Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Κ. Κάππος-Εισαγωγή και επίμετρο στο βιβλίο του Η. Παπαδημητρίου "Απάντηση"

Ηλίας Παπαδημητρίου, Απάντηση
Εισαγωγή-Επίμετρο
Κώστας Κάππος
Εκδόσεις Αλήθεια, Αθήνα 2004

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, και την παράδοση των όπλων απ’ τον ΕΛΑΣ, οι συνεργάτες των Γερμανών, οι ταγματασφαλίτες υπό την κάλυψη του κράτους, και ουσιαστικά των αγγλικών κατοχικών στρατευμάτων εξαπέλυσαν έναν απηνή διωγμό, σε κάθε αντιστασιακό, σε κάθε δημοκρατικό άθρωπο.

Λέμε ότι όλα αυτά γίνονταν υπό την κάλυψη των Άγγλων γιατί η ελληνική αστική τάξη, δεν είχε να προτείνει, ούτε πρωθυπουργό. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος έχει πει στην Ελληνική Βουλή ότι το 1945 ένα πρωί τον ξύπνησε ο Άγγλος πρεσβευτής και τον παρακάλεσε να αναλάβει την κυβέρνηση για 15 μέρες μέχρι να βρουν άλλον πρωθυπουργό. Και αυτό πραγματικά έγινε.


Οι αγωνιστές προσπαθώντας να αποφύγουν τον κίνδυνο που διέτρεχε η ζωή τους και η ακεραιότητά τους, κατέφυγαν στα βουνά.

Εκεί βέβαια δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια. Οργάνωσαν με όπλα που δεν παρέδωσαν στους Άγγλους τη λαϊκή ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ. Η ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ήταν εφαρμογή της απόφασης της 12ης ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ το 1945. (Τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, σελ. 149, έκδοση Ριζοσπάστη – Σύγχρονη Εποχή). Σ’ αυτό το θέμα αναφέρεται και το βιβλίο που έχετε στα χέρια σας.

Μάλιστα απ’ ότι είναι γνωστό είναι η πρώτη πράξη στην Πελοπόννησο που οι καταδιωκόμενοι αγωνιστές απάντησαν ένοπλα στους ταγματασφαλίτες διώκτες τους.

Φυσικά με την πάροδο του χρόνου, αυτό το κύμα της ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ διογκώθηκε και αποτέλεσε τον πυρήνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Το ΚΚΕ διακήρυξε ότι το πολιτικό πρόβλημα στη χώρα μας να λυθεί μόνο με τα όπλα. Έτσι γράφτηκε και η εποποιία του Δημοκρατικού στρατού το 1946 – 1949. Η ένοπλη εξέγερση εξηγεί σε μεγάλο μέρος της μεταπολεμικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης και το γεγονός ότι το ΚΚΕ είναι ένα από τα πιο ισχυρά στον κόσμο.

Πολύ λίγα κομμουνιστικά κόμματα έχουν ζητήσει απ’ την αστική τάξη των χωρών τους με τα όπλα να τους αδειάσει τη γωνιά.

Το βιβλίο βέβαια απαντάει και στον ισχυρισμό του συντηρητικού ιστορικού Στ. Καλύβα, ότι τα γεγονότα που ξετυλίχτηκαν στο Δούκα Αργολίδας, οφείλονταν σε ερωτική αντιζηλία, σε οικογενειακή βεντέτα (Ένθετο «Νέων» 10/11/2001).

Το βιβλίο τεκμηριώνει ότι τα γεγονότα ήταν αποτέλεσμα πολιτικών διαφορών, ανάμεσα σε συνεργάτες των Ιταλο-Γερμανών και αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.

Το βιβλίο απαντάει στον ισχυρισμό του ίδιου ιστορικού ότι δήθεν ο εμφύλιος πόλεμος άρχισε το 1943. Συγκεκριμένα ο Στ. Καλύβας και ο Ν. Μαρατζίδης, καθηγητές του Πανεπιστημίου του Γαίηλ των Η.Π.Α. ο πρώτος και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας ο δεύτερος, γράφουν: «Μετακίνηση της χρονολογίας του εμφυλίου πολέμου στα χρόνια της κατοχής (1943 - 1949). Έχει πλέον γίνει συνείδηση πως όταν μιλάμε για εμφύλιο αναφερόμαστε σε ολόκληρη την περίοδο του 1943 – 1949. Σειρά πρόσφατων ερευνών έχουν αναδείξει τόσο την έκταση των εμφυλίων συγκρούσεων στη διάρκεια της κατοχής όσο και τη σύνδεσή τους με τις μετακατοχικές εξελίξεις. Είναι χαρακτηριστικό πως οι πλέον πολύνεκρες μάχες στη διάρκεια της κατοχής δεν έγιναν ανάμεσα σε Έλληνες και ξένους αλλά αποκλειστικά μεταξύ Ελλήνων και πως τα γεγονότα της κατοχής σηματοδοτούν και επηρεάζουν αποφασιστικά την πορεία των πραγμάτων μετά την απελευθέρωση. Για παράδειγμα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύνδεση της “λευκής τρομοκρατίας” με τα γεγονότα της κατοχής.» (Νέα 20-03-2004).

Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν αναφέρουν τη λέξη Γερμανοί, μιλούν για ξένους, αλλά ούτε τη λέξη τάγματα ασφαλείας.

Ο β. Κρεμμυδάς καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, σχολιάζοντας τις θέσεις των Στ. Καλύβα και Ν. Μαρατζίδη γράφει: «Ποιες είναι αυτές οι νέες θέσεις;» ότι μια νέα γενιά ιστορικών, κοινωνικών ανθρωπολόγων και πολίτικων επιστημόνων αντιμετωπίζει το παρελθόν με «φρέσκια» ματιά (ήτοι: ιστορικός είναι όποιος έτσι νομίζει!) ότι ο Εμφύλιος άρχισε το 1943 και όχι τότε που νομίζαμε (ήτοι: δεν υπήρξε Αντίσταση!), αφού «οι πιο πολύνεκρες μάχες της κατοχής έγιναν ανάμεσα σε Έλληνες» και όχι ανάμεσα σε Έλληνες και “ξένους” (ήτοι: πρόκειται για “ξένους” όχι για συγκεκριμένο κατακτητή!) ότι η βία δεν υπήρξε μονοπώλιο μίας παράταξης (ήτοι: κατακτητής και κατακτημένος είναι απλώς παρατάξεις) και ότι κακώς νομίζουμε ότι η Αντίσταση ήταν καθολική όπως “περιγράφουν τα σχολικά εγχειρίδια.” Ότι η “πολιτική βία”, “συχνά συγκαλύπτει τοπικές και οικογενειακές βεντέτες” (ήτοι: μη μας μιλάτε για ιδεολογίες, ταξικές διαφορές και υπεράσπιση της ελευθερίας γιατί απλώς κάποιοι εκτέθηκαν στη μήνιν του κατακτητή για να λύσουν τις οικογενειακές τους διαφορές – όχι ότι αυτές, που ασφαλώς υπήρχαν, εντάχθηκαν σε ταξικού-ιδεολογικού τύπου προϋποθέσεις!).» (Νέα 04-05-2004).

