Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Περί του ορισμού της διαφθοράς

Αντιγράφω από το λήμμα της wikipedia:
Διαφθορά
Γενικά, διαφθορά είναι η κατάχρηση της εξουσίας από τους κυβερνητικούς ανώτερους υπαλλήλους κυβερνητικών δυνάμεων. Συνήθως η κατάχρηση έγκειται στην παράνομη, συνήθως μυστική, απόκτηση ιδιωτικής περιουσίας ή αποκόμιση κάποιου άλλου ιδιωτικού οφέλους. Η κατάχρηση της κυβερνητικής δύναμης για άλλους λόγους (μη-ιδιωτικούς), όπως η καταστολή των πολιτικών αντιπάλων και η βιαιότητα της αστυνομίας, δε θεωρείται διαφθορά.
Τι, ουσιαστικά, μας λέει αυτός --και άλλοι παρόμοιοι-- ορισμοί της διαφθοράς;

Μας λέει πως η διαφθορά είναι η κατάχρηση ενός δημόσιου αξιώματος για ιδιωτικό όφελος.

Δηλαδή, η ιδιοποίηση, η άντληση ιδιωτικού οφέλους από την δικαιοδοσία να αποφασίζεις για την νομή των κοινωνικών αγαθών. Η μετατροπή του κοινωνικού συμφέροντος σε ατομικό, σε βάρος του πρώτου.

Αλλά αυτό είναι επίσης ο ορισμός του καπιταλισμού εν γένει, του καπιταλισμού ως τέτοιου:
Οπως και τα μέσα παραγωγής, έτσι και η ίδια η παραγωγή μεταβλήθηκαν, από μια σειρά ατομικών πράξεων, σε μια σειρά κοινωνικών πράξεων και τα προϊόντα, από ατομικά προϊόντα, σε κοινωνικά. Η κλωστή, το ύφασμα, τα μεταλλικά είδη, που έβγαιναν πια από εργοστάσιο, ήταν τα προϊόντα πολλών εργατών, από τα χέρια των οποίων έπρεπε να περάσουν με τη σειρά, προτού γίνουν έτοιμα. Κανένα άτομο δεν μπορεί πια να πει γι' αυτά τα προϊόντα: Αυτό το έφτιαξα εγώ, αυτό είναι το δικό μου προϊόν.
[...]
Μέχρι τώρα, ο ιδιοκτήτης των μέσων εργασίας ιδιοποιούνταν το προϊόν επειδή, συνήθως, ήταν δικό του το προϊόν και η ξένη βοήθεια εξαίρεση. Τώρα, όμως, ο ιδιοκτήτης των μέσων εργασίας εξακολούθησε να ιδιοποιείται το προϊόν, παρ' όλο που δεν ήταν πια δικό του το προϊόν, αλλά αποκλειστικά προϊόν ξένης εργασίας. Ετσι, τα προϊόντα, που πλέον παράγονταν κοινωνικά, δεν τα ιδιοποιούνταν εκείνοι που πραγματικά είχαν βάλει σε κίνηση τα μέσα παραγωγής και που πραγματικά είχαν παραγάγει τα προϊόντα, αλλά τα ιδιοποιούνταν ο καπιταλιστής. Τα μέσα παραγωγής και η παραγωγή έχουν γίνει, ουσιαστικά, κοινωνικά. Υποτάχθηκαν, όμως, σε μια μορφή ιδιοποίησης, η οποία έχει σαν προϋπόθεση την ατομική παραγωγή των μεμονωμένων ατόμων, όπου δηλαδή ο καθένας είναι ιδιοκτήτης του δικού του προϊόντος, το οποίο φέρνει και στην αγορά.
Φ. Ένγκελς, Αντι-Ντύρινγκ
Τι ζητούν λοιπόν αυτοί που δεν θέλουν ούτε διαφθορά ούτε το τέλος του καπιταλισμού; Τι ζητά ένας λαός όταν ζητά την τιμωρία των διεφθαρμένων αλλά αγωνιά να σωθεί το σύστημα που παράγει την διαφθορά; Και πού αρχίζει, πού σταματά η διαφθορά σε ένα κόσμο όπου κάθε τι που υπερβαίνει το άτομο --η γονική αγάπη, ο έρωτας, η επιστήμη, η τέχνη, η σκέψη-- δηλητηριάζεται με τον εγωϊσμό, τον ανταγωνισμό, την ιδιοτέλεια, την καχυποψία που επιβάλλει η ατομική ιδιοκτησία;

2 σχόλια:

  1. Να ρωτήσω κι εγώ μερικά πραγματάκια.

    Πώς λέγεται όποιος θέλει να παταχτεί η διαφθορά εκεί που τη βλέπει και την αντιλαμβάνεται ως τέτοια, ενώ την ίδια στιγμή αρνείται να διανοηθεί ότι μπορεί να υπάρχει πολύ μεγαλύτερη διαφθορά εκεί που δεν μπορεί να δει;

    Πώς λέγεται εκείνος που εξοργίζεται από τη διαφθορά του διπλανού του, αλλά κάνει μόκο για τη διαφθορά του αφεντικού του;

    Πώς λέγεται εκείνος που σκανδαλίζεται από τη διαφθορά στην οποία θα μπορούσε να συμμετάσχει κι ο ίδιος, αλλά θεωρεί φυσικό φαινόμενο την πολύ μεγαλύτερη διαφθορά από την οποία ο ίδιος σίγουρα αποκλείεται;

    Πώς λέγεται εκείνος που αξιώνει παραδειγματική τιμωρία για το διεφθαρμένο διπλανό του, αλλά δικαιολογεί τη δική του διαφθορά ως αναγκαία για την επιβίωσή του;

    Πώς λέγεται εκείνος ο αδιάφθορος που υπερηφανεύεται για το ηθικό του σθένος, ενώ το μόνο πραγματικό του αντικίνητρο ήταν ο φόβος των συνεπειών;

    Πώς λέγεται εκείνος ο αδιάφθορος που υπερηφανεύεται για το ηθικό του σθένος και δε ντρέπεται για τη τη μιζέρια και την υποταγή του σε ένα απολύτως διεφθαρμένο σύστημα;

    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή