Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

"Κομμουνιστής εκατομμυριούχος" ΙΙ: Για την προσωπική ζωή του Λένιν

Από τουριστικό οδηγό για τις ατραξιόν της Μόσχας:

Απ' το 1919 ως το 1923, έζησε σε τέσσερα λιτά δωμάτια στον τρίτο όροφο του κτιρίου της Συγκλήτου. 

Τα λιτά έπιπλα και υπάρχοντά του αποκαλύπτουν τον αυστηρό και μελετηρό τρόπο ζωής του. 

Από το Jay. B. Sorenson, The Life and Death of Trade-Unionism in the USSR, σελ. 140:


Στην προσωπική του ζωή, ο Λένιν πίστευε στην εργασία και την πειθαρχία. Ο ίδιος δούλευε σκληρά και ζούσε απλά και λιτά. Τα έπιπλά του, όταν ήταν στην εξορία και όταν ζούσε στο Πέτρογκραντ και τη Μόσχα, ήταν απίστευτα λιτά, σχεδόν μοναστικά. Είχε εξαιρετική δύναμη αυτοπειθαρχίας, όπως δείχνει η ιστορία των κρίσεων που αντιμετώπισε και ξεπέρασε. [...] Τα γούστα και οι συνήθειές του ήταν αυστηρά, η αντίληψη που είχε για τη ζωή ξεκάθαρα ασκητική.

Από το Αλεξάνδρα Κολοντάι, "Ο Λένιν στο Σμόλνι":

Είχα τη χαρά και μεγάλη τιμή να δουλέψω με τον Λένιν στην πρώτη Σοβιετική κυβέρνηση ως Λαϊκή Κομμισάριος Κρατικής Πρόνοιας.

Κατά τις πρώτες εβδομάδες της ύπαρξής του, Το Συμβούλιο των Λαϊκών Κομμισαρίων συναντιόνταν στο Σμόλνι, στο δεύτερο όροφο, στο γωνιακό δωμάτιο που ήταν γνωστό ως "γραφείο μελέτης του Λένιν."

Οι συνθήκες διαβίωσης υπό τις οποίες συνέρχονταν το Λαϊκό Κομμισαριάτο ήταν εξαιρετικά σπαρτιάτικες, κι έτσι ήταν δύσκολο να εργαστούμε. Το γραφείο του Λένιν είχε μετακινηθεί ώστε να ακουμπά τον τοίχο και από πάνω κρεμόταν ένας λαμπτήρας. [...]

Ομολογώ πως ένιωσα χαρούμενη που μπορούσα να προσφέρω λίγο τυρί [δώρο ολλανδών αντιπροσώπων] στον Βλαδιμίρ Ίλιτς. Ο ηγέτης της κυβέρνησης σιτιζόταν όσο ανεπαρκώς σιτιζόμασταν και εμείς. Το πρώτο του μέλημα ήταν να πάρουμε όλοι το μερίδιό μας.

"Να το μοιραστείτε όλοι. Και μην ξεχάσεις τον Γκορμπούνοφ. Φρόντισέ το σε παρακαλώ."

Ο Λένιν πήγε στο γραφείο του, κι εγώ άπλωσα την εφημερίδα στο τραπέζει του διπλανού δωματίου, βρήκα ένα μαχαίρι και έκοψα το τυρί για να δώσω στους συντρόφους να φάνε.

Όμως με χρειαζόντουσαν στην συνέλευση του Λαϊκού Κομμισαριάτου. Πήγα, και άφησα το μαχαίρι και το τυρί στο τραπέζι. Όπως ήταν συνηθισμένο τότε, η συνέλευση τράβηξε ως αργά τη νύχτα, και το ξέχασα το τυρί. Όταν επέστρεψα, είχε εξαφανιστεί. Το μαχαίρι και η εφημερίδα ήταν ακόμα στο τραπέζι, αλλά από τυρί ούτε ψίχουλο....Ο φύλακας στην πόρτα είχε αλλάξει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της μέρας. Οι μερίδες απ' το τυρί είχαν παρθεί από τους φύλακες που ήταν σε υπηρεσία ως μέρος των μερίδων τους, και ήταν αναμενόμενο ότι στη διάρκεια της μέρας, το τυρί είχε μοιραστεί ανάμεσα στους συντρόφους τους.

