Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Έξι θέσεις για το κράτος και την επαναστατική εξουσία

1. Τα όπλα και η ένοπλη σύγκρουση δεν είναι απαραίτητα για την κατάκτηση της επαναστατικής εξουσίας. Αυτό το απέδειξαν τα συμβάντα σε χώρες όπως η Ουγγαρία, και σε ένα μικρότερο βαθμό, η Χιλή. Στην περίπτωση όμως αυτή είναι διπλά απαραίτητα για τη συντήρησή της, και για την αποτροπή της αντεπανάστασης.

2. Όταν τα όπλα δεν είναι απαραίτητα εξ αρχής, όταν η εξουσία αλλάζει χέρια ειρηνικά και αναίμακτα, τα πράγματα είναι πολύ επικίνδυνα για τον επαναστατημένο λαό. Κινδυνεύει να πιστέψει πως υπάρχει ολοκληρωτικά αναίμακτη επανάσταση. Αυτή την αυταπάτη είναι αναπόφευκτο να την πληρώσει με το αίμα του. Η αστική τάξη που "πιάνεται στον ύπνο" μια φορά --πράγμα που συμβαίνει πολύ σπάνια-- εκδικείται διπλά για την απροσεξία της.

3. Δεν μπορεί να γίνει επιτυχημένη επανάσταση απέναντι σε αστικό κράτος αν δεν έχουν προηγηθεί πολύ σοβαρά πλήγματα στους μηχανισμούς και στην συνεκτικότητα και αποτελεσματικότητα αυτού του κράτους. Είναι πολύ δύσκολο τα πλήγματα αυτά να προέλθουν από καταστάσεις άλλες από αυτή ενός πολέμου. Και είναι πολύ σημαντικό για την αποφυγή της άσκοπης αιματοχυσίας οι μάζες να μην συγχέουν τα δικά τους βάσανα σε καιρό ειρήνης με δήθεν "αδυνάτισμα" του κράτους.


4. Επειδή το κράτος είναι εξ ορισμού η έκφραση της ανώτατης εξουσίας, οι θεωρίες περί "αντιθέσεων" και "ρηγμάτων" μέσα στο κράτος είναι καθαροί τσαρλατανισμοί, αντάξιοι πλανόδιων κομπογιαννιτών. Μια εξουσία που παρουσιάζει "ρήγματα" και "εσωτερικές αντιθέσεις" απλώς δεν είναι ανώτατη εξουσία, ή είναι τέτοια μόνο κατ' όνομα. Το κράτος είναι μονολιθικό στον βαθμό που είναι κράτος. Διαφορετικά, δεν είναι αντάξιο του ονόματος "κράτος"· πρόκειται απλώς για κάποιου είδους ετοιμόρροπη και μεταβατική μορφή πολιτικής οργάνωσης με άμεση ημερομηνία λήξης.

5. Η υποτίμηση της ισχύος του αστικού κράτους --για το οποίο καμώνεται πως εξαντλείται στην κυβέρνηση, ή πως αλλάζει κατεύθυνση κατά πώς θέλουν οι ψηφοφόροι στις εκλογές, ή πως εξευμενίζεται και εξημερώνεται με συνθήματα-- είναι το ψεύδος με το οποίο η σοσιαλδημοκρατία κρύβει το ανομολόγητο και δουλικό δέος της απέναντί του, δηλαδή την έμπρακτη υπερτίμησή του. Η επαναστατική θεωρία δεν έχει δικαίωμα να υποτιμά "ρητορικά" την ισχύ του αστικού κράτους, ακριβώς επειδή δεν έχει δικαίωμα να την υπερτιμήσει στην κρίσιμη στιγμή. Ο μικροαστός το βρίσκει πολύ εύκολο να μεταπηδήσει, απ' το ένα λεπτό στο άλλο, από την "αποδόμηση" του κράτους στα λόγια στην αστραπιαία Παλινόρθωσή του και την ηττοπαθή αποδοχή της συμμόρφωσης μ' αυτό. Ο επαναστάτης μισεί το αστικό κράτος στον ίδιο βαθμό που το σέβεται ως οργανική έκφραση της έμπρακτης κυριαρχίας της τάξης που ελέγχει τα μέσα παραγωγής.

6. Το ότι η σύνδεση του σύγχρονου κράτους και του κεφαλαίου είναι βαθύτατη και οργανική αποδεικνύεται και αρνητικά, από το γεγονός ότι κάθε κρετίνος που σέβεται τον εαυτό του ως κρετίνο αμφισβητεί τη μία ότι υφίσταται καν κράτος και την άλλη ότι υφίσταται καν κεφάλαιο στη χώρα του.

9 σχόλια:

  1. Βρίσκω λίγο προβληματικό το παράδειγμα της Χιλής,ως επιχείρημα για τον ισχυρισμό ότι τα όπλα και η ένοπλη σύγκρουση δεν είναι απαραίτητα για την κατάκτηση της ε-π-α-ν-α-σ-τ-α-τ-ι-κ-ή-ς εξουσίας.
    Αυτό θα σήμαινε ότι η ανάληψη της αστικής κυβέρνησης από την «Λαϊκή Ενότητα» ,ήταν και ανάληψη επαναστατικής εξουσίας,πράγμα που κατά την άποψή μου δεν ισχύει.
    Αν η «Λαϊκή Ενότητα» στόχευε την επαναστατική εξουσία,τότε η οποιαδήποτε ανάληψη εξουσίας με ειρηνικό τρόπο,θα είχε εντελώς στιγμιαίο χαρακτήρα αφού,άμεση θα ήταν η ανάγκη για «ένοπλη υπεράσπιση» και λόγο ακριβώς αυτού του στιγμιαίου χαρακτήρα της «ειρηνικής ανάληψης» της επαναστατικής εξουσίας,δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την ένοπλη αυτή σύγκρουση,υπεράσπιση της ήδη κατακτημένης επαναστατικής εξουσίας ή επιθετική κατάκτησή της με τα όπλα.
    Ή με άλλα λόγια,η «ΛΕ» δεν κατέκτησε την επαναστατική εξουσία,γιατί δεν είχε τέτοια πρόθεση και ακριβώς για αυτό το λόγο η αντίδραση της ΑΤ δεν ήταν ακαριαία. 'Όταν η διαχείριση ενόχλησε την ΑΤ,τότε και μόνο τότε αντέδρασε βίαια,όχι απέναντι σε κάποια επανάσταση αλλά απέναντι στο φόβο μιας επανάστασης,άρα το πραξικόπημα του Πινοσέτ δεν μπορεί να πάρει τον χαρακτήρα αντεπανάστασης,αλλά ακριβώς επειδή την ΑΤ δύσκολα την πιάνεις στον ύπνο (και η Χιλή δεν ήταν μια τέτοια περίπτωση),ακριβώς για αυτό έδρασε προληπτικά και έγκαιρα απέναντι στο ενδεχόμενο μιας επανάστασης,την ώρα που η εργατική τάξη της Χιλής μάθαινε με πληγές επάνω στο κορμί της την αλφαβήτα της επανάστασης,διαβρωμένη ιδεολογικά από τον διεθνή οπορτουνισμό που μεσουρανούσε τις δεκαετίες εκείνες.


    WrongTendency

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γι αυτό έγραψα "και σε ένα μικρότερο βαθμό, η Χιλή". Ήταν αδύνατο να μπω σε λεπτομέρειες σε κείμενο που έχει ως στόχο την συντομία, αλλά πράγματι υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στο πρόγραμμα των Ούγγρων το 1919 και σ' αυτό της Χιλής, όπως και ανάμεσα στον συσχετισμό ταξικών δυνάμεων. Αναμφισβήτητο όμως είναι πως ο Αλλιέντε "πήγε πολύ μακριά", ξεσήκωσε την αστική τάξη εναντίον του, και έφερε σαν αντίδραση το ανοιχτό κάλεσμα των Χριστιανοδημοκρατών σε πραξικόπημα για επαναφορά των πραγμάτων σε τάξη.

      Συνοπτικά, δεν διαφωνούμε σε κάτι.

      Διαγραφή
    2. Στο παραδειγμα της Ουγγαριας δεν αναφερεσαι προφανως στην ενταξη της στο σοσιαλιστικο στρατοπεδο μετα το 2ο παγκοσμιο οπως και η Τσεχοσλοβακια,Πολωνια κλπ? Γιατι εκει μπορει να εγιναν εκλογες,δημοψηφισματα αλλαγες συνταγματος κλπ αλλα η παρουσια του κοκκινου στρατου ηταν καταλυτικη. Δεν υπηρχε περιπτωση η αστικη ταξη να αφησει να συμβει αυτη η διαδικασια αν δεν υπηρχε τοσο συντριπτικη υπεροχη σε δυναμη πυρος απο τη μερια των δυναμεων του σοσιαλισμου. Το επισημαινω γιατι το παραδειγμα αυτων των χωρων και αυτης της ιδιαιτερης καταστασης οδηγησε σε εγκληματικα γλιστριματα και του διεθνους κινηματος και του ιδιου του ΚΚΕ κατα τις δεκαετιες απο το 50 και ειδικα το 60 και μετα. Γενικα η θεση 1. Μου φαινεται καπως προβληματικη. Δεν νομιζω οτι η αστικη ταξη με την πειρα και τη διορατικοτητα που εχει πλεον μπορει να πιαστει στον υπνο. Ηταν σχεδον αδυνατο να τη πατησει ειρηνικα στα πρωτα χρονια της χειραφετησης της εργατικης ταξης που δεν ειχε την πειρα απο τις ηττες και τις νικες του 20ου αιωνα, ποσο δε μαλλον τωρα που εχει τετοια πειρα και εχει βγαλει και αυτη συμπερασματα οπως και εμεις απο τη μερια της ταξης μας αλλωστε.

      ratm

      Διαγραφή
    3. Απο τα σχολια πιο κατω καταλαβα οτι μιλας για την Ουγγαρια του '19 οποτε ακυρη η παρατηρηση μου...

      ratm

      Διαγραφή
  2. Μια που πιάσατε τη Χιλή, θα ήθελα να προσπαθήσω να συμβάλω όσο μπορώ στον προβληματισμό.

    Κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να περιοριζόμαστε στο να λέμε ότι η Χιλή μας διδάσκει ότι Κόμμα και τάξη πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να υπερασπιστούν ένοπλα την εξουσία τους απέναντι στην αναπόφευκτη αντεπίθεση της αστικής τάξης και του κράτους της. Πρέπει να το πηγαίνουμε ακόμα παραπέρα και να λέμε ότι αν κάτι μας διδάσκει η Χιλή, αυτό είναι ότι η αλλαγή της εξουσίας δεν μπορεί να έρθει ούτε με κοινοβουλευτικά μέσα, ούτε καν με αφετηρία κάποια κοινοβουλευτική νίκη. Ποτέ όμως.

    Στη Χιλή, όπως και στην Ουγγαρία το '19, κομμουνιστικά κόμματα βρέθηκαν στην κυβερνητική (και μόνο) εξουσία, μόνο και μόνο επειδή συμμάχησαν με μικροαστικές δυνάμεις στη βάση ανεπίτρεπτων και στην πράξη μη επαναστατικών συμβιβασμών. Αυτό καλλιεργεί και ανάλογες συνειδήσεις στο επίπεδο της τάξης όμως. Δε νομίζω ότι μπορούμε να ισχυριστούμε ότι σε τέτοιες ιστορικές περιπτώσεις είχε συντελεστεί ουσιαστική στροφή, ή ποιοτική αλλαγή αν θέλετε, στη συνείδηση της εργατικής τάξης, πόσο μάλλον των υπόλοιπων λαϊκών μαζών, ώστε να μπορούμε και να υποθέσουμε ότι ένα κομμουνιστικό κόμμα θα μπορούσε μ' έναν ελιγμό να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας μαζί με οπορτουνιστές και στη συνέχεια να "τα γυρίσει" και να καλέσει τους εργάτες να πάρουν την εξουσία για τον εαυτό τους με έμπρακτη ταξική σύγκρουση. Αν ένα κομμουνιστικό κόμμα πάει να κάνει τέτοιου είδους μαϊμουδιές, το πιθανότερο είναι ότι θα συγκρουστεί με τη συνείδηση που έχει διαμορφωθεί εκ των προτέρων στην εργατική τάξη, και πιο συγκεκριμένα με τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες που έχουν καλλιεργηθεί και από το ίδιο το κόμμα, αφού η λογική - η δικιά μου τουλάχιστον - λέει ότι τέτοιες αυταπάτες σε συνθήκες εκλογικής νίκης σχήματος τύπου "Λαϊκή Ενότητα" όχι μόνο δεν αποδυναμώνονται, αλλά ίσα ίσα ενισχύονται (άλλωστε και ο χιλιανικός λαός υπερασπίστηκε μέχρις εσχάτων την κυβέρνηση της "Λαϊκής Ενότητας"). Έτσι, η γραμμή του κομμουνιστικού κόμματος θα ηττηθεί. Στο τέλος, το μόνο που μένει είναι η διαχείριση της αποτυχίας.

    Συμπερασματικά, και μακάρι να με διαψεύσει η Ιστορία, αλλά είμαι της άποψης ότι στην εργατική τάξη και το λαό πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια πάνω σε τέτοια ζητήματα, όσο κι αν δεν τους αρέσει, και να στεκόμαστε με ιδιαίτερη επιμονή στο εξής: κομμουνιστικό κόμμα (βλ. κόμμα με γνήσια κομμουνιστική-επαναστατική πολιτική, και όχι μόνο στον τίτλο κομμουνιστικό) δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσει αστικές εκλογές - "απλά ξεχάστε το, παιδιά" - συνεπώς όχι μόνο δεν υπάρχει κανένα ειρηνικό πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό (κάτι που έτσι κι αλλιώς πιάνει και το κείμενο της ανάρτησης), αλλά δεν υπάρχει ούτε χρήση των κοινοβουλευτικών μέσων γι' αυτό το σκοπό, σε κανένα στάδιο, σε καμία "φάση" της επαναστατικής διαδικασίας. Και από κει και πέρα παίζουμε μπάλα με τους δικούς μας όρους. Για πείτε γνώμες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Δε νομίζω ότι μπορούμε να ισχυριστούμε ότι σε τέτοιες ιστορικές περιπτώσεις είχε συντελεστεί ουσιαστική στροφή, ή ποιοτική αλλαγή αν θέλετε, στη συνείδηση της εργατικής τάξης, πόσο μάλλον των υπόλοιπων λαϊκών μαζών, ώστε να μπορούμε και να υποθέσουμε ότι ένα κομμουνιστικό κόμμα θα μπορούσε μ' έναν ελιγμό να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας μαζί με οπορτουνιστές και στη συνέχεια να "τα γυρίσει" και να καλέσει τους εργάτες να πάρουν την εξουσία για τον εαυτό τους με έμπρακτη ταξική σύγκρουση. Αν ένα κομμουνιστικό κόμμα πάει να κάνει τέτοιου είδους μαϊμουδιές, το πιθανότερο είναι ότι θα συγκρουστεί με τη συνείδηση που έχει διαμορφωθεί εκ των προτέρων στην εργατική τάξη, και πιο συγκεκριμένα με τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες που έχουν καλλιεργηθεί και από το ίδιο το κόμμα, αφού η λογική - η δικιά μου τουλάχιστον - λέει ότι τέτοιες αυταπάτες σε συνθήκες εκλογικής νίκης σχήματος τύπου "Λαϊκή Ενότητα" όχι μόνο δεν αποδυναμώνονται, αλλά ίσα ίσα ενισχύονται (άλλωστε και ο χιλιανικός λαός υπερασπίστηκε μέχρις εσχάτων την κυβέρνηση της "Λαϊκής Ενότητας")."

      Σαφώς και είναι έλλογα όλα τα παραπάνω, και σαφώς το μακράν πιθανότερο είναι ότι οποιαδήποτε κίνηση των κομμουνιστών να βγάλουν αυτοί έξω τους σοσιαλδημοκράτες σε τέτοιες περιπτώσεις, πέραν από το ότι ιστορικά έγινε πάντα το αντίθετο, δεν θα οδηγούσε σε θετικά αποτελέσματα.

      Άλλο όμως το μακράν πιθανότερο και άλλο το βέβαιο. Εγώ ήθελα απλώς να δώσω την έμφαση στο ότι όταν ένα ΚΚ δεν τρώει το αγγούρι στον δρόμο για την κυβερνητική εξουσία, το τρώει ο λαός ο ίδιος στο κατέβασμα. Το θεωρώ εντελώς απίθανο δε στις σημερινές συνθήκες να βρεθεί αστική τάξη που θα κάνει ό,τι η Ουγγρική το 1919.

      Διαγραφή
    2. Να σου πω. Κατ' αρχάς γι' αυτό και η ευχή "μακάρι να με διαψεύσει η Ιστορία" - αφήνω ένα μικρό παραμυθάκι σε ένα τέτοιου είδους σενάριο. Μεταξύ μας, δεν το βλέπω καθόλου, αλλά μόνο και μόνο επειδή η ίδια η ζωή μπορεί να σε εκπλήξει αφάνταστα, δεν το αποκλείω *εντελώς* - απλά το βρίσκω πάρα, πάρα, ΠΑΡΑ πολύ απίθανο.

      Απ' την άλλη, δεν ξέρω αν βρίσκω το ίδιο απίθανο αυτό που λες σε σχέση με την τακτική της άρχουσας τάξης. Καλά, όπως είναι τα πράγματα σήμερα και δη εδώ στην Ελλάδα, ναι, δε διαφωνώ, πρέπει να είναι πολύ μαλακισμένη, πολύ κορόιδο η αστική τάξη που θα "πειραματιστεί" με προσπάθειες ενσωμάτωσης του ΚΚΕ. Στο μέλλον όμως δεν ξέρεις τι γίνεται! Δεν αποκλείεται η αστική τάξη να χρησιμοποιήσει (και) τέτοιες τακτικές αχρήστευσης ενός κομμουνιστικού κόμματος. Λέω για αχρήστευση απ' την άποψη ότι συνήθως μετά από μια γενικευμένη αντιδραστική επίθεση/αντεπαναστατική εφόρμηση αστικής τάξης απέναντι σ' ένα ισχυρό κόμμα/κίνημα, χρειάζονται δεκαετίες μέχρι και το κόμμα, και το κίνημα να ξανασταθούν στα πόδια τους - ακόμα κι αυτό το στοιχειώδες. Όσο για το αγγούρι, ναι, σαφώς και το τρώει (πάντα) ο λαός, αν δε γινόταν έτσι, μάλλον δε θα χρειαζόταν καν κομμουνιστικό κόμμα! Και ο ρωσικός λαός το έφαγε το αγγούρι (άλλης παραλλαγής) στις αρχές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι μπολσεβίκοι είχαν απομονωθεί και δέχονταν τρομερή πίεση για την επαναστατική τους γραμμή. Η Ιστορία όμως τους δικαίωσε. Απ' αυτήν την άποψη είναι τρομερά μεγάλης σημασίας και καθόλου τυπικού χαρακτήρα οι ανάλογες διατυπώσεις στα κείμενα του 19ου συνεδρίου του ΚΚΕ - κάτι που μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί γενικά σε κάθε σχεδόν προσπάθεια αστικής ενσωμάτωσης (και στο ποιά πρέπει να είναι η κομμουνιστική απάντηση), και όχι μόνο στην ειδική περίπτωση ξεσπάσματος ιμπεριαλιστικού πολέμου. Είναι το γνωστό σχήμα με το μαστίγιο και το καρότο. Όταν αποτύχουν όλες οι προσπάθειες ωμής καταστολής, οι αστοί κάποια στιγμή θα υποχρεωθούν εκ των πραγμάτων να πετάξουν (ξανά) στο κίνημα το τυράκι του *φαντάσματος* της εξουσίας, ή αν θέλεις της ψευδαίσθησης της εξουσίας - πίσω από τα οποία θα κρύβεται η πραγματική εξουσία, με το δάχτυλο στη σκανδάλη, έτοιμη να θερίσει τους αφελείς, όσους μπαϊλντισμένοι απ' τη σκληρότητα της ταξικής πάλης θα τσιμπήσουν το προαναφερθέν τυράκι. Εκεί είναι που δεν πρέπει να την (ξανα)πατήσουμε.

      Διαγραφή
  3. Σαφεστατη συνοψη των συμπερασματων απο τις αναρτησεις που προηγηθηκαν και πολυ ωραιο το σημειο (6).

    Φαινεται οτι σε εμπνεουν τα χριστουγεννα, LR :-)

    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Προφανώς η Χιλή του Αλιέντε και η Ουγγρική πείρα του '19 έχουν επιλεγεί γιατί είναι μακρινές ιστορίες και άρα έχουμε κατασταλάξει για το τι αντιπροσωπεύουν.

    Η Κούβα του Κάστρο-Τσε;
    Υπήρξε, η διαρκής επανάσταση;

    Η Πορτογαλία των Γαρύφαλλων με τους στρατιωτικούς σε δρόμους κοντινούς με τους Κομμουνιστές;
    Μπορούν να υπάρξουν Στρατιωτικοί Κομμουνιστές;

    Η Βενεζουέλα του Τσάβες;
    Η κοινωνική κρίση είναι ταξική; με τους πλούσιους να γλεντάνε τον θάνατό του;
    Αυτός ο Έβο Μοράλες της Βολιβίας τι είναι;

    Το να δημιουργηθούν παρόμοιες συνθήκες και ποτέ ίδιες, είναι λογικό και φυσικό. Η ιστορία θα δείξει.

    Νίκος Ματζ.

    Υγ. Η σημερινή Κούβα ή η αυριανή μετά τις χειραψίες δεν θα μπορέσει να ακυρώσει την Κούβα που ονειρεύτηκε ο Τσε και ο Φιντέλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή