Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Σημείωση για την πολιτική οντολογία του οπορτουνισμού

Το δεύτερο ζήτημα, που αφορά τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά, συνδέεται άμεσα με το πρώτο. Συνδέεται, με την έννοια ότι αυτά έχουν διαμορφωθεί μέσα στο χρόνο από την εμπλοκή των οργανώσεων στα κινήματα, την παρέμβασή τους στους επιμέρους κοινωνικούς χώρους, τις ιστορικές και θεωρητικές καταβολές τους. Είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά που απαντούν στο ερώτημα «Ποια είναι η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ;».Το περιεχόμενο της απάντησης, όμως, δεν είναι διόλου αυτονόητο αν δεν γίνουν οι εξής παραδοχές: πρώτον, ότι υπάρχουν πολλαπλές ταυτότητες, δεύτερον πως η ύπαρξη αυτή είναι αναγκαία και συνάμα επιθυμητή, και τρίτον, ότι αυτές οι πολλαπλές ταυτότητες πρέπει να αναφέρονται ονομαστικά. Μια αριστερή ριζοσπαστική νεολαιίστικη οργάνωση πρέπει να υπερασπίζεται το δικαίωμα των νέων εργαζομένων και ανέργων, να είναι φεμινιστική, αντιρατσιστική, αντιφασιστική, οικολογική, δικαιωματική, να αντιλαμβάνεται τον πολιτισμό (και) ως όχημα για την άλλη κοινωνία, να να μην φοβάται τον κοινωνικό πειραματισμό αλλά να αποτελεί μέρος του. Όλα τα παραπάνω, και κάποια άλλα ακόμα, δεν είναι απλώς κάποιες ταμπέλες: είναι το περιεχόμενο απάντησης στο ερώτημα ποια είναι η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η απάντηση στο πώς βιώνουμε και εννοούμε τη συλλογικότητα, ο οδοδείκτης για την άλλη κοινωνία που οροματιζόμαστε, και συνάμα η περιγραφή της άλλη κοινωνίας που θέλουμε.
Μ. Σωτηροπούλου, Red Notebook



Πρώτη πρόταση της πολιτικής οντολογίας του οπορτουνισμού: υπάρχουν πολλαπλές ταυτότητες. 

Αναμφισβήτητα. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν άπειρες ταυτότητες, και ο κόσμος ολόκληρος είναι μια μηχανή ατέρμονης παραγωγής ταυτοτήτων. Το πολιτικό ερώτημα είναι αν αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός έχει κάποια σχέση με την κοινωνική χειραφέτηση. Θα το απαντήσουμε αναφέροντας μερικές ακόμα από τις άπειρες ταυτότητες που υπάρχουν: φασίστας, παιδόφιλος, κατά συρροή δολοφόνος, κλεπτομανής, μανιοκαταθλιπτικός, πυρομανής, πράκτορας της CIA με τραυματικές παιδικές εμπειρίες, συλλογή δίσκων των Yes και αδυναμία στο χόκεϊ επί πάγου. Όπως βλέπουμε, δεν υπάρχει καμία εγγενής σχέση ανάμεσα στην πολλαπλότητα των ταυτοτήτων και την κοινωνική χειραφέτηση.

Δεύτερη πρόταση της πολιτικής οντολογίας του οπορτουνισμού: η ύπαρξη αυτής της πολλαπλότητας ταυτοτήτων είναι αναγκαία και συνάμα επιθυμητή.

Αλλά για ποιον; Για τον φασίστα, βεβαίως είναι αναγκαία και επιθυμητή η ύπαρξη, ανάμεσα σε άλλες ταυτότητες, της ταυτότητας "φασίστας." Και είναι δεδομένο ότι ο πράκτορας της CIA με τραυματικές παιδικές εμπειρίες, συλλογή δίσκων των Yes και αδυναμία στο χόκεϊ επί πάγου αισθάνεται πιο οικεία όταν συναναστρέφεται με ανθρώπους που επίσης έχουν τραυματικές παιδικές εμπειρίες, συλλογή δίσκων των Yes, αδυναμία στο χόκεϊ επί πάγου, ή θητεία στην CIA. Αλλά γιατί να είναι αναγκαίο και επιθυμητό τούτο για μένα;

Τρίτη πρόταση της πολιτικής οντολογίας του οπορτουνισμού: οι πολλαπλές ταυτότητες πρέπει να αναφέρονται ονομαστικά.