Πήγα στο γραφείο του Λένιν, όπου αυτός και ο Γκορμπούνοφ ήλεγχαν τα πρακτικά (αυτή ήταν ρουτίνα για τον Λένιν, και κάθε μέρα μαθαίναμε να είμαστε πιο επιμελείς και ακριβείς στη δουλειά μας).

"Τι έγινε;" ρώτησε ο Λένιν. Του είπα τι έγινε, και έσκασε στα γέλια.

"Ε, ήταν καλό το τυρί;" ρώτησε με ένα γνήσιο χαμόγελο. "Δεν έφαγες; Κρίμα. Αλλά δεν πειράζει. Αφού δεν το φάγαμε εμείς, το έφαγαν άλλοι."

Τα μάτια του έλαμπαν με ένα ζεστό, τρυφερό χαμόγελο, μια αξέχαστη έκφραση που έμοιαζε να λέει: Ε, αν οι Λαϊκοί Κομμισάριοι δεν έφαγαν τυρί για βραδυνό, έφαγαν τουλάχιστον οι εργάτες και οι φαντάροι - και καλά έκαναν!

Κι ο Λένιν επέστρεψε στη διόρθωση των πρακτικών, στην δουλειά του ως Προέδρου του Συμβουλίου των Λαϊκών Κομμισαρίων.

Από το Robert Service, Lenin: A Biography, σελ. 346-47:

Το Κρεμλίνο όμως είχε τα χάλια του. Είχε παραμεληθεί από την πτώση της μοναρχίας τον Φλεβάρη του 1917 και υπήρξαν αψιμαχίες μεταξύ Κόκκινων Φρουρών και μοναρχιστών αξιωματικών στο τέλος του έτους. Η σκηνή που είδαν ο Λένιν και ο Μπονς-Μπρουέβιτς ήταν απογοητευτική. Το κτίριο της Συγκλήτου, όπου είχε προταθεί να στεγαστεί η Sovnarkom [Συμβούλιο Λαϊκών Κομμισαρίων] και να βρεθεί ένα διαμέρισμα για τον Λένιν, ήταν σε άθλια κατάσταση. Η κοπριά των αλόγων γέμιζε τον τόπο. Υπήρχε άχυρο, βρώμικες γάζες, σπασμένο οδόστρωμα και --όταν ήρθε η άνοιξη-- λάσπη, λάσπη, λάσπη. Ο Λένιν, ο Τρότσκι και άλλοι ηγέτες των Μπολσεβίκων τοποθετήθηκαν προσωρινά στον χώρο για το ιππικό του μεγάλου παλατιού του Κρεμλίνου. Κάποιοι από τους υπηρέτες του Τσάρου Νικολάου του Δευτέρου είχαν παραμείνει στις δουλειές τους. Ένας γηραιός σερβιτόρος, ονόματι Στουπίσιν, τηρούσε με αυστηρότητα τους παραδοσιακούς κανόνες σαβουάρ-βιβρ. Όταν έτρωγαν το βράδι ο Λένιν και ο Τρότσκι, ο Στουπίσιν τους σέρβιρε σε αυτοκρατορικό σερβίτσιο. Δεν τους επέτρεπε να αρχίσουν να τρώνε μέχρι να βεβαιωθεί ότι το έμβλημα του δικέφαλου αετού στα πιάτα "έβλεπε" προς τους καθήμενους στο τραπέζι. Ο Λένιν υπέμενε την όλη υπόθεση με χιούμορ. Στην πραγματικότητα, το γεύμα δεν ήταν πάντα αντάξιο τσάρου. Ορισμένες φορές, το μόνο που είχαν να φάνε οι συνδαιτυμόνες ήταν χυλός από βρώμη και νερόβραστη σούπα λαχανικών.

[...]

Το κτίριο της Συγκλήτου έγινε το σπίτι του [Λένιν]. Είχε περιπλανηθεί τόσο στη ζωή του που παραμένει αμφίβολο κατά πόσο ένιωθε στο σπίτι του οπουδήποτε το 1918. Το γεγονός ότι ζούσε στο χώρο εργασίας του δεν είναι πιθανό να δημιούργησε σπιτική θαλπωρή. Επιπλέον, τόσο η Νάντια όσο και η Μαρία [η σύζυγος και η αδελφή του] είχαν σχεδόν τόση πολιτική δουλειά να κάνουν όση και ο ίδιος. Και οι τρεις τους ζούσαν τρέχοντας διαρκώς, τρώγοντας ή παίρνοντας έναν ύπνο όταν και όπου μπορούσαν. Τα λεφτά δεν τους ενδιέφεραν στο παραμικρό, και ο Λένιν επέπληξε επίσημα τον Μπονς-Mπρουέβιτς για το γεγονός ότι του έδωσε αύξηση ως προέδρου της Sovnarkom χωρίς την άδειά του. Αυτό που ήθελε ο Λένιν ήταν ένα καθαρό και ήσυχο διαμέρισμα και ένα γραφείο με πολλά βιβλία. [...] Ανέβασε ένα πορτραίτο του Καρλ Μαρξ στον τοίχο, και αργότερα πρόσθεσε ένα ογκώδες πορτραίτο του λαϊκιστή τρομοκράτη Στεπάν Καλτούριν. 

Από το Robert Service, Lenin: A Biography, σελ. 367-68:

Καθώς επέστρεφε στο αυτοκίνητό του από το προαύλιο του εργοστασίου Mikhelson, προσέγγισαν τον Λένιν δυο γυναίκες που παραπονιόντουσαν για τα στρατιωτικά αποσπάσματα που εμπόδιζαν τους αγρότες να έρθουν στη Μόσχα και να πουλήσουν το σιτάρι τους. Συμφώνησε μαζί τους ότι τα αποσπάσματα δε λειτουργούσαν όπως έπρεπε. Ο Τζιλ ξεκίνησε τη μηχανή για να ξεκινήσουν το ταξίδι πίσω στο Κρεμλίνο. Ο Λένιν είχε φτάσει τρία βήματα από το αυτοκίνητο όταν ακούστηκαν αρκετοί πυροβολισμοί. Ο στόχος ήταν ο ίδιος. Και στην περίπτωση αυτή, οι δολοφόνοι είχαν μεγαλύτερη ακρίβεια βολής από τους προκατόχους τους τον Γενάρη του 1918. Ο Λένιν χτυπήθηκε από δυο σφαίρες και άρχισε να αιμορραγεί ακατάσχετα. [...] Όταν ο Λένιν άρχισε να ρωτάει τον Τζιλ τι συνέβαινε, ο Τζιλ του είπε απότομα να σωπάσει και πήρε τον έλεγχο. Αποφάσισε να μην τον πάει στο νοσοκομείο, σε περίπτωση που κι άλλοι φονιάδες ενέδρευαν στο δρόμο, αλλά να κατευθυνθεί απευθείας στο Κρεμλίνο. [...] Όταν έφτασαν στο Κρεμλίνο, ο Λένιν έδρασε με απόλυτη αδιαφορία για την κοινή λογική. Είχε χτυπηθεί από δύο σφαίρες. Η μία του είχε τρυπήσει τον αριστερό ώμο και είχε φτάσει κοντά στο στέρνο. Η άλλη είχε σφηνωθεί αριστερά, κοντά στη βάση του λαιμού του. Αν και το αίμα του έτρεχε, ο Λένιν απέρριψε την πρόταση του Τζιλ να τον κουβαλήσει πάνω, στο διαμέρισμά του. Ανέβηκε κουτσαίνοντας τις σκάλες, έφτασε στην κρεβατοκάμαρα και σωριάστηκε στην πολυθρόνα. Η Μαρία σηκώθηκε να δει τι συμβαίνει και τρομοκρατήθηκε. Δεν υπήρχε χειρούργος. [...] Η Μαρία αναζήτησε φαγητό για τον Λένιν καθώς τον εξέταζαν ο Μπονς-Μπρουέβιτς και η Κρεστίνσκαγια. Δεν υπήρχε φαγητό στο διαμέρισμα. [...] Στο μεταξύ, η Μαρία ήθελε να στείλει κάποιον στον πλησιέστερο μπακάλη να πάρει ένα λεμόνι. Αλλά σταμάτησε όταν σκέφτηκε ότι και ο μπακάλης θα μπορούσε να είναι συνεργάτης των δολοφόνων και να συνωμοτεί για να δηλητηριάσει το Κρεμλίνο. Οι τέσσερις γυναίκες που φρόντισαν τον Λένιν --η Μαρία, η Νάντια και οι δύο Βέρες-- περιορίστηκαν στο να στείλουν κάποιον στο φαρμακείο να πάρει φάρμακα.

1 σχόλιο:

  1. Ψέματα λες.
    Να γράψεις και για το Στάλιν και τις ...32 λιμουζίνες του!
    Ένας Φοιτητής

    ΑπάντησηΔιαγραφή