Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Κρυφές αδυναμίες: Αντικομμουνιστικά κόμικ, μέρος τρία. Το πρόβλημα με το σοβά.

Ο σοβάς έχει πέσει αριστερά από το παράθυρο. Ένα κερί σε κανάτα πάνω στο ράφι. Δίπλα μια πατσαβούρα. Μια κούπα καφέ είναι πεσμένη στα δεξιά του, μάλλον από κάποια νευρική και απότομη κίνηση. Αυτός ο άθεος κομμουνισμός, 1961.

Πιο γκρο πλαν κατάσταση που αποκαλύπτει ότι ο σοβάς έχει πέσει και αλλού. Ο Μαρξ μάλλον δεν έβλεπε καλά και κατέβασε το κερί απ' το ράφι στο τραπέζι. Διακρίνονται άπλυτα πιάτα και κατσαρολικά, ενώ η πατσαβούρα έχει κατεβεί στον πάγκο. Η κούπα καφέ εξακολουθεί να είναι πεσμένη στα δεξιά του. Το μπικ έβγαλε φτερά κι έγινε πένα. Η απειλή για την ελευθερία, 1965.

Εξηγήσεις για τις φωτογραφίες του ενημερωτικού σταθμού ΣΚΑΙ

Στην πρώτη φωτογραφία επάνω αριστερά, φαίνονται καθαρά οι καταστροφές που προκάλεσαν οι μαινόμενοι συνδικαλιστές στο γραφείο του ανυπεράσπιστου υπουργού.

Στη δεύτερη, επάνω δεξιά, έχουμε close-up των καταστροφών.

Η τρίτη φωτογραφία, κάτω αριστερά, και η τέταρτη, κάτω δεξιά, προέκυψαν ως εξής: αφού οι ταραξίες συνελήφθηκαν και προσήχθηκαν στην δικαιοσύνη, δύο εκ των συλληφθέντων ξέφυγαν από τον έλεγχο της αστυνομίας, ξανα-ανέβηκαν στο γραφείο του υπουργού, και έριξαν μια καρέκλα γραφείου που πριν βρισκόταν αλλού και από πάνω της το λαμπατέρ που πριν ήταν όρθιο, έτσι, για το "ασταδιάλα Βρούτση".

Κοάν-γίγας

Για πρώτη φορά ever, το Lenin Reloaded ανακηρύσσει ένα ολόκληρο κείμενο σε Κοάν. Μοναδική παρέμβαση του υποφαινόμενου οι κατατοπιστικές κεφαλίδες και τα έντονα στοιχεία. Διαλογιστείτε, απολιθώματα!

Τίτλος κειμένου πολυτασικός και πολύμπριζος, κατευθείαν από κατάλογο περιεχομένων ομιλίας Σλαβόι Ζίζεκ:

Ο ΣΥΡΙΖΑ στις ΗΠΑ (μεταξύ Tocqueville και «Lincoln»): Διαβάζοντας την αλλαγή παραδείγματος;
Στην καρδιά του κήτους
Του Παναγιώτη Σκευοφύλακα

Ο νανοειδής Νίτσε: Ο μικροαστικός αντικομφορμισμός ως φασισμός

Κάποτε, στα τέλη του 19ου αιώνα, έγραφε στην Γερμανία κάποιος με το όνομα Φρίντριχ Νίτσε. Ενσάρκωσε, ανάμεσα σε άλλα, το πρότυπο του διανοουμένου που τα βάζει με όλους ανεξαιρέτως, που απορρίπτει τους πάντες και τα πάντα: τη Γερμανία αλλά και την Ευρώπη ευρύτερα, τον πασιφισμό αλλά και τον παραδοσιακό μιλιταρισμό, την αστική τάξη και τον σοσιαλισμό, τον υλισμό του χρήματος αλλά και την χριστιανική ηθική. Είναι ο άνθρωπος- "αντί", ο άνθρωπος ως αντί: ο αντι-Βάγκνερ, ο αντι-Παύλος, ο αντι-Καντ, ο αντι-Χέγκελ, ο αντί-Χριστος. Αυτή του η εχθρότητα προς κάθε έκφανση της εποχής ανεξαίρετα βασίζεται, στο τέλος, σε μια ατέλειωτη δύναμη κατάφασης του εαυτού, σε ένα διονυσιακό ντελίριο αυτοκατάφασης: σε τελική ανάλυση, στον "υπεράνθρωπο" που προσπάθησε να είναι ο ίδιος ο Νίτσε για τον εαυτό του πληρώνοντας, τελικά, το βαρύ αντίτιμο της τρέλας.

Πάντοτε μου έκανε εντύπωση η τεράστια απήχηση του έργου του Νίτσε στην Ελλάδα· φαντάζομαι ότι κάποιοι θα θεωρούν ότι οφείλεται στην μεγάλη απήχηση του Καζαντζάκη, αλλά αναρωτιέμαι αν τα πράγματα δεν έχουν στην πραγματικότητα την ανάστροφη μορφή, και αν η δημοφιλία του Καζαντζάκη δεν οφείλεται στην πρότερη απήχηση όχι τόσο του Νίτσε ως φιλοσόφου, αλλά του είδους αντίληψης για τον κόσμο και τον εαυτό που αυτός θεμελίωσε για ένα ακροατήριο που ταξικά βρίσκεται στους αντίποδες του φαντασιακού του αριστοκρατισμού: τους μικροαστούς.

Η δημοφιλία αυτή μου φαίνεται αποκαλυπτική όχι για τον Νίτσε, αλλά για την ελληνική κοινωνία των τελευταίων 50 περίπου ετών: υπάρχει μια ενστικτώδης τάση της μικροαστικής ιδεολογίας στην Ελλάδα να "αναγνωρίζει" τον εαυτό της στο έργο του Γερμανού. H καθολική του εχθρότητα σε όλες τις τάξεις και τις ιδεολογικές τάσεις της εποχής του διαμεσολαβεί την επιθυμία του μικροαστού για μια εξιδανικευμένη ανεξαρτησία από τις σχέσεις παραγωγής και από τις άλλες τάξεις. Όσο μεγαλύτερη είναι η αντικειμενική εξάρτηση του μικροαστού από το κεφάλαιο και η απειλή που νιώθει από την οργάνωση και τις διεκδικήσεις των "κάτω", τόσο πιο σφοδρή και εμμονική είναι η τάση του να ταμπουρώνεται πίσω από κίβδηλες διακηρύξεις ανεξαρτησίας από το χρήμα και το κέρδος, από τα "οργανωμένα συμφέροντα" και τα "λόμπι."

Ν. Μόττας-Ο πατριωτισμός του κεφαλαίου είναι η μιζέρια του λαού

Ο «πατριωτισμός» του Κεφαλαίου είναι η μιζέρια του λαού
Του Νικόλαου Μόττα.

«Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς;
Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να
βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια.
Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη
των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού
διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. [...]
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του;
Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»
- Άρης Βελουχιώτης, Οκτώβρης 1944.

Η πλουτοκρατία πάει στο Κατάρ. Όχι μόνη της ασφαλώς. Αλλά συνοδεύοντας τον πολιτικό υφιστάμενο της, τον πρωθυπουργό, στο ταξίδι του στη χώρα της Μέσης Ανατολής. «Στο Κατάρ θα βρίσκεται από σήμερα το απόγευμα ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς επικεφαλής κυβερνητικής αντιπροσωπείας και συνοδευόμενος από περίπου 40 έλληνες επιχειρηματίες» έγραψε το Πρώτο Θέμα (29/1). Ο ηγέτης, λοιπόν, της «μεγάλης ευρωπαϊκής παράταξης» πήρε αλα μπρατσέτα το «πατριωτικό κεφάλαιο» και κίνησαν προς άγραν επενδύσεων από τους ζάμπλουτους εμίρηδες σαουδάραβες. Στόχος η ανάπτυξη. Αφού, λοιπόν, (δι)έλυσε με τον πλέον... δημοκρατικό τρόπο (επιστράτευση) την απεργία στο μετρό, αφού ξαμόλησε τα ΜΑΤ ενάντια στους αγρότες, αφού έσφιξε ακόμη δυνατότερα τη θηλιά στο λαιμό του λαού, ο πρωθυπουργός ξεκίνησε για νέα «πατριωτική» αποστολή. Με στόχο, πάντα, την “ανάπτυξη”...

Ελεύθεροι οι 35, δεν εμφανίστηκαν οι μάρτυρες κατηγορίας

Ελεύθεροι αφέθηκαν οι 35 συνδικαλιστές που οδηγήθηκαν στα δικαστήρια της Ευελπίδων στις 12 το μεσημέρι της Πέμπτης. Προηγούμενα είχαν παραπεμφθεί να δικαστούν στο αυτόφωρο, με την κατηγορία της "παράνομης παραμονής σε δημόσιο χώρο", ωστόσο η δίκη αναβλήθηκε για τις 12 Φλεβάρη, καθώς δεν είχαν προσέλθει οι μάρτυρες κατηγορίας.

Δεν παραπέμφθηκαν με την κατηγορία της "διακεκριμένης φθοράς", καθώς κάθε ώρα που περνάει αποκαλύπτεται ότι αυτή η κατηγορία δεν θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί με τις στημένες φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα.

Από το πρωί, ιδιαίτερα μαζική και δυναμική συγκέντρωση πραγματοποίησε το ΠΑΜΕ στα Δικαστήρια της Ευελπίδων.

Λίγα λεπτά μετά τις 9 το πρωί, με βροχή από συνθήματα και υψωμένες γροθιές υποδέχτηκε ο κόσμος, που έχει πλημμυρίσει το χώρο των δικαστηρίων, τους 35 συλληφθέντες συνδικαλιστές που έφτασαν στα δικαστήρια. Εξαιτίας του συγκεντρωμένου πλήθους το λεωφορείο δεν μπορούσε να προχωρήσει, οι συνδικαλιστές κατέβηκαν και προχώρησαν πεζοί προς τα κτίρια των δικαστηρίων, μέσα στα χειροκροτήματα του κόσμου.

Λίγο πριν τις 9.30 στα δικαστήρια έφτασε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα.

Εκεί που τους πονάει

Εκεί που τους πονάει

Η χτεσινή επίθεση στο ταξικό κίνημα από τις δυνάμεις της κρατικής καταστολής με άμεση κυβερνητική εντολή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Είχε προαναγγελθεί, καθώς η κυβέρνηση γνωρίζει πως όλο και περισσότερο θα βρίσκεται αντιμέτωπη με το ταξικό κίνημα, με το σύνολο των λαϊκών δυνάμεων που συνειδητοποιούν πως όχι μόνο δεν έχουν τέλος τα βάσανα, αλλά βρίσκονται απέναντι σε μια συνολική επίθεση, με στόχο το τσάκισμα των δικαιωμάτων για την ανάκαμψη των καπιταλιστικών κερδών.

Οσο ο ανταγωνισμός των μονοπωλίων αυξάνεται, όσο οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται και όσο η ανάκαμψη του ενός γίνεται βραχνάς για τα κέρδη του άλλου, τόσο η επίθεση στην εργατική τάξη θα γίνεται πιο έντονη.

Η επίδειξη δύναμης στις ταξικές δυνάμεις δεν είναι απλή συνέχεια του χτυπήματος στο Μετρό και της απαγόρευσης στους αγρότες να συγκεντρωθούν εκεί που θέλουν. Είναι στοχευμένη επίθεση σ' αυτούς που οι καπιταλιστές αναγνωρίζουν σαν πραγματικό αντίπαλο. Γελιούνται, βέβαια, αν πιστεύουν ότι έτσι θα γονατίσουν τους απροσκύνητους, αυτό όμως δεν τους αποτρέπει από το να επιχειρήσουν ξανά τέτοια χτυπήματα.

Οπως και να 'χει το χτεσινό χτύπημα συνιστά ποιοτικό βήμα στην καταστολή.

Η συγχορδία της αστικής προπαγάνδας κλιμάκωσε καιρό πριν τη φιλολογία περί βίας και ανοιχτά πλέον παρουσιάζει το εργατικό κίνημα σαν το πραγματικό πρόβλημα για την ανάκαμψη των καπιταλιστικών κερδών. Κρύβουν έτσι το γεγονός ότι η καπιταλιστική κρίση καταστρέφει κεφάλαια είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει απέναντι ισχυρό εργατικό κίνημα.

