Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

V.I. Lenin-Από το "Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω"

V.I. Lenin
Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω (Η κρίση στο κόμμα μας)
Μάιος 1904
Εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 2005.

Κεφ. 17. Η Νέα Ίσκρα. Ο οπορτουνισμός στα οργανωτικά ζητήματα

Ποιος υπερασπίζεται τις "προλεταριακές τάσεις μέσα στο κίνημά μας"; Ποιος τονίζει ότι ο εργάτης δεν φοβάται την οργάνωση, ότι ο προλετάριος δεν συμπαθεί την αναρχία, ότι εκτιμά την προτροπή: "οργανωθείτε!" Ποιος μας κάνει προσεκτικούς απέναντι στην αστική διανόηση που είναι πέρα για πέρα διαποτισμένη από οπορτουνισμό; Οι γιακωβίνοι της σοσιαλδημοκρατίας. Και ποιος προσπαθεί να μπάσει λαθραία στο κόμμα τη ριζοσπαστική διανόηση; Ποιος νοιάζεται για τους καθηγητές, τα γυμνασιόπαιδα, για τα μεμονωμένα άτομα, για τη ριζοσπαστική νεολαία; Ο γιρονδίνος Αξελρόντ μαζί με τον γιρονδίνο Λίμπερ.

[...]

ο ίδιος ο "Πράκτικ" της νέας Ίσκρα, που έχουμε γνωρίσει ήδη τη βαθύνοιά του, με κατηγορεί ότι φαντάζομαι το κόμμα σαν ένα "τεράστιο εργοστάσιο" με επικεφαλής ένα διευθυντή με τη μορφή της ΚΕ (φύλλο αρ. 57, παράρτημα). Ο "Πράκτικ" ούτε καν υποψιάζεται ότι η τρομερή λέξη που χρησιμοποιεί προδίνει μεμιάς την ψυχολογία του αστού διανοούμενου που δεν γνωρίζει ούτε την πράξη ούτε τη θεωρία της προλεταριακής οργάνωσης. Γιατί ακριβώς το εργοστάσιο, που μερικοί το βλέπουν μόνο σαν μπαμπούλα, είναι η ανώτατη μορφή κεφαλαιοκρατικής συνεργασίας που έχει συνενώσει και έχει μάθει την πειθαρχία στο προλεταριάτο, του έχει διδάξει την οργάνωση και το έχει βάλει επικεφαλής σε όλα τα υπόλοιπα στρώματα του εργαζόμενου και υφιστάμενου την εκμετάλλευση πληθυσμού. Ίσα-ίσα ο μαρξισμός, σαν ιδεολογία του διδασκόμενου από τον καπιταλισμό προλεταριάτου, δίδαξε και διδάσκει τους ασταθείς διανοούμενους τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην εκμεταλλευτική πλευρά του εργοστασίου (πειθαρχία στηριγμένη στο φόβο του θανάτου από την πείνα) και στην οργανωτική του πλευρά (πειθαρχία στηριγμένη στην από κοινού εργασία που την ενοποίησαν οι όροι μιας πολύ αναπτυγμένης τεχνικά παραγωγής). Την πειθαρχία και την οργάνωση, που τις δέχεται τόσο δύσκολα ο αστός διανοούμενος, τις αφομοιώνει πολύ εύκολα το προλεταριάτο, ακριβώς χάρη σ' αυτό το εργοστασιακό "σχολειό." Ο θανάσιμος φόβος μπροστά σ' αυτό το σχολειό, η πλήρης ανικανότητα κατανόησης της οργανωτικής του σημασίας χαρακτηρίζουν ακριβώς τους τρόπους σκέψης που αντανακλούν τους μικροαστικούς όρους ύπαρξης και γεννούν το είδος εκείνο του αναρχισμού, που οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες το αποκαλούν Edelanarchismus, δηλαδή αναρχισμό του "ευγενούς" κυρίου, αρχοντικό αναρχισμό, όπως θα τον έλεγα εγώ. Ο αρχοντικός αυτός αναρχισμός προσιδιάζει κυρίως στον ρώσο μηδενιστή. Η κομματική οργάνωση του φαίνεται τερατώδης "φάμπρικα", την υποταγή του μέρους στο σύνολο και της μειοψηφίας στην πλειοψηφία τη θεωρεί "δουλεία" (βλ. τις επιφυλλίδες του Αξελρόντ), ο καταμερισμός της εργασίας κάτω από την καθοδήγηση ενός νετρικού οργάνου του προκαλεί κωμικοτραγικές κραυγές ενάντια στη μετατροπή των ανθρώπων σε "ροδίτσες και βιδίτσες" (η μετατροπή των μελών της συντακτικής επιτροπής σε συνεργάτες θεωρείται ιδιαίτερα φονική μορφή αυτής της μετατροπής), η υπόμνηση των οργανωτικών άρθρων του καταστατικού του κόμματος προκαλεί περιφρονητικό μορφασμό και την καταφρονητική (προς τους "τυπολάτρες") παρατήρηση ότι θα μπορούσε και να έλειπε ολότελα το καταστατικό.

[...]


Σε όσους έχουν συνηθίσει στην ευρύχωρη ρόμπα δωματίου και στις παντούφλες του ομπλομοφισμού του στενού οικογενειακού ομίλου, το επίσημο καταστατικό φαίνεται και στενό, και στενόχωρο, και καταθλιπτικό, και χυδαίο, και γραφειοκρατικό, και δουλοπρεπές, και περιοριστικό για την ελεύθερη "διεργασία" της ιδεολογικής πάλης. Ο αρχοντικός αναρχισμός δεν καταλαβαίνει ότι το επίσημο καταστατικό χρειάζεται ακριβώς για ν' αντικατασταθούν οι στενοί δεσμοί των ομίλων από τον ευρύτερο κομματικό δεσμό. Οι δεσμοί μέσα στον όμιλο ή ανάμεσα στους ομίλους δεν ήταν ανάγκη και δεν ήταν δυνατόν να κατοχυρώνονται επίσημα, γιατί στηρίζονταν στη φιλία ή σε αστήριχτη και όχι αιτολογημένη "εμπιστοσύνη." Ο κομματικός δεσμός δεν μπορεί και δεν πρέπει να στηρίζεται ούτε στο ένα ούτε στο άλλο, πρέπει να βασίζεται ίσα-ίσα σε επίσημο, "γραφειοκρατικό" (από την άποψη του απειθάρχητου διανοούμενου) διατυπωμένο καταστατικό που μόνο η ασυτηρή τήρησή του μας εξασφαλίζει από τον ετσιθελισμό και τις ιδιοτροπίες των στενών ομίλων, από το σκυλοκαβγά των στενών ομίλων, που λέγεται ελεύθερη "διεργασία" της ιδεολογικής πάλης.

6 σχόλια:

  1. Θα μας τρελάνουν τελείως οι νεο- ισκριστές..
    http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=14533%3Abelantis&catid=73%3Adr-apergies&Itemid=280

    Ernest Everhard.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Πειθαρχία στηριγμενη στο φόβο του θανατου απο την πεινα"

    "Ακουσε φιλε εμιγκρε
    ο χρονος ειναι χρημα
    τον χρονο σου να τον κρατας
    με τους εργατες μη μιλας
    το γιο σου μην τον λησμονας
    πειναει κι ειναι κριμα"
    Η φαμπρικα, Γ. Μαρκοπουλου, Γ. Σκουρτη

    [ψυδαιο=χυδαιο, προφανως]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην τελευταια παραγραφο του ποστ γραφει ψυδαιο και στενοχρο.

      Διαγραφή
  3. ο Εργατης λοιπον ,που με την πειθαρχια στην παραγωγη εχει γαλουχηθει και με αλλες αξιες ...εχει σπασει τα μουτρα του οποτε πηγε μονος στο αφεντικο για αυξηση ,εχει μαθει να αντιμετωπιζει τον ρουφιανο ,το τσιρακι του αφεντικου ,τον βαλτο ,εχει μαθει να ξεχωριζει τον συναδελφο ,τον συντροφο ..Ξερει πως μονος του ειναι ενα ΤΙΠΟΤΑ ...πως ολα τα δελφια μαζι ειναι τα ΠΑΝΤΑ ...εχει μαθει την αξια του Συνδικατου ..Ο εργατης στη φαμπρικα ,στο γιαπι ,στην κουβερτα ,στο μηχανοστασιο ...εχει μαθει την ΑΞΙΑ του ΕΜΕΙΣ !!.....εχει μαθει αυτο που δεν θα μαθει ποτε ο μικροαστος ...το ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ....καποια προεπαναστατικη στιγμη θα σκεφτει : ΚΑΙ ΤΙ ΤΟ ΘΕΛΩ ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ αφου οι βαρδιες μια χαρα παραγωγη βγαζουμε ??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ψάχνοντας τι έχει γράψει ο Γκεβάρα για την πειθαρχία (γιατί είχα τέτοια εντύπωση, ότι έχω διαβάσει γραπτό του πάνω στο θέμα) έπεσα στα παρακάτω κείμενα που περιέχουν ρήσεις ή ερμηνείες ρήσεων που αποδίδονται στον Γκεβάρα :


    ------ http://www.politifact.com/florida/statements/2013/apr/17/marco-rubio/did-che-guevara-write-extensively-about-superiorit/

    ------ Καθηγητής στο UCLA
    http://www.huffingtonpost.com/mark-sawyer/beyonce-and-jay-z-are-rac_b_3078075.html


    "Cuba proves you can almost reach parity in terms of social indicators but still not kill the attitudes that supported the enslavement of people of African descent."
    "But, on the minus side Cuba eliminated black organizations that might work to lobby for black interests even in the context of a one party state. "
    καθόλου ρατσιστικόν θα έλεγον

    Είναι γελοίο. Τα ίδια τα κείμενα είναι γελοία, αλλά και το γεγονός πως τέτοιες πίπες έχουν πέραση στους λαούς. Χάος στο αντικειμενικό διαδίκτυο. Χάος στα ΜΜΕ. Οι άνθρωποι ασχολούνται παγκοσμίως με μαλακίες .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε βρίσκω λίγο υπερβολικό όσον αφορά το δεύτερο κείμενο. Αν σκεφτείς το αμερικάνικο πλαίσιο συζήτησης, δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι κατά βάση υπερασπίζεται στο άρθρο την Κούβα. Υπερασπίζεται πολλές κατακτήσεις της επανάστασης και ουσιαστικά αναδεικνύει την υποκρισία όψιμων υπερασπιστών των δικαιωμάτων των μαύρων. Δεν είναι βέβαια και κομμουνιστής, αλλά σίγουρα δεν κινείται στην γραμμή των ιμπεριαλιστών (ΗΠΑ, ΕΕ) ή και άλλων "κομμουνισταράδων" τροτσκιστικής απόχρωσης που καλούν τον κουβανικό λαό να ρίξει τον Κάστρο...

      Διαγραφή