Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Τραγωδία: Δύο φοιτητές νεκροί και τρεις χαροπαλεύουν στη Λάρισα

Τραγωδία σήμερα το απόγευμα στην Λάρισα, με θύματα πέντε νέους από τους οποίους οι δύο είναι νεκροί και οι τρεις νοσηλεύονται σε κωματώδη κατάσταση.

Όπως αναφέρουν οι πρώτες πληροφορίες, τα πέντε νεαρά άτομα βρισκόταν σε σπίτι στη Φιλιππούπολη της Λάρισας και είχαν ανάψει μία αυτοσχέδια εστία -«σαν ψησταριά» ή μαγκάλι, όπως έλεγαν αυτόπτες μάρτυρες- προκειμένου να ζεσταθούν.

Λίγο μετά τις 6 το απόγευμα μία φίλη τους πήγε στο σπίτι, προκειμένου να τους επισκεφθεί αλλά αν και χτυπούσε επίμονα το κουδούνι δεν άνοιγαν. Τελικά όταν η πόρτα άνοιξε με το κλειδί της σπιτονοικοκυράς αντίκρισαν μέσα τους πέντε αναίσθητους φοιτητές, οι δύο εκ των οποίων ήταν ήδη νεκροί, όπως διαπιστώθηκε.

Οι υπόλοιποι τρεις, μεταφέρθηκαν και νοσηλεύονται οι δύο σε κωματώδη και ο ένας σε ημικωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο της Λάρισας. Η υπόθεση είναι σε εξέλιξη και τα αίτια για την τραγωδία ερευνά η Αστυνομική Διεύθυνση Λάρισας.

Egionews

Σειρά εκλαϊκευτικών άρθρων Ριζοσπάστη για την Πολιτική Οικονομία-Ο μισθός της εργασίας στον καπιταλισμό

Ο μισθός της εργασίας στον καπιταλισμό

Στον 1ο τόμο του «Κεφαλαίου», ο Μαρξ εξετάζει το καπιταλιστικό προτσές παραγωγής αυτό καθεαυτό, ως άμεσο προτσές παραγωγής.

Στην πραγματικότητα αυτό το προτσές συμπληρώνεται με το προτσές της κυκλοφορίας, που είναι αντικείμενο μελέτης στο 2ο τόμο του «Κεφαλαίου».

Εξετάζοντας και τα δύο προτσές στην ενότητά τους, ο Μαρξ γράφει: «Χρειάζεται να βρεθούν και να περιγραφούν οι συγκεκριμένες μορφές που προκύπτουν από το προτσές κίνησης του κεφαλαίου, όταν το εξετάζουμε σαν σύνολο».[1]


Η ουσία του μισθού εργασίας στον καπιταλισμό

Στην επιφάνεια της καπιταλιστικής κοινωνίας, οι σχέσεις μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων, και πριν απ' όλα του εργάτη και του καπιταλιστή, προβάλλουν με διάφορες μορφές που συγκαλύπτουν και κρύβουν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από την αστική τάξη. Μια από αυτές τις μορφές είναι και ο μισθός εργασίας.

Γύρω από το πρόβλημα αυτό, όπως στο παρελθόν, έτσι και σήμερα, ολόκληρη η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, η σοσιαλδημοκρατία, οι ρεφορμιστές και άλλοι υμνητές του καπιταλιστικού συστήματος ξεσήκωσαν ολόκληρο σάλο και κατηγορούν την εργατική τάξη ότι με τους ταξικούς διεκδικητικούς της αγώνες απαιτεί μεγάλες αυξήσεις των μισθών και ημερομισθίων και ότι με τον τρόπο αυτό προκαλεί δήθεν την αύξηση των τιμών των εμπορευμάτων, την ακρίβεια και τον πληθωρισμό.


Ποια είναι η πραγματικότητα

Τρόμος και αθλιότητα του Γ' Ράιχ-Από τη θεατρική ομάδα του ΠΑΜΕ, είσοδος ελεύθερη

Κοκτέιλ Μολότωφ #279

Τέτοια είναι η ανεξέλεγκτη ευφορία που ενέπνευσαν σε ορισμένους οι εκλογές στην Ιταλία που δεν φαίνεται να έχει καν καταγραφεί το γεγονός ότι τα δύο πιο ενισχυμένα από αυτές κόμματα --αυτά του Μπερλουσκόνι και του Γκρίλο-- είναι, όπως δείχνουν και οι αναφορές σ' αυτά, "κόμματα προσωπικοτήτων", κόμματα δηλαδή που παρουσιάζονται ως δημιουργήματα της έλξης των μαζών από έναν "χαρισματικό" ηγέτη, και όχι ως εκφράσεις κάποιας ρητής πολιτικής ιδεολογίας ή αντίστοιχων συλλογικών ταξικών συμφερόντων. 

Προφανώς, το "αντισταλινικό" οπλοστάσιο ενάντια στην υποτιθέμενη "προσωπολατρεία" που χαρακτηρίζει τον υπαρκτό σοσιαλισμό μπαίνει σε αχρησία οποτεδήποτε δεν εμπλέκεται κάποια απαραίτητη αντικομμουνιστική εκστρατεία για λαϊκή κατανάλωση. Και η "ελληνική αριστερά" αναστοχάζεται για την "νέα", "φρέσκια" τροπή που παίρνουν τα πολιτικά πράγματα όταν η πολιτική συγκρότηση και συσπείρωση γίνεται πλέον με όρους "πλήθους" απ' τη μία, και "celebrity-πατέρα-σωτήρα" απ' την άλλη. Με μπερδεύει ότι υπάρχουν τόσοι σήμερα που αυτό το υπόδειγμα το εκλαμβάνουν ως δείγμα της αειθαλούς ανυποταξίας της δυτικής δημοκρατίας.  Θυμάμαι ακόμα πως κάπου στην δεκαετία του 1980, όταν στην δισκογραφία κυριαρχούσαν οι Pink Floyd και "Ο Τοίχος" τους και στην μαζική κουλτούρα το σπασμωδικό προσομοίωμα του Max Headroom, η γενιά μου έλεγε πως κάπως έτσι θα ήταν στο μέλλον ο φασισμός. 

Παρακολουθείστε τώρα την ιταλική φαρσοκωμωδία: "Παρενέργειες από υπερβολική δόση Γκράμσι"

H "ΑΝΤΑΡΣΙΑ" ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

Δεν είναι εύκολο να προβλεφθούν οι μετεκλογικές εξελίξεις στην Ιταλία. Πολύ περισσότερο από την Αθήνα.

Δεν ξέρουμε αν και κατά πόσο θα σχηματιστεί κυβέρνηση στην Ιταλία και ποιά.

Το βέβαιον, πάντως, είναι ότι η ψήφος του Ιταλικού λαού έχει ταρακουνήσει για τα καλά τα λιμνάζοντα νερά της λιτότητας, της ευρωζώνης και της Γερμανικής ΕΕ.

Αυτή η πολιτική διάσταση της ψήφου του Ιταλικού λαού δεν μπορεί να αγνοηθεί, χωρίς συνέπειες. Η Ιταλία, κατά παράδοση ακραιφνής φιλο-ΕΕ χώρα, μπορεί να αναδειχθεί στο μεγάλο "άτακτο" της ευρωζώνης και της ΕΕ!

Αν ο Μπερλουσκόνι και κυρίως ο Γκρίλο γυρίσουν την πλάτη στη βούληση των Ιταλών, πολύ γρήγορα θα βρεθούν στο κενό και θα σαρωθούν.

Ο ιταλικός λαός έκανε τη δική του "στροφή" και το ποτάμι δύσκολα θα γυρίσει πίσω.

Το Κοάν της ημέρας

Ο Μηδενισμός μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα μέσα από μια σύγκριση με το ιδεολογικό του ανάλογο: τον Ολοκληρωτισμό. Δεν πρέπει να μπερδεύεται ο Μηδενισμός με την Αθεΐα, οι αριστεροί που πεθάνανε στην Μακρόνησο χωρίς να υπογράψουν, δήλωναν άθεοι, δεν ήταν όμως μηδενιστές μιας και πεθαίνανε για κάτι που τους υπερέβαινε, την υπόλοιπη κοινωνία. Όλες οι κοινωνίες και οι πολιτισμοί περνάνε εναλλασσόμενες ιστορικές περιόδους στις οποίες αναζητάνε είτε την Συνοχή είτε την Ανάπτυξη. Η υπερβολική έμφαση στην Κοινωνική Συνοχή (μάλλον ομαδικό άθλημα) οδηγεί στον Ολοκληρωτισμό: στην σύνθλιψη του ανθρώπου από την σύνολη κοινωνία.

Η υπερβολική έμφαση στην Κοινωνική Ανάπτυξη (μάλλον ατομικό άθλημα) οδηγεί στον Μηδενισμό: στην αποκοπή του ανθρώπου από την σύνολη κοινωνία. Ο Ατομισμός είναι μια μόνο από τις μορφές του Μηδενισμού. Υπάρχουν τριών ειδών μηδενισμοί, όπως και τριών ειδών ολοκληρωτισμοί, ανάλογα με το είδος του πολιτισμού και της ανθρώπινης πλευράς που φωτίζεται περισσότερο.
Δ. Ζιαμπάρας (Δικηγόρος, MBA, DiplEng), "Ο μηδενισμός για πρωτάρηδες"

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Οι "ανθρώπινες ανάγκες" και η μικροαστική εμμονή στην "αναδιανομή"

Μια από τις θεμελιώδεις θεωρητικές υπεκφυγές του ΣΥΡΙΖΑ --αλλά και γενικότερα, της "μεταμοντέρνας αριστεράς"-- όταν καλείται να μιλήσει για το τι εννοεί με τη λέξη "σοσιαλισμός", όταν και όποτε τέλος πάντων συνεχίζει καν να τη χρησιμοποιεί, είναι να τον ταυτίζει με την "ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών". Στην περίληψη της πρόσφατης συνέντευξης του Ευκλείδη Τσακαλώτου, για παράδειγμα, το Left.gr γράφει:
Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, με μια ψύχραιμη, αντικειμενική θεώρηση, μας αναλύει την τρέχουσα κατάσταση του ελληνικού καπιταλισμού. Ταυτόχρονα, οραματικά, μας μιλά για τη δυνατότητα, και την ανάπτυξη, μιας «άλλης» οικονομίας. Μιας οικονομίας που θα έχει στόχο την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών, μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας.
"Σοσιαλισμός" λοιπόν --και αφήνοντας κατά μέρος το τι ακριβώς θα πει "αντικειμενική θεώρηση" σε ένα τέτοιο πλαίσιο αναφοράς-- είναι η "ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών."

Αλλά βέβαια, αυτό λέει ελάχιστα πράγματα. Αν υπάρχει ένα σύστημα που "ικανοποιεί" τις "ανθρώπινες ανάγκες" παραπάνω από κάθε άλλο, αυτό δεν είναι καθόλου ο σοσιαλισμός αλλά ο καπιταλισμός. Γιατί "οι ανθρώπινες ανάγκες" που καλύπτονται από τον σοσιαλισμό δεν είναι απεριόριστες αλλά πολύ συγκεκριμένες και πεπερασμένες ποσοτικά: ο σοσιαλισμός δεν θα καλύψει ποτέ την "ανθρώπινη ανάγκη" για εξοχικό στη Μύκονο, ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για ρούχα από τον Versace, ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για ένα γερμανικό αυτοκίνητο πολυτελείας που αποτελεί υπόδειγμα βιομηχανικού design, ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για εξωτικές διακοπές στην Σρι Λάνκα, ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για μεγαλύτερες ανταμοιβές για τους "ικανότερους", ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για επιχειρείν και για εμπορική κατοχύρωση ευρεσιτεχνιών, ούτε την "ανθρώπινη ανάγκη" για τεράστια ποικιλία προϊόντων σε κάθε τομέα της αγοράς. Ο καπιταλισμός καλύπτει όλες αυτές τις "ανθρώπινες ανάγκες" που δεν πρόκειται ποτέ να καλύψει ο σοσιαλισμός. Απλώς, τις καλύπτει για λίγους. Σήμερα, συνεχίζει να καλύπτει όλες τις ανάγκες για τους λίγους, όσο και αν δεν καλύπτει πια σχεδόν καμία για τους πολλούς. Ο πιο εύρυθμος και καλά σχεδιασμένος σοσιαλισμός, από την άλλη, δεν μπορεί παρά να καλύπτει ένα περιορισμένο αριθμό αναγκών για όλους· και δεν μπορεί να καλύψει καμία "ανάγκη" που να προϋποθέτει την εκμετάλλευση άλλων και την δική τους αποστέρηση από τις δικές τους ανάγκες.

Κοκτέιλ Μολότωφ #278

Η διαφορά του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού σε κρίση από τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό σε πόλεμο μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:

Ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός σε κρίση δεν έχει κανένα πρόβλημα, όταν εμπλέκεται κέρδος, να ταϊζει τους ανθρώπους άλογα.

Ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός σε πόλεμο δεν θα έχει κανένα πρόβλημα, όταν έρθει η δική του ώρα, να ταϊζει τα άλογα ανθρώπους.

Και το πέρασμα από τον έναν στον άλλον θα είναι τόσο ομαλό, νομοτελειακό και αδιαμαρτύρητο, τόσο εν τέλει φυσιολογικό, όσο ήταν και το πέρασμα από σουπερμάρκετ με τα 80 είδη δημητριακών στην νόμιμη πώληση ληγμένων και τον κιμά αλόγων.

V.I. Lenin-Ο Ιμπεριαλισμός: Ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Κεφάλαιο Ι (ΙΙ)

Η έκθεση της αμερικανικής κυβερνητικής επιτροπής για τα τραστ λέει: “Η υπεροχή τους απέναντι στους ανταγωνιστές τους στηρίζεται στις μεγάλες διαστάσεις των επιχειρήσεών τους και στον υπέροχο τεχνικό εξοπλισμό τους. Το τραστ του καπνού, από την αρχή ακόμη της ίδρυσής του, κατέβαλε όλες του τις προσπάθειες για ν' αντικαταστήσει σε πλατιά έκταση τη χειρωνακτική εργασία με την εργασία των μηχανών. Για το σκοπό αυτό, αγόραζε όλα τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας που είχαν κάποια σχέση με την επεξεργασία του καπνού και ξόδευε γι' αυτό τεράστια ποσά. Πολλά διπλώματα ευρεσιτεχνίας αποδείχνονταν στην αρχή άχρηστα και χρειαζόταν να τα επανεπεξεργαστούν οι μηχανικοί που βρίσκονταν στην υπηρεσία του τραστ. Στα τέλη του 1906, ιδρύθηκαν δυο θυγατρικές εταιρίες – με τον αποκλειστικό σκοπό ν' αγοράσουν διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Για τον ίδιο σκοπό, το τραστ δημιούργησε δικά του χυτήρια, εργοστάσια για την κατασκευή μηχανών και εργαστήρια επισκευών. Μια απ' αυτές τις επιχειρήσεις, στο Μπρούκλιν, απασχολεί κατά μέσο όρο 300 εργάτες. Εδώ δοκιμάζονται οι εφευρέσεις για την παραγωγή τσιγάρων, μικρών πούρων, ταμπάκου, φύλλων κασσίτερου για τη συσκευασία των κουτιών κλπ. Εδώ τελειοποιούνται επίσης οι εφευρέσεις”. “Και άλλα τραστ έχουν στην υπηρεσία τους τούς λεγόμενους developing engineers (μηχανικούς για την ανάπτυξη της τεχνικής), που καθήκον τους είναι να εφευρίσκουν καινούργιες μεθόδους παραγωγής και να δοκιμάζουν τις τεχνικές βελτιώσεις. Το τραστ χαλυβουργίας πληρώνει στους μηχανικούς και τους εργάτες τους μεγάλα βραβεία για εφευρέσεις που μπορούν ν' ανεβάσουν την τεχνική ή να μειώσουν τα έξοδα παραγωγής”.

Νέα Δημοκρατία: Τώρα, και με βαρυποινίτες!

Ισόβια; Μα, είμαι απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τη λεοπαρδαλί φλοκάτη στο άλογο αν έχετε ακουστά!


Καταδικάστηκε σε ισόβια ο Παπαγεωργόπουλος για την υπεξαίρεση στον Δήμο Θεσσαλονίκης

Σε ισόβια κάθειρξη καταδικάστηκε ο πρώην Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Β. Παπαγεωργόπουλος, μετά την απόφαση του δικαστηρίου, που τον έκρινε ένοχο για το σκάνδαλο υπεξαίρεσης στο δήμο.

Ειδικότερα, η τελική ετυμηγορία του δικαστηρίου είναι: για τον πρώην ταμία του δήμου Παναγιώτη Σαξώνη ισόβια και 9 χρόνια κάθειρξη. Για τον πρώην Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Β. Παπαγεωργόπουλο ισόβια κάθειρξη και για τον πρώην γενικό γραμματέα Μ. Λεμούσια ισόβια κάθειρξη και 18 μήνες φυλάκιση.

Στους δυο προϊσταμένους της ταμειακής υπηρεσίας του δήμου, το δικαστήριο πρότεινε 10 και 15 χρόνια κάθειρξη. Στους δύο τελευταίους το δικαστήριο αποφάσισε να δώσει αναστέλλουσα δύναμη στην έφεση τους, γεγονός που σημαίνει ότι οι θα αφεθούν ελεύθεροι με χρηματική εγγύηση, μέχρι την δίκη σε δεύτερο βαθμό.

Κασιδιάρηδες της "δημοσιογραφίας"

Για τον ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική μου θέση είναι παραπάνω από γνωστή. Προειδοποίησα πριν πολύ καιρό για το πώς θα εξελιχτεί και γιατί θα πρέπει να στηριχτεί απόλυτα η πολύ ορθή απόφαση του ΚΚΕ να απορρίψει τις ούτως ή άλλως ψευδεπίγραφες εκκλήσεις της "αριστερής ενότητας" που του απηύθυνε ο κύριος Τσίπρας, τάζοντας μάλιστα και την πρωθυπουργία (!) στην Αλέκα Παπαρήγα, ωσάν αυτός να ήταν ο καημός του ΚΚΕ, το να αναδείξει πρωθυπουργό...

Πέρα όμως από την πολιτική ασυμβατότητα των κομμουνιστών --οποιουδήποτε δηλώνει κομμουνιστής-- με τις προγραμματικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ και την συνολική του προσέγγιση στο θέμα της κρίσης, υπάρχει και το ζήτημα της ηθικής ασυμβατότητας.

Το ΚΚΕ κατηγορήθηκε συχνά προεκλογικά, και στην αρχή της μετεκλογικής περιόδου, για "αντισυντροφικές" επιθέσεις κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Οι κατηγορίες αυτές εκστομίζονται λιγότερο τον τελευταίο καιρό, ευτυχώς. Έστω και αργά, περισσότεροι άνθρωποι δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

Το ΚΚΕ, και εγώ προσωπικά, επιτεθήκαμε σφοδρότατα κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Πάντα όμως σε πολιτική βάση, με πολιτικά επιχειρήματα και για πολιτικούς λόγους. Ποτέ το ΚΚΕ δεν ανακατεύτηκε με τα εσωκομματικά ζητήματα του ΣΥΡΙΖΑ, αν και αυτά --και κυρίως η πλήρης απουσία εσωκομματικής δημοκρατίας, η καμαρίλα και η καρεκλομαχία-- "βγάζουν μάτι." Και ποτέ δεν αποπειράθηκε να παρεμβεί στην λειτουργία του ως κόμματος, το ποια επιλέγει να είναι τα προπαγανδιστικά του μέσα, πώς και με ποιους τα στελεχώνει, κλπ.

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Η αλήθεια βρίσκεται στον Μπέπε Γκρίλο, γκέγκε;

Η πολιτική τιμωρεί όσους την αγνοούν

Οι Ιταλοί έστειλαν ηχηρό μήνυμα στο Διευθυντήριο των Βρυξελλών και τη Μέρκελ.

Οι σχεδιασμοί των κυρίαρχων ευρωπαϊκών ελίτ, σύμφωνα με τους οποίους πρέπει να επιβληθεί λιτότητα, ώστε μέσα από την καταστροφή να... σωθούν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, ιδιαίτερα μάλιστα ο ευρωπαϊκός Νότος, αποδεικνύονται εκτός πραγματικότητας. Το πείραμα με την ολιγομελή κυβέρνηση τεχνοκρατών Μόντι και τη σχεδιαζόμενη κατεδάφιση του πολιτικού συστήματος, ώστε να μετατοπιστούν στις αγορές τα κέντρα λήψης των αποφάσεων, απέτυχε. Οι κοινωνίες δεν έχουν αποφασίσει να αυτοκτονήσουν!

Η αρχή έγινε πέρυσι στην Ελλάδα, όπου όμως ο τραπεζίτης πρωθυπουργός Παπαδήμος δεν τόλμησε να διεκδικήσει την ψήφο και ξεχάστηκε. Ο Σαμαράς ανέβηκε ως αντιμνημονιακός, αντιμετωπίζει όμως τώρα το ενδεχόμενο να μη βγάλει το καλοκαίρι στην κυβέρνηση, όπως ο ίδιος ομολογεί, μην τολμώντας να προκηρύξει εκλογές. Στην Ιταλία ο Μόντι (το ομόλογο κυβερνητικό σχήμα του Παπαδήμου) τόλμησε να ζητήσει την ψήφο και αποδοκιμάστηκε. Μαζί του και το σχέδιο για συγκυβέρνηση με την Κεντροαριστερά. Το Κέντρο, ενόσω μάλιστα αντιπροσωπεύει την καχυποψία των κυρίαρχων ελίτ απέναντι στη δημοκρατία και την πολιτική, αδυνατεί να συγκροτηθεί σε συνθήκες κρίσης, ιδιαίτερα κρίσης αντιπροσώπευσης, και εντεινόμενης λιτότητας, δηλαδή αυξανόμενης κοινωνικής περιθωριοποίησης των λαϊκών τάξεων. Είναι το Κέντρο, που με την "ευρωνομιμοφροσύνη" του αποκόπτεται από κάθε επικοινωνία με τον λαϊκό παράγοντα. Ο Βενιζέλος, ο οποίος χθες πρότεινε συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού, δείχνει να έχει άγνοια κινδύνου...

Χρήστος Κάτσικας-Προσοχή: Οι παραπλανητικές ελπίδες εγκλωβίζουν και αφοπλίζουν


Προσοχή: Οι παραπλανητικές ελπίδες εγκλωβίζουν και αφοπλίζουν
Του Χρήστου Κάτσικα


Πάντα με απασχολούσε εκείνη η πρόταση του Καζαντζάκη "Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος". Γιατί ο Καζαντζάκης επέμενε πως η ελευθερία έχει άμεση σχέση με την άρνηση του φόβου και της ελπίδας;

Καλά άρνηση του φόβου αλλά άρνηση της ελπίδας;

Guy Debord-Από την Κοινωνία του θεάματος

4.
Το θέαμα δεν είναι σύνολο εικόνων, αλλά κοινωνική σχέση ανάμεσα σε πρόσωπα, διαμεσολαβούμενη από τις εικόνες.

8.
Δεν μπορούμε να αντιπαραθέσουμε αφηρημένα το θέαμα στην πραγματική κοινωνική δραστηριότητα· ο διχασμός αυτός είναι κι ίδιος διχασμένος. Το θέαμα, που αντιστρέφει το πραγματικό, είναι προϊόν πραγματικό. Ταυτόχρονα, η παρατήρηση του θεάματος κατακυριεύει υλικά τη βιωμένη πραγματικότητα, η οποία αναπλάθει μέσα της τη θεαματική τάξη πραγμάτων, επιδοκιμάζοντάς την. Η αντικειμενική πραγματικότητα παρευρίσκεται και στις δύο πλευρές. Κάθε έννοια που ορίζεται με τον τρόπο αυτό, έχει σα βάση της μόνο το πέρασμά της στο αντίθετό της: η πραγματικότητα αναδύεται μες στο θέαμα, το δε θέαμα είναι πραγματικό. Η αμοιβαία αυτή αλλοτρίωση είναι η ουσία και συνάμα το στήριγμα της υπάρχουσας κοινωνίας.

9.
Μέσα στον αντεστραμμένο, στην πραγματικότητα, κόσμο, το αληθινό είναι μια στιγμή του ψεύτικου.

Το Κοάν της ημέρας (ΙΙ)

Η Κεντροαριστερά είναι μια ανενεργός έννοια, απονοηματοδοτημένη, στην οποία προσπίπτουν οι πιο αμήχανες και ακραιφνείς απλουστεύσεις: π.χ. ο Ευάγγελος Βενιζέλος και το υπολειμματικό κομματικό πεδίο που προσπαθεί να ανασυστήσει. Ο Νίκος Μπίστης επίσης, με τις επιτραπέζιες εγκεφαλικές κατασκευές του, που μπορούν ακόμα και να συναρπάσουν με την πλοκή τους ως πολιτική monopoly, αλλά, ασώματες, δεν μπορούν να λειτουργήσουν, ν' αποτελέσουν έκκεντρη, ρεαλιστική πολιτική σύνθεση που θεμελιώνεται στη κοινωνία.
Δ. Σεβαστάκης, Αυγή

Τo Κοάν της ημέρας (I)

Η τέχνη μου εδώ και χρόνια μου έμαθε, πως όλα τελικά είναι… προσωπικά. Όλα είναι επί προσωπικού! Αυτή η σκέψη, με αποενοχοποίησε και μου έδωσε τη δυνατότητα να κατανοήσω την έννοια της δύναμης του υποκειμένου, αλλά και την αλτουσεριανή υποκειμενικότητα χωρίς υποκείμενο. Με λίγα λόγια μπόρεσα να αντιληφθώ πολύ γρήγορα, πως οι έννοιες άτομο και κοινωνία - άτομο και κράτος είναι έννοιες αφηρημένες και αποκτούν νόημα μόνον σε συνάρτηση η μία με την άλλη, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία τους. Δε φοβήθηκα λοιπόν ποτέ να αρθρώσω και στη συνέχεια να επαναλαμβάνω τη φράση, πωςτο πολιτικό αίτημα του ανθρώπου είναι να μπορέσει να ζει ατομικά κοινωνικός”, χωρίς αυτό να συνιστά αντίφαση, όπως πολλοί πιστεύουν.[...] "Μιλώ αμιγώς πολιτικά" δε σημαίνει στερώ τη σκέψη μου από τα συναισθήματα, που μου προκαλεί η σκέψη αυτή, ούτε σημαίνει: στερώ τη σκέψη μου από τα συναισθήματα, που γέννησαν αυτή τη σκέψη. Η αποφυγή συναισθηματικής έκφρασης στον πολιτικό λόγο είναι μία γραφειοκρατική αντίληψη της πολιτικής πρακτικής. Η συγκίνηση και η συναισθηματική αρωγή δε θολώνει τη σκέψη, όπως πολλοί μπορεί να πιστεύουν. Αντιθέτως. Τη φωτίζει και την ενδυναμώνει.  [...] Η αντίληψη πως η εξουσία ασκείται μόνον απ’ το Κράτος, το οποίο τιμωρεί ή λειτουργεί κατασταλτικά, είναι μία φτωχή σύλληψη της εξουσίας. Η εξουσία δεν είναι θεσμός ή σύνολο θεσμών. Ούτε δομή, ούτε μηχανισμοί. Η εξουσία λειτουργεί πάνω απ’ όλα ως παραγωγική εξουσία. Παράγει δυνάμεις, γνώση και διαθέτει τεχνολογία: την “τεχνολογία της εξουσίας”. Πρόκειται για μία “πανταχού παρουσία της εξουσίας”, με την έννοια ότι αυτή εμφανίζεται “κάθε στιγμή σε κάθε σημείο”. [...] η κρατική εξουσία, πρώτη απ’όλους, αναγνωρίζει την ηθική αφετηρία της ανθρώπινης συμπεριφοράς και, πρώτη απ’ όλους, γνωρίζει πως ποτέ δεν θα σιγουρέψει την κυριαρχία της, εάν δεν εξασφαλίσει την ενεργητική συγκατάθεση των κοινωνιών. Εδώ λοιπόν η Αριστερά οφείλει να επενδύσει: στο ηθικό της πλεονέκτημα! Αλλωστε, χωρίς αυτό, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Είναι αναγκαία λοιπόν η επένδυση στο συναίσθημα των πολιτών! Υπάρχουν άνθρωποι, που αν δεν έχουν μάλιστα και κάποια συνδικαλιστική πείρα, κοιτάζουν μ’ ένα βλέμμα απόγνωσης και κινούνται μ’ ένα σώμα σε κατάσταση παραλυσίας. Δε θέλουν να σκεφτούν. Δε θέλουν ν’ ακούσουν άλλες αναλύσεις. Έχουν ανάγκη να τους νιώσουν! [...] Ο πολίτης έχει ανάγκη τη διαρκή δήλωση έμπρακτης αλληλεγγύης. Αρκεί ν’ αναπτυχθεί ένα οργανωμένο δίκτυο, το οποίο θα ασχολείται με αυτό. Με την αποενοχοποίηση του πολίτη!
Γιώργος Κιμούλης, Left.gr

V.I. Lenin-Ο Ιμπεριαλισμός: Ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Κεφάλαιο Ι (Ι)

Στα τελευταία 15-20 χρόνια, και κυρίως ύστερα από τον ισπανοαμερικανικό πόλεμο (1898), η οικονομική, όπως επίσης και η πολιτική φιλολογία του παλιού και του νέου κόσμου σταματάει όλο και πιο συχνά στην έννοια “ιμπεριαλισμός”, για να χαρακτηρίσει την εποχή που ζούμε. Το 1902 κυκλοφόρησε στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη το έργο του Άγγλου οικονομολόγου Τζ. Α. Χόμπσον: Ο ιμπεριαλισμός. Ο συγγραφέας που ακολουθεί την άποψη του αστικού σοσιαλρεφορμισμού και πασιφισμού --που στην ουσία είναι παρόμοια με την τωρινή θέση του πρώην μαρξιστή Κ. Κάουτσκι-- έδωσε μια πολύ καλή και λεπτομερειακή περιγραφή των βασικών οικονομικών και πολιτικών ιδιομορφιών του ιμπεριαλισμού. Το 1910 κυκλοφόρησε στη Βιέννη το έργο του Αυστριακού μαρξιστή Ρούντολφ Χίλφερντινγκ: Το χρηματιστικό κεφάλαιο (ρωσική μετάφραση: Μόσχα 1912). Παρά το λάθος του συγγραφέα στο ζήτημα της θεωρίας του χρήματος και μια ορισμένη τάση να συμφιλιώσει το μαρξισμό με τον οπορτουνισμό, το έργο αυτό αποτελεί εξαιρετικά πολύτιμη θεωρητική ανάλυση “της νεότατης φάσης στην ανάπτυξη του καπιταλισμού”, όπως λέει ο υπότιτλος του βιβλίου του Χίλφερντινγκ. Στην ουσία, όσα έχουν ειπωθεί τα τελευταία χρόνια για τον ιμπεριαλισμό --κυρίως σ' ένα τεράστιο αριθμό άρθρων περιοδικών και εφημερίδων πάνω σ' αυτό το θέμα, καθώς και στις αποφάσεις των συνεδρίων, λόγου χάρη του Χέμνιτς και της Βασιλείας, που έγιναν το φθινόπωρο του 1912-- ζήτημα είναι αν βγαίνουν έξω από τον κύκλο των ιδεών που εκθέτουν ή πιο σωστά που συνοψίζουν οι δυο συγγραφείς τους οποίους αναφέραμε...

Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να εκθέσουμε σύντομα και με όσο το δυνατό πιο εκλαϊκευμένη μορφή τη συνάφεια και την αμοιβαία σχέση των βασικών οικονομικών ιδιομορφιών του ιμπεριαλισμού. Δε θα μπορέσουμε να σταθούμε, όσο κι αν αξίζει τον κόπο, στη μη οικονομική πλευρά του ζητήματος. Παραπομπές σε βιβλιογραφία και άλλες σημειώσεις, που δεν μπορούν να ενδιαφέρουν όλους τους αναγνώστες, θα τις δώσουμε στο τέλος του βιβλίου.


Σύλληψη 2 στελεχών της ΚΝΕ - Καταγγελία από το ΣΠ Κεντρικής Μακεδονίας της ΚΝΕ

Με ανακοίνωσή του το Συμβούλιο Περιοχής της Κεντρικής Μακεδονίας της ΚΝΕ καταγγέλλει την σύλληψη δύο στελεχών το βράδυ της Κυριακής οι οποίοι προπαγάνδιζαν τις εκδηλώσεις της ΚΝΕ με θέμα την παρουσίαση της μπροσούρας του ΚΣ της ΚΝΕ για το σοσιαλισμό «Αλήθειες και ψέματα για το σοσιαλισμό. Η σοσιαλιστική εξουσία».

Αναλυτικά η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Το ΣΠ Κεντρικής Μακεδονίας της ΚΝΕ καταγγέλλει τη σύλληψη δυο μελών της Κομμουνιστικής Νεολαίας το βράδυ της Κυριακής 24/2/20013.

Αυτή η προκλητική αστυνομική ενέργεια έρχεται να προστεθεί σε προηγούμενες ανάλογες συλλήψεις και παραπομπές στον εισαγγελέα, μελών της ΚΝΕ, με την αιτιολογία της προπαγάνδισης εκδηλώσεων της οργάνωσης.

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση τα μέλη της ΚΝΕ συνελήφθησαν και κρατήθηκαν όλο το βράδυ στο αστυνομικό τμήμα Αμπελοκήπων και το πρωί οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο, επειδή προπαγάνδιζαν την εκδήλωση της οργάνωσης "Για τη σοσιαλιστική εξουσία".
Η όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης και η διέξοδος από αυτή προς το συμφέρον των μονοπωλίων, για την εξυπηρέτηση της κερδοφορίας τους, απαιτούν ακόμα πιο σκληρά μέτρα σε βάρος του λαού, απαιτούν ένταση της καταστολής και της τρομοκράτησης του λαού.

Οι επενδύσεις που προωθούν θα γίνουν στις πλάτες της χρεοκοπημένης λαϊκής οικογένειας. Η ανάπτυξη που υπόσχονται σημαίνει δουλειά με 300-400 ευρώ, χωρίς εργασιακά δικαιώματα. Καμιά βελτίωση της ζωής του λαού δεν πρόκειται να φέρει, ούτε την ανεργία θα αντιμετωπίσει.

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Κοσμοϊστορικά γεγονότα στην Ιταλία!!! (Ακόμη μια έγκυρη πολιτική ανάλυση)

ΙΤΑΛΙΑ: ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΡΟΜΟΥ ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ!

ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΕΕ!

...Η σύγκρουση του δεξιού Μπερλουσκόνι με τον κεντροδεξιό Μόντι καταγράφει και τις αντιθέσεις που αναπτύσσονται μέσα στην ίδια την αστική τάξη της Ιταλίας [...] Η αντιπαράθεση έχει να κάνει με τα εθνικά και όχι μόνο συμφέροντα της Ιταλικής αστικής τάξης. Η κυβερνητική κρίση σύμφωνα με τα μέχρι τώρα αποτελέσματα θα συνεχισθεί στην Ιταλία. Μεγάλα τμήματα του Ιταλικού λαού γυρίζουν την πλάτη στο παλιό πολιτικό σήστημα. Η λαϊκή αγανάκτηση εκφράστηκε όμως όχι θετικά στηρίζοντας το λαϊκιστικό κόμμα "5 αστέρια" του τηλεαστέρα Πέπε Κρίλο. Αυτό έγινε γιατί η ριζοσπαστική αριστερά δεν κατάφερε να πείσει τον κόσμο που σήμερα υποφέρει και στην Ιταλία από τις πολιτικές λιτότητας. Η Αριστερά για μια φορά ακόμα πλήρωσε τα λάθη του παρελθόντος με επιλογές έξω από την ταξική της διαφορετικότητα.

Το Κοάν της ημέρας

"Το κόμμα μας έχει χώρο για πολλές και διαφορετικές στρατηγικές."
Γ. Σταθάκης, Το Βήμα

Προκήρυξις ΣΕΚΕ (ΚΚΕ): Η Μικρασιατική Καταστροφή (δεύτερο μέρος)

Προκήρυξις του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος

Προς τους εργάτας
και χωρικούς της Ελλάδος
Η ειρήνη που εορτάζουν οι αστοί
και η ειρήνη που θέλει ο λαός

Ελληνες εργάται και χωρικοί! Σύντροφοι προλετάριοι!

Η κυβερνώσα αστική τάξις επωφελείται της υπογραφής της ειρήνης με την Τουρκίαν για να παρασύρη τας εργαζομένας λαϊκάς μάζας εις σωβινιστικάς και πατριωτικάς εορτάς. Η αστική τάξις της χώρας έχει συμφέρον και αυτήν την φοράν, περισσότερον από κάθε άλλην, να εξαπατήση τον λαόν, τας εργαζομένας τάξεις της χώρας, κολακεύουσα το εθνικόν αίσθημα αυτών, το οποίον οι πολιτευταί, τα σχολεία, οι παπάδες και οι στρατιωτικοί καταλλήλως διέστρεψαν εις έναν στενόν σωβινισμόν, εις μίσος τυφλόν κατά των αδελφών των, των εργατών και των χωρικών των άλλων χωρών της Βαλκανικής. Εχει συμφέρον να εξαπατήση και πάλιν τας εργαζομένας τάξεις της χώρας, με το πρόσχημα μιας δήθεν οριστικής ειρήνης, με το επιχείρημα του «διπλασιασμού της πατρίδος» και της απελευθερώσεως των «υποδούλων αδελφών».

Εχει ακόμη συμφέρον να εξαπατήση διά μίαν ακόμη φοράν τον λαόν, διά να δικαιολογήση παν ό,τι εναντίον του ιδίου λαού διεπράχθη, διά να υποκλέψη την ψήφον του αύριον και να νομιμοποιήση την εγκληματικήν πολιτικήν, την οποίαν επί οκτώ χρόνια τώρα εφαρμόζει, την πολεμικήν πολιτικήν, την οποίαν εν ονόματι δήθεν της εθνικής απελευθερώσεως οργάνωσε, την πολιτικήν της τρομοκρατίας και δικτατορίας, την οποίαν εν ονόματι δήθεν των εθνικών ζητημάτων εφήρμοσεν. Εχει τέλος συμφέρον η αστική τάξις διά να εξοφλήση άπαξ διά παντός με τας ευθύνας της διά την καταστροφήν και την δυστυχίαν εις την οποίαν εξέθεσε την χώραν, διά να δικαιολογήση τα άνομα κέρδη και τας ανόμους κατά τον πόλεμον κτηθείσας περιουσίας, διά να αποτρέψη την προσοχήν του λαού από την αθλιότητα που τον μαστίζει και διά ν' απομακρύνη την σκέψιν του από τους νέους πολέμους που παρασκευάζει, από τα νέα πραξικοπήματα που βυσσοδομεί κατά της ελευθερίας του και κατά της ζωής του.