Σε εξέλιξη η μαζική συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στα δικαστήρια


Σε εξέλιξη η ιδιαίτερα μαζική και δυναμική συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στα Δικαστήρια της Ευελπίδων, όπου οδηγούνται σήμερα στο αυτόφωρο οι 35 συνδικαλιστές που συνελήφθησαν την Τετάρτη, μετά την άγρια επέμβαση των ΜΑΤ στο Υπουργείο Εργασίας.

Λίγα λεπτά μετά τις 9 το πρωί, με βροχή από συνθήματα και υψωμένες γροθιές υποδέχτηκε ο κόσμος, που έχει πλημμυρίσει το χώρο των δικαστηρίων, τους 35 συλληφθέντες συνδικαλιστές που έφτασαν στα δικαστήρια. Εξαιτίας του συγκεντρωμένου πλήθους το λεωφορείο δεν μπορούσε να προχωρήσει, οι συνδικαλιστές κατέβηκαν και προχώρησαν πεζοί προς τα κτίρια των δικαστηρίων, μέσα στα χειροκροτήματα του κόσμου.

Λίγο πριν τις 9.30 στα δικαστήρια έφτασε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα.

Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο υποδημάτων ELITE, με γενική συνέλευση που πραγματοποίησαν με το που έπιασαν βάρδια το πρωί της Πέμπτης, αποφάσισαν να κατέβουν σε απεργία σε ένδειξη αλληλεγγύης στους συλληφθέντες συνδικαλιστές και σύσσωμοι κατέβηκαν και συμμετέχουν οργανωμένα στη συγκέντρωση στα δικαστήρια.

Στο χώρο της συγκέντρωσης, σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε η Ομοσπονδία Δικαστικών Υπαλλήλων Ελλάδας, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στους συλληφθέντες.

Κρυφές αδυναμίες: Αντικομμουνιστικά κόμικ, μέρος δύο. Ο Λένιν αγνόησε τον λόγο του Θεού.

-"Αυτό το βιβλίο θα μας δώσει το σχέδιο που χρειαζόμαστε για να ανατρέψουμε την κυβέρνησή μας".
-Αλλά η Βίβλος μας λέει ότι κάθε άτομο είναι σημαντικό στα μάτια του Θεού, και μας λέει τι είναι σωστό και τι λάθος.

Για το άρθρο του Χρήστου Λάσκου περί ταξιδίου εις ΗΠΑ

Τα γεγονότα της (χθεσινής πια) ημέρας, που είναι ιδιαίτερα σημαντικά, μιας και η νέα επίδειξη κυβερνητικού αυταρχισμού κινείται στην κατεύθυνση της τύποις ισοπέδωσης του δικαιώματος στο συνδικαλίζεσθαι (το πιο "προχωρημένο" δικαίωμα στην απεργία έχει ήδη ισοπεδωθεί), δεν μας επέτρεψαν να ασχοληθούμε δεόντως με το πρώτο, αν δεν απατώμεθα, κείμενο από τους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ που ψελλίζει κάτι για την επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ. Είναι του Χρήστου Λάσκου, διδάκτορος της Φιλοσοφίας και μέλους του Π.Γ του ΣΥΡΙΖΑ.

Θα ξεκινήσουμε με την εισαγωγική παράγραφο του κειμένου του κυρίου Λάσκου "'Στροφές' και σταθερές", όπου αναφέρεται το εξής πολύ ενδιαφέρον: ότι η όποια εσωκομματική συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται εν κρυπτώ. Γράφει συγκεκριμένα ο κύριος Λάσκος: "Με αφορμή το ταξίδι της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στις ΗΠΑ μια συζήτηση ξεκίνησε –κυρίως μακριά από το φως της ημέρας- στο εσωτερικό μας, πολλά ζητήματα τέθηκαν, δικαίως και αδίκως, πράγματα λέχθηκαν ή υπονοήθηκαν."

Δύο οι λόγοι για τους οποίους αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον: πρώτον, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι δεν φιμώνει την εσωτερική αντιπολίτευση. Αντιθέτως, μας συνήθισε στους κομπασμούς για την απόλυτη, σχεδόν ανεξέλεγκτη ελευθερία διακίνησης ιδεών στους κόλπους του, από την πρόσφατη συνέντευξη του κυρίου Τσίπρα στον Ν. Χατζηνικολάου ως τις παλαιότερες, αρκούντως βαρύγδουπες δηλώσεις της κυρίας Ανδριοπούλου (κατά τη διάρκεια του προηγούμενου φιάσκο της συνάντησης με Πέρες): "Πάντα, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ έτσι θα είμαστε, είτε σας αρέσει είτε όχι αγαπητά παπαγαλάκια: Ελεύθεροι να αμφισβητήσουμε, να αντιπαραθέσουμε, να συζητήσουμε και να εκθέσουμε τις απόψεις μας." Αμ δεν το βλέπουμε, κυρία Ανδριοπούλου μου, και το κυριότερο, δεν προσπαθείτε καν να μας πείσετε πια πως ισχύει.

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Η κυβέρνηση οδηγεί 35 συνδικαλιστές στο αυτόφορο. Όλοι αύριο στο Πεδίο του Άρεως, 8 πμ

ΠΑΜΕ : Όλοι στο Πεδίον του Άρεως αύριο Πέμπτη στις 8 το πρωί

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ 8 ΤΟ ΠΡΩΙ
η κυβέρνηση οδηγεί στο Αυτόφωρο τους 35 συνδικαλιστές

Επιμένει στον αυταρχικό κατήφορο η κυβέρνηση. Οδηγεί αύριο το πρωί τους 35 συνδικαλιστές στο Αυτόφωρο. Το ΠΑΜΕ καλεί την εργατική τάξη να δόσει μαχητική απάντηση με συγκέντρωση στις 8 το πρωί στο πεδίο του Αρεως.

via Redfly Planet

Κρυφές αδυναμίες: Αντικομμουνιστικά κόμικ, μέρος ένα. Ο Μαρξ δεν πλενόταν.

Θα ξεκινήσουμε με την ιστορία του Καρλ Μαρξ, γνωστού ως "πατέρα του κομμουνισμού." Γεννήθηκε το 1818. Ο πατέρας του ήταν ευκατάστατος δικηγόρος. Ο Καρλ ήταν έξυπνο, αλλά δύστροπο παιδί.

Για τα γεγονότα στο Υπουργείο Εργασίας (τρίτο μέρος)


ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΙΟ ΙΚΑΝΟΥΣ
ΠΑΜΕ: Με κατασκευασμένες φωτογραφίες επιτίθεται ο ΣΚΑΪ στο ταξικό κίνημα
Δημοσίευση: Τετ, 30/01/2013 - 17:56

Τις κατασκευασμένες φωτογραφίες και το ταξικό μίσος του ΣΚΑΪ καταγγέλλει το ΠΑΜΕ.

Με σχόλιο του Γραφείου Τύπου, το ΠΑΜΕ τονίζει:

«Ο σταθμός του Αλαφούζου (ΣΚΑΪ) εκδηλώνοντας για μια ακόμα φορά το ταξικό του μίσος στο ΠΑΜΕ και στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και προκειμένου να πείσει για το πόσο καλά έκαναν τα ΜΑΤ και συνέλαβαν και χτύπησαν τους εκπροσώπους των συνδικάτων, επανέλαβε για μια ακόμα φορά τον εαυτό του.

Ανέβασε στην ιστοσελίδα του στο διαδίκτυο κατασκευασμένες φωτογραφίες απ' το γραφείο δήθεν του Υπουργού Εργασίας με πεταμένα χαρτιά και έπιπλα, για να πείσει για το βανδαλισμό των εκπροσώπων του ΠΑΜΕ και των συνδικάτων. Καλή η προσπάθεια και αντάξια της ιστορίας τους, αλλά τέτοιες προβοκάτσιες έχει αντιμετωπίσει και άλλες και από πιο ικανούς το ταξικό κίνημα».


Παρέμβαση του Δήμου Κουμπούρη στο σταθμό ΣΚΑΪ

Για τα γεγονότα στο Υπουργείο Εργασίας (δεύτερο μέρος)

Ελεεινοί
του Μανώλη Αντωνίου
Δημοσίευση: Τετ, 30/01/2013 - 19:04

Η κυβέρνηση δείχνει τα δόντια και την πυγμή της απέναντι στον πραγματικό της αντίπαλο: Στην εργατική τάξη και στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα. Αφού χτες ο υπουργός εργασίας ουσιαστικά κατηγόρησε όλους μα όλους τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους αυτής της χώρας ότι «έτρωγαν» από το ασφαλιστικό χωρίς να κάνουν τίποτα, ότι δεν ήταν εργαζόμενοι αλλά πελάτες, σήμερα τους επιτέθηκε και έμπρακτα: Σπασμένα κεφάλια, σωματικές βλάβες, χημικά, συλλήψεις.

Σήμερα το πρωί εργαζόμενοι, εκλεγμένοι εκπρόσωποι χιλιάδων εργαζομένων, μέλη ΔΣ και πρόεδροι σωματείων και ομοσπονδιών, διαδήλωσαν έξω από το υπουργείο εργασίας και ζήτησαν συνάντηση με τον υπουργό, αντιδρώντας στις χτεσινές προκλητικές δηλώσεις του για το ασφαλιστικό. Αυτός δεν δέχτηκε την αντιπροσωπεία που αποτελούταν από εκπροσώπους ομοσπονδιών–συνδικάτων και συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ. Αντίθετα, έστειλε τους μπράβους του και επιτέθηκαν στην αντιπροσωπεία που βρισκόταν στο χώρο πριν από το γραφείο του υπουργού. Έστειλε επίσης μέσα στο κτίριο τα ΜΑΤ που έσπασαν μια πόρτα για να περικυκλώσουν και να προσάγουν τους συνδικαλιστές. Έστειλε τα ΜΑΤ να επιτεθούν με λύσσα ενάντια στους συγκεντρωμένους που βρίσκονταν έξω από το υπουργείο, στέλνοντας στο νοσοκομείο οκτώ εργαζόμενους. Συνέλαβαν επίσης 35 συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ.

Οι εργαζόμενοι δεν έκαναν καμία καταστροφή. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο υπουργός εργασίας με κατασκευασμένες κατηγορίες για δήθεν υλικές καταστροφές, απειλές και επιδρομή επιχειρούν να καλύψουν την απροκάλυπτη εχθρότητα, το μίσος και τη βία των μπράβων και των ΜΑΤ απέναντι στους εργαζόμενους. Μάλιστα, η κυβέρνηση δεν επιτέθηκε γενικά σε κάποιους εργαζόμενους. Επιτέθηκε σε εκλεγμένους σε διοικήσεις σωματείων. Επιτέθηκε στους εκπροσώπους χιλιάδων εργαζομένων, που διεκδικούν επειδή οι ίδιοι οι εργαζόμενοι τους έχουν δώσει αυτήν την εντολή. Χτυπώντας τους χτυπάει όλους τους εργαζόμενους.

Για τα γεγονότα στο Υπουργείο Εργασίας (πρώτο μέρος)

Την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων απαιτεί το ΠΑΜΕ
Δημοσίευση: Τετ, 30/01/2013 - 15:38

Να αφεθούν άμεσα ελεύθεροι οι συλληφθέντες απαιτεί το ΠΑΜΕ, με σύνθημα «Κάτω οι νόμοι και η τάξη του κεφαλαίου, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

Στην ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ σημειώνει:

«Η κυβέρνηση του νόμου και της τάξης δε δίστασε να χτυπήσει και να συλλάβει δεκάδες εκπροσώπους συνδικαλιστικών οργανώσεων (Προέδρους, Γραμματείς, κ.λπ.) που πήγαν στο Υπουργείο Εργασίας απαιτώντας συνάντηση με τον υπουργό για να διαμαρτυρηθούν για τις απαράδεκτες και προκλητικές δηλώσεις του σχετικά με το ασφαλιστικό.

Οι χασάπηδες των δικαιωμάτων των εργαζομένων, που άξιος εκπρόσωπός τους είναι ο υπουργός εργασίας, έδωσαν εντολή στα ΜΑΤ να τσακίσουν τους εργαζόμενους.

Γελιέται η κυβέρνηση και ο υπουργός εργασίας που προσπαθεί να δείξει πόσο είναι "πιστός υπάλληλος" των κεφαλαιοκρατών, που απαιτούν ισοπέδωση του ασφαλιστικού, αν νομίζει ότι θα τρομάξει το ΠΑΜΕ και τα στελέχη των Συνδικάτων του ταξικού κινήματος.