Ο καθηγητής Γ. Μαργαρίτης θέτει την ουσία του ζητήματος: «Η ένταξη των συγκρούσεων μεταξύ του ΕΛΑΣ και των Ταγμάτων Ασφαλείας σε ένα γενικό και χωρίς προδιαγεγραμμένα όρια πλαίσιο ελληνικού εμφυλίου πολέμου “εμφύλια βίας” ανοίγει το δρόμο σε μία μη ιστορική θεώρηση των πραγμάτων. Καθώς το βασικό γεγονός, η συγκεκριμένη συγκυρία εξοβελίζεται, οι συγκρούσεις αυτές μπορούν να αποδοθούν παντού και πουθενά, στις “τοπικές και οικογενειακές βεντέτες”. Ποιο είναι αυτό το γεγονός που αποκρύπτεται; Πολύ απλά πρόκειται για το ότι τα Τάγματα Ασφαλείας αποτελούν μέρος του κατοχικού κράτους, είναι στρατιωτικές μονάδες που βρίσκονται κάτω από τις διαταγές ή αποτελούν οργανική δύναμη άλλοτε της Βέρμαχτ, των Ες Ες, άλλοτε της Γκεστάπο και των ναζιστικών υπηρεσιών ασφαλείας, ανάλογα φυσικά με την περιοχή και την περίοδο. Δεν είναι μόνο το ότι ντύνονται, εξοπλίζονται, εφοδιάζονται και εκπαιδεύονται από τις γερμανικές αρχές κατοχής, αλλά το ότι αποτελούν ένοπλη δύναμη στην άμεση υπηρεσία του ναζιστικού συστήματος. Περιττό να αναφέρουμε ότι πολεμούσαν δίπλα -ή ως τμήμα- σε γερμανικές μονάδες κάθε είδους, και ως εκ τούτου συμμετείχαν σε όλα όσα οι μονάδες αυτές διέπραξαν ενάντια στην χώρα και στον λαό της – και δεν ήσαν λίγα αυτά» (Νέα 09-04-2004).

Είναι φανερό λοιπόν ότι δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε ότι ο εμφύλιος άρχισε το 1943. Ο εμφύλιος άρχισε το 1946 και τελείωσε το 1949.

Τέλος το βιβλίο απαντάει με επιτυχία και σε μία σειρά ζητήματα που θέτει ο Χρ. Μίσσιος στο βιβλίο του, Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς. Εμείς θα θέλαμε να προσθέσουμε ορισμένα θέματα: Ο Χρ. Μίσσιος θέτει ζήτημα για την συμπεριφορά των Κομμουνιστών απέναντι στου Τροτσκιστές. «Μια ζωή ό,τι συνέβαινε έξω από το πεντάγραμμο το φορτώνανε στους Τροτσκιστές» (Χρ. Μίσσιο, Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς, σελ. 45, Εκδόσεις Γράμματα). Εμείς με προσοχή χειριστήκαμε τους Τροτσκιστές και επί δικτατορίας Μεταξά και τους πέντε – έξι που ήταν εξόριστοι στον Αϊ Στρατή μετά τον εμφύλιο. Ο Χρ. Μίσσιος όμως δε λαμβάνει υπόψη το ρόλο των Τροτσκιστών και στην αντίσταση κατά των Γερμανών και στον Δημοκρατικό Στρατό. Ο Γ. Παπαθανασίου, παλιό στέλεχος του Κ.Κ.Ε. γράφει για την οργάνωση του Κ.Κ.Ε. στη Θεσσαλονίκη: «Ζητήσαμε από το γραμματέα να μας ενημερώσει τι ακριβώς συνέβη στο φίλο του (που συνελήφθη από τους Γερμανούς). Μας είπε ότι ο δάσκαλος πιάστηκε με γραφομηχανή και προκηρύξεις με τροτσκιστικό περιεχόμενο. Ήταν Τροτσκιστής και αφέθη αμέσως ελεύθερος. Γνωρίζαμε ότι οι Τροτσκιστές ήταν ακίνδυνοι για τους Γερμανούς και οι Γερμανοί δεν τους θεωρούσαν εχθρούς τους.» (Γιώργης Αθ. Παπαθανασίου, Απομνημονεύματα, σελ. 73 Αθήνα 1999.) Επίσης ο Γ.Α.Π. μου δήλωσε ότι στις φυλακές από το 1947 μέχρι το 1964 δεν συνάντησε Τροτσκιστή ούτε για δείγμα. Αυτό τη στιγμή που οι αναρχικοί πήραν μέρος και στην Κομμούνα του Παρισιού το 1871 και στην Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917.

Ο Χρ. Μίσσιος γράφει και για σκληρή συμπεριφορά των κομμουνιστών απέναντι στους δηλωσίες, δηλαδή σε όσους δήλωναν στην ασφάλεια ή στις διοικήσεις των φυλακών και στρατοπέδων συγκέντρωση ότι θα κάτσουν καλά (μίνι δήλωση) ή δήλωναν ότι το Κ.Κ.Ε. είναι προδοτικό κόμμα (μάξι). Γράφει: «Ούτε λίγο ούτε πολύ κάθε σύντροφός μας που για τον α ή β λόγο δεν άντεχε, γινόταν από τη μία μέρα στην άλλη ο χειρότερος ταξικός μας εχθρός κι έτσι τον αντιμετωπίζαμε. Ανθρωπιά να σου φύγει το καφάσι» (Χρ. Μίσσιος, Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς, σελ. 11. Εκδόσεις Γράμματα).

Δεν τους θεωρήσαμε ταξικούς εχθρούς σε καμία περίπτωση. Αλλά είναι γεγονός ότι από τη στιγμή που κάνεις δήλωση γίνεσαι έρμαιο των αρχών ασφάλειας που ζητούν όλο και περισσότερες υποχωρήσεις.

Πέρα από αυτό η μορφή που οργανώνονταν οι πολιτικοί κρατούμενοι, ήταν οι ομάδες συμβίωσης κάθε φυλακής δηλαδή δεν ήταν κομματικές οργανώσεις αλλά ιδιόμορφες οργανώσεις όπου ίσχυε ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός (απολογισμός δουλειάς σε τακτά χρονικά διαστήματα, πειθαρχία της μειοψηφίας στην πλειοψηφία κ.λπ.) Οι ομάδες συμβίωσης οργάνωναν αγώνες για την βελτίωση των συνθηκών κράτησης, για την απόλυση των ηλικιωμένων και ασθενών. Επίσης έπαιρναν μέτρα περιφρούρησης για τις συνεδριάσεις των οργάνων ή τις συνελεύσεις της ομάδας, για να γίνονται μαθήματα διαλεκτικού ιστορικού υλικού, μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας, επιστημονικού σοσιαλισμού, καταστατικών αρχών.

Έτσι υπήρχε θέμα εάν μπορούσαν να συμβιώσουν οι Κομμουνιστές με όσους είχαν κάνει υποχώρηση. Ο Γ. Παπαθανασίου γράφει: «Οι δηλωσίες ή οι ανανήψαντες, όπως έλεγε η διεύθυνση της φυλακής κρατούνταν σε ξεχωριστή ακτίνα και δεν έπαιρναν μέρος στους αγώνες των αγωνιστών» (Γιώργης Αθ. Παπαθανασίου, Απομνημονεύματα, σελ. 155 Αθήνα 1999).

Ο Χρ. Μίσσιος για τις απεργίες πείνας στις φυλακές γράφει: «Οι απεργίες πείνας κάναν τους κ....ς μας σαν ανθισμένα τριαντάφυλλα που λέει ο λόγος, άντε μετά από 15 μέρες απεργίας πείνας να πας να χ....ς, βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκες» (Χρ. Μίσσιος, Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς, σελ. 195 Εκδόσεις Γράμματα). Η μορφή πάλης της απεργίας πείνας είναι κορυφαία αλλά πρέπει να χρησιμοποιείται με φειδώ, δεδομένο ότι οι κρατούμενοι υποσιτίζονταν, οι αρρώστιες, κυρίως η φυματίωση θέριζε, δεν ήταν δυνατόν να τους υποβάλλεις σε παραπέρα δοκιμασίες και κινδύνους. Αυτό κατανοήθηκε γι’ αυτό επί Χούντας δεν χρισημοποιότανε η μορφή της απεργίας πείνας αλλά η απλή μορφή της αποχής από το συσσίτιο που σήμαινε ότι τρώγαμε ό,τι είχαμε από επισκεπτήρια δέματα κ.λπ.

Ένα άλλο ζήτημα είναι ότι η δραπέτευση των κρατουμένων εθεωρείτο ότι είναι κόντα στη γραμμή (Χρ. Μίσσιος, ό.π. σελ. 25). Αυτό όμως είχε δικαιολογητική βάση. Το κύριο πρόβλημα είναι ότι στις αποδράσεις οι αρχές των φυλακών και των στρατοπέδων έσπρωχναν συνήθως και ανθρώπους που είχαν σπάσει και είχαν γίνει όργανα του εχθρού για να βγουν και να αναδειχτούν στην καθοδήγηση του κόμματος. Ακόμα και στην μεγάλη απόδραση των Βούρλων το 1955 υπήρξαν μεταγωγές κρατουμένων λίγο πριν γίνει η απόδραση κι αυτό δημιουργεί ερωτηματικά. Αυτό άλλωστε και με τον τρόπο του το παραδέχεται και ο Χρ. Μίσσιος: «ο τομεάρχης μας, ο Απόστολος, αυτός μας έδωσε. Τον πιάσανε τυχαία σε ένα μπλόκο, του ρίξανε κανά δυο σφαλιάρες, ρίξανε άδεια και πιάσανε γεμάτα. Του είπανε πως ξέρανε ότι ανήκει στον Δημοκρατικό στρατό και τους τα είπε χαρτί και καλαμάρι. Αφού τα συμφώνησαν, τον “άφησαν” για να τον βάλουν στα “ίχνη” μας που λένε» (ό.π. σελ. 98).

Επίσης η απόδραση δίνει την ευκαιρία στους μηχανισμούς των φυλακών και των στρατοπέδων να πάρουν περιοριστικά μέτρα π.χ. επί Χούντας στο Λακί της Λέρου μετά την δραπέτευση δυο συναγωνιστών κόπηκε η έξοδος στη θάλασσα με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να κάνουμε μπάνιο.

Μάλιστα όταν με εντολή της καθοδήγησης του στρατοπέδου πήγα στο διευθυντή για να παραπονεθώ για τα περιοριστικά μέτρα αντιμετώπισα από τους διαφωνούντες προς το Κ.Κ.Ε. μία ιδιάζουσα αποδοκιμασία. Για να αποφύγω περαιτέρω ειρωνείες τους είπα ότι ο διοικητής έγραφε ονόματα που του υπαγόρευαν στο τηλέφωνο. Αυτοί πίστεψαν ότι πρόκειται για απολύσεις για «ξεμπούκες» όπως τις έλεγαν. Ξέχασαν για ποιο σκοπό με είχαν περικυκλώσει και έτρεξαν να ειδοποιήσουν τους άλλους διαφωνούντες ότι θα είχαμε απολύσεις. Και ήρθαν πολλοί για να μάθουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει!!

Το κύριο συμπέρασμα από το βιβλίο του Χρ. Μίσσιου είναι ότι και η καθοδήγηση στις φυλακές και οι δεσμοφύλακες καταπίεζαν, βασάνιζαν τους κρατούμενους. Για όλα φταίει και η καθοδήγηση. Το ίδιο περίπου ζήτημα τίθεται και με την προβολή από τα μέσα ενημέρωσης της εκτόπισης του Ν. Ζαχαριάδη στου Σουργκούτ της Σιβηρίας και των άλλων πολιτικών προσφύγων οπαδών του από την Τασκένδη στο Καζακστάν. Η αστική τάξη δηλαδή λένε εκτόπιζε τους κομμουνιστές στην Ελλάδα αλλά και η καθοδήγηση του Κ.Κ.Ε. εκτόπιζε τους διαφωνούντες κομμουνιστές στη Σοβιετική Ένωση. Γι’ αυτό ακριβώς γράφονται βιβλία, γίνονται εκπομπές στην τηλεόραση κ.λπ.

Καταρχήν για την εκτόπιση του Ν. Ζαχαριάδη πρέπει να απαντήσει ο Πάνος Δημητρίου μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Κ.Κ.Ε. που μαζί με τον Ζ. Ζωγράφου και του Δ. Παρτσαλίδη ψήφισαν υπέρ της εκτόπισης του Ν. Ζαχαριάδη. Να μας εξηγήσει πώς συμβιβάζεται η εκτόπιση Ζαχαριάδη με το νέο «πνεύμα» και τον εκδημοκρατισμό του επαναστατικού κινήματος. Κι όλα αυτά τα γράφουμε γιατί στο βιβλίο του, Εκ Βαθέων, που έκδωσε το Θεμέλιο σιωπά, δεν το θεωρεί σοβαρό ζήτημα, δηλαδή θεωρεί την εκτόπιση κομμουνιστή από κομμουνιστές παρωνυχίδα;

Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό ότι η ήττα του Δημοκρατικού Στρατού το 1949 οδήγησε στην απογοήτευση, στις διασπάσεις. Ο Β. Ι. Λένιν το 1920 γράφει αναφερόμενος στην ήττα της επανάστασης του 1905: «Κατάπτωση, αποθάρρυνση, διασπάσεις, σκόρπισμα, αποστασία, πορνογραφία στη θέση της πολιτικής. Δυναμώνει η τάση για το φιλοσοφικό ιδεαλισμό. Ο μυστικισμός είναι το περίβλημα των αντεπαναστατικών διαθέσεων. Ταυτόχρονα όμως η μεγάλη ακριβώς ήττα δίνει στα επαναστατικά κόμματα και στην επαναστατική τάξη ένα πραγματικό και ωφελιμότατο μάθημα, μάθημα ιστορικής διαλεκτικής, μάθημα κατανόησης, ικανότητας και τέχνης για τη διεξαγωγή του πολιτικού αγώνα. Στη δυστυχία φαίνονται οι φίλοι. Οι ηττημένοι στρατοί παίρνουν καλά μαθήματα» (Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τόμος 41, σελ. 10, έκδοση Σύγχρονη Εποχή).

Βέβαια υπάρχει πρόβλημα με την επάρκεια και την ποιότητα της καθοδήγησης αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να την εξομοιώνουμε με τους δεσμοφύλακες υπάρχει απόσταση. Η καθοδήγηση είναι αναγκαία σε όλες τις συνθήκες. Χωρίς καθοδήγηση δεν μπορεί να διεξαχθεί όχι μόνο επανάσταση αλλά ούτε ο πιο μικρός αγώνας.

Η καθοδήγηση και τα καθοδηγητικά όργανα θα έχουν επάρκεια κύρια αν εκφράζουν επαναστατική γραμμή. Όταν η γραμμή είναι πολιτική υποταγής, ουράς στην αστική τάξη τι να κάνει η καθοδήγηση;

Η βελτίωση της δουλειάς της καθοδήγησης μπορεί να γίνει αν δοθεί πρωτοβουλία στα στελέχη και δυνατότητα άμεσης απάντησης στον ταξικό εχθρό. Έτσι η καθοδήγηση θα αποκτήσει ζωντάνια και επάρκεια.

Υπάρχει βέβαια και το γενικότερο ζήτημα έκφρασης γνώμης στα όργανα από τα μέλη και τα στελέχη. Δεν είναι δυνατόν η διαφωνία ενός μέλους ή στελέχους να είναι εμπόδιο στο να εκλεγεί στα ανώτερα όργανα.

Ακόμα ο Χρ. Μίσσιος εκφράζει την αντιπάθειά του στο να μάθουν οι αγωνιστές γράμματα. «Μας λέει λοιπόν ο Μιχάλης σοβαρά και λίγο τσαντισμένος: συναγωνιστές πρέπει να μάθετε να διαβάζετε και να γράφετε γιατί εάν δεν ξέρετε γράμματα δεν μπορείτε να είστε επαναστάτες αγωνιστές.» (Χρ. Μίσσιος, Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς, σελ. 18, εκδόσεις Γράμματα). Είναι φανερό ότι πάει κόντρα και στο βασικό χαρακτηριστικό για τους κομμουνιστές που είναι η μόρφωση. Η απάντηση του βιβλίου νομίζω ότι είναι ικανοποιητική.

Τέλος ο Χρ. Μίσσιος σιωπά για το τι έγινε στις φυλακές και τις εξορίες μετά την 6η ολομέλεια του Κ.Κ.Ε. το 1956. Θα αναφερθώ στη φυλακή της Άμφισσας με βάση το βιβλίο του Γ. Α. Παπαθανασίου. «Αρχικά οι αναθεωρητές (μερικοί συνειδητά και οι περισσότεροι ασυνείδητα και παρασυρμένοι) κατάφεραν να επιβάλλουν τη σύνταξη του καταστατικού λειτουργίας (κείμενο πολυσέλιδο, φλύαρο, ακατανόητο, διαλυτικό, αφάνταστα κουραστικό, αναθεωρητικό). Όπως μάθαμε συντάκτης αυτού του καταστατικού ήταν ο Μπάμπης Δρακόπουλος που τότε κρατιόταν στη φυλακή της Τρίπολης. Δεν μπόρεσα να ελέγξω αυτή την πληροφορία.

Γενικά το αναθεωρητικό αυτό καταστατικό έγινε φρένο στην ομαλή, δημιουργική, αγωνιστική λειτουργία και δράση της οργάνωσης της ομάδας των κρατουμένων εκεί. Θυμάμαι έγιναν συνελεύσεις, που κράτησαν περίπου ένα μήνα. Οι ασυναρτησίες και οι φλυαρίες με εισηγήσεις και αντιεισηγήσεις πολύωρες, εν ονόματι της δημοκρατίας και της ελευθερίας της γνώμης, οι χωρίς ορισμένο χρόνο ομιλίες μας κατανάλωναν άσκοπα το χρόνο μας χωρίς θετικό αποτέλεσμα, χωρίς συγκεκριμένη, εφαρμόσιμη στη ζωή μας απόφαση.

Με έντονα μαθήματα για τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των επαναστατικών οργανώσεων με βάση της δοκιμασμένες στην πράξη λενινιστικές καταστατικές αρχές οργάνωσης και λειτουργίας, δηλαδή το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, τη συντροφική γόνιμη κριτική και αυτοκριτική, τη συλλογικότητα κ.λπ. καταφέραμε σύντομα να επαναφέρουμε την οργάνωση της ομάδας σε επαναστατικό δρόμο. Καταργήσαμε με απόφαση συνέλευσης το αναθεωρητικό καταστατικό και λειτουργήσαμε με βάση της Λενινιστικές αρχές και κανόνες.

Δεν δυσκολευτήκαμε πολύ, γιατί οι ίδιοι οι κρατούμενοι με την καθημερινή πείρα είχαν πειστεί ότι ο δρόμος του αναθεωρητισμού οδηγεί στη διάλυση, στο βάλτωμα και στην αγωνιστική παράλυση της οργάνωσης.

Προβλήθηκε π.χ. η άποψη ότι η καθοδήγηση του κόμματος πρέπει να εκλέγεται σε γενική συνέλευση όλων των μελών του. Και όταν τους βάλαμε το ερώτημα: πώς θα συγκεντρωθούν όλα τα μέλη του από όλη τη χώρα, ποιος χώρος θα χωρέσει τόσες χιλιάδες, ποιοι και πόσοι θα μιλήσουν, πως θα γίνει ο προβληματισμός των μελών κ.λπ., οι απαντήσεις ήσαν γελοίες αν όχι ηλίθιες.» (Γιώργης Αθ. Παπαθανασίου, Απομνημονεύματα, σελ. 172-173, Αθήνα 1999).

Τώρα τι έγινε με τις εκλογές στον Αϊ Στρατή. Από έρευνα που έκανα προκύπτουν τα εξής:

Μέχρι το 1956 πριν την 6η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. η καθοδήγηση τους στρατοπέδου διοριζόταν. Μετά την 6η ολομέλεια μπήκε θέμα να γίνονται εκλογές. Η καθοδήγηση με επικεφαλής τον Σωτήρη Σουκαρά μέλος της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. τοποθετήθηκε ενάντια στις εκλογές γιατί βασικά διαφωνούσε με την 6η ολομέλεια με την καθαίρεση του Ν. Ζαχαριάδη.

Μετά από αυτό επισκέφτηκαν το στρατόπεδο ο Ηλίας Ηλιού και ο Αντώνης Μπριλλάκης, βουλευτές τότε της ΕΔΑ και σε σύσκεψη στελεχών μίλησαν για την 6η ολομέλεια. Η σύσκεψη έβγαλε 25μελή επιτροπή για να οργανώσει – προετοιμάσει τις εκλογές.

Στα μέσα του 1957 έγιναν εκλογές και εκλέχθηκε 15μελές καθοδηγητικό όργανο που απαρτιζόταν μόνο από κρατούμενους που αντιτίθενταν στην 6η ολομέλεια και την καθαίρεση του Ν. Ζαχαριάδη με επικεφαλής τον δικηγόρο Παντελή Λιότσο. Περιττό να σημειώσουμε ότι προηγήθηκαν συνελεύσεις χωρίς περιορισμό χρόνου, ομιλίες όπου διαβάζονταν ολόκληρα βιβλία με αποτέλεσμα οι συνελεύσεις να διαρκούν πολλές μέρες.

Η μειοψηφία, το «νέο πνεύμα» όπως αυτοτιτλοφορούνταν, μόλις έχασε τις εκλογές κινήθηκε παρασκηνιακά για να διοριστεί η καθοδήγηση από το Πολιτικό Γραφείο του Κ.Κ.Ε. διότι δήθεν οι παλιοί, το παλιό πνεύμα δεν μπορούσε να εφαρμόσει τη νέα γραμμή. Το στρατόπεδο βέβαια λειτουργούσε άψογα, τα ιδεολογικά μαθήματα δυνάμωσαν για να συγκρατήσουν τους αγωνιστές και το στρατόπεδο από την προσπάθεια διάλυσης. Τα μαγειρεία, τα συνεργεία λειτουργούσαν και εξυπηρετούσαν τους κρατούμενους.

Οι οπαδοί της 6ης ολομέλειας έχασαν τις εκλογές και το 1958 και το 1959. Λίγο μετά όμως από τις εκλογές ήρθε γραμμή από το Πολιτικό Γραφείο του Κ.Κ.Ε. μέσω του μέλους της Κ.Ε. που βρισκόταν στις φυλακές Γ. Τρικαλινού που όριζε ότι πολιτικός υπεύθυνος αναλαμβάνει ο Ν. Καρράς, γνωστός για τις απόψεις του υπέρ της 6ης ολομέλειας και διέλυε το εκλεγμένο καθοδηγητικό όργανο. Ο Ν. Καρράς έγινε απόλυτος «άρχοντας» και απέλυε και διόριζε τους επικεφαλής των συνεργείων, κ.λπ.

Έτσι οι κ.κ. ανανεωτές ενώ ζητούσαν εκλογές όταν τις χάσανε ζήτησαν και διορίστηκε καθοδήγηση από τους ίδιους!

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Ι
Ο Δημοκρατικός Στρατός


Υπάρχουν φωνές που ασελγούν σε βάρος του Δημοκρατικού Στρατού. Μια από αυτές είναι και του Διονύση Χαριτόπουλου. Γράφει ο εν λόγω κύριος ανάμεσα στα άλλα: «Ο Δ.Σ. δεν έχει τίποτα το κοινό με τον ΕΛΑΣ της αντίστασης. Τώρα κυριαρχούν τα κομματικά στελέχη που αυτοχρίονται συνταγματάρχες και στρατηγοί και οι παλιοί καπετάνιοι -όσοι δεν είναι φυλακή- δεν εξοντώνονται μόνο από τον κυβερνητικό στρατό, αλλά εκτελούνται και από τους συντρόφους τους.» (Άρης ο αρχηγός των ατάκτων, σελ. 773, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα).

«Όταν συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι οι μαχητές του Δ.Σ.Ε. δεν γινόταν να τους εκτελέσουν όλους. Συνήθως καταδικάζονταν από τα στρατοδικεία σε πολυετείς φυλακίσεις ή σε θάνατο χωρίς να εκτελείται η ποινή τους. Εκτός εάν ήταν πρώην αντάρτες του ΕΛΑΣ οπότε καταδικάζονταν σε θάνατο και εκτελούνταν αμέσως.» (ό.π. σελ. 766).

Ο Δ.Χ. φτάνει μέχρι το Μπούλκες (στρατόπεδο της Γιουγκοσλαβίας όπου κατέφυγαν καταδιωκόμενοι αγωνιστές της εθνικής αντίστασης.) Γράφει: «Μόνο στο Μπούλκες -τη Μακρόνησο της Αριστεράς- όπου είχε τη διοίκηση η ΟΠΛΑ (Πεχτασίδης - Καλοδίκης) οι δολοφονημένοι αγωνιστές είναι τουλάχιστον 200 για μόνο το λόγο ότι δεν ενέπνεαν εμπιστοσύνη στην καθοδήγηση.» (ό.π. σελ. 768).

Τέλος ο Δ.Χ. γράφει: «Από την κρίσιμη δεκαετία 1940 – 1950 νικητές βγήκαν η Άκρα Δεξιά του τόπου και η γραφειοκρατική ηγετική ομάδα του Κ.Κ.Ε. Ο μεγάλος ηττημένος ήταν το μεγάλο λαϊκό κίνημα που εμφανίστηκε από συνθήκες ξένης κατοχής και επιχείρησε να αλλάξει τη ζωή του τόπου.

Η δεξιά παράταξη συγκρότησε τη μεταπολεμική Ελλάδα πάνω στο μύθο του «προδοτικού» Κ.Κ.Ε., ταύτισε με αυτό τους χωρικούς που τόλμησαν να πάρουν τα όπλα εναντίον των κατακτητών και επιδόθηκε στην εξόντωσή τους. Ό,τι από το λαϊκό κίνημα διασώθηκε ανυπότακτο σε φυλακές και εξορίες, δέχτηκε την επίθεση της ηγετικής ομάδας του κόμματος, για να καταπνίγει κάθε αντίθετη φωνή που απαιτούσε εξηγήσεις για όσα συνέβησαν.» (ό.π. σελ. 768).

Κατ’ αρχήν ο Δ.Χ. ασχημονεί σε βάρος της ιστορικής αλήθειας, σε βάρος του λαϊκού κινήματος, όταν ισχυρίζεται ουσιαστικά ότι ο Δημοκρατικός Στρατός δεν ήταν πραγματικός λαϊκός στρατός. Οι απλοί μαχητές και οι αξιωματικοί του Δημοκρατικού Στρατού, έδειξαν απαράμιλλο ηρωισμό και αυταπάρνηση, έγραψαν μόνοι τους την ιστορία και δεν χρειάζονται τη βοήθεια κανενός μας.

Όσον αφορά το Μπούλκες γίνεται πολύ σπέκουλα. Ασφαλώς γίνανε υπερβάσεις και εγκλήματα. Το Κ.Κ.Ε. έκανε προσπάθειες να ξεκαθαρίσει το θέμα και να αποδοθούν ευθύνες. Συγκεκριμένα η 3η Συνδιάσκεψη του Κ.Κ.Ε. το 1950 έβγαλε επιτροπή για να εξετάσει την υπόθεση Μπούλκες. Με βάσει τη δουλειά της επιτροπής αυτής το Π.Γ. του Κ.Κ.Ε στις 25 Απριλίου 1951 πήρε σχετική απόφαση.

Η απόφαση ανάμεσα σε άλλα αναφέρει: Το Μπούλκες δεν έγινε φυτώριο δημιουργίας στελεχών του αγώνα, αλλά εστία αντικομματικής μόλυνσης και διαφθοράς. Η κομματική καθοδήγηση του Μπούλκες, με επικεφαλής το Μ. Πεχτασίδη, εφάρμοζαν στρατοκρατικές τραμπούκικες – αντικομματικές μεθόδους καθοδήγησης, μέθοδες αστυνομικές, χαφιέδικες. Στο Μπούλκες επιβλήθηκε ένα καθεστώς φόβου, τρομοκρατίας, χαφιεδισμού και φαυλοκρατίας. Δημιούργησαν στον κόσμο το αίσθημα της επιφυλακτικότητας, καχυποψίας και χαφιεδοφοβίας. Καλλιέργησαν το πνεύμα της δουλικότητας, της υποταγής και κολακείας. Κάθε προσπάθεια ελέγχου και κριτικής χαρακτηρίζονταν εχθρική ενέργεια και επακολουθούσαν μέτρα απομόνωσης, φτάνοντας μέχρι εγκλήματα σε βάρος αγωνιστών. Γι’ αυτές τους τις πράξεις οι υπεύθυνοι έχουν κομματικές – πολιτικές και ποινικές ευθύνες.

Η απόφαση τέλος καταλογίζει την πρώτη ευθύνη στο Π.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. και στους Γ. Ιωαννίδη και Π. Ρούσσο που σαν κλιμάκιο του Π.Γ. είχαν ευθύνη για το Μπούλκες.

Κατά συνέπεια αυτό που θα μπορούσαμε να κάνουμε το κάναμε. Αναλάβαμε έγκαιρα τις ευθύνες μας για να μας κρίνουν οι αγωνιστές και ο λαός.

Τώρα όσον αφορά την ΟΠΛΑ. Ήταν ένα φύτρο της λαϊκής εξουσίας που γεννιόταν στις πόλεις και τα χωριά. Άρχισε ως σφιχτή οργάνωση για να αντιμετωπίσει ειδικές αποστολές, π.χ. φυγάδευση κρατουμένων όπως από τη «Σωτηρία», συλλήψεις στελεχών των Κουίσλιγκς, κ.λπ. Μετά την απελευθέρωση εξελίχθηκε σε λαϊκή αστυνομία με τον τίτλο «Λαϊκή Πολιτοφυλακή».

Όσοι βρίζουν τα μέλη και τα στελέχη της ΟΠΛΑ πρέπει να ξέρουν ότι ήταν ό,τι το πιο αγνό έβγαλε το επαναστατικό κίνημα, επειδή δε η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της ΟΠΛΑ (εξαίρεση αποτελούν αυτοί που έζησαν) εκτελέστηκαν, πάντα όταν επισκέφτομαι τόπους θυσιαστηρίου θεωρώ τιμή και περιφάνεια μου να κάθομαι μαζί τους και να τους κάνω παρέα.


ΙΙ
Η συμφωνία του Λιβάνου

Στις 17 έως 20 του Μάη του 1944 συνήλθε η διάσκεψη του Λιβάνου όπου υπογράφηκε η σχετική συμφωνία και από τους εκπροσώπους του Κ.Κ.Ε., του Ε.Α.Μ. και της Π.Ε.Ε.Α.

Η συμφωνία προέβλεπε την υπαγωγή του Ε.Λ.Α.Σ. στο στρατηγείο της Μέσης Ανατολής των Άγγλων. Ακόμη πρέπει να σημειώσουμε ότι η συμφωνία δεν ανταποκρινόταν στο συσχετισμό δυνάμεων που υπήρχε στη χώρα μας και ήταν κόντα στις γραπτές οδηγίες του Π.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. Οι οδηγίες ανάμεσα στα άλλα προέβλεπαν: «Η σύνθεση της κυβέρνησης θα στηριχθεί στη βάση ότι η πλειοψηφία ή τουλάχιστο το μισό των εδρών πρέπει να δοθούν στην ομάδα του Ε.Α.Μ. – Κ.Κ. – Π.Ε.Ε.Α. και ειδικά το Υπουργείο Εσωτερικών και Στρατιωτικών». «Θα γίνει ενιαίος στρατός. Θα έχουμε υπόψη μας για αρχιστρατήγους του Σαράφη και Σαρηγιάννη.» (Δοκίμιο ιστορίας του Κ.Κ.Ε. 1918-1949. Εκδόσεις Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε.)

Η υπογραφή της συμφωνίας αυτής είχε οδυνηρές συνέπειες για το κίνημα και γι’ αυτό είναι πάντα στην ημερήσια διάταξη.

Η εξήγηση που δίνεται μέχρι σήμερα είναι ότι οι εκπρόσωποι του Κ.Κ.Ε. πιέστηκαν από τους συνεργαζόμενους Αλ. Σβώλο, Α. Αγγελόπουλο και υπέγραψαν τη συμφωνία. Αυτό δεν εξηγεί την δικαιολογητική βάση της συμφωνίας. Εδώ έγιναν τρομερά πράγματα: Καταδικάσανε τους κομμουνιστές της Μέσης Ανατολής που κάτω από τις οδηγίες της Αντιφασιστικής Στρατιωτικής Οργάνωσης (Α.Σ.Ο.) προσπάθησαν να καταλάβουν τις στρατιωτικές μονάδες, συνέλαβαν τους διοικητές και την ηγεσία ανέλαβαν τριμελείς επιτροπές, κ.λπ.

Πέρα από αυτό ενώ έπρεπε να διεκδικήσουν και να επιμείνουν για λογαριασμό του Ε.Α.Μ. να πάρουν τα υπουργεία Στρατιωτικών και Εσωτερικών, πήραν το Εργασίας, Γεωργίας, Οικονομικών, Εθνικής Οικονομίας και Δημοσίων Έργων, δηλαδή υπουργεία δευτερεύουσας σημασίας που δεν συμβάλλουν στην κατάκτηση της εξουσίας.

Αν είναι δυνατόν να μην καταλάβαιναν τι έκαναν.! Εδώ ο Γ. Σεφέρης τον Αύγουστο του 1943 έγραψε στο ποίημα «Ανάμεσα στα κόκαλα εδώ.»:


Ψηλά βουνά, δε μας ακούτε!

Βοήθεια! Βοήθεια!

Ψηλά βουνά θα λιώσουμε, νεκροί με τους νεκρούς!

Στις 5 Οκτώβρη του 1944 συμπλήρωσε στο ποίημα «Τελευταίος σταθμός» με την ευκαιρία που η κυβέρνηση της Εθνικής Ενότητας έμπαινε στο καράβι για να έρθει από την Ιταλία στην Ελλάδα:

Ερχόμαστε απ’ την άμμο της έρημος απ’ τις θάλασσες του Πρωτέα,

ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,

καθένας κι ένα αξίωμα, σαν το πουλί μες το κλουβί του.

Το βροχερό φθινόπωρο σ’ αυτή τη γούβα

κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας

ή αυτό που θα’ λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα

ή μοναχά κακές συνήθειες, δόλο και απάτη,

ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων.

(Γ. Σεφέρη, Ποιήματα, σελ. 211-213, Εκδόσεις Ίκαρος)


Το θέμα νομίζω το λύνει ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης σε συνομιλία του με το Γ. Βοντίτσο Γούσια: «Όταν ο Παπανδρέου άνοιξε τη συνεδρίαση με επίθεση κατά του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ εγώ σηκώθηκα και τον αντέκρουσα, όμως από πίσω ο Π. Ρούσσος και οι άλλοι με τράβαγαν από το σακάκι για να μη μιλάω έτσι και με υποχρέωσαν να κάτσω και να σωπάσω. Πιέσεις για υποχωρήσεις είχαμε και από το Σβώλο, όμως εκείνο που μας έκανε να υποχωρήσουμε ήταν η εντολή που πήρε ο Π. Ρούσσος από τη Σοβιετική πρεσβεία ότι πρέπει να υποχωρήσουμε και να δεχτούμε τους όρους του Παπανδρέου. Όταν ρώτησαν από το βουνό γιατί κάναμε και με ποιο δικαίωμα αυτές τις υποχωρήσεις, ο Π. Ρούσσος ειδοποίησε ότι είναι σύμφωνοι και οι Σοβιετικοί.» (Γ. Βοντίτσο Γούσιας, Οι αιτίες για τις ήττες – τη διάσπαση του Κ.Κ.Ε. και της Ελληνικής Αριστεράς, σελ. 142-143 Εκδόσεις «Να υπηρετούμε το λαό»)

Από έρευνα που έχω κάνει έχω καταλήξει ότι ο Μ. Πορφυρογένης «καθοδηγούσε» ακόμα και τους γενικούς γραμματείς του κόμματος (Παντελής Βαϊνάς) και δεν ήταν δυνατόν να δεχτεί να καταδικάσει τους συντρόφους του της Μ. Ανατολής ή να παρεκκλίνει από τις οδηγίες του Π.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. Μόνο επέμβαση των Σοβιετικών μπορεί να εξηγήσει το γεγονός.
Από το kostaskappos.gr

12 σχόλια:

  1. Ολίγον άσχετο με την εξαιρετικά χρήσιμη ανάρτηση. Αλλά δεν θα το αντέξω να πάρει πάλι πρώτος κανένας Π.Π. τη δόξα με καμιά βαθιά κινηματική ανάλυση για τη "δευτερη(;) ιντιφάντα" της ουκρανίας. Εκεί αυθόρμητα συρρέουν χιλιάδες αγανακτισμένοι στην πλατεία "συντάγματος" του κιέβου. Λαικά στρώματα. Χαμός. Εξεγερσιακές καταστάσεις. Και πραγματικά αγανακτισμένοι. Σπάνε ότι βρίσκουν μπροστά τους: http://i.telegraph.co.uk/multimedia/archive/02759/kiev-lenin_2759380b.jpg.

    Πολύ φοβάμαι Αντώνη ότι το κόμμα (πάλι) δεν θα δει πίσω από την εξέγερση αυτή στοιχεία χειραφέτισης, ριζοσπαστισμού και ρήξης. Θα βγούν οι χαμένοι με την γνωστή καχυποψία τους για το γνήσιο, το ανόθευτο, το ανεξάρτητο, το αυθόρμητο και θα λένε ότι ο λαός δεν πρέπει να διαλέγει το με ποιο τμήμα της αστικής τάξης θα πάει. Ποιον ιμπεριαλιστή να διαλέξει. Οι γνωστές παπαριές για να κάμψει το φρόνημα. Την ελπίδα. Τις πλατείες. Το λαό.

    Ουκρανικός χειμώνας...


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @ΠάσαΤέμπο:
      Τι έλεγαν καποιοι το 1982 για την "αλληλεγγύη" του Βαλέσα;
      -Μα καλά,-τίποτε το πρωτότυπο;

      Διαγραφή
    2. Υποθέτω πασατέμπο χαριτολογείς και ουχί ελεεινολογείς.
      Διότι η φωτογραφία του AP από τις διαδηλώσεις των Ουκρανών θιασωτών της ΕΕ είναι ξεκάθαρη.
      (http://www.902.gr/eidisi/diethni/32925/oykrania-mainetai-i-endoastiki-kontra-vevilosan-agalma-toy-lenin)
      Αυτοί παίζουν το ιμπεριαλιστικό δίπολο Μέρκελ-Πούτιν, εμείς το Μέρκελ-Ομπάμα.
      Προφανώς και το φρόνιμα, η ελπίδα, οι πλατείες και ο λαός είναι σε Ομπάμα μεριά και όχι στα βαθειά σκοτάδια των Μέρκελ-Πούτιν.
      Κι ένα κόμμα χειμώνα καλοκαίρι, τι κινηματικό να πρωτοπρολάβει μεγάλε;

      thorpe

      Διαγραφή
    3. "Κι ένα κόμμα χειμώνα καλοκαίρι, τι κινηματικό να πρωτοπρολάβει μεγάλε;"
      Τα οποία κινηματικά της μεταμοντέρνας αριστεράς φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια... για πιο ολοκληρωμένη εικόνα.

      thorpe

      Διαγραφή
  2. Σεχτάρ ο Τρομερός9 Δεκεμβρίου 2013 - 12:35 π.μ.

    Ο Π.Ρούσσος, τουλάχιστον μέχρι το 1975 ήταν βαθύτατα πεπεισμένος πως η Συμφωνία του Λιβάνου ήταν ορθή γιατί ανταποκρινόταν στον αληθινό συσχετισμό δυνάμεων. Αυτό ήταν το επιχείρημά του και όχι ο "σοβιετικός δάκτυλος". Αλλιώς θα το διευκρίνιζε, ότι δηλαδή "μας υποχρέωσαν οι σοβιετικοί, παρόλο, που εμείς είχαμε διαφορετική άποψη". Τώρα αυτό το στυλάκι το έχω συναντήσει πολλές φορές: Οταν κάποιος θέλει να επιβάλλει την αποψάρα του, πάει και πιάνει ένα πρόσωπο κύρους, που δεν έχει άμεση γνώση, τον "ενημερώνει" και βέβαια αποσπά εύκολα την συμφωνία η την ανοχή του, για τα επόμενα βήματα, σύμφωνα με την "ενημέρωση", που ο ίδιος του έκανε. Μετά πάει στους άλλους και τους λέει ότι "συμφώνησε και ο τάδε". Πρέπει οι "άλλοι" (τα άλλα μέλη του Π.Γ. και του ΕΛΑΣ-ΕΑΜ) αλλά και το "πρόσωπο κύρους" να έχουν μεγάλη εμπειρία από ίντριγκες για να μπορούν να αντιμετωπίσουν τέτοιες μανούβρες. Ακόμη και ένας μέτριος μάνατζερ σήμερα ξέρει πως ποτέ δεν πρέπει να στηρίζεται σε μονοπρόσωπη ενημέρωση αλλά πάντα να διασταυρώνει τα ραπόρτα των υφισταμένων του. Θάπρεπε ο Κάππος να είναι πιο προσεκτικός στις εκτιμήσεις του, ακριβώς γιατί ο Ρούσσος βάνει τους σοβιετικούς να συνηγορούν στις απόψεις του. Ο σ. Κάππος είχε, (κατ' εμένα και ανεξάρτητα από κριτικές, που άκουσε από κομματικούς, Πολυμερίδης κλπ., και με τις οποίες δε συμφωνώ 100%), πολλές αδυναμίες και σαν θεωρητικός και σαν ιστορικός μελετητής. Είναι πολύ ύποπτο στην ιστορία μας το γεγονός, πως διαμεσολαβεί με τους "σοβιετικούς" ο Ρούσσος με τις γνωστές απόψεις στο θέμα. Είναι πολλά τα ερωτηματικά: Με ποιόν μίλησε; Ηταν ο Σοβιετικός Πρέσβυς η κάποιος ακόλουθος; Και τι καπνό φούμαρε αυτός; Ηταν κομμουνιστής, και πόσο δοκιμασμένος; Επεκοινώνησε με τους ανωτέρους του στο Υπουργείο Εξωτερικών της ΕΣΣΔ η ενήργησε βάσει γενικών κατευθύνσεων; Τα γράφω αυτά γιατί υπάρχει μια τάση να τα ρίχνουμε στους Σοβιετικούς σαν εύκολη λύση για να αποσείσουμε τις δικές μας ευθύνες. Ολη αυτή η φιλολογία εντάσσεται στην λογική της πατροπαράδοτης, αστικής αλλά και μικροαστικής προπαγάνδας για την "Γιάλτα", όπου μια μεγάλη διπλωματική νίκη του κομμουνιστικού κινήματος, που είχε αγαθές συνέπειες και για το ελληνικό κομμ. κίνημα, παρουσιάζεται περίπου σαν συμφορά και προδοσία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επί της ουσίας του σχολίου, συμφωνώ και για το θέμα με Ρούσσο και για τις θεωρητικές αδυναμίες του Κάππου.

      Διαγραφή
    2. Ωστόσο, αν και αρκετά απ' τα παραπάνω χαρακτηρίζονται από υπεραπλούστευση και ξεροκεφαλιά, δεν οδηγούν σε κανένα σημείο σε αντικομμουνιστική χυδαιότητα. Η καρδιά του ανθρώπου ήταν στο σωστό μέρος. Και αυτό κάνει μπαμ. Και για αυτό τον τιμώ.

      Διαγραφή
  3. Σεχτάρ ο Τρομερός9 Δεκεμβρίου 2013 - 1:23 π.μ.

    Ούτε λόγος! Κι εγώ τον έχω σε μεγάλη εκτίμηση τον Κάππο, για την απέραντη ειλικρίνεια και τιμιότητά του, και βέβαια για την αγωνιστική προσφορά του. Καμία σχέση με το συνάφι, που επεχείρησε σε κάποια φάση (μετά θάνατον βεβαίως) να τον εκμεταλλευτεί πολιτικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι. Ήτανε καθαρός άνθρωπος ο Κάππος. Τίμιος. Με όλα του τα κουσούρια. Ένας από μας.

      Διαγραφή
    2. Και επειδή δεν τιμώ απλώς εγώ τον Κάππο:

      "«Εφυγε» ο Κώστας Κάππος

      Το περασμένο Σάββατο το βράδυ, προδομένος από την καρδιά του, «έφυγε» από τη ζωή ο Κώστας Κάππος. Την αναγγελία του θανάτου του έκανε την επομένη το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, με ανακοίνωσή του, στην οποία αναφέρονται τα παρακάτω:
      «Πέθανε χτες το βράδυ ο Κώστας Κάππος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και κοινοβουλευτικός του εκπρόσωπος μέχρι το 1989.
      Ο Κώστας Κάππος οργανώθηκε στην ΕΔΑ πριν από τη δικτατορία του 1967 και στη συνέχεια στο ΚΚΕ. Με την επιβολή της δικτατορίας εξορίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο. Μετά την απελευθέρωσή του, συνέχισε τον αγώνα στις γραμμές της ΚΝΕ, ως μέλος του Γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου της.
      Συνελήφθη εκ νέου το Φλεβάρη του 1974 και υπέστη φρικτά βασανιστήρια στο ΕΑΤ - ΕΣΑ, δίχως να λυγίσει. Στο 9ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
      Τα τελευταία χρόνια, ο Κώστας Κάππος δραστηριοποιήθηκε στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ) ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του, ενώ συνέχιζε να συμμετέχει στους λαϊκούς αγώνες, δίπλα στο ΚΚΕ.
      Η κηδεία του Κώστα Κάππου θα γίνει αύριο Δευτέρα, στις 5 το απόγευμα, στην Καισαριανή, και θα είναι πολιτική.
      Η ΚΕ του ΚΚΕ εκφράζει στην οικογένεια του Κώστα Κάππου τα θερμά της συλλυπητήρια».

      Το τελευταίο «αντίο»
      Το τελευταίο «αντίο» είπαν χθες το απόγευμα, δεκάδες φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι του Κώστα Κάππου, στο νεκροταφείο Καισαριανής, εκεί όπου ήταν η τελευταία επιθυμία του ίδιου να ταφεί με πολιτική κηδεία, προκειμένου «να βρίσκομαι ανάμεσα σε αγωνιστές».


      Το στερνό «αντίο» είπε ο Σπύρος Χαλβατζής, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων:
      «Αποχαιρετάμε σήμερα τον σύντροφο, τον φίλο, τον πρωτοπόρο αγωνιστή, τον Κώστα Κάππο, που, πριν από πενήντα περίπου χρόνια, εντάχθηκε στο επαναστατικό κίνημα και αναδείχτηκε σε μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
      Αποχαιρετάμε έναν ακούραστο αγωνιστή, κομμουνιστή, από τα μικρά του χρόνια.
      Ηταν απλός, επίμονος και μελετούσε πάντα τα βήματά του. Πορεύτηκε το δρόμο του αγώνα για μισόν αιώνα.
      Στα εργοστάσια, στους χώρους δουλιάς, στις γειτονιές, έδινε τη μάχη για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, του λαού, της νεολαίας. Αγωνίστηκε για την προώθηση της μεγάλης υπόθεσης, για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για το σοσιαλισμό.
      Για πολλά χρόνια κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος και μέσα στη Βουλή αγωνιζόταν στις πρώτες γραμμές.
      Ακαταπόνητος, παρά τα προβλήματα υγείας, μέχρι το τέλος. Τον συναντούσαμε πάντα, να περπατά ακούραστος στις κινητοποιήσεις του εργατικού, μαζικού, λαϊκού κινήματος και στις συγκεντρώσεις του Κόμματος.
      Στη συντρόφισσά του στη ζωή και τον αγώνα, την αγαπημένη μας Πόπη, στον Θανάση και την Φωτεινή, τα παιδιά του, στον αδερφό του Αντώνη, απευθύνουμε από το ΚΚΕ τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια».
      http://www.rizospastis.gr/story.do?id=3013474

      Διαγραφή
    3. Κι εδώ τα άρθρα μνήμης από τον θάνατό του και δώθε: http://www.rizospastis.gr/searchResults.do?noField-andModifier=%2B%7C0&query=%2B%25u03BA%25u03CE%25u03C3%25u03C4%25u03B1%25u03C2%2520%2B%25u03BA%25u03AC%25u03C0%25u03C0%25u03BF%25u03C2%2520&noField-and=κώστας+κάππος&publDate=8%2F12%2F2013

      Ας τα βλέπουν κάποιοι αυτά που αυτοχρίζονται Κάπποι...

      Διαγραφή
  4. Ο Κ.Κ. έγινε μέλος του ΔΣ του ΚΜΕ νομίζω πριν το 2000.
    Ο Κώστας ο Κάππος όχι μόνο δεν έφυγε μακριά από το Κόμμα αλλά και το Κόμμα του έδινε την δυνατότητα να εκφράζεται και να γράφει μέσω κέντρου Μαρξιστικών ερευνών κτλ.
    "Προσεγγίσεις στην κατάσταση της εργατικής τάξης στην Eλλάδα (KME)"
    πρώτη έκδοση 2000 και δεύτερη 2001
    http://www.sep.gr/cms/site/booksview.php?read=644&view1=26&view2=72&psearch=

    Εργατιστής

    ΑπάντησηΔιαγραφή