Για το προλεταριάτο, η λήθη των δεινών ισούται με ανοχή της επανάληψής τους: Η Μικρασιατική Καταστροφή (πρώτο μέρος)


Η Μικρασιατική Καταστροφή

Εχουν περάσει 90 χρόνια από τον Αύγουστο του 1922 και τη Μικρασιατική Καταστροφή, μια από τις πιο τραγικές στιγμές της Ιστορίας της Ελλάδας, τις συνέπειες της οποίας πλήρωσε ο λαός της.

Η Μικρασιατική Καταστροφή είναι το αποτέλεσμα της συμμετοχής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, προκειμένου να προωθήσει μέσω αυτής της συμμετοχής στην πράξη τη θεωρία της «Μεγάλης Ιδέας», δηλαδή της προσάρτησης εδαφών στην Ελλάδα και έτσι να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών, τα οποία διαπλέκονταν μ' αυτά των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας. Και την πραγματοποίηση των οποίων επιδίωκαν, μέσω των αγγλικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή.

Ο απολογισμός της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι: 50.000 νεκροί, 75.000 τραυματίες. Κοντά 1.500.000 Ελληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, θύματα της πολιτικής του κεφαλαίου, που έχει τον πόλεμο στο αίμα του, αλλά που ρουφά το αίμα των λαών για τα συμφέροντά του.

Τα μυστήρια της φύσης και οι επιστημονικές εξηγήσεις τους

"Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, μοναδική διέξοδος από την κρίση"
[...]
Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ανέπτυξε στη συνέχεια την στρατηγική συμμαχιών του κόμματος που συμπυκνώνεται στην πρόταση για την δημιουργία ενός Μετώπου «από τα αριστερά της αριστεράς ως τον κόσμο και τα στελέχη που αποχωρούν από το ΠΑΣΟΚ» και το οποίο «θα μπορούσε σήμερα να συσπειρώσει το λαό μας και να οργανώσει τους αγώνες, να δώσει ελπίδα και προοπτική, κυρίως να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια μεγάλη ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών».

Ο κ. Τσίπρας είπε ότι η πρόταση αυτή δεν είναι μία αόριστη πρόταση αλλά έχει συγκεκριμένους παραλήπτες, το ΚΚΕ, στους Οικολόγους, στη Δημοκρατική Αριστερά, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο Άρμα Πολιτών και στους βουλευτές που αποχώρησαν από το ΠΑΣΟΚ καταψηφίζοντας το μνημόνιο, υπογραμμίζοντας ότι η πρόταση αυτή δεν ήταν ένα επικοινωνιακό τέχνασμα αλλά πρόταση ουσίας.

Ο κ. Τσίπρας ζήτησε να υπάρξει προσφυγή σε εκλογές και κατηγόρησε τον πρωθυπουργό γιατί «προφανώς ο κος Παπανδρέου μιλά για εκλογές το 2013, γιατί τότε φαίνεται θα λήγει το συμβόλαιο που υπέγραψε ερήμην του ελληνικού λαού, για τη παράδοση της χώρας μας στα ντόπια και ξένα συμφέροντα».
Πηγή: Tvxs

Η ανθρώπινη νοημοσύνη μειώνεται σύμφωνα με γενετιστή του Στάνφορντ

Τον «κατήφορο» έχει πάρει η ανθρώπινη ευφυϊα, σύμφωνα με τον Gerald Crabtree, γενετιστή από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Όπως αναφέρει το RT, o δρ. Crabtree, διεξήγαγε μια μελέτη ώστε να προσδιορίσει την εξέλιξη της νοημοσύνης του σύγχρονου ανθρώπου. Ωστόσο, τα αποτελέσματα της έρευνας δεν ήταν... ενθαρρυντικά, καθώς διαπίστωσε ότι η λειτουργία του συλλογικού ανθρώπινου νου εδώ και αρκετό καιρό ακολουθεί καθοδική πορεία.

Η εξυπνάδα χτυπάει ταβάνι!

Η σχέση ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό δείχνει πως η Μαρξιστική-Λενινιστική θεωρία του φασισμού πρέπει να είναι μέρος της Μαρξιστικής-Λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού.

Η ανάλυση του φασισμού προαπαιτεί τη διερεύνηση της σύνδεσης μεταξύ της οικονομίας και της πολιτικής του ιμπεριαλισμού και των συνεπειών τους πάνω στην καπιταλιστική κοινωνία κάτω από συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες, όπως θα αναλύσουμε. Η ορθότητα αυτής της προσέγγισης καθίσταται σαφής από το γεγονός ότι η περιγραφή των πολιτικών χαρακτηριστικών του μονοπωλιακού κεφαλαίου από τον Λένιν επιβεβαιώθηκε από την άνοδο του φασισμού και ολόκληρης της ιστορίας του.

Ο φασισμός ως πολιτικό κίνημα, και ιδιαίτερα ο φασισμός ως πολιτική εξουσία, αποδείχθηκε το αποκορύφωμα της ιμπεριαλιστικής πάλης για εξουσία και ισχύ, για αντίδραση πέρα ως πέρα. Ενώ η υποτιθέμενα μικροαστική ιδεολογία του φασισμού και η ψευδοεπαναστατική της στάση αποδείχθηκε απλή φάρσα, με στόχο να εξαπατηθούν τα μικροαστικά και προλεταριακά θύματα της φασιστικής-ιμπεριαλιστικής εξουσίας.

Έτσι, η μετάβαση από τον καπιταλισμό του ελεύθερου ανταγωνισμού στον μονοπωλιακό καπιταλισμό δημιούργησε τα οικονομικά θεμέλια και κατά συνέπεια την πρώτη και πιο σημαντική προϋπόθεση για την ανάδυση του φασισμού.
Kurt Gossweiler, Η καταγωγή και οι παραλλαγές του φασισμού

Γιατί απάλειψε η ΚΕ του ΚΚΕ τον όρο "αντι-ιμπεριαλιστική" από την εννοιολόγηση της Λαϊκής Συμμαχίας;

...Ρωτάνε πολλοί, και ανάμεσά τους ένας από τους επιστολογράφους στον προσυνεδριακό του οποίου τις ενστάσεις αντιγράφουμε:

"Αντιιμπεριαλιστική πάλη σημαίνει πάλη ενάντια στον μονοπωλιακό καπιταλισμό, πάλη ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και στις επιλογές τους, πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Διαχωρίζοντας την αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική δράση από την αντιιμπεριαλιστική (η αντιιμπεριαλιστική δράση εμπεριέχει την αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική δράση), αντί να βοηθήσουμε αυτούς που δεν κατανοούν τον όρο αντιιμπεριαλιστική δράση και την ταυτίζουν με τη δράση κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, να τον κατανοήσουν, διατρέχουμε τον κίνδυνο να συμβάλουμε, χωρίς να το θέλουμε, να δημιουργηθούν ακόμα περισσότερες συγχύσεις, να ταυτίσουν την αντιιμπεριαλιστική δράση με την αντιπολεμική και, το κυριότερο, να κυριαρχήσουν αστικές και ρεφορμιστικές αντιλήψεις που θεωρούν ότι ο ιμπεριαλισμός κινείται στη σφαίρα της πολιτικής, αποκόβοντάς τον από την οικονομική του βάση.

Αφού λοιπόν ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι μονοπωλιακός, όπως αναφέρεται στη θέση 62, είναι ιμπεριαλισμός και ως εκ τούτου ο προσανατολισμός της Λαϊκής Συμμαχίας δεν αρκεί να είναι «αντιμονοπωλιακός αντικαπιταλιστικός», αλλά πρέπει να είναι αντιιμπεριαλιστικός για να μπορέσει να δώσει πλήρη και ολοκληρωμένη απάντηση στα ζητήματα που καλείται να λύσει."

Ο φόβος που διατυπώνει ο σύντροφος είναι μην διολισθήσει ο αντι-ιμπεριαλισμός του ΚΚΕ σε απλό αστικό πασιφισμό. Δυστυχώς, ο σύντροφος δεν φαίνεται να έχει καταλάβει τι καταλαβαίνει η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων ως "αντι-ιμπεριαλισμό" σήμερα. Να τον βοηθήσουμε. Καταλαβαίνει ως "αντι-ιμπεριαλισμό" τον ιμπεριαλισμό. Τον "δικό της" ιμπεριαλισμό, τον ιμπεριαλισμό της δικής της αστικής τάξης. Αυτό καταλαβαίνει ότι είναι "αντι-ιμπεριαλισμός." "Αντι-ιμπεριαλισμός" σήμερα είναι η μάχη για να εξασφαλίσουμε καλύτερα φιλέτα αερίου για τις αστικές τάξεις Ελλάδας και Κύπρου, παίζοντας, φυσικά, με τον πόλεμο γιατί τις ίδιες ακριβώς στοχεύσεις έχει η αστική τάξη της Τουρκίας.

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Κύπρος: Νέος πρόεδρος ο Νίκος Αναστασιάδης-Σαφής η άνοδος της αποχής σε σχέση με τις Βουλευτικές του 2011 και τις προηγούμενες Προεδρικές

Νέος Πρόεδρος ο Νίκος Αναστασιάδης με 57,48%
Ο Σταύρος Μαλάς κατέλαβε το 42,52%

Νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο Νίκος Αναστασιάδης με ποσοστό 57,48% που αντιστοιχεί σε 236.965 ψήφους. Ο Σταύρος Μαλάς κατέλαβε το 42,52% που αντιστοιχεί σε 175.267.

Ψήφισε το 80,71%

Στο 80,71% επί των εγγεγραμμένων εκλογέων ανέρχεται το ποσοστό προσέλευσης στις κάλπες, οι οποίες έκλεισαν κανονικά στις 06:00 το απόγευμα, ανέφερε σε δηλώσεις του ο Γενικός Έφορος Εκλογών, Ανδρέας Ασσιώτης, προσθέτοντας πως άρχισε ήδη η διαλογή και καταμέτρηση των ψήφων, στα ίδια τα εκλογικά κέντρα, πλην των Κεντρικών Φυλακών, η κάλπη των οποίων θα μεταφερθεί στο Δημοτικό Μέγαρο Λευκωσίας, όπου θα καταμετρηθεί.

«Το τελικό αποτέλεσμα», δήλωσε ο κ. Ασσιώτης, «αναμένεται να είναι γνωστό περίπου στις 08:00 το βράδυ», ενώ η ανακήρυξη του νέου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας θα πραγματοποιηθεί στο «Τάσσος Παπαδόπουλος – Ελευθερία» στη Λευκωσία γύρω στις 10:00 το βράδυ.

«Για την ακριβή ώρα της ανακήρυξης», δήλωσε ο κ. Ασσιώτης, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, «θα σας ενημερώσω αργότερα, αφού συνεννοηθούμε πρώτα με το Γενικό Επιτελείο του υποψηφίου που θα εκλεγεί».

V.I. Lenin-Ο Ιμπεριαλισμός: Ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Πρόλογος (ΙΙ)

ΙΙΙ

Η ειρήνη του Μπρεστ-Λιτόβσκ, που υπαγορεύτηκε από τη μοναρχική Γερμανία, και ύστερα απ' αυτή η πολύ πιο κτηνώδης και αισχρή ειρήνη των Βερσαλλιών, που υπαγορεύτηκε από τις "δημοκρατικές" δημοκρατίες, την Αμερική και τη Γαλλία, καθώς και την "ελεύθερη" Αγγλία, πρόσφεραν την πιο ωφέλιμη υπηρεσία στην ανθρωπότητα, γιατί ξεσκέπασαν τόσο τους πουλημένους στον ιμπεριαλισμό καλαμαράδες όσο και τους αντιδραστικούς μικροαστούς, οσοδήποτε κι αν ονόμαζαν τους εαυτούς τους πασιφιστές και σοσιαλιστές, που εξυμνούσαν τον "ουιλσονισμό"και προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι είναι δυνατή η ειρήνη και οι μεταρρυθμίσεις στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού.

