Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Προς μια κατανόηση της έννοιας της "δυαδικής εξουσίας": Κείμενα του Pierre-Joseph Proudhon,1848 (I)

Pierre-Joseph Proudhon
Προς Πατριώτες
Εφημερ. Le Represéntant du Peuple
4 Μάη 1848
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Αύριο ανοίγει την αυλαία της η Εθνοσυνέλευση.

Πώς θα μας έλθουν τα εκλεγμένα μέλη από τα Διαμερίσματα;

Τι είδος υποδοχή θα δεχτούν απ' τον παρισινό λαό οι εκπρόσωποι από όλη τη Γαλλία;

Οι μοναδικές απαντήσεις είναι δυσπιστία και περιφρόνηση. Αναζητώ αδελφούς αλλά οι μόνοι που συναντώ είναι συνωμότες! Ο εμφύλιος πόλεμος δεν είναι πλέον προοπτική: έχει πέσει πάνω μας. Δεν τον φοβόμαστε πια σαν το χειρότερο κακό. Τον δεχόμαστε σαν αναγκαιότητα. Στην επαρχία και την πόλη, οι άνθρωποι κατασκευάζουν μπαρούτι, χύνουν καλούπια για σφαίρες, και ετοιμάζουν όπλα. Οι ηγέτες στέλνουν τα συνθηματικά τους και εκδίδουν τα μανιφέστα τους. Όπου και να πας, το μόνο που ακούς είναι το φονικό μήνυμα: Πρέπει να τελειώνουμε!


Ο αστός έχει κατά νου να τελειώνει με τον προλετάριο. Ο προλετάριος, απ' τη μεριά του, έχει κατά νου να τελειώνει με τον αστό. Ο εργάτης θέλει να δει το τέλος του καπιταλιστή, ο μισθωτός το τέλος του επιχειρηματία, τα Διαμερίσματα του Παρισιού, οι χωρικοί των εργατών. Σε κάθε καρδιά κυριαρχούν η οργή και το μίσος. Σε κάθε στόμα είναι μια απειλή. Και τι έφερε τέτοια διχόνοια; Οι εκλογές.

Το οικουμενικό δικαίωμα ψήφου είπε ψέματα στο Λαό.

Η επανάσταση του Φλεβάρη έγινε με κάθε κόμμα να αντιτίθεται στην κυβέρνηση που έπεσε, με την γενική αηδία απέναντι σε μια μοναρχία στεφανωμένη με ατιμία, με κάθε νου να συνεισφέρει στην ιδέα μιας μεταρρύθμισης πολιτικής και κοινωνικής. Η επανάσταση του Φλεβάρη, το αποτέλεσμα 18 μηνών κοινοβουλευτικών καυγάδων, μεταρρυθμιστικών διαμαρτυριών, οικονομικών κριτικών, έφερε ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα τη δημοκρατική οργάνωση, την στενότερη συγχώνευση των διαφορετικών τάξεων της κοινωνίας. Οι άνθρωποι βασίστηκαν, και είχαν το δικαίωμα να το κάνουν, στους νέους εκπροσώπους ως έκφραση της ιδέας της επανάστασης: αντ' αυτού, έχουμε το πανδαιμόνιο κάθε αντεπαναστατικής ιδέας. Τα καπρίτσια μιας εκλογικής πλειοψηφίας θέλουν να αντιστρέψουν τα γεγονότα. Άνθρωποι που κάτω απ' τη δημοκρατία δεν θα 'χαν ποτέ το δικαίωμα να ψηφίσουν ζητούν βασιλέα στο όνομα της Δημοκρατίας και στη βάση του δικαιώματός τους να ψηφίζουν!

[...]

Σε σας, έντιμοι πατριώτες, που μείνατε ίδιοι από τον Φλεβάρη με ό,τι ήσασταν πριν, σε σας απευθύνομαι. Η ζωή και ο θάνατος δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων κρέμονται από τις αποφάσεις που θα πάρετε.

Ο θυμός σας είναι δίκαιος, η οργή σας νόμιμη. Όπως κι εσείς, έκλαψα από οργή όταν είδα την προδοτική αντίδραση να εξελίσσεται, προσθέτοντας θράσος στη σφαγή. Όμως, πολίτες, δεν θα εκδικηθείτε για το χαμό των αδελφών σας  με αιματηρά αντίποινα. Το πάθος δεν έχει χώρο στις αποφάσεις ενός πολιτικού. Διότι μέσα στη γενική αναρχία στην οποία βρισκόμαστε, χωρίς μια καλορυθμισμένη εξουσία και μια αποδεκτή αρχή, μπορώ να σας πω το εξής, πολίτες, ΟΛΟΙ πρέπει να σκεφτόμαστε ως πολιτικοί.

Σκεφτείτε όμως πρώτα την κατάσταση που έχουμε σήμερα.

Εδώ και εβδομήντα μέρες, η Γαλλία δεν εργάζεται. Ξέρετε τι σημαίνει, να μην εργάζεται ένα έθνος! Φανταστείτε έναν άνθρωπο που δεν τρώει πλέον, δεν πίνει πλέον, δεν χωνεύει πλέον. Έναν άνθρωπο που το αίμα του σταμάτησε να τρέχει, η καρδιά του να χτυπά, τα πνευμόνια του να διαστέλλονται, η θέρμη να πάλλεται. Έναν άνθρωπο στον οποίο έχει σβήσει η ζωτική φλόγα. Αυτός ο άνθρωπος δε ζει πια. Είναι νεκρός!

Κοιτάξτε την εικόνα του έθνους μας! Δεν υπάρχει πλέον εργασία, δεν υπάρχει πλέον παραγωγή, δεν υπάρχει πλέον εμπόριο, δεν υπάρχει πλέον κατανάλωση. Η συλλογική ζωή δεν ανανεώνεται. Δεν επιστρέφονται οι φόροι. Οι κατεστημένες εξουσίες δεν υπακούονται πλέον. Οι δυνάμεις του κράτους αποθαρρύνονται. Ο κοινωνικός δεσμός διαλύεται. Λίγες ακόμα μέρες σε αυτή την οικτρή κατάσταση και θα σταματήσει κάθε κίνησε και το σώμα του λαού θα πέσει σε αποσύνθεση.

Η Πολωνία και η Ιταλία, που υποσχεθήκαμε να υπερασπιστούμε. Η Πολωνία και η Ιταλία, αυτές οι δύο αδελφές της Γαλλίας, που τώρα τσακίζονται στα χέρια των βασανιστών τους, μάταια απλώνοντας το έρημο χέρι τους σε μας. Δεν θα εφορμήσουμε για τη σωτηρία ούτε της Ιταλίας, ούτε της Πολωνίας.

Και ξέρετε γιατί; Γιατί θα χρειαζόμασταν εκατό χιλιάδες στρατιώτες, εκατό εκατομμύρια φράγκα, και μεις δεν έχουμε εκατό χιλιάδες σαντίμ για να εξοπλίσουμε και να προμηθεύσουμε στρατό. Ούτε τον εαυτό μας δεν θα μπορούσαμε να υπερασπιστούμε αν έπεφτε πάνω μας μια συμμαχία βασιλέων όπως κάνανε πριν εξήντα χρόνια. Και ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή δεν παράγουμε πλέον με τον κόπο μας αυτά με τα οποία θα μπορούσαμε να διατραφούμε ώσπου να έλθει ο καιρός να πέσουμε μαχόμενοι.

Πατριώτες, που σας αηδιάζει η αντίδραση, θέλετε να δολοφονήσετε τη μητέρα πατρίδα; Θα χώνατε το στιλέτο στην καρδιά της μητέρας σας; Κι όμως, αυτό θα κάνετε αν επιστρέψετε στα οδοφράγματα. Άλλα εβδομήντα χρόνια στασιμότητας και θα τελειώσει το παιχνίδι για την Επανάσταση, θα τελειώσει το παιχνίδι για το λαό.

Λυπηθείτε τη Γαλλία, λυπηθείτε το προλεταριάτο, λυπηθείτε τους αστούς τους ίδιους, που τα βάσανά τους δεν μπορείτε καν να ξεκινήσετε να φαντάζεστε. Δεν βλέπετε πως αυτό που τους εξοργίζει είναι η δική τους καταστροφή; Καταστροφή, χρεοκοπία, φριχτή χρεοκοπία, και κατόπιν ντροπή, και μετά φτώχεια. Αυτά αναζητούν οι αστοί που χύνουν το αίμα του προλεταριάτου στην απελπισία τους.

Λοιπόν, είστε πρόθυμοι, για να εκδικηθείτε 150 αδελφούς σας, να εξαπολύσετε τον άγγελο του θανάτου σ' όλη τη χώρα;  Οι καμπάνες της κηδείας της μητέρας πατρίδας! Αυτή την αποζημίωση έχετε κατά νου για τους συγγενείς των θυμάτων;

Δεν πρέπει να είναι τέτοιο πράγμα η πολιτική σας, πολίτες. Το να σκοτώνεις ανθρώπους είναι ο χειρότερος τρόπος για να αντιπαλεύεις ιδέες. Ο μόνος τρόπος να θριαμβεύσεις πάνω σε μια ιδέα  είναι μια άλλη ιδέα. Τώρα, αυτή η ιδέα είναι κάτι που ήδη κουβαλάτε μέσα σας, όπως μέσα σας είναι η δύναμη να την κάνετε πραγματικότητα.

Τι! Ξέρετε πως να είστε αυτάρκεις, ξέρετε πώς να οργανωθείτε για μάχη και δεν ξέρετε πώς να οργανωθείτε για τον σκοπό του εργάζεσθαι;

Τι; Εκατό χιλιάδες από σας θα ένωναν τις δυνάμεις τους για επίθεση στην κυβέρνηση και δεν μπορείτε να βρείτε μέσα σας, εκατό χιλιάδες από σας, τη δύναμη να ενώσετε δυνάμεις για μια επίθεση στα προνόμια;

Η καταστροφή είναι το μόνο πράγμα που σας γοητεύει: χάνετε κάθε ενθουσιασμό όταν διακυβεύεται η δημιουργία!...

Πολίτες, η πατρίδα κινδυνεύει!

Προτείνω μια προσωρινή επιτροπή για να οργανώσει την ανταλλαγή, τις πιστώσεις και το εμπόριο μεταξύ εργατών.

Αυτή η επιτροπή να συνδεθεί με παρόμοιες στις κύριες πόλεις της Γαλλίας.

Κάτω απ' την αιγίδα αυτών των επιτροπών να δημιουργηθεί στο Παρίσι ένα σώμα που να εκπροσωπεί το προλεταριάτο, ένα κράτος εν κράτει [imperium in imperio], απέναντι στην αστική αντιπροσώπευση. 

Να δημιουργηθεί μια νέα κοινωνία απ' την καρδιά της παλιάς.

Να συνταχθεί μια χάρτα εργαζομένων στην ημερήσια διάταξη  εφεξής, και να διατυπωθούν τα βασικά της άρθρα με την ελάχιστη καθυστέρηση.

Να μπουν τα θεμέλια για μια δημοκρατική κυβέρνηση και να δοθούν ειδικές εξουσίες στους εκπροσώπους των εργατών.

Πολίτες, η δημοκρατία βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτε για σας. Αλλά εσείς μπορείτε να κάνετε τα πάντα για τον εαυτό σας. Το ορκίζομαι μπροστά στο Θεό και τους ανθρώπους!

Μέχρι να εξαντλήσουμε τα οικονομικά μέσα θα σας μιλώ ενάντια στη χρήση βίας. Η άσκοπη αιματοχυσία να πέσει στα κεφάλια των αγκιτατόρων!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου