Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

V.I. Lenin-Έχει εξαφανιστεί η δυαδική εξουσία;

V.I. Lenin
Έχει εξαφανιστεί η δυαδική εξουσία;
Πράβντα, αρ. 62, 2 Ιούνη 1917
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Όχι, δεν εξαφανίστηκε. Η δυαδική εξουσία παραμένει. Το βασικό ερώτημα κάθε επανάστασης, το ερώτημα της κρατικής εξουσίας, παραμένει σε μια αβέβαιη, ασταθή και προφανώς παροδική κατάσταση.

Συγκρίνετε τις εφημερίδες του υπουργικού συμβουλίο, τη Rech για παράδειγμα, με την Ισβέστια, την Ντιέλο Ναρόντα και την Ραμπότσαγια Γκαζέτα. Ξεφυλλίστε τις λιτές—υπερβολικά λιτές, δυστυχώς—επίσημες αναφορές για το τι συμβαίνει στις συνεδριάσεις της Προσωρινής Κυβέρνησης, για το πώς η κυβέρνηση "αναβάλλει" τη συζήτηση των πιο ζωτικών ζητημάτων εξαιτίας της ανικανότητάς της να πάρει οποιονδήποτε ξεκάθαρο δρόμο. Μελετήστε την απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής των Σοβιέτ της 16ης Μάη, η οποία ασχολείται με ένα τόσο κρίσιμο και σημαντικό θέμα όπως αυτό της αντιμετώπισης του οικονομικού χάους και και της αποφυγής της επερχόμενης κατάρρευσης—και θα δείτε ότι η δυαδική ισχύς είναι απόλυτα ακέραιη.

Όλοι παραδέχονται ότι η χώρα οδεύει ραγδαία προς την καταστροφή—κι όμως, το μόνο που γίνεται για αυτό είναι να σκουπίσουν το πρόβλημα κάτω απ' το χαλί.

Δεν είναι παράκαμψη του προβλήματος όταν μια απόφαση για ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως η επερχόμενη οικονομική καταστροφή, και σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, δημιουργεί απλώς ένα τσούρμο επιτροπές, τμήματα και υποτμήματα; Όταν η ίδια Εκτελεστική Επιτροπή περνά μια απόφαση η οποία δεν εκφράζει τίποτε παρά ευσεβείς πόθους για ένα τόσο σκανδαλώδες θέμα όπως είναι αυτό των ιδιοκτητών των ανθρακωρυχείων του Ντόνετς, που βρέθηκαν ένοχοι ενσυνείδητου σαμποτάζ της παραγωγής; Ο καθορισμός τιμών, οι ρυθμίσεις του περιθωρίου κέρδους, ο καθορισμός ελάχιστου μισθού,  και η δημιουργία τραστ υπό κρατικό έλεγχο—ναι, αλλά πώς και με ποιον; "Με τους κεντρικούς και τοπικούς θεσμούς του λεκανοπεδίου του Ντόνετς Κριβόι Ρογκ. Αυτοί οι θεσμοί πρέπει να έχουν δημοκρατικό χαρακτήρα και να αποτελούνται από εκπροσώπους των εργατών, των εργοδοτών, της κυβέρνησης και των δημοκρατικών επαναστατικών οργανώσεων"!

Θα ήταν κωμικό αν το ζήτημα που εμπλέκεται εδώ δεν ήταν μια τραγωδία.

Αποτελεί κοινή γνώση ότι αυτοί οι "δημοκρατικοί" θεσμοί υπήρξαν και εξακολουθούν να υπάρχουν και στο Πέτρογκραντ (η ίδια ακριβώς Εκτελεστική Επιτροπή των Σοβιέτ), είναι όμως ανίσχυροι να κάνουν οτιδήποτε. Συναντήσεις ανάμεσα στους εργάτες του Ντόνετς και τους εργοδότες γίνονται απ' το τέλος του Μάρτη—του Μάρτη! Έχουν περάσει πάνω από έξι βδομάδες και το αποτέλεσμα είναι οι εργάτες του Ντόνετς να εξαναγκαστούν στο συμπέρασμα ότι οι ιδιοκτήτες των ανθρακωρυχείων σαμποτάρουν επίτηδες την παραγωγή!

Και πάλι γεμίζουν το λαό υποσχέσεις, επιτροπές, συνελεύσεις με εκπροσώπους των εργατών και των εργοδοτών (με ίση αριθμητική δύναμη;) και πάλι αρχίζει η γνωστή παλιά γραφειοκρατία.

Η ρίζα του κακού βρίσκεται στη δυαδική εξουσία. Η ρίζα του σφάλματος των Ναρόντνικων και των Μενσεβίκων είναι ότι δεν κατανοούν την ταξική πάλη και θέλουν να την αντικαταστήσουν ή να την καμουφλάρουν, να την επιλύσουν με φράσεις, υποσχέσεις, αποφάσεις, επιτροπές "με τη συμμετοχή" εκπροσώπων... της ίδιας δυαδικής κυβέρνησης! 

Οι καπιταλιστές έβγαλαν απίστευτες, εξοργιστικές περιουσίες με τον πόλεμο. Έχουν την πλειοψηφία στην κυβέρνηση στο πλευρό τους. Θέλουν την υπέρτατη εξουσία. Δεδομένης της ταξικής τους θέσης, είναι βέβαιο ότι θα διεκδικήσουν την υπέρτατη εξουσία και ότι θα παλέψουν για αυτή.

Οι εργαζόμενες μάζες αποτελούν την τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού, ελέγχουν τα Σοβιέτ, έχουν επίγνωση της εξουσίας τους ως πλειοψηφία, βλέπουν παντού την υπόσχεση μιας "εκδημοκρατισμένης" ζωής, ξέρουν πως η δημοκρατία είναι η εξουσία της πλειοψηφίας στη μειοψηφία (και όχι το ανάποδο — αυτό το επιδιώκουν οι καπιταλιστές), πάλεψαν να καλυτερέψουν τη ζωή τους μόνο από τότε που άρχισε η επανάσταση (και πάλι όχι σε όλη τη Ρωσία) — και συνεπώς δεν μπορούν παρά να επιδιώξουν την υπέρτατη εξουσία εκ μέρους του λαού, δηλαδή της πλειοψηφίας του πληθυσμού, να επιδιώξουν τη διαχείριση των ζητημάτων σύμφωνα με τη βούληση της εργατικής πλειοψηφίας ενάντια στην καπιταλιστική μειοψηφία, κι όχι σύμφωνα με τη "συναίνεση" ανάμεσα στην πλειοψηφία και τη μειοψηφία.

Παραμένει ακόμα η δυαδική εξουσία. Η κυβέρνηση των καπιταλιστών παραμένει κυβέρνηση των καπιταλιστών παρά το γεγονός ότι της προστέθηκε η ταμπέλα των Ναρόντνικων και των Μενσεβίκων, με τον ρόλο μειονοτήτων. Τα Σοβιέτ παραμένουν η οργάνωση της πλειοψηφίας. Οι ηγέτες των Ναρόντνικων και των Μενσεβίκων βυθίζονται αβοήθητοι στην προσπάθειά τους να πατήσουν σε δυο βάρκες.

Στο μεταξύ, η κρίση βαθαίνει. Τα πράγματα έφτασαν στο σημείο όπου οι καπιταλιστές—οι ιδιοκτήτες των ανθρακωρυχείων—διαπράττουν με θράσος τρομερά εγκλήματα—σαμποτάρουν και σταματούν την παραγωγή. Η ανεργία απλώνεται. Κυκλοφορούν φήμες για λοκάουτ. Ήδη έχουν ξεκινήσει [λοκάουτ] με τη μορφή της αποδιοργάνωσης της παραγωγής απ' τους καπιταλιστές (αφού το κάρβουνο είναι το ψωμί της βιομηχανίας!), με τη μορφή της αυξανόμενης ανεργίας.

Η μοναδική ευθύνη για αυτή την κρίση, για την επερχόμενη καταστροφή, βρίσκεται στους ώμους των Ναρόντνικων και των Μενσεβίκων ηγετών. Γιατί αυτοί είναι προς το παρόν οι ηγέτες των Σοβιέτ, δηλαδή της πλειοψηφίας. Είναι αναπόφευκτο η μειοψηφία (οι καπιταλιστές) να μη θέλουν να υποκύψουν στην πλειοψηφία. Κανείς από όσους δεν ξέχασαν τα μαθήματα που μας διδάσκει η επιστήμη και η εμπειρία όλων των χωρών, κανείς από όσους δεν ξέχασαν την πάλη των τάξεων, δεν θα δει με εμπιστοσύνη την "συμφωνία" με τους καπιταλιστές σε ένα τόσο θεμελιώδες, καυτό ζήτημα.

Η πλειοψηφία του πληθυσμού, δηλαδή τα Σοβιέτ, οι εργάτες και οι αγρότες, θα ήταν πλήρως ικανοί να σώσουν την κατάσταση, να εμποδίσουν τους καπιταλιστές απ' την αποδιοργάνωση και παύση της παραγωγής, να θεμελιώσουν το δικό τους άμεσο και αποτελεσματικό έλεγχο στην παραγωγή, αν δεν τους εμπόδιζε η "συμφιλιωτική" πολιτική των ηγετών των Ναρόντνικων και των Μεσνεβίκων. Αυτοί έχουν την πλήρη ευθύνη για την κρίση και την καταστροφή.

Δεν υπάρχει όμως διέξοδος άλλη απ' το να αποφασίσει η πλειοψηφία των εργατών και των αγροτών να δράσει ενάντια στην καπιταλιστική μειοψηφία. Το να προσπαθήσουμε να κερδίσουμε χρόνο δεν θα αποφέρει καρπούς· απλώς χειροτερεύει την κατάσταση.

Απ' τη μαρξιστική σκοπιά, η "συμφιλιωτική" στάση των ηγετών των Ναρόντικων και των Μενσεβίκων είναι εκδήλωση μικροαστικής αναποφασιστικότητας. Οι μικροαστοί φοβούνται και δεν εμπιστεύονται τους εργάτες, φοβούνται τη ρήξη με τους καπιταλιστές. Η αστάθειά τους είναι αναπόφευκτη, το ίδιο αναπόφευκτη με την πάλη μας, την πάλη του προλεταριακού κόμματος, να ξεπεράσει την αναποφασιστικότητα, να κάνει το λαό να δει την αναγκαιότητα της επανέναρξης, της οργάνωσης και της αύξησης της παραγωγής κόντρα στην καπιταλιστική αντίδραση.

Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Ή θα επιστρέψουμε πίσω, στην ανώτατη εξουσία των καπιταλιστών, ή θα πάμε μπροστά, προς την πραγματική δημοκρατία, προς τις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Αυτή η δυαδική εξουσία δεν μπορεί να βαστήξει για πολύ.

1 σχόλιο:

  1. Θα κάνω μια απόπειρα να γράψω κάτι σοβαρό για το θέμα ή έστω να δώσω κάποιο σημαντικό υλικό για την διερεύνησή του.

    Εξού και η νέα ετικέτα "Δυαδική εξουσία".

    ΑπάντησηΔιαγραφή