Κανένα πρόβλημα. Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν είναι απλώς ένας ναζί, αλλά ένας ναζί με αδυναμία στα μοντέλα, με εμπειρία στην χρήση πυροβόλων όπλων, με αδερφό ναζί, και με ροπή στη βία κατά γυναικών. Του αρέσει, φαντάζομαι, ένα είδος μουσικής, κατάγεται από έναν τόπο, προτιμάει τις διακοπές στο βουνό ή στη θάλασσα, έχει απόψεις για διάφορα θέματα. Τι κερδίσαμε για την ανθρώπινη χειραφέτηση από αυτή την αναλυτική έκθεση των ιδεολογικών, γεωγραφικών, πολιτισμικών και άλλων ταυτοτήτων που συγκροτούν τον Ηλία Κασιδιάρη; Περίπου όσα κερδίσαμε με την απαρίθμηση των φεμινιστικών, αντιρατσιστικών, αντιφασιστικών, οικολογικών, δικαιωματικών ταυτοτήτων της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή τίποτα.

Γιατί αφού οι μοναδικοί οντολογικοπολιτικοί νόμοι των ταυτοτήτων είναι ότι είναι πολλές, ότι η πολλαπλότητά τους είναι αναγκαία και επιθυμητή και ότι πρέπει να αναφέρονται ονομαστικά, μια ταυτότητα αξίζει ακριβώς όσο και μια άλλη, έχει την ίδια σημασία και το ίδιο βάρος με μια άλλη, και όλες μαζί οι ταυτότητες είναι για όλους εξίσου α-διάφορες, διότι είναι απλώς ταυτότητες, ίχνη της οργιαστικής πολλαπλότητας που συγκροτεί την τάξη του κόσμου που γνωρίζουμε και που γνώριζαν οι άνθρωποι πριν χιλιάδες χρόνια.

Δεν πήγαμε και πολύ μακριά: "ταυτότητα" είναι μια λέξη, παραδόξως, για τη διαφορά, αλλά οι διαφορές είναι τόσες πολλές και εμείς τόσο αφοσιωμένοι στο υπέρτατο καθήκον να τις αναγνωρίζουμε όλες και εξίσου, που καθίστανται αδιάφορες, δηλαδή σταματούν να είναι καν διαφορές και επιστρέφουν πίσω στην ατάραχη ανοησία της ταυτότητας απ' την οποία φαινομενικά μόνο αποσκίρτησαν. Same difference, που λένε και οι αμερικάνοι. Τρύπα στο νερό, επί το ελληνικότερον.

Ας μην προσπαθήσει κάποιος να προτείνει ότι δεν είναι ανάγκη να αναγνωρίζουμε όλες τις ταυτότητες εξίσου. Αυτό θα ήταν τόσο παράλογο όσο το να θεωρούμε τους ιπποπόταμους ή τα γαϊδούρια καλά και άξια ζώα, όχι όμως τις πέστροφες ή τις νυχτερίδες. Ή το να τιμούμε το μπλε, όχι όμως το κίτρινο. Εφόσον αυτό που έχει σημασία στην πολιτική είναι οι (πολλαπλές) ταυτότητες, είμαστε υποχρεωμένοι να θυμόμαστε πως αυτό που δίνει αξία στην ταυτότητα είναι ο εαυτός της, και άρα όλες οι ταυτότητες, εφόσον είναι όλες τους εξίσου ταυτότητες, έχουν και την ίδια σημασία και αξία, δηλαδή είναι όλες ισοβαρείς από την σκοπιά της θέσης τους στην πολιτική και την κοινωνία. Για να μπορέσουμε να διαχωρίσουμε κάποιες ταυτότητες από άλλες, να τις σηματοδοτήσουμε ως σημαντικότερες ή ως πιο επιθυμητές, θα πρεπε να υπάρχει κάτι άλλο από ταυτότητες που να τους δίνει αυτή την αξία. Αλλά σύμφωνα με την κυρία Σωτηροπούλου δεν υπάρχει τίποτε άλλο από ταυτότητες στην πολιτική.

Και μια καταληκτική ερώτηση: η εργατική τάξη είναι "ταυτότητα"; Η αστική τάξη είναι κι αυτή "ταυτότητα"; Η ταξική πάλη είναι "πάλη ταυτοτήτων";

11 σχόλια:

  1. η μαλακία πολλαχώς λέγεται:

    Με προβληματίζει ιδιαίτερα η "δεοντική" τροπικότητα στις διατυπώσεις («και συνάμα επιθυμητή» «πρέπει να αναφέρονται»). Στην πρώτη περίπτωση, πιστεύω ότι η γράφουσα (ή η γραφίδα;) υπονοεί μια διάκριση μεταξύ οντοτήτων και ταυτοτήτων [πιθανώς μάλιστα να εννοεί και το εξής: οι οντότητες όχι μόνο «έχουν» λεξική ταυτότητα ή ταυτότητες (ονόματα), αλλά είναι και «επιθυμητό» να έχουν όσον το δυνατόν περισσότερες/-α]. Στην δεύτερη περίπτωση, το "δέον" δεν παραπέμπει στην καθαυτό ονοματοδοσία (η οποία, επιθυμητή ή όχι, είναι πάντα αναγκαία) των οντικών ταυτοτήτων αλλά στην "κατηγορική επιταγή" τής κατονομασίας των ονομάτων ("δήλωσε παρόν!"). Παρακαλείται η γράφουσα να μας αποσαφηνίσει τα σκοτεινά σηµεία τής οντολογίας της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παρόραμα: παρόν--->και παρών και παρούσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. οι οντότητες όχι μόνο «έχουν» λεξική ταυτότητα ή ταυτότητες (ονόματα), αλλά είναι και «επιθυμητό» να έχουν όσον το δυνατόν περισσότερες/-α]

    και αναγκαίο επίσης. Οπότε, ο "ο πράκτορας της CIA με τραυματικές παιδικές εμπειρίες, συλλογή δίσκων των Yes και αδυναμία στο χόκεϊ επί πάγου" υπερτερεί του απλού "φασίστα" γιατί ως οντότητα προσδιορίζεται από πολλές ταυτότητες.

    Ποιος Παρμενίδης και ποιος Χέγκελ τώρα, τονα ταλλο ξερωγω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βασικά. ξέρω τι λέει και δεν λέει τίποτε πολύ βαθύ και πολύ φιλοσοφικό. Την κατασκευή που χρησιμοποιεί η Μ.Σ. την συναντάς συνήθως σε προεκλογικά σποτάκια ("είμαι ανύπαντρη μητέρα και ψηφίζω Συντηρητικούς", "είμαι μικρομεσαίος και ψηφίζω Συντ." "είμαι καθαρίστρια και ... " κ.ο.κ.) [Υπάρχουν βέβαια και χειρότερα ("είμαι βετεράνος των χαρακωμάτων και μέλος τού NSDAP")]. Εδώ ουσιαστικά έχουμε ένα σχήμα πειθούς στη βάση τής έννοιας τής "αντιπροσωπευτικότητας" [τού δείγματος]. Η "αντιπροσωπευτικότητα" ως προϋπόθεση επιστημονικής εγκυρότητας¸ για παράδειγμα, μιας κοινωνιολογικής έρευνας εφαρμόζεται καταχρηστικά και μεταβατικά στην δεύτερη "οντότητα" ["δημοκρατικό-αντιπροσωπευτικό κόμμα"*]. Η δεύτερη ταυτότητα ("ψηφοφόρος ΣΥΡΙΖΑ"), από τη στιγμή που "αποκτήσει" "δημοκρατικό"-αξιολογικό "βάρος", εμφανίζεται ως η υπέρτερη ταυτότητα εντός της οποίας "αναιρούνται" και αποκτούν νόημα οι προηγούμενες ταυτότητες. [ Α-->Β και στη συνέχεια Β-->Α].

      πβ. την αναφορά στο "ουράνιο τόξο" τού J.Jackson, η οποία είναι αναγκαία γιατί να δοθεί το "στίγμα" τής πολιτικής. Διαφορετικά, το ίδιο τρικ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από την νεολαία τής ΝΔ.

      Διαγραφή
    2. Δεν ξέρω αν έζησες την εποχή (αρχές 90) όπου το Rainbow Coalition μας πλασαριζόταν στα μεταπτυχιακά ως η τελευταία λέξη στην "ηγεμονία" με πακέτα το Ηγεμονία και σοσιαλιστική στρατηγική των Λακλάου-Μουφ. Νειάτα μου πού πήγατε.

      Διαγραφή
  4. Δεν είναι δυνατόν να εννοεί οτιδήποτε άλλο εκτός απ αυτά που γράφει, δηλαδή "νεωτερικές εναλλακτικές" ανοησίες....και μόνο το συμπέρασμά της από μόνο του αρκεί ( δεν χρειαζόταν να γράψει καν το αρθράκι!!): "η διαφορετικότητα, και το γεγονός ότι αυτή αποτελεί αναγκαίο χαρακτηριστικό, βάσει της παραπάνω περιγραφής της οργάνωσης δεν μπορεί να περιοριστεί."
    Αθελά της μας έδωσε μια πολύ εύστοχη περιγραφή του οπορτουνισμού...
    Κάψτε τα βιβλία σας όσο είναι καιρός!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Μια αριστερή ριζοσπαστική νεολαιίστικη οργάνωση πρέπει να υπερασπίζεται το δικαίωμα των νέων εργαζομένων και ανέργων, να είναι φεμινιστική, αντιρατσιστική, αντιφασιστική, οικολογική, δικαιωματική, να αντιλαμβάνεται τον πολιτισμό (και) ως όχημα για την άλλη κοινωνία, να να μην φοβάται τον κοινωνικό πειραματισμό αλλά να αποτελεί μέρος του."
    Πολλά "αντί", μόνο που αυτά τα αντί για να μην είναι κενά περιεχομένου χρειάζονται και άλλο ένα, το "αντικαπιταλιστική" και μια λύση, τον σοσιαλισμό και την δικτατορία του προλεταριάτου. Χωρίς αυτά, όσα "αντί" και να έχουν βάλει, η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια παραλλαγή των νεολαιών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συγγνώμη για το ψιλοάσχετο, αλλά το left.gr δίνει το άρθρο Σβέρκου:

    http://left.gr/news/i-varia-skia-toy-kapetan-gioti

    Αστυνομικό ρεπορτάζ με τα όλα του. Απ'τη μια ανώνυμα στελέχη του συριζα (για κάποια αφήνεται υπόνοιες ότι έχουν πάει πιο δεξιά) που ασκούν την φοβερή τους κριτική, και απ'την άλλη οι καραγελοίοι του ναρ που πλέον είναι οι υπ'αριθμόν ένα λιγούρηδες στην σαπουνόπερα που λέγεται "κυβέρνηση της αριστεράς". Η αναφορά στο LR κορυφαία, όπως το "επιμύθιο" του γίγαντα Φώτη Παπούλια. Ψωνίσαμε από σβέρκο που λένε...

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήδη άρχισαν οι τρολαριστικές συνέπειες της ανεπιθύμητης τούτης δημοσιότητας στο twitter. Είπαμε, είμαι στόχος εδώ και καιρό.

      Διαγραφή
    2. Τι ωραίες που είναι όλες αυτές οι δηλώσεις, εκτιμήσεις, αποτιμήσεις χωρίς το ονοματάκι αυτού που τις κάνει... Και αντ' αυτού κάτι όπως "κορυφαίο τότε στέλεχος του Περισσού, που μετά το 1991 εντάχθηκε στον ΣΥΝ και σήμερα βρίσκεται στο ΣΥΡΙΖΑ"...

      gdmn1973

      Διαγραφή