανάστες εργάτες να οργανώσουν την πάλη τους και να συνδέσουν αυτά τα ζητήματα με την ευρύτερη εργατική πάλη σε όλη την Ελλάδα. 

Στις 11 Μαϊου, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ από όλη την Πελοπόνηησο και τα γύρω νησιά κινητοποιήθηκαν στη Μανωλάδα σε μια μαζική επίδειξη αλληλεγγύης με τους εργάτες γης. Το σύνθημα της συγκέντρωσης ήταν "Έλληνες και Μετανάστες Εργάτες Ενωμένοι στην Πάλη!" Οι μεγαλοτσιφλικάδες έκαναν αποφασιστικές προσπάθειες να στρέψουν τους έλληνες αγρότες ενάντια στο ΠΑΜΕ και τους απεργούς, ισχυριζόμενοι ότι η μεταναστευτική εργασία κοστίζει στους Έλληνες τις δουλειές τους. 

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

Ν. Μόττας-Θατσερισμός: Γνήσιο τέκνο του βάρβαρου Καπιταλισμού

Θατσερισμός: Γνήσιο τέκνο του βάρβαρου Καπιταλισμού

«Η εκδίκηση μας θα είναι το γέλιο των παιδιών μας»,
Bobby Sands (Ιρλανδός απεργός πείνας, 1954-1981).

Του Νικόλαου Μόττα.

Με το θάνατο της Μάργκαρετ Θάτσερ ξεκίνησε η δημόσια συζήτηση για την πολιτική κληρονομιά της «Σιδηράς Κυρίας» - του λεγόμενου νεοφιλελευθερισμού, ή αλλιώς «Θατσερισμού». Η Θάτσερ, πρωθυπουργός της Βρετανίας απ' το 1979 ως το 1990, έμεινε στην ιστορία για την προσήλωση της στην πολιτική γραμμή των εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων, την άγρια καταστολή των απεργιών και του εργατικού κινήματος και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στα νησιά Φώκλαντ (Μαλβίνας) το 1982. Για να αντιληφθούμε το φαίνομενο Μάργκαρετ Θάτσερ, πρέπει πρώτα να δούμε το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Η άνοδος της «Σιδηράς Κυρίας» στην εξουσία ήλθε ως απότοκος των ενδοκαπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που έλαβαν χώρα τη δεκαετία του 1970 στη Βρετανία και ευρύτερα στην Ευρώπη. Αυτές οι αναδιαρθρώσεις υπήρξαν το προοίμιο του νεοφιλελευθερισμού που θα ακολουθούσε τις επόμενες δεκαετίες, της άγριας, ολομέτωπης επίθεσης του καπιταλιστικού συστήματος ενάντια στην εργατική τάξη.