Τα δεκάδες εκατομμύρια πτώματα και σακάτηδες που άφησε ο πόλεμος, ο πόλεμος για το ποια ομάδα των χρηματιστών ληστών θα πάρει μεγαλύτερη λεία, η αγγλική ή η γερμανική, κι έπειτα αυτές οι δυο "συνθήκες ειρήνης" ανοίγουν με πρωτοείδωτη ως τα τώρα ταχύτητα τα μάτια εκατομμυρίων και δεκάδων εκατομμυρίων βασανισμένων, τσακισμένων, εξαπατημένων και αποχαυνωμένων από την αστική τάξη ανθρώπων. Επακόλουθο της παγκόσμιας καταστροφής που έφερε ο πόλεμος είναι η ανάπτυξη έτσι της παγκόσμιας επαναστατικής κρίσης που, οποιεσδήποτε μακροχρόνιες και δύσκολες περιπέτειες και αν περάσει, δεν μπορεί να τελειώσει διαφορετικά παρά με την προλεταριακή επανάσταση και τη νίκη της.

Χαλκιδική: Ολοκληρώθηκε η συγκέντρωση διαμαρτυρίας των κατοίκων στη Μ. Παναγιά

Μέλη του ΠΑΜΕ και της ΟΓΕ συμμετέχουν στην κινητοποίηση των κατοίκων της Χαλκιδικής

Χαλκιδική: Ολοκληρώθηκε η συγκέντρωση διαμαρτυρίας των κατοίκων στη Μ. Παναγιά
Ενάντια στην τρομοκρατία και την παράδοση του χρυσού στο μεγάλο κεφάλαιο

Ολοκληρώθηκε η κινητοποίηση των κατοίκων της Χαλκιδικής, στη Μεγάλη Παναγιά, ενάντια στην παράδοση του ορυκτού πλούτου της Χαλκιδικής στο μεγάλο κεφάλαιο και την «Ελληνικός Χρυσός ΑΕ», η οποία θα έχει καταστροφικές συνέπειες για το περιβάλλον και τη ζωή τους.

Στο πλευρό τους βρέθηκε ο Θεοδόσης Κωνσταντινίδης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του Κόμματος, επικεφαλής αντιπροσωπείας της Κομματικής Οργάνωσης Κεντρικής Μακεδονίας, αλλά και ο Βασίλης Ρέβας, περιφερειακός Σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ.

Σε δήλωσή του ο Θεοδόσης Κωνσταντινίδης σημείωσε: «Συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα των κάτοικων, είμαστε το Κόμμα που εναντιώθηκε από την πρώτη στιγμή στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, από την αλήστου μνήμης «TVX Gold».

Αντισταθήκαμε στο ξεπούλημα έναντι πινακίου φακής, στην «Ελληνικός Χρυσός» και μετέπειτα στην «El Dorado», των κοιτασμάτων και όχι μόνο απλά στον τρόπο που θέλουν να κάνουν αυτή την εξόρυξη, δηλαδή και να καταληστέψουν δημόσιους πόρους και να καταστρέψουν το περιβάλλον, μετατρέποντας μια περιοχή σε κρανίου τόπο.

Προσυνεδριακού συνέχεια

Απάντηση σε μια επιστολή

Απάντηση στην επιστολή της Κυριακής 3 Φλεβάρη 2013: «Τα αποτελέσματα των εκλογών του 2012 συμπύκνωση των αδιεξόδων του Κόμματός μας». Είναι λάθος η αντίληψη του συντάκτη της επιστολής στην οποία αναφέρομαι, και εκ των προτέρων οφείλεται στην απώλεια διαλεκτικής προσέγγισης:

Καταρχάς, βάζει όλη την αντίληψη για το λαό μέσα στο ίδιο τσουβάλι αδυνατώντας να διαχωρίσει τα ποιοτικά από τα ποσοτικά στοιχεία. Είναι σαν να λέει, τι αυτοί που πάνε κάθε 4 χρόνια να ψηφίσουν για να λένε ότι συμμετέχουν κάπου, τι αυτοί που είναι σε κάθε απεργία και την τρίβουν στα μούτρα του αφεντικού τους, είναι όλοι το ίδιο! Αδυνατεί δηλαδή να αντιληφθεί την αντικειμενική παρατήρηση, της, φυσικά, μη ταυτόχρονης και ομοιόμορφης πολιτικής εξέλιξης των μελών της ίδιας κοινωνίας και τους βλέπει όλους μαζί το ίδιο, μέσα σε ένα τσουβάλι, σαν ένα ενιαίο εκλογικό (και μόνο!) σώμα. Αυτό μαρξιστικά είναι τεράστιο ατόπημα. Μέσα στην τοποθέτησή του δεν υπάρχει πουθενά το εργατικό κίνημα, που είναι και η ουσία του ζητήματος για το οποίο βρισκόμαστε όλοι (και αυτός πιστεύω) εδωπέρα! Είναι σα να λέει δηλαδή ότι πολιτικά, έχουν την ίδια πρακτική αξία οι απεργοί με τους αγανακτισμένους. Είναι υλιστική προσέγγιση αυτή; Προσοχή όμως, φυσικά και επανάσταση δε γίνεται χωρίς τους «πολίτες» που προς το παρόν αρκούνται στη διάρρηξη των ιμάτιών τους παρακολουθώντας κάποια αγανακτισμένη ρητορεία του (κατά τα άλλα αξιότιμου) Λάκη Λαζόπουλου. Ο αντικειμενικός μας σκοπός είναι η συμμετοχή τους στο Μέτωπο μέσα από τα σωματεία της δουλειάς ή της περιοχής τους. Η υπόλοιπη εργατική τάξη όμως που συμμετέχει ήδη, απεργεί, διαδηλώνει και καταλαμβάνει, αποτελεί εκ του αποτελέσματος πιο εξελιγμένο πολιτικά κοινωνικό συστατικό, ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΚΑΤΑ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ, ΤΟΤΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΜΙΑ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΠΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΙΣΑΞΙΟ, ΑΝ ΟΧΙ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΣΟΤΙΚΗ. Αυτός είναι ο μαρξισμός και οτιδήποτε άλλο είναι εκπτώσεις.

V.I. Lenin-Η χρεοκοπία της Δεύτερης Διεθνούς (αναδημοσίευση)

V.I. Lenin
Η χρεοκοπία της Δεύτερης Διεθνούς

Ενα σοβαρό επιστημονικό και πολιτικό ζήτημα που ο Κάουτσκι το παρέκαμψε συνειδητά, με κάθε λογής τεχνάσματα, προκαλώντας έτσι τεράστια ευχαρίστηση στους οπορτουνιστές, είναι τούτο δω: πώς μπόρεσαν οι πιο επιφανείς εκπρόσωποι της II Διεθνούς να προδώσουν το σοσιαλισμό;

Εννοείται ότι το ζήτημα δεν πρέπει να το βάζουμε με την έννοια της ατομικής βιογραφίας της μιας ή της άλλης αυθεντίας. Οι μελλοντικοί βιογράφοι τους θα υποχρεωθούν να εξετάσουν το πρόβλημα κι απ' αυτήν την πλευρά, σήμερα όμως το σοσιαλιστικό κίνημα δεν ενδιαφέρεται καθόλου γι' αυτό το πράγμα, αλλά για τη μελέτη της ιστορικής προέλευσης, των όρων, της σημασίας και της δύναμης του σοσιαλσοβινιστικού ρεύματος. 1) Από πού προήλθε ο σοσιαλσοβινισμός; 2) τι είναι εκείνο που του έδωσε δύναμη; 3) πώς να τον πολεμήσουμε; Μόνο ο τρόπος αυτός τοποθέτησης του προβλήματος παρουσιάζει σοβαρότητα, ενώ η μετάθεση του ζητήματος στο επίπεδο των «προσωπικοτήτων» στην πράξη δε σημαίνει τίποτε άλλο παρά απλή υπεκφυγή, τέχνασμα σοφιστή.

Για να απαντήσουμε στο πρώτο ερώτημα, πρέπει να εξετάσουμε, πρώτο, μήπως το ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο του σοσιαλσοβινισμού συνδέεται με κανένα προηγούμενο ρεύμα του σοσιαλισμού; Δεύτερο, ποια σχέση υπάρχει, από την άποψη των πραγματικών πολιτικών διαιρέσεων, ανάμεσα στη σημερινή διαίρεση των σοσιαλιστών σε αντιπάλους και υπερασπιστές του σοσιαλσοβινισμού και στην πλατιά διαίρεση, που προηγήθηκε ιστορικά;

Λέγοντας σοσιαλσοβινισμό, εννοούμε την παραδοχή υπεράσπισης της πατρίδας στο σημερινό ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τη δικαιολόγηση της συμμαχίας των σοσιαλιστών με την αστική τάξη και τις κυβερνήσεις των χωρών «τους» σ' αυτόν τον πόλεμο, την άρνηση προπαγάνδισης και υποστήριξης των προλεταριακών επαναστατικών εκδηλώσεων ενάντια στη «δική τους» αστική τάξη κ.τ.λ. Είναι εντελώς ολοφάνερο ότι το βασικό ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο του σοσιαλσοβινισμού συμπίπτει απόλυτα με τις βάσεις του οπορτουνισμού. Είναι ένα και το ίδιο ρεύμα. Ο οπορτουνισμός, μέσα στις συνθήκες του πολέμου του 1914 - 1915 γεννάει ακριβώς το σοσιαλσοβινισμό. Το κύριο ζήτημα στον οπορτουνισμό είναι η ιδέα της συνεργασίας των τάξεων. Ο πόλεμος οδηγεί ως το τέλος αυτήν την ιδέα, προσθέτοντας ταυτόχρονα στους συνηθισμένους παράγοντες και στα συνηθισμένα κίνητρά της μια ολόκληρη σειρά από έκτακτους παράγοντες και κίνητρα, εξαναγκάζοντας με τις απειλές και τη βία τη μικροαστική και σκόρπια μάζα να συνεργαστεί με την αστική τάξη: το περιστατικό αυτό μεγαλώνει, όπως είναι φυσικό, τον κύκλο των οπαδών του οπορτουνισμού και εξηγεί απόλυτα το πέρασμα πολλών χτεσινών ριζοσπαστών σ' αυτό το στρατόπεδο.

Ο Κουρτ, ο Χανς, κι ο Μπέρτολτ

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Μ. Περράκης-Για το ενδεχόμενο γενικευμένου πολέμου

Για το ενδεχόμενο γενικευμένου πολέμου

Οι Θέσεις της ΚΕ αναφέρονται στη σημερινή πραγματικότητα της βαθιάς και παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης και στην τακτική που ακολουθεί το Κόμμα αφενός για να προχωρήσει παραπέρα η εργατική Λαϊκή Συμμαχία και αφετέρου να ενστερνιστούν και να παλέψουν όσο το δυνατόν περισσότερα τμήματα της σύγχρονης εργατικής τάξης την εναλλακτική μας πρόταση, την εργατική - λαϊκή εξουσία.

Ανάμεσα σ' άλλα καθήκοντα πρέπει να προετοιμαστούμε πρώτα και κύρια τα μέλη του Κόμματος, και ο λαός για το ενδεχόμενο γενικευμένου πολέμου. Τα παρακάτω στοιχεία στηρίζουν αυτήν τη θέση.

1. Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις έχουν οξυνθεί αφάνταστα και όλα συνηγορούν ότι θα οξυνθούν παραπέρα και αν δεν τα «βρουν» μεταξύ τους σε πολιτικό επίπεδο τα σημερινά ιμπεριαλιστικά κέντρα, που έχουν διευρυνθεί συγκριτικά με το παρελθόν, τότε τα όπλα έχουν το λόγο, όπως η Ιστορία διδάσκει.

Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, θα ισχυριστεί κάποιος. Σωστά, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος π.χ. με τους τότε ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς (τριπλή συμμαχία - τριπλή συνεννόηση) δεν μπορεί να επαναληφθεί με εκείνη τη μορφή και περιεχόμενο, ωστόσο οι αντικειμενικές συνθήκες που τον προκάλεσαν όπως και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και τους κατά περιόδους περιφερειακούς πολέμους, υπάρχουν και, το κυριότερο, οξύνονται ιδίως τα τελευταία χρόνια.

Νταν νταν νταν νταν!


ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ;
Του ΚΩΣΤΑ ΒΟΛΙΩΤΗ

Άρχισαν τα όργανα; Το ερώτημα αυτό πλανάται εκ νέου στο τρίγωνο Αθήνα – Άγκυρα Λευκωσία, στο οποίο προστίθεται ως σημαντική διάσταση το Τελ Αβίβ.

Η αναγκαία μεν αλλά καθυστερημένη και με πολλά ερωτηματικά για την επιλογή του χρόνου, ρηματική διακοίνωση της Αθήνας στον ΟΗΕ για τις απαράδεκτες άδειες έρευνας της Τουρκίας στην προφανέστατα ελληνική υφαλοκρηπίδα του Ανατ. Αιγαίου, έτυχε μιας ακόμα προκλητικότερης απάντησης (βρείτε εδώ εκτενές ρεπορτάζ) και εμμονής της Άγκυρας στις επεκτατικές ορέξεις της, ενώ στην ίδια απάντηση υποβόσκει και η απειλή για ενδεχόμενες μονομερείς τουρκικές έρευνες στα «αμφισβητούμενα» οικόπεδα, κάτι που ασφαλώς θα ανέβαζε την ένταση και την αντιπαράθεση.

Ίσως δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτές οι εξελίξεις γύρω από το Αιγαίο προκαλούνται σε μια στιγμή που διαφαίνεται, σχεδόν μετά βεβαιότητας, ότι ο Ν. Αναστασιάδης, ένας ακραίος μνημονιακός και φανατικός Άνανιστής, προαλείφεται για νέος Πρόεδρος της Κύπρου.

Σημειώνουμε με ιδιαίτερη ανησυχία ότι ενόψει και της εκλογής Ν. Αναστασιάδη στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, έγκυροι διεθνείς πολιτικοί και δημοσιογραφικοί κύκλοι του κατεστημένου κάνουν λόγο από τη μία για ένα μνημόνιο στην Κύπρο συνδεδεμένο με λύση που θα στηρίζεται στην επανεμφάνιση του σχεδίου Ανάν και από την άλλη για μια λύση πακέτο στα ενεργειακά θέματα της Ανατ. Μεσογείου, μεταξύ των οποίων θα είναι η διευθέτηση των θαλάσσιων ζωνών Ελλάδας – Τουρκίας – Κύπρου.

V.I. Lenin-Σοσιαλισμός και πόλεμος, κεφ. 4

Ρώσοι στρατιώτες στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη μάχη του Τάνενμπουργκ πέφτουν νεκροί από τα βλήματα γερμανικής οβίδας

V.I. Lenin
Σοσιαλισμός και πόλεμος
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Η τακτική του ΣΔΕΚΡ απέναντι στον πόλεμο, που την εκθέσαμε παραπάνω, είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της τριαντάχρονης εξέλιξης της σοσιαλδημοκρατίας της Ρωσίας. Δεν μπορεί να καταλάβει κανείς σωστά αυτή την τακτική, καθώς και τη σημερινή κατάσταση της σοσιαλδημοκρατίας της χώρας μας, αν δεν εμβαθύνει στην ιστορία του κόμματός μας. Να γιατί κι εδώ έχουμε χρέος να θυμίσουμε στον αναγνώστη τα βασικά γεγονότα αυτής της ιστορίας.

Σαν ιδεολογικό ρεύμα η σοσιαλδημοκρατία γεννήθηκε το 1883, τότε που για πρώτη φορά εκτέθηκαν συστηματικά στο εξωτερικό από την ομάδα «Απελευθέρωση της δουλιάς» οι σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις προσαρμοσμένες στις συνθήκες της Ρωσίας. Ως τις αρχές της τελευταίας δεκαετίας του περασμένου αιώνα η σοσιαλδημοκρατία παρέμενε ιδεολογικό ρεύμα χωρίς σύνδεση με το μαζικό εργατικό κίνημα της Ρωσίας. Στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας του περασμένου αιώνα η κοινωνική ανάπτυξη, ο αναβρασμός και το απεργιακό κίνημα μέσα στους εργάτες έκαναν τη σοσιαλδημοκρατία δραστήρια πολιτική δύναμη, δεμένη αδιάσπαστα με τον αγώνα (τόσο τον οικονομικό όσο και τον πολιτικό) της εργατικής τάξης. Και απ' αυτήν ακριβώς τη στιγμή αρχίζει η διάσπαση της σοσιαλδημοκρατίας σε «οικονομιστές» και «ισκριστές».

Κοκτέιλ Μολότωφ #277

Όποιος αμφιβάλλει ότι και οι κομμουνιστές είναι τόσο πατριώτες όσο οι αριστεροί και με ανάλογες πατριωτικές προθέσεις, δεν έχει παρά να τους δώσει όπλα.

Δώστε τα όπλα στους κομμουνιστές!

Κοκτέιλ Μολότωφ #276

Για να ανάψει η σπίθα του φλογερού πατριωτισμού της αριστεράς, που θα κάνει την καρδιά της πέτρα και θα ξεχάσει για άλλη μια φορά την ταξική πάλη για να θυσιαστείς εσύ για την πατρίδα και τη λευτεριά απ' τον ξένο ζυγό, πρέπει να υπάρχει αέριο.

Χωρίς αέριο, δεν φτιάχνεται σπίθα. 

Για την Κύπρο μας: The Ίσκρα-Πατριωτικό Μέτωπο Crash Test

Αθήνα 22 Φεβρουαρίου 2013.

Καληνύχτα Κύπρος…

Το συντριπτικό ποσοστό των Κυπρίων, ένα απίστευτο 72,34%, ψήφισε υπέρ του σχεδίου Ανάν, ψηφίζοντας τους δύο μειοδότες ανανιστές, Αναστασιάδη και Μαλά. Ψήφισε ταυτόχρονα, υπέρ του τουρκικού επεκτατισμού, υπέρ των σχεδιασμών της Νέας Τάξης για το λαβωμένο νησί, κατά της κληρονομιάς των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, κατά της παρακαταθήκης του Τάσου Παπαδόπουλου, κατά του Γρηγόρη Αυξεντίου, κατά του τελευταίου μας εθνικού ήρωα, Σολωμό Σολωμού, κατά όλων αυτών για τα οποία χρόνια και χρόνια, Κύπριοι δημοκράτες αγωνιστές, σπατάλησαν τη ζωή τους.

Το 72% του κυπριακού Λαού, έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα, παγκάλειου τύπου: Μαζί τα φάγαμε. Γι αυτό, από εδώ και εμπρός, ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι….

Το 72% του κυπριακού Λαού αποφάσισε να κάνει μια τρομακτική επιλογή. Ούτε καν μια ισορροπημένη πρόταση, μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της Κύπρου, για να «κρατάει πισινή». Ούτε καν για το στοιχειώδες συμφέρον του. Ούτε καν για την αξιοπρέπειά του. Ούτε καν για να κρατήσει τα προσχήματα, απέναντι στο αίμα των ηρώων που χύθηκε για την ελευθερία και τη δημοκρατία, το οποίο σήμερα και το 72%, απολαμβάνει.

Οι προσκυνημένοι περίσσεψαν. Οι αγωνιούντες και αγωνιζόμενοι λίγοι. Όπως γίνονταν πάντα σε τούτον τον δυστυχισμένο τόπο που η πλειοψηφία του, έσκυψε το κεφάλι στον Τούρκο για εκατονταετηρίδες, έστειλε τα παιδιά της λεία στους μπέηδες, στις ξενιτιές και στην σκλαβιά.

Ο Ιμπεριαλισμός αλά Ίσκρα

Σε άρθρο του για τις εξελίξεις στη Βουλγαρία, ο ιστότοπος Ίσκρα περιγράφει την οικονομική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα και οδήγησε στον λαϊκό ξεσηκωμό και την παραίτηση της κυβέρνησης Μπορίσοφ ως εξής:
Η Βουλγαρία είναι γνωστή σε μας για τους μισθούς εξαθλίωσης (αν και το κόστος ζωής εκεί είναι αρκετά μικρότερο), ως τόπος υποδοχής ελληνικών επιχειρήσεων που ψάχνουν για φτηνά εργατικά χέρια ή και εγκαταστάσης επικίνδυνων πυρηνικών σταθμών. [...] Να σημειωθεί ότι οι ουράνιες αυξήσεις στο ηλεκτρικό ρεύμα της Βουλγαρίας πραγματοποιήθηκαν από τις μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες , με την άδεια, φυσικά, της κυβέρνησης, που ελέγχουν ολοκληρωτικά και ολιγοπωλιακά την ηλεκτρική ενέργεια της γείτονος (δύο τσέχικες, μια αυστριακή), πράγμα που καταδεικνύει και για τη χώρα μας, τι αντιπροσωπεύει το "θαύμα" της δήθεν απελευθέρωσης της ηλεκτρικής ενέργειας και της πώλησης της δημόσιας ΔΕΗ! [...] Όταν ένας λαός είναι ενωμένος και αποφασισμένος , εγκαταλείπει τον "καναπέ" και την ατομική οργή, βγαίνοντας ενωμένος στους δρόμους, τότε καμμιά κυβέρνηση , καμμιά τρόικα , καμμιά μιντιοκρατία, κανένα μπλόκ του χρήματος , καμμιά καταστολή δεν μπορεί να τον ανακόψει!!!
Ο αναγνώστης των πιο πάνω (αλλά και ολόκληρου του άρθρου), θα προσέξει το εξής πολύ ενδιαφέρον: ενώ καταγράφεται το γεγονός ότι η Βουλγαρία κατέστη "τόπος υποδοχής ελληνικών επιχειρήσεων που ψάχνουν για φτηνά χέρια", σκουπιδότοπος των πυρηνικών εγκαταστάσεων πολυεθνικών και θύμα της άγριας εκμετάλλευσης ολιγοπωλιακών εταιριών άλλων χωρών όπως η Αυστρία και η Τσεχία, το άρθρο δεν χρησιμοποιεί πουθενά για να αξιολογήσει αυτή την κατάσταση τις κάτωθι μαγικές λέξεις: Κουϊσλιγκ, Τσολάκογλου, Κατοχή, Υποτέλεια, Υποταγή, Υποδούλωση, Εξάρτηση, και (Νεο)αποικία. 

Σε αντιπαράθεση, η αρθρογραφία του Ίσκρα για την Ελλάδα και την Κύπρο χρησιμοποιεί όλες τις πιο πάνω λέξεις για να περιγράψει, κατά βάση, τα ίδια φαινόμενα, και μάλιστα φαινόμενα που έχουν εκδηλωθεί σε λιγότερο σφοδρό βαθμό από ό,τι έχει ήδη βιώσει η Βουλγαρία:

Έτσι, έχουμε:

V.I. Lenin-Ο Ιμπεριαλισμός: Ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Πρόλογος (Ι)

V.I. Lenin
Ο Ιμπεριαλισμός: Ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού
Σύγχρονη Εποχή, 2009

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Τη μπροσούρα αυτή που υποβάλλεται στην κρίση του αναγνώστη, την έγραψα στη Ζυρίχη την άνοιξη του 1916. Με τις συνθήκες δουλειάς που επικρατούσαν εκεί έπρεπε, φυσικά, να υποφέρω από κάποια έλλειψη γαλλικής και αγγλικής βιβλιογραφίας* και πολύ μεγάλη έλλειψη ρωσικής βιβλιογραφίας.** Παρ' όλα αυτά όμως, χρησιμοποίησα το κυριότερο αγγλικό έργο για τον ιμπεριαλισμό, το βιβλίο του Τζ. Α. Χόμπσον, με την προσοχή που, κατά τη γνώμη μου, αξίζει αυτό το έργο.

Την μπροσούρα την έγραψα έχοντας υπόψη την τσαρική λογοκρισία. Γι' αυτό όχι μόνο αναγκάστηκα να περιοριστώ αυστηρά σε μια αποκλειστικά θεωρητική --ιδίως οικονομική-- ανάλυση, μα και να διατυπώσω τις λίγες απαραίτητες παρατηρήσεις που αφορούν την πολιτική με την μεγαλύτερη προσοχή, με υπαινιγμούς, μ' εκείνη την αισώπεια --την καταραμένη αισώπεια-- γλώσσα, στην οποία ο τσαρισμός ανάγκαζε να καταφεύγουν όλοι οι επαναστάτες, όταν έπαιρναν στο χέρι την πένα για να γράψουν ένα "νόμιμο" έργο.

Σου έρχεται βαρύ να ξαναδιαβάζεις τώρα, στις μέρες της ελευθερίας, τα μέρη της μπροσούρας που με τη σκέψη της τσαρικής λογοκρισίας παραμορφώθηκαν, πνίχτηκαν, σφίχτηκαν σε σιδερένιες τανάλιες. Για να πω ότι ο ιμπεριαλισμός είναι η παραμονή της σοσιαλιστικής επανάστασης, ότι ο σοσιαλσοβινισμός (σοσιαλισμός στα λόγια, σοβινισμός στην πράξη), είναι πέρα για πέρα προδοσία του σοσιαλισμού, ολοκληρωτικό πέρασμα με το μέρος της αστικής τάξης, ότι αυτή η διάσπαση του εργατικού κινήματος συνδέεται με τις αντικειμενικές συνθήκες του ιμπεριαλισμού κλπ., χρειάστηκε να μιλήσω με γλώσσα "δούλου", και ήμουν αναγκασμένος να παραπέμψω τον αναγνώστη, που ενδιαφερόταν για αυτό το ζήτημα, στα άρθρα που έγραψα στο εξωτερικό το 1914-1917 και που πρόκειται να επανεκδοθούν σύντομα. Αξίζει να σημειώσουμε ιδιαίτερα ένα μέρος στη σελίδα 112 [119-20 στην έκδοση των Απάντων]: για να εξηγήσω στον αναγνώστη, σε μορφή που να την επιτρέπει η λογοκρισία, πόσο ξεδιάντροπα ψεύδονται οι καπιταλιστές και οι σοσιαλσοβινιστές που πέρασαν με το μέρος τους (που με τόση συνέπεια τους καταπολεμάει ο Κάουτσκι) στο ζήτημα των προσαρτήσεων, αναγκάστηκα να φέρω για παράδειγμα την...Ιαπωνία! Ο προσεκτικός αναγνώστης μπορεί εύκολα να βάλει στη θέση της Ιαπωνίας τη Ρωσία, και στη θέση της Κορέας τη Φιλανδία, την Πολωνία, την Κουρλανδία, την Ουκρανία, τη Χιβά, την Μπουχαρά, την Εσθονία και άλλες περιοχές που δεν κατοικούνται από μεγαλορώσους. 

Περί βλακείας

Σε όντως κραυγαλέα αντίθεση με την έντιμη βλακεία βρίσκεται όμως η άλλη, η εξεζητημένη, η ανώτερη. Δεν πρόκειται τόσο για μια έλλειψη της ευφυϊας όσο μάλλον για την αποτυχία της λόγω του ότι διεκδικεί επιδόσεις που δεν της ταιριάζουν. Μπορεί να έχει όλες τις αρνητικές ιδιότητες του αδύνατου μυαλού, επιπλέον όμως και όλα όσα προκαλεί ένας ψυχισμός  ανισόρροπος, ανάπηρος, ασταθής, εν ολίγοις κάθε ψυχισμός που αποκλίνει του υγιούς. [...] Ήδη πριν κάποια χρόνια έγραψα σχετικά: Ασφαλώς δεν υπάρχει καμία σημαντική σκέψη, την οποία η βλακεία δεν θα ήξερε πώς να χρησιμοποιήσει: είναι ευκίνητη προς όλες τις κατευθύνσεις και μπορεί αν φορέσει όλα τα φορέματα της αλήθειας. [...] Η εν λόγω βλακεία δεν είναι ψυχασθένεια και ωστόσο είναι η πιο επικίνδυνη αρρώστια του πνεύματος, ακόμα και για την ίδια τη ζωή.
Ρόμπερτ Μούζιλ, Περί βλακείας

Αλλά θα πρέπει να συγκρατήσουμε τη χαρά μας. Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: αν η Ευρώπη είναι σε σταδιακή παρακμή, τι αντικαθιστά την ηγεμονία της; Η απάντηση είναι: "καπιταλισμός με ασιατικές αξίες» - το οποίο, φυσικά, δεν έχει τίποτα να κάνει με τους ίδιους τους Ασιάτες και αλλά έχει να κάνει με τη σαφή τάση του σύγχρονου καπιταλισμού να περιορίσει ή ακόμα και να αναστείλει τη δημοκρατία.

Η τάση αυτή σε καμία περίπτωση δεν έρχεται σε αντίθεση με την περίφημη πρόοδο της ανθρωπότητας - είναι εγγενές χαρακτηριστικό της. Όλοι οι ριζοσπάστες στοχαστές, από τον Μαρξ έως τους ευφυείς συντηρητικούς, είχαν εμμονή με το ερώτημα: ποιο είναι το κόστος της προόδου; Ο Μαρξ ήταν γοητευμένος από τον καπιταλισμό, με την πρωτοφανή παραγωγικότητα που απελευθέρωσε. Αλλά επέμενε ότι αυτή η επιτυχία προκαλεί ανταγωνισμούς. Θα πρέπει να κάνουμε το ίδιο σήμερα: να έχουμε υπόψιν μας ότι η σκοτεινή πλευρά του παγκόσμιου καπιταλισμού υποδαυλίζει εξεγέρσεις.
Slavoj Zizek

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Εμπειρία

Ένας από τους δυνητικούς ορισμούς της ύστερης νεωτερικότητας είναι: “η εποχή στην οποία καθίσταται αδύνατη η εμπειρία.” Η αδυνατότητα αυτή δηλώνεται στο επίπεδο της γλώσσας μέσα από την υποχρεωτική λίγο-πολύ πληθυντικοποίηση της λέξης. Το μετανεωτερικό υποκείμενο έχει “εμπειρίες”: πραγμοποιημένα, αποσπασματικά υποκατάστατα της χαμένης δυνατότητας για εμπειρία. Η γλώσσα που μόλις χρησιμοποιήσαμε είναι ήδη δηλωτική των διαφορών ανάμεσα στις δύο έννοιες: οι “εμπειρίες” είναι κτήματα, πράγματα τα οποία ο άνθρωπος της ύστερης νεωτερικότητας αναζητά να αποκτήσει, και τα οποία η κοινωνία του διαθέτει σε λίγο-πολύ καθολικά εμπορευματοποιημένη μορφή: η “εμπειρία” ενός ηλιοβασιλέματος στο Αιγαίο είναι προϊόν που πουλιέται από ταξιδιωτικά γραφεία· η “εμπειρία” της ανάβασης ενός βουνού, ενός ελεύθερου άλματος, μιας σεξουαλικής συνεύρεσης, ενός ερημικού νησιού, μιας διονυσιακής κατάστασης μέθης στο μέσο μιας ροκ συναυλίας — όλα αυτά είναι “εμπειρίες” που εξασφαλίζονται έμμεσα ή άμμεσα με την καταβολή ενός ποσού, που μπορούν να προγραμματιστούν, που απαντώνται λίγο ως πολύ ως αποτελέσματα ενσυνείδητου σχεδιασμού.

Τα φασιστικά καθάρματα και η καμπάνια για την τρομοκράτηση του λαού

Νέο κρούσμα τρομοκράτησης από τη Χρυσή Αυγή

Τη διανομή τροφίμων του Κοινωνικού Παντοπωλείου του Πολιτιστικού Συλλόγου «Πύλη Πολιτισμού» στο Ναύπλιο προσπάθησαν να παρεμποδίσουν το απόγευμα της Τετάρτης, μέρα της μεγάλης απεργιακής κινητοποίησης, τα φασιστοειδή της τοπικής ναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής.

Σε μια ακόμη προσπάθεια τρομοκράτησης του λαού, οι τραμπούκοι, με ρόπαλα, κράνη και κουκούλες, εμφανίστηκαν προκλητικοί, όπως καταγγέλλει η πρόεδρος του συλλόγου Χρ. Σταυρουλάκη, ενώ γινόταν η διανομή τροφίμων. Και ρωτούσαν πολίτες που έφευγαν με τρόφιμα και τους φαίνονταν «ύποπτοι» αν ήταν αλλοδαποί και ζητούσαν μάλιστα και ταυτότητες. «Ο σύλλογος δίνει τρόφιμα που προέρχονται από το υστέρημα των συμπολιτών μας, χωρίς να θέτει ζήτημα εθνικότητας», εξηγεί η πρόεδρος. Να σημειωθεί ότι και την περασμένη βδομάδα, που γινόταν η διανομή, εμφανίστηκαν πάλι 2 με 3 φασιστοειδή ρωτώντας αν βοηθάει ο σύλλογος αλλοδαπούς με τρόφιμα.

Για ακόμη μια φορά όμως η βρώμικη απόπειρα των χρυσαυγιτών να τρομοκρατήσουν και ρίξουν το δηλητήριο δεν βρήκε έδαφος, αφού δεκάδες εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν στο σημείο και απώθησαν τα τάγματα εφόδου των φασιστοειδών. Έτσι πρέπει να τους απομονώνει και να τους αντιμετωπίζει η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, γιατί είναι εχθροί τους.

Ο "πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται..."

Ο «πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται... »

Τρία άρθρα μετρήσαμε στην «Αυγή» της Τρίτης σχετικά με τον «902» και τον «Ριζοσπάστη». Αντιγράφουμε αποσπάσματα:

«"Ο 902 ήταν το τέλειο έγκλημα", έλεγε ένας φίλος και να που πάει να γίνει σκέτο έγκλημα. Μπορεί άραγε η επίκληση όποιων οικονομικών δυσκολιών, να αθωώσει μια τέτοια κίνηση; Κι αφού οι οικονομικές δυσκολίες προήλθαν από τη συρρίκνωση του ποσοστού, πώς γίνεται να προκρίνονται οι απολύσεις και οι πωλήσεις και να μην υπάρχει προβληματισμός για την πολιτική που οδήγησε σ' αυτή τη συρρίκνωση; Μια πολιτική δυσθυμίας, βλοσυρότητας, πολιορκημένου κάστρου, υψωμένου δάχτυλου έναντι όλων των "άλλων", πόσο μπορεί να εμπνεύσει; (...) Οι κομμουνιστές έχουν περάσει διά πυρός και σιδήρου (...) Μόνο που είχαν το κεφάλι ψηλά, είχαν πέσει στη φωτιά, στα πεδία των τίμιων μαχών. Και η ήττα τους ακόμα είχε φτερά. Φτερά που τα φορούσαν και στους διπλανούς τους».

Και: «...προτείναμε από την "Αυγή" να εξαντληθούν όλες οι δυνατότητες ώστε ο "902" να παραμείνει στην Αριστερά. Και κυρίως να μην καταλήξει στα χέρια της διαπλοκής και μάλιστα της ακροδεξιάς εκδοχής της που στήνουν ο κ. Σαμαράς και οι συν αυτώ. Το ηθικό επιχείρημα - πέραν του κινδύνου, ο 902 να γίνει μνημονιακός - είναι ότι η συχνότητα δεν είναι περιουσιακό στοιχείο ενός κόμματος, αλλά κοινωνική περιουσία της Αριστεράς»...

Ο «πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται» και η «Αυγή» δεν κρύβει την όρεξή της. Να αφαιρεθεί απ' το ΚΚΕ η συχνότητα του «902». Ζήτημα γύρω απ' το οποίο κλωθογυρνάνε μέρες τώρα, λασπολογώντας κιόλας ότι το ΚΚΕ ετοιμάζεται να παραδώσει στη διαπλοκή τον «902»... Θα επιμείνουμε, να μην κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. Αλλοι είναι αυτοί που διαφημίζουν στις σελίδες τους επιφανείς εκπροσώπους της αστικής τάξης της χώρας. Αλλοι, και όχι το ΚΚΕ, είναι που θέλουν να διαχειριστούν την εξουσία που είναι συνυφασμένη με τη διαπλοκή. Θα 'πρεπε να 'χουν μάθει ήδη ότι στο ΚΚΕ λάσπη δεν πιάνει.

Φ. Παρρής, Κ. Σκολαρίκος-Η πολιτική συμμαχιών του ΚΚΕ στις δεκαετίες 1950-1960. Η πείρα της ΕΔΑ (Ι)

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΙΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ 1950-1960. Η ΠΕΙΡΑ ΤΗΣ ΕΔΑ
των Φάνη Παρρή και Κώστα Σκολαρίκου
Τεύχος: 2012 Τεύχος 4-5


Τον τελευταίο χρόνο, ιδιαίτερα την προεκλογική περίοδο, προβλήθηκε πολλές φορές η περίπτωση της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ), κυρίως το γεγονός ότι στις βουλευτικές εκλογές του 1958 πήρε ποσοστό 24,42% και κατέκτησε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο.

Το παράδειγμα της ΕΔΑ αξιοποιήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (στις κεντρικές προεκλογικές συγκεντρώσεις και στα τηλεοπτικά παράθυρα), αλλά και από τον αστικό Τύπο, με ένα στόχο: να πλήξει τη σημερινή επαναστατική στρατηγική του ΚΚΕ - να πιέσουν το ΚΚΕ σε οπορτουνιστική προσαρμογή, ώστε να υποκύψει στις ανάγκες διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται κάτι τέτοιο, μέσω της προβολής [1] στο σήμερα παλιότερων αποφάσεων και θέσεων του ΚΚΕ, παρά τις διαφορετικές συνθήκες και κυρίως τα πολιτικά συμπεράσματα που έχει βγάλει το Κόμμα με συλλογικές διαδικασίες: «…η εργατική τάξη με τους συμμάχους της μισοπρολετάριους φτωχούς αγρότες και αυτοαπασχολούμενους των πόλεων, πρέπει να αγωνιστεί μέχρι την τελική λύση του προβλήματος της εξουσίας, την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας με την ανατροπή της αστικής εξουσίας. Αποδείχτηκε στην πράξη ότι ήταν λάθος η υιοθέτηση, από το ΚΚΕ και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, “ενδιάμεσου” στόχου εξουσίας που χαρακτηριζόταν είτε ως “επαναστατική εξουσία αστικοδημοκρατικού χαρακτήρα” ή “Λαϊκή Δημοκρατική Κυβέρνηση”, είτε ως “αντιιμπεριαλιστική-αντιμονοπωλιακή εξουσία” ή ως “αντιμονοπωλιακή διακυβέρνηση”.

Η αναγνώριση του παραπάνω λάθους και η ανάλογη διόρθωση της στρατηγικής θα δώσει ώθηση στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης σε κάθε χώρα, αλλά και στην ιδεολογική και πολιτική ενότητα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος»[2].

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού (Για τη φύση της καπιταλιστικής κρίσης συσσώρευσης)

Τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού

Η εκδήλωση της γενικευμένης και συγχρονισμένης οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης έφερε στο προσκήνιο τον ιστορικά ξεπερασμένο και απάνθρωπο χαρακτήρα του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος, την επικαιρότητα και αναγκαιότητα του σοσιαλισμού, την ανάγκη ανασύνταξης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, της χειραφέτησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Συνέβαλε στην όξυνση των ανισομετριών και των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, στη μεταβολή του συσχετισμού δυνάμεων στη διεθνή ιμπεριαλιστική πυραμίδα, στη ρευστότητα των συμμαχιών και στην ανάφλεξη παλαιών και νέων εστιών πολέμου.

Η καπιταλιστική κρίση έδωσε συντριπτικό χτύπημα στις αστικές θεωρίες, π.χ. περί αειφόρου ανάπτυξης. Ανέδειξε ολοκάθαρα την όξυνση των αντιφάσεων και δυσκολιών της αστικής διαχείρισης και γενικότερα τις δυσκολίες για το πέρασμα σε νέο κύκλο διευρυμένης αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου. Η όποια ανάκαμψη σημειώθηκε ήταν ανισόμετρη, αναιμική, ενώ στην Ευρωζώνη και στην Ιαπωνία τη διαδέχτηκε νέα υποχώρηση. Ο επόμενος κύκλος της κρίσης σε διεθνές επίπεδο θα είναι ακόμα πιο βαθύς. Αυτή η πραγματικότητα φέρνει στο προσκήνιο την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα περάσματος στο σοσιαλισμό, αποκαλύπτοντας ότι τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού είναι ξεπερασμένα.

Εξετάζοντας το ζήτημα της οικονομικής βάσης κάθε κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού και στην προκειμένη περίπτωση του καπιταλισμού, εξετάζουμε όχι πράγματα, όχι αντικείμενα, αλλά σχέσεις. Τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων κατά τη διαδικασία της κοινωνικής παραγωγής της ζωής τους. Σε τελευταία ανάλυση τις σχέσεις κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων. Και ότι το «κεφάλαιο είναι η ενσάρκωση της εκμεταλλευτικής σχέσης της μισθωτής εργασίας και όχι απλά μια παραγωγική επένδυση που έχει την ιδιότητα να παράγει αξίες χρήσης, προϊόντα».Η ενσάρκωση της εκμεταλλευτικής σχέσης της μισθωτής εργασίας εκφράζεται με την ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής.

Αλέκα Παπαρήγα-Αντίθεση με "τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό" ή αντίθεση με "τον νεοφιλελευθερισμό"; (1998)

ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ "ΤΑ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ"
ή αντίθεση με "τον νεοφιλελευθερισμό";
Της Αλέκας Παπαρήγα, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
15 Νοεμβρίου 1998

Είναι οπωσδήποτε θετικό ότι τώρα πιο έντονα μέσα στη Βουλή, δυστυχώς όμως όχι τόσο έντονα μέσα στην ελληνική κοινωνία, γίνεται αντιπαράθεση πάνω στην καρδιά του προβλήματος, δηλαδή στους δύο δρόμους ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας, τους οποίους το Πρόγραμμα του Κόμματος στο 15ο Συνέδριο καθόρισε ως εξής:

Από τη μια μεριά είναι "ο δρόμος, που υπηρετεί τα συμφέροντα των πολυεθνικών, των καπιταλιστών, σε βάρος του λαού, ο δρόμος της προσαρμογής και υποταγής στις αντεργατικές αντιλαϊκές επιλογές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ".

Από την άλλη "ο δρόμος της συγκρότησης του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου πάλης, που μπορεί να δώσει προοπτική στην εργατική τάξη, τα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, τη νεολαία.

Δεν υπάρχει υπερταξικός ή τρίτος δρόμος. Η θα υπηρετεί τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, το καπιταλιστικό σύστημα, ή θα υπηρετεί το λαό και θα έχει προοπτική το σοσιαλισμό".


Με άξονα τη θέση μας για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, αποδεικνύουμε το ρεαλισμό της πρότασής μας στο λαό

Κ. Σκολαρίκος-Για το κόμμα, το μέτωπο, τον σοσιαλισμό (2000)

Για το Κόμμα, το Μέτωπο, το Σοσιαλισμό

Αναφορικά με το ΑΑΔ Μέτωπο που προωθείται από την προγραμματική πολιτική του 15ου Συνεδρίου, θα ήταν καλό να γίνουν ορισμένες επισημάνσεις. Υπάρχει η αναγκαιότητα της ξεκάθαρης δήλωσης και κατανόησης από το σύνολο των συντρόφων -συντροφισσών, οπαδών και φίλων του κόμματος που θα επισημαίνει ότι το ΑΑΔΜ δεν είναι ένα στάδιο που προκύπτει ως απαραίτητο από τη Μ-Λ θεωρία, αλλά είναι η τακτική που επιλέγει το κόμμα μέσα από την ανάλυση της πραγματικότητας με βάση το Μ-Λ. Το μέτωπο μπορεί να αποτύχει ή να διασπαστεί ή να μη συγκροτηθεί ή ακόμα και το ΚΚΕ να βρεθεί σε άσχημο συσχετισμό μέσα σ' αυτό και να χρειαστεί ν' αποχωρήσει. Επιπλέον, μπορεί μια αλλαγή του διεθνούς συσχετισμού να οδηγήσει σε αλλαγή της προγραμματικής πολιτικής, όπως εξάλλου έγινε και πρόσφατα, ύστερα από τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων μας και «κάθε βήμα πραγματικού κινήματος είναι πιο σπουδαίο από μια δωδεκάδα προγράμματα». (Κριτική του Προγράμματος της Γκόττα).

Από άρθρο στον Προσυνεδριακό του 2000, Ριζοσπάστης

Δυο λόγια για ένα ακόμη άρθρο του Προσυνεδριακού

Το αντικείμενό μου είναι το άρθρο του Κώστα Αδαμόπουλου (ΚΟΒ Ταξί Αττικής) με τίτλο "Πρόγραμμα ρήξης με τον μαρξισμό." Θα ήθελα κατ' αρχάς να παρατηρήσω πως η χρήση τέτοιων τίτλων δεν βοηθά με κανένα τρόπο τον σοβαρό εσωκομματικό διάλογο, αλλά λειτουργεί ως μέσο εντυπωσιοθηρίας, πράγμα καθόλου μαρξιστικό. Για να αποδειχθεί, εάν υφίστατο, κάτι τόσο βαρύ όσο η εγκατάλειψη του μαρξισμού από το ΚΚΕ, θα χρειαζόταν αρκετές δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) σελίδες με εκτεταμένη αναφορά στα θεωρητικά του κείμενα και στις οργανωτικές και πολιτικές πρακτικές του, και όχι λίγες εκατοντάδες λέξεις όπου οι "αποδείξεις" της εγκατάλειψης του μαρξισμού συνίστανται κατά κύριο λόγο στην πτώση σε εκλογικά ποσοστά και την καταγγελόμενη έλλειψη απήχησης στην νεολαία.

Ο Αδαμόπουλος ισχυρίζεται πως οι θέσεις της ΚΕ αποτελούν πρόγραμμα που "έρχεται να επισφραγίσει τη δικαίωση της αριστερίστικης ομάδας Γράψα 24 χρόνια μετά" και πως συνιστούν "εκσυγχρονισμένο copypaste όλων των ζητημάτων που έθεταν τότε οι οπορτουνιστές." Αυτή είναι μια εντυπωσιακή κατηγορία για κάποιον που, στην αμέσως επόμενη παράγραφο, επιτίθεται στο κόμμα για τη μη εμπλοκή του στις πλατείες με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν οι "αριστεριστές" της Ανταρσύα: "Ποιος να το έλεγε πως ο λαός θα γέμιζε τις πλατείες όλης της χώρας και το Κόμμα θα παρακολουθούσε τις εξελίξεις απ' την τηλεόραση. Απαράδεκτη η θέση 25. Ποτέ το ΚΚΕ στην ιστορία του χωρίς στοιχεία δε μίλησε για έλεγχο κινήματος από αστικούς μηχανισμούς. Φυσικά και ήταν ανώριμο το ξέσπασμα των αγανακτισμένων, με λάθος αιτήματα, στόχους, ευάλωτο στους διάφορους μηχανισμούς. Μα πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν το κόμμα της εργατικής τάξης με μια ελιτίστικη λογική λείπει από εκεί;" Αφήνω σε ειδικότερους εμού το ζήτημα του κατά πόσο οι θέσεις της ΚΕ αποτελούν "εκσυγχρονισμένο copy paste" των θέσεων της ομάδας Γράψα.

Για την "ηθική αυτουργία"

Για την «ηθική αυτουργία»

Υπάρχουν πολλά που μπορεί να σχολιάσει κανείς με αφορμή την επίθεση των προβοκατόρων στο εργοτάξιο της «Ελληνικός Χρυσός» στις Σκουριές Χαλκιδικής και τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση προσπάθησε να την αξιοποιήσει και να την ενσωματώσει στην προπαγάνδα της για συκοφάντηση και καταστολή του μαζικού λαϊκού κινήματος. Η κυβέρνηση, όμως, και τα επιτελεία της, δεν έμειναν στα λόγια. Προχώρησαν και σε πράξεις, αποδίδοντας κατηγορίες για «ηθική αυτουργία» σε μέλος της Επιτροπής Αγώνα, που συμμετέχει στις κινητοποιήσεις ενάντια στην εγκατάσταση των μεταλλείων χρυσού στην περιοχή. Η εξέλιξη αυτή είναι δηλωτική των προθέσεων της κυβέρνησης να τυλίξει το λαϊκό κίνημα σε μια κόλλα χαρτί, για λογαριασμό της πλουτοκρατίας. Ανοίγει επικίνδυνους δρόμους και πρέπει να σημάνει συναγερμό.

Πού οδηγεί η πρακτική της κυβέρνησης, από κοντά και της ταξικής Δικαιοσύνης; Στην ποινικοποίηση ακόμα και της άποψης εκείνου που αντιδρά στην κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική, αφού αυτή μπορεί να θεωρηθεί ότι «ενθαρρύνει» τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων και να ενοχοποιηθεί σαν «ηθική αυτουργία». Και αξιοποιούν τις προβοκάτσιες γι' αυτό το σκοπό. Δηλαδή, κάποιος που εκφράζει τη συμπάθεια ή την αλληλεγγύη του σε έναν αγώνα, τον οποίο οι μηχανισμοί του κράτους στοχοποιούν σαν παράνομο, μπορεί να χρεωθεί την κατηγορία της «ηθικής αυτουργίας» και να συρθεί στα δικαστήρια. Πολύ περισσότερο αν στο πλαίσιο μιας μαζικής λαϊκής κινητοποίησης εκδηλωθεί μια προβοκάτσια, οι διοργανωτές και όσοι συμμετέχουν ή στηρίζουν την κινητοποίηση, θα μπορούν να στοχοποιηθούν σαν «ηθικοί αυτουργοί» και μ' αυτήν την κατηγορία να συρθούν σε δίκη.

Σειρά εκλαϊκευτικών άρθρων Ριζοσπάστη για την Πολιτική Οικονομία-Η υπεραξία

Η υπεραξία

Αφού αγοράσει την εργατική δύναμη και τα μέσα παραγωγής ο καπιταλιστής οργανώνει την παραγωγή εμπορευμάτων.

Το προτσές της εργασίας στην καπιταλιστική επιχείρηση έχει διπλό χαρακτήρα.

Από τη μια μεριά είναι προτσές δημιουργίας αξιών χρήσης (υφάσματα, παπούτσια, ρούχα, ψωμί, μηχανές κλπ., αντικείμενα που μπορούν να χρησιμοποιούν οι άνθρωποι).

Από την άλλη, είναι προτσές δημιουργίας αξίας. Αυτό ενδιαφέρει τον καπιταλιστή, γιατί στην αξία των νέων εμπορευμάτων που δημιουργήθηκε από την εργασία των μισθωτών εργατών, υπάρχει εκτός από την αξία της εργατικής δύναμης και των μέσων παραγωγής και ένα πρόσθετο μέρος της αξίας, το οποίο ιδιοποιείται δωρεάν ο καπιταλιστής.

Εκείνο ακριβώς το μέρος της αξίας που δημιουργείται από την εργασία των μισθωτών εργατών, αλλά δεν πληρώνεται από τον καπιταλιστή, είναι η υπεραξία.

Ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής προϋποθέτει ένα σχετικά υψηλό επίπεδο παραγωγικότητας της εργασίας, όπου ο εργάτης χρειάζεται μονάχα ένα μέρος της εργάσιμης μέρας, για να δημιουργήσει μια αξία ίση με την αξία της εργατικής δύναμης.

Η υπεραξία δημιουργείται μόνο στην παραγωγή, στο προτσές της εκμετάλλευσης της εργασίας από το κεφάλαιο.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα με το εμπόρευμα (Α) και υποθέσουμε ότι:

Η εργάσιμη μέρα είναι ένα 8ωρο.