Τον διαβεβαιώνουμε και αυτόν και τα αφεντικά του, ότι θα θερίσουν στους ανέμους της βίας και της απανθρωπιάς που σπέρνουν, τις θύελλες των αγώνων μας, όλων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Το ΠΑΜΕ καλεί κάθε εργαζόμενο, κάθε Συνδικάτο να καταδικάσουν άμεσα και με κάθε τρόπο αποφασιστικά την κυβερνητική βίας και τον αυταρχισμό. Να εντείνουν και να κλιμακώσουν τους αγώνες τους.

ΚΑΤΩ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ Η ΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ»

902

Βίντεο από την επίθεση ΜΑΤ στο ΠΑΜΕ, Υπουργείο Εργασίας


Paul Robeson

Αθλητής, τραγουδιστής, ηθοποιός. Γεννήθηκε στο Princeton του Νιού Τζέρζεϊ το 1898. Μορφώθηκε στο πανεπιστήμιο Rutgers. Έγινε πολιτικά ενεργός κατά τον ισπανικό εμφύλιο. Συνδέθηκε με το κομμουνιστικό κίνημα, το κίνημα για τα δικαιώματα των μαύρων στις ΗΠΑ, και τον αντι-ιμπεριαλισμό. Μετά το τέλος του πολέμου, ανακρίθηκε για τις σοβιετόφιλες θέσεις του, και μπήκε στη μαύρη λίστα, ενώ του απαγορεύτηκε η έξοδος από τις ΗΠΑ. Μετέφρασε και τραγούδησε τον ύμνο της ΕΣΣΔ στα αγγλικά. Πέθανε το 1976. Δεν αποποιήθηκε ποτέ τις πολιτικές θέσεις του. 



Απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ έξω από το υπ. Εργασίας σε συγκεντρωμένους - Επιχειρούν να προσαγάγουν δεκάδες συνδικαλιστές

ΜΕ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ ΤΙΣ ΘΡΑΣΥΤΑΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
Απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ έξω από το υπ. Εργασίας σε συγκεντρωμένους - Επιχειρούν να προσαγάγουν δεκάδες συνδικαλιστές
«Δεν είμαστε πελάτες, είμαστε εργάτες και στα αφεντικά δεν κάνουμε τις πλάτες»

Απρόκλητη επίθεση με χημικά και γκλομπ δέχθηκαν οι συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι έξω από το υπ. Εργασίας, ενώ την ίδια ώρα επιχειρείται η προσαγωγή των συνδικαλιστών, μελών του ΠΑΜΕ, ταξικών Ομοσπονδιών και σωματείων, που κατέλαβαν συμβολικά γραφείο του 8ου ορόφου του υπουργείου, απαιτώντας συνάντηση με τον υπουργό.

Το ΠΑΜΕ αντέδρασε δυναμικά στις προκλητικές δηλώσεις του υπουργού Εργασίας, ο οποίος ισχυρίστηκε με απύθμενο θράσος ότι το ασφαλιστικό σύστημα οικοδομήθηκε στη βάση των πελατειακών σχέσεων. Απαντούν με το σύνθημα «Δεν είμαστε πελάτες, είμαστε εργάτες και στα αφεντικά δεν κάνουμε τις πλάτες».

Τα μέλη του ΠΑΜΕ, ταξικών Ομοσπονδιών και Σωματείων, που είχαν «καταλάβει» τον 8ο όροφο του υπουργείου Εργασίας, κατέβηκαν συντεταγμένα με συνθήματα, από τον 8ο όροφο, όμως ισχυρότατες αστυνομικές δυνάμεις τους έχουν «εγκλωβίσει» μέσα στη στοά του Υπουργείου.

Έξω από το υπουργείο Εργασίας βρίσκονται συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι καταγγέλλοντας την προσπάθεια τρομοκράτησης του εργατικού λαϊκού κινήματος και όλων των εργαζομένων.

Νωρίτερα, ο βουλευτής του ΚΚΕ, Χρήστος Κατσώτης, με παρέμβασή του, έθεσε το αίτημα στον επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης να συναντηθεί μια αντιπροσωπεία των συγκεντρωμένων με τον υπουργό Εργασίας, αίτημα, το οποίο μέχρι στιγμής, δεν έχει γίνει δεκτό.

Παρά τους προπηλακισμούς που δέχθηκαν από την ασφάλεια του Γιάννη Βρούτση, οι συγκεντρωμένοι παρέμεναν στον 8ο όροφο, απαιτώντας συνάντηση με τον υπουργό, και βροντοφώναζαν συνθήματα όπως «Με αγώνες έχει γίνει η ασφάλιση, δεν είναι για παζάρια και για διάλυση», «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη».

Η απάντηση του υπουργείου είναι η έντονη αστυνομική παρουσία, για να αντιμετωπιστεί ο εχθρός-εργάτης...

902

via twitter:


Grover Furr και Domenico Losurdo για την σταλινική περίοδο

Πηγή: Domenico Losurdo
Μετάφραση:  Lenin Reloaded

Αγαπητέ καθηγητή Losurdo:

Οι σκέψεις μου για την ανταλλαγή που είχατε με τον Nicolas Werth.[1]

Θα ξεκινήσω με τον Werth. Είναι αμετανόητος αντικομμουνιστής. Τον έπιασα να λέει ένα ή δύο καραμπινάτα ψέμματα, αν και όχι στη συζήτησή του μαζί σας.

Κατά την άποψή, μου, η παρέμβαση του Werth εδώ βασίζεται σε ορισμένες εσφαλμένες αντιλήψεις, αναμφίβολα εσκεμμένες.

* Ο Werth αναφέρεται στα "αρχεία", και ειδικά στην επτάτομη "Τραγωδία της σοβιετικής επαρχίας", ωσάν η ύπαρξη αρχείων να επέλυε οτιδήποτε. Δεν επιλύει τίποτε. 

Έχω αντίτυπο αυτού του επτάτομου έργου από τότε που δημοσιεύτηκε. Είναι μια χρήσιμη συλλογή πρωτότυπων ντοκουμέντων. Αλλά από μόνα τους, τα ντοκουμέντα δεν αποδεικνύουν τίποτε, και το ίδιο ισχύει για τη συλλογή αυτή. 

* Ο Werth αναφέρεται επανειλημμένα στους "αγρότες." Δεν υπήρχε τέτοια ομάδα. Η ρωσική (η ουκρανική, κλπ) αγροτιά είχε οξείες διαφοροποιήσεις. Για παράδειγμα, ένας τεράστιος αριθμός δεν είχε καθόλου γη. Ένας άλλος μεγάλος αριθμός είχε πολύ μικρά κομμάτια γης. Τους έλεγαν “batraki” (ακτήμονες) και “bedniaki” (φτωχοί, ακτήμονες ή με πολύ λίγη γη).

Αυτοί οι αγρότες δεν έχαναν τίποτε όταν έμπαιναν σε κολχόζ ή σοβκόζ. Οπότε η ιδέα ότι η κολλεκτιβοποίηση ήταν "πόλεμος ενάντια στην αγροτιά" είναι πρόφαση. 

Κοκτέιλ Μολότωφ #273

Η θεωρία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επισκέφθηκε αυτούς που επισκέφθηκε στις ΗΠΑ και είπε όσα είπε εκεί με στόχο να κερδίσει "πόντους" από το κεντρώο εκλογικό ακροατήριο στην Ελλάδα είναι το λογικό ισοδύναμο της θεωρίας ότι έπιασα γκόμενα την Σαρλίζ Θέρον για να ζηλέψει η Σουλτάνα η γειτόνισα ή ότι για να μάθω να κολυμπάω χωρίς σωσίβιο πρέπει πρώτα να κάνω μακροβούτια στην Αυστραλία, στα μέρη που συχνάζουν καρχαρίες.

Τι γυρεύει ο Σαμαράς στο Κατάρ;

Tης Κικής Αλεξάνδρου

Την ίδια στιγμή που ο Αντώνης Σαμαράς ταξιδεύει στο Κατάρ με τον ΣΕΒ και μια ντουζίνα μεγαλοεπιχειρηματίες, στέλνει στον κάμπο της Θεσσαλίας τα ΜΑΤ για να «πατάξουν την ανομία» δηλαδή τους αγρότες που διαμαρτύρονται. Γεγονότα άσχετα θα πει κανείς. Και όμως δεν είναι καθόλου έτσι.

Τι ζητάει στο Κατάρ ο Σαμαράς; Επενδύσεις. Και θα επιχειρήσει να πείσει τους εμίρηδες να επενδύσουν με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα αποτελεί μια χώρα «ασφαλή για επενδύσεις». Τι σημαίνει αυτό στα απλά ελληνικά;

Πρώτον, ότι η Ελλάδα αποτελεί μια χώρα, όπου κάνοντας επενδύσεις θα βγάλουν πολλά, πολλά κέρδη. Τι τους υπόσχεται δηλαδή; Πρώτα απ’ όλα φτηνούς εργάτες. Μισθούς στα τάρταρα και εργασιακά δικαιώματα ανύπαρκτα, παροχές για ασφάλιση, υγεία κ.λπ. μόνο συμβολικές. Και ας μην αναφερθούμε σε προνόμια φορολογικά και άλλα που θα τους εξασφαλίσει.

Το δεύτερο που τους υπόσχεται, χρησιμοποιώντας μάλιστα και ως επιχείρημα το ότι η ΕΕ μίλησε θετικά για την Ελλάδα, είναι «σταθερότητα». Δηλαδή, για να λέμε τα πράγματα καθαρά, ότι η βαρβαρότητα που αντιμετωπίζει ο λαός θα συνεχίζεται απρόσκοπτα. Δια πυρός και σιδήρου. Και όποιος τολμήσει να σηκώσει κεφάλι, θα βρίσκει απέναντί του τα ΜΑΤ, τα δικαστήρια που θα κηρύσσουν τις απεργίες παράνομες, τις επιτάξεις κ.ο.κ.

Χέρι, χέρι λοιπόν θα πηγαίνουν οι «επενδύσεις» με το τσάκισμα των δικαιωμάτων και με την καταστολή.

Και ένα τελευταίο: Ας μην μας πουν κάποιοι ότι για τους ξένους, εμίρηδες, Κινέζους ή όποιους άλλους, η κυβέρνηση θυσιάζει τα δικαιώματα των εργαζομένων και επιτίθεται στις κινητοποιήσεις τους. Γιατί τότε τι τους θέλει μαζί του ο Σαμαράς τόσους Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες; Και ο πιο άπειρος μπορεί να απαντήσει: Για συμπράξεις. Και για δικά τους επίσης κέρδη…

902

Τζατζίκι

Στη διάρκεια μιας εκ των ομιλιών του στις ΗΠΑ ο Αλ. Τσίπρας αναφέρθηκε στην Αργεντινή, σπεύδοντας όμως να διευκρινίσει ότι η Ελλάδα δεν της μοιάζει, καθώς «δεν έχει αυτόνομη νομισματική πολιτική ούτε παραγωγική αυτάρκεια», ενώ σύγκρινε τα «χιλιόμετρα καλλιεργήσιμης γης της Αργεντινής και τα κοπάδια με τις χιλιάδες αγελάδες», με την παραγωγή της Ελλάδας, η οποία -όπως υποστήριξε- έχει μόνο «τουρισμό, ελαιόλαδο, τζατζίκι και... σουβλάκια».

Αναρωτιόμαστε, κάθε φορά που ο Αλ. Τσίπρας - με πιο πρόσφατη αυτή στη Βραζιλία - απευθύνει προσκλητήριο στα αρπακτικά του καπιταλισμού να επενδύσουν στην Ελλάδα, το κάνει έχοντας κατά νου το ...τζατζίκι και το σουβλάκι; Προφανώς και όχι. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει καλά τον πλούτο που διαθέτει η Ελλάδα και είναι αποφασισμένος να τον προσφέρει στο πιάτο στα μονοπώλια. Τον βλέπει ως μέσο ενίσχυσης της καπιταλιστικής κερδοφορίας και όχι ως εργαλείο που θα μπορούσε ο λαός να αξιοποιήσει στο πλαίσιο μιας άλλης εξουσίας και οικονομίας για την επίτευξη της λαϊκής ευημερίας.

Επειδή και τα μονοπώλια γνωρίζουν και εποφθαλμιούν αυτόν τον πλούτο, για τον οποίο μάλιστα έχουν βγει και τα μαχαίρια απ' τα θηκάρια, ο Αλ. Τσίπρας είναι φανερό ότι απευθύνεται στις λαϊκές συνειδήσεις όταν αναπαράγει τη λογική της ψωροκώσταινας. Για να κάνει τον λαό να πιστέψει ότι δεν έχει άλλη επιλογή, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέραν της καπιταλιστικής ανάπτυξης που τον γονατίζει. Σπέρνει ηττοπάθεια και μοιρολατρία για να τον σύρει στη δική του στάση βαθιάς υπόκλισης στον ιμπεριαλισμό.

Ναι, η Ελλάδα έφτασε να μην έχει παραγωγική αυτάρκεια αφού οι σχετικές δυνατότητες υπονομεύτηκαν στο πλαίσιο της ενσωμάτωσής της στην ΕΕ, της εξουσίας του κεφαλαίου που επενδύει με μόνο κριτήριο το κέρδος. Αυτό σκόπιμα το προσπερνά ο ΣΥΡΙΖΑ για να μπορεί να υπερασπίζεται τον καταστρεπτικό για τον λαό καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και τον ευρωμονόδρομο.

Γνωστά τσιτάτα του Λένιν που ποτέ δεν είπε ο Λένιν

Οι υποσχέσεις είναι σαν την κρούστα στις πίτες: τις φτιάχνουμε για να τις σπάμε.
Αποδόθηκε ψευδώς στον Λένιν, ειπώθηκε από τον Τζόναθαν Σουϊφτ.

Χρήσιμοι ηλίθιοι
Δεν εντοπίζεται πουθενά στο έργο του Λένιν. Χρησιμοποιείται συχνά από αντικομμουνιστές για να περιγράψει τα ασυνείδητα "όργανα" των κομμουνιστών.

Πρώτα θα αρπάξουμε την ανατολική Ευρώπη, μετά τις μάζες της Ασίας, μετά θα περικυκλώσουμε τις ΗΠΑ, που θα είναι το τελικό φρούριο του καπιταλισμού. Δεν θα χρειαστεί να επιτεθούμε. Θα πέσει σαν ώριμο φρούτο στα χέρια μας.
Αποδόθηκε στον Λένιν ψευδώς από τον καρδινάλιο Francis Spellman.

Θα κρεμάσουμε τους καπιταλιστές με το σκοινί που θα μας πουλήσουν.

Θα συμμαχήσουμε και με το διάβολο και με τη γιαγιά του εν ανάγκη.

Αν καταστραφούν τρία τέταρτα της ανθρωπότητας, το σημαντικό είναι αυτό που θα απομείνει να είναι κομμουνιστές.

Δώστε μου μια οργάνωση από επαγγελματίες επαναστάτες και θα γυρίσω τον κόσμο ανάποδα!
Αυτό που έγραψε ο Λένιν, στο Τι να κάνουμε: "φερθήκαμε σαν ερασιτέχνες σε μια στιγμή που μπορεί και να μπορούσαμε να πούμε: 'δώστε μας μια οργάνωση επαναστατών και θα ανατρέψουμε τη Ρωσία!'"

Ένας θάνατος είναι τραγωδία, ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι στατιστική.
Συνηθέστερα αποδίδεται στον Στάλιν, αλλά κάποιες φορές και στον Λένιν. Δεν εντοπίζεται πουθενά στο έργο είτε του ενός είτε του άλλου. Η πλησιέστερη φράση στην υποτιθέμενη εμφανίζεται ως δήθεν παράθεμα από τον Στάλιν σε βιβλιοκρισία στους New York Times το 1958.  Σύμφωνα με άλλη πηγή, η φράση εμφανίζεται νωρίτερα, το 1948, στο αμερικανικό περιοδικό Atlantic Monthly, και ακόμα νωρίτερα, το 1947, σε άρθρο για τον Στάλιν. Μια πολύ παρόμοια φράση εμφανίζεται στο μυθιστόρημα Μαύρος οβελίσκος του Έρικ Μαρία Ρεμάρκ (1956). Το μυθιστόρημα αφορά την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία.

Οι διαβολικές ερμηνείες της "συμμαχίας με το διάβολο"

Αλλά κι αυτή η μανία στρέβλωσης της ιστορίας της φράσης περί συμμαχίας με το διάβολο! Πολύ διαβολική.

Αντιγράφω σχετικά σχόλιά μου:

Το σλογκανάκι είναι πολύ της μόδας ένεκα ο "διάβολος" ως γνωστόν είναι όμορφο παιδί και καλομίλητο κι έρχεται πίσω από τις λέξεις.

Βασικά, η φράση είναι του Μαρξ, από επιστολή του στη New York Daily Tribune, κι έχει αγγλιστί ως εξής: "In politics a man may ally himself, for a given object, with the devil himself--only he must be sure that he is cheating the devil, instead of the devil cheating him.", τουτέστιν, "Στην πολιτική μπορεί κάποιος να συμμαχήσει, για ένα δεδομένο στόχο, και με τον διάβολο τον ίδιο -- μόνο που θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι εξαπατά τον διάβολο, αντί να εξαπατά ο διάβολος τον ίδιο."

http://solomon.tinyurl.alexanderstreet.com/cgi-bin/asp/philo/soth/getdoc.pl?S10022495-D000022

Όπως γίνεται συνήθως με τα σλόγκαν που προωθεί ο διάβολος, παραλείπεται το μέρος του σλόγκαν που δεν βολεύει τον διάβολο -- και διάβολε, τι διάβολος θα ήταν αν δεν έκανε πουτανιές στην αναπαραγωγή τσιτάτων;

Στον Λένιν, τώρα.

Αποσπάσματα από την συνέντευξη του Π. Σκουρλέτη

...
Ταυτόχρονα η κυβέρνηση σταθεροποιείται. Η πρόβλεψή σας για εκλογές τον Μάρτιο δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται. Αν όμως εξαντλήσει τη θητεία της, μάλλον ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει αποτύχει. Σας ανησυχεί το ενδεχόμενο να μην είστε πρώτο κόμμα στις εκλογές;

Εκτιμώ πως η κυβέρνηση δεν θα εξαντλήσει την θητεία της. Πιο πιθανό είναι να καταρρεύσει κάτω από το βάρος της αποτυχίας της πολιτικής της και ως αποτέλεσμα των κοινωνικών αγώνων μέσα στο χρόνο, παρά να μακροημερεύσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, όπως όλα δείχνουν, θα είναι αυτός το πρώτο κόμμα.

Οι δημοσκοπήσεις, πάντως, δείχνουν άλλα. Τι φταίει; Τι πρέπει να αλλάξει η ηγεσία;

Οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν τις διαθέσεις της κοινωνίας απέναντι στην κυβέρνηση, οι οποίες παραμένουν καταδικαστικές για την πολιτική της, ενώ η κατάθλιψη έχει γίνει το εθνικό μας χαρακτηριστικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ–ΕΚΜ πρέπει περισσότερα να κάνει και λιγότερα να αλλάξει στην πολιτική του. Με δεδομένο ότι οι αντοχές του κόσμου εξαντλούνται και η πίεση είναι αφόρητη, ο χρόνος είναι ο μεγάλος αντίπαλός μας. Όσο πιο γρήγορα ανατραπεί η παρούσα κυβέρνηση τόσο πιο πολλές θέσεις εργασίας θα σωθούν, πιο πολλές επιχειρήσεις θα διατηρηθούν. Το εναλλακτικό πρόγραμμα που έχουμε παρουσιάσει μπορεί να κινητοποιήσει δυνάμεις, να εμπνεύσει αισιοδοξία για μια πορεία παραγωγικής ανασυγκρότησης και αποκατάστασης των μεγάλων αδικιών που έχουν συντελεσθεί τα τελευταία χρόνια.

Το ΚΚΕ απορρίπτει την πρόταση για «κυβέρνηση της Αριστεράς» και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες πρόσφατα συνέπλευσαν με την Χρυσή Αυγή στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Με ποιους θα κυβερνήσετε;

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Ερευνητικά παραδείγματα στις αγγλόφωνες σπουδές για την περίοδο της τρομοκρατίας στην ΕΣΣΔ (ΙI)

Άλλοι ιστορικοί, οι οποίοι ενδιαφέρονται περισσότερο για την κοινωνική, την θεσμική και την οικονομική ιστορία, απορρίπτουν την πρωταρχικότητα μιας μονολιθικής ιδεολογίας και απεικονίζουν αντ' αυτής μια δυναμική εξουσίας η οποία χαρακτηρίζεται από την παλινδρόμηση, τις εσωτερικές γραφειοκρατικές διαμάχες, τις διαφορές άποψης, και τη λαϊκή συμμετοχή. Αντί για την προσωπική δίψα του Στάλιν για "ολοκληρωτική ισχύ", δίνουν έμφαση στην επίδραση της αβεβαιότητας, της σύγχυσης, και των κοινωνικών εντάσεων για την επιδείνωση της τρομοκρατίας. Επικεντρώνοντας την έρευνά τους στις συγκρούσεις ανάμεσα σε βιομηχανικά εγχειρήματα, επιστημονικά ιδρύματα, αγροτικές κολλεκτίβες, στρατιωτικές μονάδες και κομματικές οργανώσεις, οι συγγραφείς αυτοί δείχνουν ότι υπήρχαν πολυάριθμοι άλλοι παράγοντες που μπορεί να συνέβαλλαν στην αποκαθαρκτική βία του Στάλιν. [1] Πολλοί ιστορικοί συνδέουν την τρομοκρατία με την ευρύτερη κοινωνική ιστορία της δεκαετίας του 1930, και με την πάλη του κράτους με τα κατεστημένα κοινωνικά, ταξικά και τοπικά συμφέροντα. [2]  Καινούργιες έρευνες έχουν επίσης τοποθετήσει την τρομοκρατία στα πλαίσια μιας μακρότερης ιστορίας σοβιετικής αστυνόμευσης διάφορων κοινωνικών ομάδων, αρχής γενομένης από την απέλαση, σύλληψη, και εκτέλεση των κουλάκων και άλλων αγροτικών, υποτιθέμενα αντικρατικών ομάδων κατά την καμπάνια για κολλεκτιβοποίηση του 1929-1930. Μετά την εισαγωγή διαβατηρίων εσωτερικού το 1932, η αστυνομία διενήργησε μαζικές σκούπες στις αστικές περιοχές για να συγκεντρώσει αναξιοπαθείς, εγκληματικές και περιθωριακές ομάδες οι οποίες κατόπιν καταδικάζονταν μέσω σωμάτων (τρόικες) που θεσπιζόταν εκτός του επίσημου δικαστικού συστήματος. Οι μαζικές συλλήψεις, η απουσία συγκεκριμένων κατηγοριών, και η έκνομη καταδίκη προσέφεραν τη βάση για τις κατοπινές συλλήψεις κοινωνικών και εθνικών ομάδων το 1937-1938. [3] Κάποιοι λίγοι ιστορικοί έχουν επικεντρωθεί στο άτομο. Βασιζόμενοι σε ημερολόγια, συνεντεύξεις, και άλλες πηγές, έχουν διερευνήσει τον "σοβιετικό εαυτό" και τον βαθμό στον οποίο οι σοβιετικοί πολίτες εσωτερίκευσαν τις απόψεις των ηγετών τους και τα ιδανικά της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας. [4]

Χουντέλλογλου και σία

«Εφυγε» ο Νίκος Ντερτιλής, ο τελευταίος φυλακισμένος πραξικοπηματίας
Τ. Τελλογλου

Ηταν ένας καλός αξιωματικός, αλλά ένας πολύ δύσκολος και επίμονος άνθρωπος.[...] Υπηρέτησε τη μόνη οργάνωση που πίστευε, τον στρατό.[...] Το 1964 ταξίδεψε με πλαστό διαβατήριο στην Κύπρο, όπου πήρε μέρος σε επιχειρήσεις «εκκαθάρισης» τουρκοκυπριακών χωριών κοντά στη Λεμεσό υπό τον Γρίβα.[...] Μαζί με τον Ιωαννίδη, ο Ντερτιλής αρνιόταν να υποβάλει αίτηση αποφυλάκισης για λόγους υγείας και η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία δεν δεχόταν να τον αποφυλακίσει χωρίς αυτήν την αίτηση. Νομικά υπήρχε μόνο η δυνατότητα της απονομής χάριτος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αλλά ο ίδιος ο πραξικοπηματίας αρνήθηκε να μπει σε αυτή τη λογική -και η απονομή χάριτος χρειάζεται προηγούμενη αίτηση- υποστηρίζοντας ότι «η κυβέρνηση έπρεπε προηγουμένως να ακυρώσει τις δικαστικές της αποφάσεις. Εγώ θα βγω από τη φυλακή με τους δικούς μου όρους, θα με δικαιώσουν, θα με αποκαταστήσουν και θα βγω με χορδές και τύμπανα», είχε πει στον γράφοντα το 2005.


«Νόμος και τάξη» για το τσάκισμα των λαϊκών αγώνων

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ
«Νόμος και τάξη» για το τσάκισμα των λαϊκών αγώνων
Κομπασμοί, συκοφαντίες και απειλές, αμέσως μετά την κατασταλτική επέμβαση σε βάρος των απεργών

Το δόγμα «νόμος και τάξη» έβαλε σε εφαρμογή η κυβέρνηση, στέλνοντας με εντολή του πρωθυπουργού τα ΜΑΤ εναντίον των απεργών στο Μετρό, κάνοντας επίδειξη της κρατικής βίας και τρομοκρατίας, για να πλήξει τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες.

Η πλήρης εφαρμογή των ψηφισμένων νόμων που πετσοκόβουν μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και καταργούν τα εναπομείναντα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για την κυβέρνηση και τη ντόπια πλουτοκρατία. Γι' αυτό και χρησιμοποιούν τους μηχανισμούς της καταστολής σε βάρος των λαϊκών αγώνων, που αντιπαλεύουν τα εφαρμοζόμενα μέτρα.

Η άγρια καταστολή των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων στο Μετρό και τα άλλα Μέσα Μεταφοράς, ήταν προειλημμένη απόφαση και αποσκοπούσε να στείλει μηνύματα συνολικότερα στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά την επέμβαση των ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο του Μετρό, η κυβέρνηση σήμανε συναγερμό και κινητοποίησε «στο φουλ» τον κρατικό μηχανισμό, προκειμένου να βγουν πάση θυσία οι συρμοί και να λειτουργήσει το Μετρό και τα άλλα ΜΜΜ, θέλοντας να καλλιεργήσει ηττοπάθεια στους εργαζόμενους και να καταπνίξει αγωνιστικές διαθέσεις.

Είναι χαρακτηριστικό ότι αμέσως μετά, ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης, έσπευσε να θριαμβολογήσει για την έκβαση της αντιπαράθεσης με τους απεργούς, εκφράζοντας την ικανοποίησή του «που οι εργαζόμενοι της ΣΤΑΣΥ έβαλαν και πάλι μπροστά τα μέσα σταθερής τροχιάς» (!), επιδεικνύοντας ταυτόχρονα την αποφασιστικότητα τής κυβέρνησης να εφαρμόσει μέχρι κεραίας τους αντεργατικούς - αντιλαϊκούς νόμους.

Ποιος επιβεβαιώθηκε;

Ποιος επιβεβαιώθηκε;
-- Σε βασικά ζητήματα που αφορούν το περιεχόμενο και τις μορφές πάλης του λαού, το ΚΚΕ βρέθηκε απέναντι από την κυρίαρχη αντίληψη που στηρίζουν τα αστικά κόμματα και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος επιβεβαιώθηκε στις εκτιμήσεις του;

Το Μάη του 2011, οι κινητοποιήσεις των λεγόμενων «αγανακτισμένων» στις πλατείες βρίσκονταν σε κλιμάκωση. Στις 30/5/2011, ο Π. Λαφαζάνης, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, έλεγε στο «Κόκκινο» γι' αυτές τις κινητοποιήσεις: «Οι αυθόρμητα γεμάτες πλατείες από κόσμο που αγωνιά και διαμαρτύρεται, δείχνουν ότι η χώρα έχει φτάσει σε ένα οριακό σταυροδρόμι όπου οι "από πάνω δεν μπορούν και οι από κάτω δεν αντέχουν"! (...) Αυτή τη στιγμή η Αριστερά, σε όλες τις εκφράσεις της, αντί να είναι αμήχανη ή, ακόμα χειρότερα, να κρατά ανταγωνιστικές αποστάσεις ή και να ασκεί αφ' υψηλού κριτική στο "κίνημα των πλατειών", οφείλει συμπαραταγμένη να στηρίξει αυτό το κίνημα». Ο ΣΥΡΙΖΑ έβλεπε στις «πλατείες» συνθήκες επαναστατικής κατάστασης και χάιδευε τα αυτιά και την ψήφο όσων δίκαια αγανακτούσαν για την κυρίαρχη πολιτική, χωρίς όμως αυτή τους η αγανάκτηση να εκφράζεται με μορφή και περιεχόμενο τέτοιο που να αφήνει ελπίδες για κάποια συνταρακτική αλλαγή προς όφελος του λαού, όπως έσκουζε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά έλεγε τότε το ΚΚΕ και γι' αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ το κατηγορούσε ότι βλέπει «αφ' υψηλού» τις πλατείες. Στις οποίες, συν τοις άλλοις, δρούσαν εθνικιστικές και ακροδεξιές ομάδες, που έριχναν συνθήματα όπως «οι 300 στο Γουδή», για να αποπροσανατολίσουν το λαό από αυτόν που πραγματικά ευθύνεται για τα βάσανά του, που είναι ο καπιταλισμός και το αστικό σύστημα στο σύνολό του και όχι μια μερίδα του πολιτικού του προσωπικού. Σαν αποτέλεσμα, το λεγόμενο «κίνημα των αγανακτισμένων», ξεφούσκωσε, με τους «πάνω» να ελέγχουν χωρίς ιδιαίτερο κόπο τους «κάτω», παρά τις φιγούρες και τις μεγαλοστομίες του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων.

Απ. Χαρίσης-"Ολοκληρωτισμός": Η επιστροφή της μυθολογίας του Ψυχρού Πολέμου (II)

ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ

Με τη σταθεροποίηση του μεταπολεμικού διεθνούς σκηνικού επήλθε μια ορισμένη σχετική ισορροπία μεταξύ καπιταλισμού και υπαρκτού σοσιαλισμού και επιβλήθηκε εκ των πραγμάτων μια φάση συνύπαρξης. Οι πληγές του πολέμου επουλώνονταν βαθμιαία και οι ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες διήγαν μια περίοδο μερικής σταθεροποίησης και έντονης οικονομικής ανάπτυξης. Σε αυτή τη φάση στις καπιταλιστικές χώρες άρχισαν να αποκτούν μεγάλη διάδοση οι ρεφορμιστικές αντιλήψεις, ενώ οι ακραίοι αντικομμουνιστικοί τόνοι έδειξαν να υποχωρούν. Σε ένα περίπλοκο κοινωνικό και ιδεολογικό περιβάλλον, όπου σταδιακά ενισχύονταν οι φιλελεύθερες δημοκρατικές και σοσιαλδημοκρατικές ιδεολογικές τάσεις, η αστική ιδεολογία και προπαγάνδα ενάντια στην κομμουνιστική ιδεολογία και τον υπαρκτό σοσιαλισμό εμπλουτίστηκε και με άλλες αποχρώσεις. Η θεώρηση περί ολοκληρωτισμού άλλαξε, έγινε πιο προσεκτική και με χαμηλότερους τόνους. Ενας από τους εκπροσώπους της πιο εκσυγχρονισμένης φιλολογίας περί σοσιαλισμού-ολοκληρωτισμού είναι ο Ραϊμόν Αρόν. Ο Αρόν είναι και ένας από τους εκπροσώπους της περίφημης «θεωρίας της σύγκλισης των δύο συστημάτων» (για την εγκυρότητα ή τη δυνατότητα επαλήθευσης της οποίας, τα γεγονότα από το 1985-'89 και μετά είναι αρκετά κατατοπιστικά), σύμφωνα με την οποία το μέλλον ανήκει στο συνδυασμό των δυνατοτήτων οικονομικής ανάπτυξης του καπιταλισμού με το στοιχείο της κοινωνικοποίησης του σοσιαλισμού, στο πλαίσιο της «βιομηχανικής κοινωνίας» που αποτελεί το υπόβαθρο και των δύο.

Το κεφάλαιο είναι εδώ, ενωμένο ΔΝΤ!

Ξέρουμε ότι όπου έχει περάσει το ΔΝΤ έχει αφήσει πίσω του στάχτη, έχει αφήσει πίσω του αποκαΐδια. Δεν πρέπει αυτό να το αφήσουμε να συμβεί και στη χώρα μας. Δεν αξίζει στη χώρα μας αυτή η τύχη.
Αλέξης Τσίπρας, Ομιλία στη Νάουσα, 14 Σεπτέμβρη 2010

Το ΔΝΤ δεν είναι αθώο του αίματος. Στον πυρήνα της πολιτικής του είναι το «δόγμα του σοκ». Αυτό που εφαρμόζεται και στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο και οδηγεί σε απόγνωση τις κοινωνίες και σε εξαθλίωση τους λαούς, η ληγμένη νεοφιλελεύθερη συνταγή του ΔΝΤ.
Αλέξης Τσίπρας, συνέντευξη στις "6 μέρες", 18 Νοέμβρη 2012

...Ιδιαίτερα μετά τις δηλώσεις Μπλανσάρ για το λάθος της εκτίμησης του πολλαπλασιαστή της ύφεσης, διαπιστώνουμε ότι ένα τεχνοκρατικό λαθάκι έχει στοιχίσει πόνο και δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους. Ωστόσο, έχει μεγάλο ενδιαφέρον ότι από τη σημερινή μας συζήτηση με την ηγεσία του ΔΝΤ διαπιστώνουμε: Πρώτον, ότι ακόμα και το ΔΝΤ κατανοεί το αυτονόητο, δηλαδή ότι το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει δίχως γενναίο κούρεμα χρέους, και, δεύτερον, ότι δεν υπήρξε ποτέ επιλογή του ΔΝΤ η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού, γεγονός που επιβεβαιώνει τους φόβους και τις εκτιμήσεις μας ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις πρώτον έκρυβαν στα συρτάρια τις λίστες των πλούσιων φοροφυγάδων προκειμένου να μην πληρώσουν φόρους και δεύτερον τους έκαναν το χατίρι να κόβουν τον 13ο και 14ο μισθό προκειμένου να μειώσουν και τα έξοδά τους.
Αλέξης Τσίπρας, Αυγή, 25 Ιανουαρίου 2013

"Στον αστερισμό του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ"


Σύγκριση βαθμού χρήσης βομβαρδισμών από μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά τις προεδρίες Μπους και Ομπάμα


Απ. Χαρίσης-"Ολοκληρωτισμός": Η επιστροφή της μυθολογίας του Ψυχρού Πολέμου (I)

Αφίσα από το θεατρικό έργο της Kate Fodor "H Χάνα [Άρεντ] και ο Μάρτιν [Χάιντεγκερ]". Ο Χάιντεγκερ ήταν μέντορας και εραστής της Άρεντ.

Ο Χάιντεγκερ σε συγκέντρωση του NSDAP, 1933

«Ολοκληρωτισμός»: Η επιστροφή της μυθολογίας του ψυχρού πολέμου
του Απόστολου Χαρίση
ΚΟΜΕΠ, τ. 2, 2000


Ερευνητικά παραδείγματα στις αγγλόφωνες σπουδές για την περίοδο της τρομοκρατίας στην ΕΣΣΔ (Ι)

Από το Wendy Z. Goldman, Η επινόηση του εχθρού: Τρομοκρατία και αποκήρυξη στην σταλινική Ρωσία, Cambridge University Press, 2011.
Μετάφραση: Lenin Reloaded

...Πολλοί ιστορικοί έχουν ισχυριστεί πως η τρομοκρατία ήταν ξεκάθαρα μια υπόθεση που έλαβε χώρα από τα πάνω προς τα κάτω, και που εξαπολύθηκε και διευθύνθηκε από τον Στάλιν, με στόχο την εξάλειψη κάθε απειλής, δυνητικής ή πραγματικής, για την προσωπική του εξουσία πάνω στο κόμμα και το κράτος. Η άποψη αυτή έχει υποστηρικτές τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Στα δεξιά, βρήκε έκφραση αρχικά στην ψυχροπολεμική έννοια του "ολοκληρωτισμού", η οποία περιέγραφε το σύστημα ολικού πολιτικού ελέγχου που υποτίθεται πως χαρακτήριζε τόσο την ναζιστική Γερμανία όσο και την ΕΣΣΔ. [1] Στα αριστερά, ιστορικοί με συμπάθεια για τον σοσιαλισμό, περιλαμβανομένων, αλλά όχι αποκλειστικά, των Τροτσκιστών, είχαν την τάση να δίνουν έμφαση στην εμμονή του Στάλιν με την εκκαθάριση αντιφρονούντων οι οποίοι προσέφεραν έναν εναλλακτικό δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό και οι οποίοι απειλούσαν την ισχύ του.[2] Πιο πρόσφατα, μελετητές που επικεντρώνονται στην κρατική εξουσία μέσα σε μια ευρύτερη, πανευρωπαϊκή οπτική, έχουν ανανεώσει το πλαίσιο ανάλυσης του ολοκληρωτισμού βασιζόμενοι σε αρχειακά υλικά που αποκάλυπταν τον σημαντικό ρόλο του Στάλιν στην τρομοκρατία και τις διαταγές του Πολιτμπιρό για μαζικές συλλήψεις συγκεκριμένων κοινωνικών και εθνικών ομάδων. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η καταστολή ήταν μια μορφή βίαιης κοινωνικής μηχανικής, που είχε ως στόχο την εξάλειψη των ατόμων και ομάδων εκείνων που δεν χώραγαν σε μια ιδεολογικά καθορισμένη σοσιαλιστική κοινότητα.[3]

Σημειώσεις
[1] Το επίθετο ολοκληρωτικός εμφανίστηκε αρχικά στη δεκαετία του 1920 σε συνάρτηση με τον ιταλικό φασισμό, και χρησιμοποιήθηκε ξανά στην δεκαετία του 1940 για να περιγράψει τον γερμανικό φασισμό. Κατόπιν, κατέκτησε ευρεία δημοφιλία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι ακόλουθοι της έννοιας αυτής επικεντρώνονται στο πολιτικό σύστημα και αποφεύγουν την ταξική ανάλυση, κι έτσι ελάχιστα συνεισφέρουν στην διάκριση του φασισμού από τον σοσιαλισμό. Βλ. Michael Geyer, "Εισαγωγή: Μετά τον Ολοκληρωτισμό--Σύγκριση Σταλινισμού και Ναζισμού", στο Geyer και Sheila Fitzpatrick, επιμ., Πέρα από τον ολοκληρωτισμό: Συγκρίνοντας τον Σταλινισμό και τον Ναζισμό (Cambridge University Press, 2009), σ. 1-37· Hannah Arendt, Πηγές του ολοκληρωτισμού (HBJ, 1968, ελλ. μτφρ. τρίτου μέρους ως Το ολοκληρωτικό σύστημαRobert Conquest, Η μεγάλη τρομοκρατία: Μια επανεκτίμηση (Oxford University Press, 1990)· Richard Pipes, Η Ρωσία κάτω από το καθεστώς των Μπολσεβίκων (Knopf, 1994)· Martin Malia, Η σοβιετική τραγωδία: Μια ιστορία του σοσιαλισμού στη Ρωσία, 1917-1991 (Free Press, 1994)· Stéphane Courteois, Nicolas Werth, Jean-Louis Panné, Andrzej Paczkowski, Karel Bartosek και Jean-Louis Margolin, Η μαύρη βίβλος του κομμουνισμού: Εγκλήματα, τρομοκρατία, καταστολή (Harvard UP, 1999, ελλ. έκδοση Εστία, 1991)· Alexandr Solzhenitsyn, Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ 1918-1956 (Harper & Row, 1973, ελλ. έκδοση Πάπυρος, 2009).

[2] Roy Medvedev, Ας κρίνει η ιστορία: Οι ρίζες και οι επιπτώσεις του σταλινισμού (Columbia University Press, 1989)· Vadim Zakharovich Rogovin, Η σταλινική τρομοκρατία του 1937-1938:  Πολιτική γενοκτονία στην ΕΣΣΔ (Mehring, 2009).

[3] Amir Weiner, επιμ. Η καλλιέργεια του ανθρώπινου κήπου: Η διαχείριση πληθυσμών στον 20ο αιώνα σε συγκριτικό πλαίσιο (Stanford UP, 2003)· Hiroaki Kuromiya, Ελευθερία και τρομοκρατία στην μεθοριακή περιοχή Ουκρανίας-Ρωσίας 1870-1990 (Cambridge, 1998)·  του ιδίου: Οι φωνές των νεκρών: Η μεγάλη τρομοκρατία του Στάλιν στην δεκαετία του 1930 (Yale UP, 2007)· Peter Holquist, "Οι πληροφορίες είναι το άλφα και το ωμέγα της εργασίας μας: Η μπολσεβικική επιτήρηση στην πανευρωπαϊκή της οπτική", Journal of Modern History, τομ. 69, αρ. 3 (1996), σ. 415-450· David Hoffmann, Σταλινικές αξίες: Οι πολιτιστικές νόρμες της σοβιετικής νεωτερικότητας, 1917-1941 (Cornell UP, 2003)· Hoffman και Γιάννης Κοτσώνης,  επιμ., Ρωσική Νεωτερικότητα: Πολιτική, Γνώση, Πρακτικές (Macmillan, 2000)· Paul Hagenloh, Η αστυνομία του Στάλιν: Δημόσια τάξη και μαζική καταστολή στην ΕΣΣΔ, 1926-1941 (Johns Hopkins UP, 2009)· Γκόλφω Αλεξοπούλου, Οι παρίες του Στάλιν: Αλλοδαποί, πολίτες και το Σοβιετικό κράτος, 1926-1936 (Cornell UP, 2003).

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Αναγνωστάκης, τρία

Νέοι της Σιδῶνος

Κανονικὰ δὲν πρέπει νἄχουμε παράπονο
Καλὴ κι ἐγκάρδια ἡ συντροφιά σας, ὅλο νιάτα,
Κορίτσια δροσερά- ἀρτιμελῆ ἀγόρια
Γεμάτα πάθος κι ἔρωτα γιὰ τὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὴ δράση.
Καλά, μὲ νόημα καὶ ζουμὶ καὶ τὰ τραγούδια σας
Τόσο, μὰ τόσο ἀνθρώπινα, συγκινημένα,
Γιὰ τὰ παιδάκια ποὺ πεθαίνουν σ᾿ ἄλλην Ἤπειρο
Γιὰ ἥρωες ποὺ σκοτωθῆκαν σ᾿ ἄλλα χρόνια,
Γιὰ ἐπαναστάτες Μαύρους, Πράσινους, Κιτρινωπούς,
Γιὰ τὸν καημὸ τοῦ ἐν γένει πάσχοντος Ἀνθρώπου.
Ἰδιαιτέρως σᾶς τιμᾷ τούτη ἡ συμμετοχὴ
Στὴν προβληματικὴ καὶ στοὺς ἀγῶνες τοῦ καιροῦ μας
Δίνετε ἕνα ἄμεσο παρὼν καὶ δραστικό- κατόπιν τούτου
Νομίζω δικαιοῦσθε μὲ τὸ παραπάνω
Δυὸ δυό, τρεῖς τρεῖς, νὰ παίξετε, νὰ ἐρωτευθεῖτε,
Καὶ νὰ ξεσκάσετε, ἀδελφέ, μετὰ ἀπὸ τόση κούραση.

(Μᾶς γέρασαν προώρως Γιῶργο, τὸ κατάλαβες;)

Δεν γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά, ή η αριστερά τι ποιεί η δεξιά;

Στην ομιλία της ορκωμοσίας του, τη Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου, ο Μπάρακ Ομπάμα έδωσε το στίγμα της δεύτερης θητείας του: έμφαση στα κοινωνικά δικαιώματα, στην ισότητα, στην προστασία των αδύναμων, των παιδιών, των γυναικών, των μεταναστών, των ομοφυλόφιλων.[...] Σκιαγράφησε την πορεία που επιθυμεί να ακολουθήσει – μια πορεία στον αστερισμό του Μάρτιν Λούθηρ Κινγκ και των προοδευτικών αρχών και αξιών της φιλελεύθερης πτέρυγας του Δημοκρατικού κόμματος.

Είναι πλέον φανερό ότι ο Ομπάμα είναι αποφασισμένος να ασχοληθεί με τα θέματα εκείνα που θα διαμορφώσουν την κληρονομιά του. «Δεν πιστεύουμε ότι σε αυτή τη χώρα η ελευθερία αφορά μόνο τους τυχερούς ή η ευτυχία τους λίγους», τόνισε, υπό τα χειροκροτήματα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών και εγγράφοντας επάξια την ομιλία του στην παράδοση του δεύτερου προσώπου της ημέρας, του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Ρένα Δούρου, Έθνος




Ιός (Δ. Ψαρράς)
Ο "Δένδιας" στην Νέα Υόρκη
Εφημερίδα των συντακτών/tvxs (via waltendegewalt)

Οι αμερικανικές υπηρεσίες κατέστειλαν το κίνημα της Γουόλ Στριτ με μεθόδους που θυμίζουν πολύ τις επιδόσεις των ημετέρων υπηρεσιών. Αν και άγρια λογοκριμένα, τα προσβάσιμα ντοκουμέντα του FBI είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικά.

Για το τερατούργημα του Γ. Κυρίτση στην Αυγή

Μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψης της αντιπροσωπείας του κόμματος στις ΗΠΑ, η ανάγκη στρέβλωσης της πραγματικότητας από τους επαγγελματίες δικολάβους του κόμματος του καταχρηστικά αυτοαποκαλούμενου "Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς" δείχνει τάσεις μετεξέλιξης σε καμπάνια αντιδραστικού σκοταδισμού. Δεν είναι εύκολο αυτή τη στιγμή να γνωρίζουμε κατά πόσο οι εργαζόμενοι, έχοντας υποστεί συστηματική πλύση εγκεφάλου από οργανωμένα κέντρα παραπληροφόρησης και συσκότισης, συνειδητοποιούν πόσο τερατώδη είναι αυτά που διατυπώνονται από το κόμμα αυτό ως "αριστερή" θέση. Και δεν θα πρέπει να μας απασχολεί αν ο λόγος που λέγονται είναι κοντόφθαλμα πολιτικάντικος, αν δηλαδή έχουν ως στόχο απλώς να δικαιολογήσουν και να νομιμοποιήσουν την ραγδαία στροφή του κόμματος προς την καθεστωτική δεξιά, πιθανώς σε άγρα στήριξης από την εκλογική βάση της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί ο λόγος αυτός είναι πια απροκάλυπτα επικίνδυνος για τα λαϊκά στρώματα.

Θα πρέπει κατά συνέπεια να διευκρινίσουμε, σε σχέση με το απόσπασμα που δημοσιεύτηκε εδώ από την Αυγή, τα ακόλουθα:

α) Δεν υφίσταται κανένα "καπιταλιστικό μπλοκ" Γερμανίας-ΗΠΑ ώστε να μπορεί ποτέ να θεωρηθεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να "διευρύνει" τις "ρωγμές" του. Η Γερμανία και η ΗΠΑ είναι δύο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, δύο από τις ισχυρότερες καπιταλιστικές οικονομίες στον κόσμο, αλλά δεν αποτελούν κανένα τέτοιου είδους μπλοκ.

i) Αν το αποτελούσαν, τότε οι ΗΠΑ δεν θα έτειναν "ευήκοα" ώτα στις θέσεις ΣΥΡΙΖΑ όπως καυχιέται διαρκώς το κόμμα του κυρίου Κυρίτση

Άναυδος

Αντικαπιταλισμός και ρήγμα στο καπιταλιστικό μπλοκ

Ο ΣΥΡΙΖΑ διαπιστώνει το ρήγμα ανάμεσα στις ΗΠΑ και το ΔΝΤ από τη μια μεριά και τη Μέρκελ από την άλλη και επιχειρεί να το “διευρύνει” προς όφελος της Ελλάδας, τη στιγμή που η κυβέρνηση Σαμαρά είναι προσδεδεμένη στο άρμα της Γερμανίας. “Μέχρι να γκρεμίσουμε τον καπιταλισμό θα πρέπει να βρούμε τρόπο να επιβιώσει ο κόσμος στην Ελλάδα μετά από 5 χρονιά ύφεσης και λιτότητας” είπε χαρακτηριστικά ο Αλ. Τσίπρας ερωτηθείς από δημοσιογράφο τι δουλειά έχει ένας αντικαπιταλιστής στις ΗΠΑ.

Ομιλία της Αλ. Παπαρήγα στην Βαλκανική Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων

Αγαπητοί σύντροφοι!

Σας καλωσορίζουμε στη Θεσσαλονίκη, στις εργασίες της Συνάντησης των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων της Βαλκανικής, που διεξάγεται με πρωτοβουλία του ΚΚΕ. Θεωρούμε την παρουσία σας εδώ σημαντική, όχι μόνον γιατί μας δίνετε αυτές τις μέρες μια ακόμη δυνατότητα να ανταλλάξουμε πληροφορίες κι εμπειρίες από τους αγώνες μας, να συντονίσουμε την αγωνιστική δράση μας, αλλά και γιατί η συμμετοχή σας εδώ είναι μια έμπρακτη εκδήλωση της αλληλεγγύης των κομμουνιστών των Βαλκανίων στους αγώνες των εργαζομένων της Ελλάδας. Αγώνες, που διεξάγονται σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, όπου η αστική τάξη επιδιώκει να μεταφέρει τα βάρη της στις πλάτες των εργαζομένων.

Τα τελευταία χρόνια, που εκτυλίσσεται αυτή η κρίση, εκατομμύρια εργαζόμενοι ήρθαν αντιμέτωποι με τις βαριές συνέπειές της, βιώνοντας στο πετσί τους τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Ετσι, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους, ενώ δραματικά έχουν συρρικνωθεί τόσο το εργατικό λαϊκό εισόδημα, όσο και οι δημόσιες δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες προς τους εργαζόμενους. Η αιτία αυτής της εξέλιξης δεν είναι η δογματική προσήλωση των κυβερνητικών κομμάτων στο «νεοφιλελευθερισμό», όπως ισχυρίζεται το κόμμα που τώρα βρίσκεται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε οφείλεται στην «ανικανότητα» των κυβερνώντων ή στην «προδοσία» τους, όπως ισχυρίζονται όλα σχεδόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με εξαίρεση το ΚΚΕ. Το Κόμμα μας δεν το βρίσκουν σύμφωνο οι παραπάνω βαρύγδουπες, μα στην πραγματικότητα, πέρα για πέρα επιδερμικές για το σύστημα και αντιεπιστημονικές επί της ουσίας εκτιμήσεις για τις αιτίες της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουν οι εργαζόμενοι στη χώρα μας.

Σκηνές από τη γένεση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής

...Η απαλλοτρίωση [της γης] ήταν η πηγή της πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου, και η δύναμη που μετασχημάτισε τη γη και την εργασία σε εμπορεύματα....Εφόσον οι λαοί του κόσμου έχουν σε όλη τους την ιστορία μείνει πεισματικά προσκολλημένοι στην οικονομική ανεξαρτησία που πηγάζει από την ιδιοκτησία των μέσων διαβίωσής τους, είτε αυτά είναι η γη είτε άλλη ιδιοκτησία, οι ευρωπαίοι καπιταλιστές χρειάστηκε να απαλλοτριώσουν δια της βίας τους ανθρώπους από την προγονική τους γη ώστε η εργατική τους δύναμη να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε νέα οικονομικά εγχειρήματα, και σε νέα γεωγραφικά περιβάλλοντα....

Πώς συνέβη η απαλλοτρίωση στην Αγγλία; Ήταν μια μακρά, αργόσυρτη και βίαιη διαδικασία. Ξεκινώντας απ' τον Μεσαίωνα, οι αφέντες κατήργησαν τους ιδιωτικούς τους στρατούς και διέλυσαν τις φεουδαλικές τους ακολουθίες, ενώ στον πρώιμο 16ο αιώνα, οι ηγέτες της Αγγλίας έκλεισαν τα μοναστήρια, ξερίζωσαν τους περιπλανόμενους ιερείς, τους συγχωρετές [pardoners] και τους ζητιάνους, και κατέστρεψαν το μεσαιωνικό σύστημα της φιλανθρωπίας. .... Άλλαξαν δραστικά τις αγροτικές πρακτικές με την περιτοίχιση των καλλιεργήσιμων γαιών, την έξωση των μικροϊδιοκτητών, και τον εκτοπισμό των αγροτικών ενοικιαστών γης, πετώντας έτσι χιλιάδες ανδρών και γυναικών έξω απ' τη γη τους και απαγορεύοντάς τους την πρόσβαση στην κοινή γη. Ως τα τέλη του 16ου αιώνα υπήρχαν 12 φορές περισσότεροι άνθρωποι χωρίς ιδιοκτησία από ό,τι εκατό χρόνια πριν. Στον 17ο αιώνα σχεδόν το ένα τέταρτο της γης στην Αγγλία είχε φραχτεί....

Οι περισσότεροι αγρότες ήταν λιγότερο τυχεροί. Χωρίς την ικανότητα να βρουν επικερδή απασχόληση, χωρίς γη, χωρίς πίστωση, χωρίς απασχόληση, αυτοί οι νέοι προλετάριοι πετάχτηκαν στους δρόμους, όπου υποβλήθηκαν στην ανηλεή σκληρότητα ενός νομικού κώδικα εργασίας και ποινικών παραβάσεων τόσο αυστηρού και τρομακτικού όσο κανενός άλλου που να είχε εμφανιστεί στην σύγχρονη ιστορία. Οι βασικοί κανόνες ενάντια στη ληστεία, τις διαρρήξεις και την κλοπή γράφτηκαν κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, καθώς το έγκλημα έγινε μόνιμο μέρος της αστικής ζωής. Οι νόμοι ενάντια στην αλητεία, εν τω μεταξύ, υπόσχονταν φυσική βία ενάντια στους απαλλοτριωμένους. Κάτω από τη βασιλεία του Ερίκου του 8ου (1509-1547), οι περιπλανόμενοι μαστιγώνονταν, τους έκοβαν τα αυτιά, ή τους κρέμαγαν (ένας χρονικογράφος της εποχής τοποθετεί τον αριθμό τους στους 75.000). Κάτω από τη βασιλεία του Εδουάρδου του 6ου (1547-1553), τους τύπωναν με καυτό σίδερο στο στήθος το γράμμα V [για το "Vagabond", αλήτης, περιπλανόμενος] και τους υποδούλωναν για δύο χρόνια. Υπό την βασιλεία της Ελισάβετ της πρώτης (1558-1603), τους μαστίγωναν και τους έστελναν στις γαλέρες ή στους σωφρονιστικούς οίκους....

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Γ. Μηλιός-ΣΥΡΙΖΑ-ΔΝΤ: Η πραγματική διαπραγμάτευση μόλις ξεκίνησε


Οι συναντήσεις κλιμακίου του ΣΥΡΙΖΑ με αξιωματούχους του ΔΝΤ και αξιωματούχους της κυβέρνησης των ΗΠΑ εντάσσονται στην προετοιμασία της διαπραγμάτευσης που θα κάνει η επερχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς με τους δανειστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ συναντά το ΔΝΤ για να αποσαφηνίσει τις θέσεις του, να τις παρουσιάσει όπως είναι, χωρίς τις παραμορφώσεις που προκαλούνται από την πρωτόγνωρη και επίμονη προπαγάνδα της κυβέρνησης και μεγάλης μερίδας των ΜΜΕ.

Αν η χώρα δεν βρισκόταν σε αυτήν την κατάσταση, ο τρόπος που παρουσιάζει τις συναντήσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε Γερμανία και ΗΠΑ μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ, αλλά και η κριτική που ασκείται από την κυβέρνηση, θα προκαλούσαν θυμηδία. Κυβέρνηση και διαπλεκόμενα ΜΜΕ ενημερώνουν τον ελληνικό λαό ότι «ο Τσίπρας» δεν συμφώνησε με το ΔΝΤ, όπως δεν είχε συμφωνήσει και με τον κ. Σόιμπλε. Τι περίμεναν δηλαδή; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν κι αυτούς, δεσμευμένος και αδύναμος να διατυπώσει θέσεις υπέρ της χώρας και του κόσμου της εργασίας; Περίμεναν ότι θα αγωνίζεται τρία χρόνια ενάντια στο μνημόνιο και μόλις καθΊσει στο τραπέζι θα αρχίσει να λέει ναι στους δανειστές και όχι στο λαό, όπως έκανε ο κ. Σαμαράς; Αν δεν πρόκειται περί ανόητης προπαγάνδας, πρόκειται για κρίση εξ ιδίων.

Εκδήλωση/Συζήτηση για την Μαρξιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού


V.I. Lenin-Η μέθοδος πάλης της αστικής διανόησης ενάντια στους εργάτες (ΙΙ)

Χρησιμοποιούν το πιασάρικο σύνθημα “σεχταρισμός” ως μανδύα. Είναι η λέξη που ο διαβόητος Ακίμοφ, ο αρχηγός των οικονομολόγων, χρησιμοποίησε ως όπλο ενάντια στους ισκραϊστές στο Δεύτερο Συνέδριο του κόμματος το 1903. Το σύνθημα του Ακίμοφ, σύνθημα ενός ακραίου οπορτουνιστή, ήταν το μόνο όπλο που απέμεινε στους λικβινταριστές και τους ναρόντνικους. Αυτό το κουρέλι του περιοδικού Sovremennik [Σύγχρονο] φαινόταν να έχει έρθει στον κόσμο με τον ενσυνείδητο στόχο να αποκαλύψει σε όλους τους μορφωμένους ανθρώπους πόσο σάπιο, άχρηστο και σκουριασμένο ήταν αυτό το όπλο.

Αυτό το Sovremennik αποτελεί ένα μάλλον εκπληκτικό γεγονός στον δημοκρατικό δημοσιογραφικό μας κόσμο. Δίπλα-δίπλα με τα ονόματα των περιστασιακών αρθρογράφων (η ανάγκη οδηγεί κάθε είδους ανθρώπους σε παράξενα περιοδικά για να βγάλουν λίγα λεφτά!), βρίσκουμε έναν προφανώς ενδεικτικό συνδυασμό ονομάτων που έχουν στόχο να εκπροσωπήσουν τον συνδυασμό τάσεων.

Ο φιλελεύθερος Bogucharsky· οι ναρόντνικοι Sukhanov, Rakitnikov, Voronov, Chernov, και άλλοι· οι λικβινταριστές Dan, Martov· ο Τρότσκι και ο Sher (το όνομα του Potresov ανακοινώθηκε στο τεύχος 66 της Severnaya Rabochaya Gazeta δίπλα σ’ αυτό του Πλεχάνοφ, αλλά για κάποιο λόγο…εξαφανίστηκε μετά)· οι μαχιστές Μπαζάροφ και Λουνατσάρσκι, και τέλος, ο Πλεχάνοφ, ο βασικός ήρωας της εφημερίδας Yedinstvo (γράφεται και με μικρό και με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα): αυτά είναι τα κραυγαλέα ονόματα που αστράφτουν στη λίστα των αρθρογράφων του Sovremennik. Και σε πλήρη συμφωνία με τούτο, η κορωνίδα των τάσεων που εκφράζονται στο περιοδικό είναι η προώθηση (εκ μέρους των ναρόντνικων) της συμμαχίας των ίδιων και των “μαρξιστών” (δεν κάνω πλάκα!).

"The fundamental things apply, as time goes by..."


Για να τελειώνουμε μια και καλή με αυτή την ανόητη και επικίνδυνη συζήτηση, εθνικό μας νόμισμα είναι το ευρώ. Είτε θέλουμε, είτε δεν θέλουμε. Μπορεί να γίνει κριτική στο πώς μπήκαμε στο ευρώ, τώρα είμαστε όμως στο 2013 και εθνικό μας νόμισμα είναι το ευρώ. Και η λύση είναι να αλλάξει στρατηγική η Ευρώπη για να γίνει βιώσιμο το ευρώ. Και δεν μπορεί να γίνει με πολιτικές που διαλύουν την κοινωνική συνοχή.

Το σημαντικό θέμα είναι το πώς η ιστορία και η πολιτική ξεμπροστιάζουν τις ομάδες και τις τάσεις και αποκαλύπτουν τον αστικό χαρακτήρα που κρύβεται πίσω απ’ την ψευτοσοσιαλιστική ή ψευτομαρξιστική τους φρασεολογία. Στην εποχή των αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων, πάρα πολλές ομάδες και τάσεις, παντού, σε όλο τον κόσμο, φαντάστηκαν πως ήταν “σοσιαλιστές” και πόζαραν ως τέτοιοι (βλέπε για παράδειγμα τις σχολές που καταλογογραφούν οι Μαρξ και Ένγκελς στο τρίτο κεφάλαιο του Κομμουνιστικού Μανιφέστου) [2]. Η ιστορία τις έχει ξεμπροστιάσει γρήγορα...

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

V.I. Lenin-Η μέθοδος πάλης της αστικής διανόησης ενάντια στους εργάτες (I)

V.I. Lenin
Η μέθοδος πάλης της αστικής διανόησης ενάντια στους εργάτες
Prosveshcheniye, αρ. 6, Ιούνιος 1914
Μετάφραση (από τα αγγλικά): Lenin Reloaded

Σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες στον κόσμο, η αστική τάξη προσφεύγει σε δύο μεθόδους στην πάλη της ενάντια στο εργατικό κίνημα και τα εργατικά κόμματα. Η μία μέθοδος είναι αυτή της βίας, των διώξεων, των απαγορεύσεων και της καταστολής. Στην βάση της, είναι μια φεουδαρχική, μεσαιωνική μέθοδος. Υπάρχουν παντού τμήματα και ομάδες της αστικής τάξης —μικρότερα στις αναπτυγμένες χώρες, μεγαλύτερα στις μη αναπτυγμένες— τα οποία προτιμούν αυτές τις μεθόδους· σε ορισμένες, πολύ κρίσιμες στιγμές στην εργατική πάλη ενάντια στην μισθωτή δουλεία, ολάκερη η αστική τάξη συμφωνεί για την χρήση αυτών των μεθόδων. Ιστορικά παραδείγματα τέτοιων στιγμών μας δίνει ο Χαρτισμός στην Αγγλία και το 1849 και το 1871 στη Γαλλία. [1]

Η άλλη μέθοδος που χρησιμοποιεί η αστική τάξη είναι το να διαιρεί τους εργάτες, να δημιουργεί ρήγματα στις τάξεις τους, να εξαγοράζει ορισμένους εκπροσώπους ή ορισμένες ομάδες του προλεταριάτου ώστε να τους έχει με το μέρος της. Αυτές δεν είναι φεουδαρχικές αλλά καθαρά αστικές και σύγχρονες μέθοδοι, οι οποίες συμβαδίζουν με τα αναπτυγμένα και πολιτισμένα έθιμα του καπιταλισμού και με το δημοκρατικό σύστημα.

Γιατί το δημοκρατικό σύστημα είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της αστικής κοινωνίας, το καθαρότερο και πιο τέλειο αστικό χαρακτηριστικό. Σ’ αυτό το σύστημα, η μεγαλύτερη ελευθερία, το μεγαλύτερο εύρος και η μεγαλύτερη καθαρότητα που μπορεί να έχει η ταξική πάλη συνδυάζονται με την μεγαλύτερη πανουργία, με μεταμφιέσεις και τεχνάσματα που έχουν ως στόχο την εξάπλωση της “ιδεολογικής” επιρροής της αστικής τάξης στους μισθωτούς δούλους, ώστε να τους αποτρέψει από την πάλη ενάντια στη μισθωτή δουλεία.

Σε τούτη την πατρίδα τι γυρεύω, με μισθοφόρους και πραιτωριανούς;


Χρήστος Κάτσικας-Η σοσιαλιστική κοινωνία είναι μια ταξική κοινωνία ή έχουν εξαφανισθεί οι ανταγωνιστικές αντιθέσεις; (δεύτερο μέρος)

Παραγωγικές σχέσεις και παραγωγικές δυνάμεις: εποικοδόμημα και οικονομική βάση στο σοσιαλισμό

Στο βαθμό που διαπιστώνουμε, πως στη μεταβατική περίοδο «συνυπάρχουν τα χαρακτηριστικά ή οι ιδιομορφίες των δυο οικονομικών δομών της κοινωνίας», σύμφωνα με το Λένιν, πως το εμπορευματικό σύστημα εξακολουθεί να εφαρμόζεται, αυτό σημαίνει πως στην περίοδο αυτή και πάνω σ' αυτή τη βάση, αναπτύσσεται μια σύγκρουση ανάμεσα στις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής -που θέλουν ν' ανοίξουν το δρόμο στις κομμουνιστικές σχέσεις- και στις εμπορευματικές σχέσεις παραγωγής, που θέλουν ν' ανοίξουν το δρόμο στις καπιταλιστικές σχέσεις.

Φυσικά αυτή η σύγκρουση που αναπτύσσεται στο έδαφος της οικονομικής βάσης, δεν είναι «τυφλή», ούτε ανεξάρτητη από τη δράση του εποικοδομήματος, πολύ περισσότερο δεν είναι ανεξάρτητη από τη δράση του υποκειμενικού παράγοντα.

H ύπαρξη εμπορευματικών σχέσεων, σε συνδυασμό με την πάλη που διεξάγουν οι αστικές δυνάμεις για την ανάπτυξη και κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων, έχει σαν αποτέλεσμα την μερική αναπαραγωγή των παλιών σχέσεων στη σοσιαλιστική κοινωνία. H αντιφατικότητα που χαρακτηρίζει τις παραγωγικές σχέσεις στο σοσιαλισμό χαρακτηρίζει και τη σχέση ανάμεσα στις παραγωγικές σχέσεις και τις παραγωγικές δυνάμεις.

ΠΑΜΕ-Πορεία αλληλεγγύης για τους εργαζόμενους στο Μετρό


Η Σοφία Καλαντζάκου για την επίσκεψη Τσίπρα

Πώς είδα τον Αλ. Τσίπρα στο Columbia
Σοφία Καλαντζάκου

Ενα κρύο και κυριολεκτικά παγωμένο βράδυ στο Πανεπιστήμιο Columbia στη Νέα Υόρκη, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μαζί με ομάδα συνεργατών του ήρθαν για να «γνωριστούν» και να συμμετάσχουν σε μια ανοικτή συζήτηση για την κατάσταση στην Ελλάδα και τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη μέρα και τη διαχείριση της κρίσης.

[...]

Ο Αλέξης Τσίπρας γνώριζε το ακροατήριο του και για αυτό θεωρώ την παρουσίασή του επιτυχή. Το ελληνικό πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό και όχι ένα μεμονωμένο περιφερειακό θέμα. Η αποτυχία των πολιτικών ηγεσιών να δώσουν λύσεις στα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που διανύει τόσο η Ελλάδα όσο και ένα μεγάλος μέρος της Ευρώπης προσφέρει πρόσφορο έδαφος σε ιδεολογίες μίσους, και την άνοδο κομμάτων νεοναζί. Εξήγησε πως στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία η ύφεση και τα συνεπακόλουθα της είναι κολλητικά και δεν περιορίζονται σε μια χώρα ή μία ήπειρο.

Οσες φορές και να του τέθηκε το ερώτημα ο κ. Τσίπρας ξεκαθάρισε πως δεν επιθυμεί την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και θεωρεί το όλο αυτό θέμα ένα εκβιαστικό ψευτοδίλημμα για να αποδεχθούμε τους δυσβάκτατους όρους του μνημονίου. Με χιούμορ και με την αμεσότητα που διακρίνει τις τοποθετήσεις του, ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι ο λόγος που η διεθνής κοινότητα θέλει να ακούσει το τι έχει να πει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γιατί η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη και στην Ευρωζώνη, και γιατί η συμμετοχή μας εκεί αφορά όλους.

Για αυτό σας λέμε Αμερικανάκια, κορόιδα!

Στα χνάρια της μεταμφίεσης του Λένιν η μεταμφίεση του αρχηγού μας, Αλέξη Τσίπρα, που κορόιδεψε και τους βλάκες τους Αμερικάνους για το πραγματικό ποιόν του ΣΥΡΙΖΑ. Η επανασταστική μπλόφα που συνεπήρε εκατοντάδες χιλιάδες πανέξυπνους Έλληνες συνεχίζεται!


Brookings Institution: Ο κύριος Τσίπρας έρχεται στην Ουάσινγκτον

[...] Επιτυχία Τσίπρα

Ο Τσίπρας επιχειρηματολόγησε με συνέπεια ότι τα μέτρα λιτότητας που η ΕΕ επέβαλλε στην Ελλάδα δεν θα φέρουν ανάπτυξη.

Πολλοί στην Ουάσινγκτον συμφωνούν. Αν η Ευρώπη είχε ένα σχέδιο κινήτρων αλά Ομπάμα, και μια νομισματική πολιτική αλά Bernanke, η Ελλάδα δεν θα είχε γίνει η αχίλλειος πτέρνα της Ευρώπης.  Αντ' αυτού, η απουσία οικονομικής και νομισματικής βοήθειας έχει οδηγήσει σε μια συρρικνούμενη οικονομία, στον φόβο και την απελπισία τους έλληνες πολίτες. 

Στην πραγματικότητα, ο εστιασμός στην πολιτική βιωσιμότητα είναι το πιο αποτελεσματικό επιχείρημα του κυρίου Τσίπρα. Οι οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι "κτήμα του λαού" της Ελλάδας, αλλιώς η χώρα δεν θα μπορέσει να θεραπευτεί. Αυτό σημαίνει ότι και η ανάπτυξη και οι θυσίες πρέπει να μοιραστούν δίκαια. Ο κύριος Τσίπρας ανέφερε την πρόσφατη αμερικανική συμφωνία για το έλλειμμα που οδήγησε σε ένα ελαφρά πιο ισότιμο φορολογικό σύστημα, στοχεύοντας στους πραγματικά πλούσιους. Και οι δικές του εισηγήσεις δεν είναι να ακυρωθεί η ισχύουσα συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και στους ευρωπαίους δανειστές της, αλλά μάλλον να γίνει μια αναδιαπραγμάτευση για μια πιο σταδιακή προσέγγιση στον ισορροπημένο προϋπολογισμό. Οι δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να νιώθουν μέρος της συμφωνίας.  

Όλοι στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια στις 11.00 Κάτω τα χέρια από το απεργιακό δικαίωμα των εργαζομένων

Στις 11 σήμερα το πρωί στην Ομόνοια το συλλαλητήριο του Πανεργατικού Αγωνιστικού ΜΕτώπου με σύνθημα «Όχι στην επίταξη! Κάτω τα χέρια από το απεργιακό δικαίωμα των εργαζομένων!»

Στη σχετική ανακοίνωση-κάλεσμα τονίζεται:

«Το ΠΑΜΕ καλεί σε συλλαλητήριο, καταδίκη του κυβερνητικού αυταρχισμού, αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, το Σάββατο, 26 Γενάρη 2013 στην Ομόνοια, ώρα 11πμ.

Καλεί τα Σωματεία, τους εργαζομένους, όλα τα λαϊκά στρώματα να δώσουν μαζικό μαχητικό "παρών".Να καταδικάσουν αποφασιστικά την επίταξη και να απαιτήσουν την άρση της εκφράζοντας τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη τους στους εργαζομένους του Μετρό και σε όλους τους εργαζομένους στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Είναι αγώνας που αφορά όλους τους εργαζόμενους. Η "σιδερένια φτέρνα" του αστικού κράτους (νόμοι, κατασταλτικοί μηχανισμοί, δικαιοσύνη, Μέσα Ενημέρωσης) με την οποία η συγκυβέρνηση επιχειρεί να τσακίσει κάθε αντίσταση στη βάρβαρη πολιτικής της, για να στηριχθούν τα κέρδη και τα προνόμια των καπιταλιστών, πρέπει να τσακιστεί από την ενιαία αντίσταση και πάλη της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων. Πολλές φορές στο παρελθόν τέτοιου είδους αποφάσεις τσακίστηκαν κάτω από τη μαζική, μαχητική στάση των εργαζομένων και την αλληλεγγύη. Το παράδειγμα των ναυτεργατών με δεκάδες απεργίες σε συνθήκες επιστράτευσης δείχνει το δρόμο. Έρχονται νέα κύματα αντιλαϊκών μέτρων, αντιλαϊκών και αυταρχικών πολιτικών και απαιτείται από το εργατικό και λαϊκό κίνημα ανεβασμένη ετοιμότητα και αποφασιστικότητα στην απόκρουσή τους. Αγώνας οργανωμένος, σχεδιασμένος για ρήξεις και ανατροπές, για να απαλλαγεί οριστικά ο λαός από το ζυγό των μονοπωλίων και τις δυνάμεις που τα υπηρετούν. Να ικανοποιηθούν τώρα τα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων! Να παρθεί τώρα πίσω η επίταξη!»